အတူတူရှိချင်လို့

ချင်ဖုန်းအတွက် ငွေစတစ်ထောင့်ငါးရာသည် ငွေအနည်းငယ်မျှသာဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဖခင်အတွက်မူ ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ပို၍ကောင်းသောတစ်ခုကို ဝယ်ပေးမည်ဟု ကြွားဝါခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်။

"ဖုန်းအာ မင်းကိုအပြစ်တင်နေတာမဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဒါက လက်ဝတ်ရတနာတစ်ခုလေးပဲ။ ဝတ်ဆင်နိုင်ရင် လုံလောက်ပြီ။ ဘာလို့ဒီလောက်အများကြီးသုံးနေရတာလဲ။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံနဲ့ ပိုအသုံးဝင်တာတစ်ခုခု လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါက လုံးဝဖြုန်းတီးတာပဲ"

ချင်ကျန့်အန်းက အိမ်ထောင်ဦးစီး၏သြဇာကိုသုံးပြီး ကိစ္စကိုဖုံးဖိချင်ခဲ့သည်။

မေမေလေးက မျက်ခုံးပင့်သည်။

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ဖုန်းအာက ကျွန်မကို လက်ဝတ်ရတနာဝယ်ပေးတာ သူ့ရဲ့သိတတ်မှုကိုပြတာ ဒါပေမဲ့ ရှင့်မျက်စိထဲမှာတော့ ဒါက ဖြုန်းတီးတာဖြစ်သွားရောလား။"

"မိန်းမ ငါဆိုလိုတာ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီပိုက်ဆံကို မိသားစုကိုထောက်ပံ့ဖို့ သုံးနိုင်တယ်လေ။ အဲ့ဒါက ပိုမကောင်းဘူးလား"

ချင်ကျန့်အန်းက အိမ်ထောင်ဦးစီး၏သြဇာကိုသုံးပြီး အဖြစ်အပျက်ကို ပယ်ဖျက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဒုတိယညီလေးက သူ၏အစာကိုမျိုချပြီး ထပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီးမှန်တယ်။ ဒါ့အပြင် အိမ်စရိတ်အများစုကို အစ်ကိုကြီးကပဲ ကျခံတာ။ မေမေ့အတွက် လက်ဝတ်ရတနာတစ်ခုဝယ်ပေးတာ ဘာပြဿနာမှမရှိပါဘူး။"

"အန်းအာမှန်တယ်။ လာ များများစား"

မေမေလေးက ဒုတိယညီလေးကို ကြက်ပေါင်တစ်လုံးဖြင့် ချက်ချင်းဆုချလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ သခင်ကြီး ကျွန်မကို ပိုကောင်းတဲ့လက်ဝတ်ရတနာတစ်ခု ဘယ်တော့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

မေမေလေးက ခေါင်းစောင်းပြီးမေးလိုက်သည်။

ဖခင်ချင်သည် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် နင်သွားပြီး သူ၏ရှေ့မှအစာပင်လျှင် အရသာမရှိတော့သလို ဖြစ်သွားသည်။

အိမ်အပြင်ဘက်တွင် လမ်းများသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆူညံနေသောလူများ၏အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ဖခင်ချင်သည် သူ၏လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုတစ်နေပြီး ဆူးပေါ်မှာ ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ငါသေချာပေါက်ဝယ်ပေးမှာပါ။ ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးနေ့ပဲ မိသားစုက အတူတူရှိသင့်တယ်။ သဟဇာတဖြစ်ဖို့ အရေးကြီးတယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါတော်ဝင်အထည်တိုက်ကိုသွားပြီး မိန်းမအတွက် သင့်တော်တဲ့လက်ဝတ်ရတနာတစ်ခု ရွေးပေးမယ်!"

