ကိစ္စများ ပြီးပြတ်ခြင်း

ဘန်း!

ယာအန်း၏စိတ် လွင့်မျောနေစဉ်မှာပင် မီးရှူးမီးပန်းများသည် ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲမှ နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်များနေသော လက်မှုပညာရှင်များသည် လန့်သွားပြီး အသံလာရာဘက်သို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံအထက် ကောင်းကင်တွင် အပြာနုရောင် အကာအရံတစ်ခုအောက်၌ အစိမ်းနုရောင်မီးတောက်တစ်ခုသည် ကြီးမားစွာပွင့်လန်းနေသော အစိမ်းရောင်ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပွင့်လန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မြင်ကွင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် နတ်ပြည်ကဲ့သို့ပင်။

လူတိုင်းသည် ဤလှပသောအခိုက်အတန့်တွင် နစ်မြောနေကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းသည် ခဏတာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ။"

ချင်ဖုန်းက လှည့်ပြီးပြုံးလျက် မေးလိုက်သော်လည်း ဘယ်သူမှမဖြေပေ။

သိသာထင်ရှားစွာပင် လူတိုင်းသည် သူတို့ခုနကမျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသော မြင်ကွင်းမှ သတိပြန်မဝင်သေးပေ။

ပထမဆုံးစကားပြောသူများမှာ အလျင်အမြန်ပြေးလာသော ဟွာရွမ်နှင့် ကုန်းလျန်တို့ဖြစ်သည်။

"ဆရာချင် အဲ့ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ အစောပိုင်းက ခင်ဗျားရဲ့ညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

"ဒါထူးဆန်းတယ်။ ဒီပစ္စည်းကို ပြီးစီးပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့လည်း ပစ္စည်းပြုလုပ်ခန်းထဲမှာ စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။"

ဟွာရွမ်က သူ၏ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်သည်။

ကုန်းလျန်ကလည်း ပြောသည်။

"ဒီအရာရဲ့ ပေါက်ကွဲအားက အရမ်းနည်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဒါကို ချို့ယွင်းနေတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအာနိသင်ရှိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာချင် မီးတောက်ရဲ့အရောင်က ဘာလို့အစိမ်းရောင်ပြောင်းသွားတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒီထဲကိုထည့်ခဲ့တဲ့ သတ္တုသေးသေးလေးကို မှတ်မိလား။"

"မတူညီတဲ့သတ္တုတွေက အပူချိန်မြင့်မားတဲ့အောက်မှာ မတူညီတဲ့အရောင်တွေရှိတယ်။ ကျွန်တော်ဒီဖြစ်စဉ်ကို မီးတောက်အရောင်တုံ့ပြန်မှုလို့ခေါ်တယ် ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့မြင်ခဲ့တဲ့အရောင်က အဲ့ဒီရဲ့ရလဒ်ပဲ။"

"မီးတောက်အရောင်တုံ့ပြန်မှု؟"

ဟွာရွမ်၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"အကျိုးရှိတယ် အရမ်းအကျိုးရှိတယ်။"

ကုန်းလျန်က တစ်နေရာရာမှ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းသည် မှတ်စုများဖြင့် ထူထပ်စွာပြည့်နှက်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းထဲတွင်ရေးထားသောအကြောင်းအရာများမှာ သူအစောပိုင်းက သင်ကြားခဲ့သောအရာများအားလုံးဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ငါ့ရဲ့အရင်ဘဝမှာ ငါဒီလောက်အလေးအနက်ထားပြီး မှတ်စုတွေယူခဲ့ရင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ကျမှာမဟုတ်ဘူးဟု ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ဤလူနှစ်ဦးကို နောက်ထပ်အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ခေါင်းကိုငုံ့ကာ အတွေးနက်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်ထံသို့လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ။ ငါတို့ဒါကိုလက်ဆောင်အဖြစ်ပေးရင် လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုသင့်တယ်မဟုတ်လား။"

ယာအန်းက သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ကြည့်ဖို့ နောက်ထပ်နည်းနည်းလောက် မီးညှိပေးလို့ရမလား။"