ဖခင်ချင်က သူ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ပြီး ကတိပေးလိုက်သည်။

မေမေလေးက သံသယဖြင့်ကြည့်နေပြီး ချင်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင်ဆိုတာ ဘယ်နှစ်ရက်အတိအကျလဲ။ ဖေဖေက မေမေလေးကို တိကျတဲ့ရက်စွဲတစ်ခု ပေးရမယ်။"

အဘိုးကြီး၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

"ငါးရက်ကြာရင် မဟုတ်ဘူး ခုနစ်ရက်ကြာရင်။"

ဒုတိယညီလေးက စပ်စုစွာမေးသည်။

"ဘာလို့ဒီလောက်ကြာကြာစောင့်ရတာလဲ။ ယေဘုယျအားဖြင့် နှစ်သစ်ကူးက သုံးရက်လောက် ပိုစည်ကားတာ။ သုံးရက်ကြာပြီးရင် တော်ဝင်အထည်တိုက်မှာ ဒီလောက်လူတွေများတော့မှာ မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။"

"ညီလေးမှန်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက အတည်ပြုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာသိလို့လဲ။ ငါ့မှာ တော်ဝင်မြို့တော်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒီအားလပ်ရက်အတွင်းမှာ သူတို့နန်းတော်တက်စရာမလိုဘဲ သဘာဝအတိုင်း ငါ့ဆီလာလည်ကြမှာပဲ။ ငါတော်ဝင်အထည်တိုက်ကိုသွားတဲ့အခါ သူတို့ကိုလွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့ဒါ မလေးမစားလုပ်ရာမကျဘူးလား။"

ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့ အခြားတစ်ခုခုပြောတော့မည်ကိုမြင်လျှင် ဖခင်က ချောင်းဆိုးပြီး အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။

"စကားမစပ် ဒါက ချင်မိသားစု ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကို ပြန်ရောက်ပြီး ပထမဆုံးနှစ်သစ်ကူးလို့ ယူဆနိုင်တယ်။ နောက်ကျရင် မင်းတို့အားလုံး အချိန်ဇယားတွေရှင်းထားပြီး နှစ်သစ်ကူး အကြိုအခမ်းအနားကို အတူတူသွားကြည့်ကြမယ်။"

ဖခင်ချင်က အကြောင်းအရာပြောင်းနေသည်ကို မိသားစုတစ်စုလုံးသိသော်လည်း သူတို့မဖော်ထုတ်ခဲ့ကြပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နှစ်သစ်ကူးအကြိုအခမ်းအနားကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့်ပွဲများကို လက်လွတ်မခံသင့်သောကြောင့် သူတို့တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ဧည့်ခန်းမမှထွက်ခွာသွားရာ အလျင်စလိုခြေသံများ နောက်မှလိုက်ပါလာသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းထောင့် တွန့်သွားပြီး သူလှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ငွေပြတ်နေသောဖခင်က သူ၏ဒုတိယမေမေအတွက် လက်ဝတ်ရတနာဝယ်ရန် ပိုက်ဆံလာတောင်းသည်ကို သူသိလိုက်သည်။

သူ၏ဘဝတွင် အမြဲတမ်းအားကောင်းချင်ခဲ့သော ဖခင်တစ်ဦးအတွက် သူ၏မိသားစုရှေ့တွင် အိမ်ထောင်ဦးစီး၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ တကယ်ကိုမလွယ်ကူပေ။

"ဘယ်လောက်လိုလဲ။"

ချင်ဖုန်းက တံခါးဖွင့်ရင်း တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူ၏အဘိုးကြီးက လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းထောင်ပြသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး များများစားစားမစဉ်းစားဘဲ နှင်းပွင့်ပုံစံများပါသော ငွေစနှစ်သောင်းနှစ်ထောင်ပါသည့် ပိုက်ဆံသေတ္တာတစ်လုံးကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤသည်က သူ၏အဘိုးကြီးကို လန့်သွားစေသည်၊ မူလက သူသည် ငွေစနှစ်ထောင်သာ လိုချင်ခဲ့သည်။