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းငြင်းသည်။

"ဒီအရာက ရှားတယ်။ အခုမီးညှိလိုက်ရင် နောက်ကျရင် ဧကရာဇ်မင်းကို ဆက်သဖို့ ဘာကျန်တော့မှာလဲ။"

ယာအန်းက စဉ်းစားကြည့်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ကျရင် ဝမ်ရှုကို မီးပန်းများစုဆောင်းခိုင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမစဉ်းစားနေသည်မှာ နောက်ကျရင် မင်းသမီးတစ်ပါး အနေဖြင့် သူမသည် နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံကို အခြားနေရာများမှ ယမ်းမှုန့်အချို့ကို ချန်ထားခိုင်းပြီး မီးပန်းများပိုမိုပြုလုပ်ခိုင်းနိုင်သည်ဟု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လျိုကျန့်လီက ရုတ်တရက်ပြောသည်။

"ကျွန်မနောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်ချင်တယ်။"

စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ချင်ဖုန်းက သစ်သားသေတ္တာထဲမှ မီးပန်းအနည်းငယ်ကို ထပ်ယူလိုက်သည်။

ယာအန်း ပါးစပ်ဟသွားပြီး အနည်းငယ်တွေဝေသွားသည်။

ဆက်ဆံပုံကွာခြားမှုက အနည်းငယ်သိသာလွန်းသည်။

တောက်ပသောမီးရှူးမီးပန်းများအောက်တွင် လက်ချင်းချိတ်ထားသော လူနှစ်ဦးကိုကြည့်ရင်း သူတို့၏မျက်နှာများ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေသော ယာအန်းသည် ရှုံးနိမ့်နေသောခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြောသည်။

"မင်းအတွက် နောက်ထပ်နည်းနည်းလောက်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒီလိုမျက်နှာထားမျိုး လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ငါ အကြီးအကဲယွမ်ကို မင်းအတွက် ပိုလုပ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာပေးနိုင်ပါတယ်။"

ယာအန်းက သူ့ကိုလျစ်လျူရှုပြီး မီးပန်းတစ်ဒါဇင်ခန့်သာကျန်တော့သော သစ်သားသေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးသည်။

"ယမ်းမှုန့်တီထွင်ပြီးနောက် နန်းတွင်း စစ်တပ်နဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ လိုအပ်ချက်က နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တိုးများလာနေတယ်။ ဒါ့အပြင် ယမ်းစိမ်းသတ္တုတွင်းတွေက သဘာဝအတိုင်းရှားပါးပြီး ကုန်ကြမ်းတွေ ကန့်သတ်ထားတာနဲ့ဆိုတော့ မီးရှူးမီးပန်းတွေလုပ်ဖို့ နည်းနည်းပါးပါးခြစ်ကုတ်စုဆောင်းနိုင်ရင်တောင် အလွန်အမင်းကန့်သတ်ထားမှာပဲ။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမပြောသည်မှာမှန်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါက အကြီးအကဲယွမ် ခုနကပြောခဲ့သည့်အရာပင်။

သူခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက်ဖော်စပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ တစ်ခုခုကိုထုတ်ယူလိုက်သည် ၎င်းမှာ သူနတ်ဘုရားတို့၏ အလုပ်ရုံမှ လက်မှုပညာရှင်များထံမှ ရရှိခဲ့သော မာယာသေတ္တာပင်။

"ဒါဘာလဲ။"

ယာအန်းက ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းကို မာယာသေတ္တာလို့ခေါ်တယ် ပြီးတော့ သူ့ရဲ့တိကျတဲ့လုပ်ဆောင်ချက်ကတော့..."

အတိုချုံးရှင်းပြပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ပြောသည်။

"ဒါကို ငါမင်းကိုချေးငှားတယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ ပွဲတော်ညမှာ မင်းမာယာသေတ္တာကိုသုံးပြီး မီးရှူးမီးပန်းတွေက ဖန်တီးတဲ့မြင်ကွင်းတွေကို ထင်ဟပ်စေနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီနည်းနဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေ မလုံလောက်တဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။"

"ငါလုပ်ပေးနိုင်တာ ဒါအကုန်ပဲ။"

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယာအန်းသည် ခဏအကြာတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။

ဟွာရွမ်က ခြံဝင်းထဲတွင် စပ်စုစွာမေးသည်။

"ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ။"

" ခေါင်မိုးမြင့်ခန်းမဆောင်မှာ တစ်ခုခုကျန်ခဲ့လို့ပါ။"

ယာအန်းက ပေါ့ပေါ့ဆဆပြန်ဖြေသည်။

"သာမန်လူတွေက အဘိုးကြီးရဲ့ ခေါင်မိုးမြင့်ခန်းမဆောင်ကို ကြိုက်သလိုဝင်ထွက်လို့မရဘူး။ မင်းတစ်ခုခုကျန်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကိုသာပြော ကျွန်တော် မင်းအတွက် သွားယူပေးမယ်။"

ဟွာရွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

မိသားစုဝင်များမှလွဲ၍ ဆရာချင်သာလျှင် ခေါင်မိုးမြင့်ခန်းမဆောင်သို့ လွတ်လပ်စွာဝင်ရောက်နိုင်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ဆရာချင်နှင့်အတူ ဝင်ရောက်ခဲ့ပါက လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသော်လည်း တစ်ယောက်တည်းလာလျှင် အရည်အချင်းမပြည့်မီသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဟွာရွမ် ဤသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် အဘိုးကြီး၏အသံသည် ခေါင်မိုးမြင့်ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ့ကိုဝင်ခွင့်ပေးလိုက်။"

ဟွာရွမ် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသော်လည်း အဘိုးကြီးက ပြောပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူသဘာဝအတိုင်း နောက်ထပ်မေးခွန်းများမမေးတော့ဘဲ ခေါင်မိုးမြင့်ခန်းမဆောင်သို့ လမ်းရှင်းပေးလိုက်သည်။

ယာအန်းသည် အကြီးအကဲယွမ်ရှိရာအထပ်သို့ ရောက်လာပြီး တိုက်ရိုက်မေးသည်။

"ပွဲတော်အထိ ငါးရက်ကျန်သေးတယ်။ မီးရှူးမီးပန်း ဘယ်လောက်လုပ်နိုင်မလဲ။"

အကြီးအကဲယွမ်က သူ၏လက်ထဲမှ ပုံဆွဲများကိုကြည့်ပြီး မေးသည်။

"ဒါကို ရတနာစုစည်းပြခန်းရဲ့ အကြီးအကဲအနေနဲ့မေးတာလား ဒါမှမဟုတ် မင်းသမီးတစ်ပါး အနေနဲ့မေးတာလား။"

အဘိုးကြီးက ယာအန်း၏ တကယ့်အထောက်အထားကို သိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကိုဖုံးကွယ်နိုင်ပြီး အသွင်အပြင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြောင်းလဲနိုင်သော အဆောင်အယောင်ပစ္စည်းကို သူဖန်တီးခဲ့သည်ပင်။

ယာအန်း သက်ပြင်းချသည်။

"အကြီးအကဲယွမ် ရှင်ဘာလို့သိလျက်နဲ့ မေးနေရတာလဲ။ ကျွန်မက ရတနာစုစည်းပြခန်းရဲ့ အကြီးအကဲအနေနဲ့မေးရင် ကျွန်မရှင့်ရဲ့ ခေါင်မိုးမြင့်ခန်းမဆောင်ထဲတောင် ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"

အကြီးအကဲယွမ်က ပုံကြမ်းများကိုချထားပြီး မော့ကြည့်သည်။

"မင်း ဧကရာဇ်မင်ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကိုရယူနိုင်ပြီး နန်းတွင်းကယမ်းမှုန့်တချို့ကို ချန်ထားနိုင်မယ်ဆိုရင် နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံက မင်းသမီးအတွက် နောက်ထပ်မီးရှူးမီးပန်း တစ်ရာနီးပါး လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ယာအန်းသည် အတိုချုံးစဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။