"ဖေဖေ မေမေလေးအတွက် ပိုကောင်းတဲ့လက်ဝတ်ရတနာတစ်ခုရွေးပြီး ကျန်တာကို ဖေဖေသုံးလိုက်ပါ။ နောက်ထပ်ဘယ်စီးပွားရေးမှ မလုပ်ပါနဲ့တော့"

ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာအကြံပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဖခင်ချင်သည် သူ၏ထွက်ခွာသွားသောပုံရိပ်ကို ရောနှောနေသောခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ကလေးက တကယ်ပဲကြီးပြင်းလာပြီ ငါလည်းအသက်ကြီးလာပြီပဲ။"

ထို့နောက် သူသည် အစေခံမလေး ချင်းအာကို တိတ်တဆိတ်ခေါ်ကာ ငွေစတစ်ထောင်ပေးပြီး တော်ဝင်အထည်တိုက်မှ လက်ဝတ်ရတနာတစ်စုံဝယ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ညသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျရောက်လာသည်။

မြို့လယ်ဧရိယာရှိ လူများစွာသည် သူတို့၏အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးကြကာ သူတို့၏အိမ်များမှထွက်ခွာပြီး တော်ဝင်မြို့တော်၏အလယ်ဗဟိုရှိ အကြီးဆုံးလမ်းသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ထုံးစံအတိုင်း ထိုနေရာတွင် ကျင်းပသည်။

သူတို့၏အဆင့်အတန်းက ယုန်အမ်းလမ်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မပြုသော်လည်း သူတို့သည် အဝေးမှ လှမ်းမြင်နိုင်သည်။

မြို့အစွန်အဖျားမှလူများ သို့မဟုတ် နောက်ကျမှရောက်လာသူများအတွက်မူ သူတို့သည် အဓိကပွဲကို လွဲချော်မည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်သည်။ သူတို့၏နှစ်သိမ့်မှုမှာ မြင့်မားသောနေရာများကိုရှာပြီး ယုန်အမ်းလမ်းကို အဝေးမှငေးမောကြည့်ရှုခြင်းဖြစ်သည်။

တော်ဝင်မြို့တော် မြို့တံခါးဝတွင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ခေါ်သည်။

"အဘိုးကြီးလီ မင်းအိမ်မှာမင်းမိန်းမနဲ့ စားလို့မပြီးသေးဘူးလား။ နောက်ကျရင် မင်းရပ်စရာနေရာတောင် ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။"

အဘိုးကြီးလီဟုခေါ်သော လူတစ်ဦးက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

"ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ်။ မိန်းမ မင်းကလေးကို အပြင်ခေါ်မသွားဘူးလား။"

မကြာမီ မိသားစုသုံးယောက် တံခါးဝတွင် စုရုံးကြသည်။

အဘိုးကြီးလီ၏မျက်နှာ အနည်းငယ်နီရဲနေပြီး သူအရက်အနည်းငယ်သောက်သုံးထားသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကလေးငယ်က မြို့တံခါးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြီးပြောသည်။

"ဖေဖေ မေမေ ကြည့်ပါဦး ဒီလူတွေက ထူးဆန်းတယ်။"

သူတို့အားလုံး ထိုဘက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ လူလေးယောက် မြို့တံခါးသို့ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ထဲမှသုံးယောက်သည် အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးများနှင့် အနီရောင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ယောက်မှာမူ အလယ်တွင်ရှိကာ သူ၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ကျောပေါ်တွင် လေးလံသောအရာတစ်ခုကို ထမ်းထားသည်။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ထူးဆန်းသောပုံစံပါသည့် ခေါင်းတလားတစ်လုံးဖြစ်သည်။

ဤလူလေးယောက်မှာ မူယိုချန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ပင်!

သူတို့ကိုမြင်သောသူတစ်ဦးက ကံမကောင်းသောအသံဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။

"နှစ်သစ်ကူးနေ့ကြီးမှာ ဘာလို့ခေါင်းတလားထမ်းနေရတာလဲ။"

"ဖူး ဖူး ဖူး ကံဆိုးမှုတွေထွက်သွား အတိတ်နိမိတ်မရှိဘူး။"

အဘိုးကြီးလီက ထူးဆန်းသောအမူအရာကိုပြသပြီး အမျိုးသမီးက ကလေး၏မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်အုပ်လိုက်သည်။

မူယိုချန်နှင့် အခြားလေးဦးသည် ကိုးကွေ့မြစ်သို့ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားကြပြီး သူတို့၏ဦးတည်ရာမှာ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း၏မိသားစုသည် အတွင်းမြို့တွင်နေထိုင်ပြီး သူတို့၏ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်သည် ယုန်အမ်းလမ်းနှင့် သိပ်မဝေးပေ။ သူတို့သည် ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသူများထဲတွင် ပါဝင်သောကြောင့် နေရာကောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ထားသည်။

သူတို့ပထမဆုံးရောက်ရှိသောအခါ အပြင်ဘက်မှယုန်အမ်းလမ်းသည် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပုံရသော်လည်း ခဏအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် လူများဖြင့်ပြည့်ကျပ်သွားသည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ရှေ့မှအကျယ်ဆုံးအဓိကလမ်းများထဲမှတစ်ခုသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လူများနှင့်အရာရှိများက စောင့်ကြပ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ညနေပိုင်းနောက်ကျသောအခါ တော်ဝင်မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးများ၏ယာဉ်တန်းသည် နှစ်သစ်ကူးအခမ်းအနားအတွက် ယုန်အမ်းလမ်းသို့ ဝင်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက တစ်ခုခုကိုစဉ်းစားမိပြီး မေးလိုက်သည်။

"မဟာချန်မင်းဆက်ရဲ့ မဟာစစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေနဲ့ လျိုမိသားစုက ယုန်အမ်းလမ်းကို ဝင်ခွင့်ရှိသင့်တယ်မဟုတ်လား။"

လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်က ပြောသည်။

"နှစ်စဉ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွင်းမှာ လျိုမိသားစုက ယာဉ်တန်းရဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်တုန်းက လျိုမိသားစုရဲ့အကြီးအကဲက သခင်မလေး ဒီနှစ်ပါဝင်မှာလားလို့ လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီးမေးခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ သူငြင်းလိုက်တယ်။"

"သခင်လေး သခင်မလေး ဘာလို့ငြင်းလိုက်လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်မလား။"

ချင်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"မိန်းမက တည်ငြိမ်တဲ့စရိုက်ရှိတယ် သူဒီလိုအခါသမယတွေကို မနှစ်သက်လောက်ဘူး ဒါကြောင့်ငြင်းလိုက်တာမဟုတ်လား။"

လန်နင်ရွှမ်က သူ၏စကားကြောင့်ရယ်မောသည်။

"မဟုတ်ဘူး သခင်လေး နောက်တစ်ခါခန့်မှန်းကြည့်။"

ချင်ဖုန်းက အကြောင်းပြချက်များစွာကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း တစ်ခုချင်းစီကို နင်ရွှမ်က ပယ်ချခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကျွန်မမနောက်တော့ပါဘူး သခင်မလေးကိုယ်တိုင် ပြောခိုင်းလိုက်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ရာ မီးရောင်ကြောင့်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ လျိုကျန့်လီ၏ဖြူဖွေးသောပါးပြင်များ အနည်းငယ်နီမြန်းနေသည်။

သူမ၏နူးညံ့သောစကားလုံးများသည် သူမ၏နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မေမေကပြောတယ် နှစ်သစ်ကူးကို ချစ်ရတဲ့သူနဲ့အတူတူဖြတ်သန်းရင် ထာဝရအတူတူရှိနိုင်တယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် အတူတူရှိချင်လို့။"

သေစမ်း ငါ့နှလုံးခုန်သံ။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ရင်ဘတ်ကိုကိုင်ပြီး အသက်ရှူရအနည်းငယ်ခက်ခဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။