သူမ၏အသုံးမကျသောအစ်ကိုကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် သူမသည် ဧကရာဇ်မင်းထံမှ မျက်နှာသာပေးမှုကို ပိုမိုခံစားရသည်။ ယမ်းမှုန့်အနည်းငယ်ရယူခြင်းသည် သူမအတွက် ရိုးရှင်းသောကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကိစ္စကို ဂရုစိုက်ပြီးနောက် ယာအန်းသည် ထွက်ခွာတော့မည်အပြု သူမရုတ်တရက် တစ်ခုခုကိုသတိရသွားသည်။

သူမခဏရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့အားလုံး ဒီလူကို ဘာလို့ဒီလောက်လေးစားနေကြတာလဲ။ နတ်ဘုရားမူးယစ်ရီဝေနဲ့ ယမ်းမှုန့်ကြောင့်လား။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကျွန်မဒီမှာရှိတုန်းက သူရှင်တို့ကို ဟောပြောပွဲပေးနေတာကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်တွေ့လိုက်တယ်။ သူရှင်တို့ကို တိတိကျကျ ဘာသင်ပေးတာလဲ။"

ယွမ်ကျိုက်က မဖြေဘဲ သူအစောပိုင်းက မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရူပဗေဒစာအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ယာအန်းက စာအုပ်ကို စပ်စုသောမျက်နှာထားဖြင့် ယူပြီး စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

သူမသည် စာအုပ်ထဲမှ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အသိပညာများမှ မိမိကိုယ်ကို မခွဲခွာနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက မဟာစာပေအကယ်ဒမီမှာ နိုင်ငံတော်ဆရာအောက်မှာ ပညာသင်ကြားနေတာ။ ဒီအသိပညာက ဘယ်လောက်မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ကောင်းလဲဆိုတာ သိသင့်တယ်။ ငါတို့လို လက်မှုပညာရှင်တွေအတွက်တော့ ဒါက ရတနာတစ်ခုလိုပဲ။"

ယာအန်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူမထပ်ပြောသည်။

"ဒီစာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို သူသင်ပေးခဲ့တာလား။"

"အဲ့ဒီလူရဲ့အဆိုအရ ဒါကိုသူ့ဆရာက သူ့ကိုသင်ပေးခဲ့တာတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ မှန်မမှန်တော့ မသေချာဘူး" ဟု ယွမ်ကျိုက်က အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။

"ရှင်မစပ်စုဘူးလား။ ဒီစာအုပ်ကိုရေးတဲ့လူက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ထူးခြားတယ်။"

ယာအန်းက သူမ၏လေသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားဟန်တစ်စွန်းတစ်စဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ။ အသိပညာရဲ့ရင်းမြစ်က အရေးမကြီးဘူး။ ငါတို့ဒီအရာတွေကို သင်ယူနိုင်သရွေ့ ငါတို့အတွက်လုံလောက်ပြီ။"

ယာအန်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုထုတ်ပြန်ချက်သည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း သူမသည် ချင်ဖုန်း ဤအရာအားလုံးကို ဘယ်မှာသင်ယူခဲ့သည်ကို ရှာဖွေချင်နေဆဲဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏စိတ်ထဲမှ ကွဲပြားသောထက်မြက်သည့်အကြံဉာဏ်များက သူမကို အမြဲတမ်းစပ်စုစိတ်များဖြင့် ပြည့်စေသည်။

"ကျွန်မဒီစာအုပ်ကို ပြန်ဖတ်ဖို့ ယူသွားလို့ရမလား။"

သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် ရူပဗေဒစာအုပ်သည် သူမ၏လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယွမ်ကျိုက်က ပြောသည်။

"ငါမီးရှူးမီးပန်းကိစ္စကို ငါ့စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်ပြီ။ သွားလို့ရပြီ။"

ယာအန်း: