အရှက်ကွဲချင်သူ အကြီးအကျယ်အရှက်ကွဲခြင်း!

ချင်လင်က ထူးဆန်းသည်မထင်။

တော်ဝင်ပညာရှင်လော့အောင်မြင်သည်ဆိုမှ ထူးဆန်းနေဦးမည်။

မျောကျောက်က အခုအလုပ်မလုပ်။

သူ့ကိုနားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသူဟု ပြောရဲသေးသည်။

နောက်ပြီး သူပြောနေတဲ့အမျိုးသမီးတွေက လင်းလျိုနဲ့ထန်ရှိုးဝမ်ဖြစ်မည်။ လူကြီးကသူ့အမေဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်က သူ့ဇနီးကျောက်မိုချင်းဖြစ်မည်။

အခုတော့ တော်ဝင်ပညာရှင်လီနဲ့ဝန်ကြီးလုက ဘာကြောင့်သဘောမကျကြောင်း သူသိပြီ။

ဝန်ကြီးလုမျက်နှာကြောင့်သာ သူ့ကိုနေခွင့်ပေးထားခြင်းပင်။

အခုတော့ သူဘာလုပ်လိုက်လဲ? သူ့အမေနဲ့သူ့ဇနီး၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ဇနီးတွေနဲ့တောင် ပြဿနာတက်လိုက်သေး။

လော့ဟွေကဆက်ပြီး_

"သူဌေးချင်... ငါ့အကြံပြုချက်ကိုလက်ခံမယ်ထင်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့လိုနက်နက်နဲနဲတွေးနေတဲ့တော်ဝင်ပညာရှင်တွေကိုအနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေချင်ဘူး... နောက်ကျ မင်းရဲ့အပန်းဖြေစံအိမ်ကိုဘယ်တော်ဝင်ပညာရှင်မှလာအနားယူရဲမှာမဟုတ်တော့ဘူး''

တော်ဝင်ပညာရှင်လာပြီးအနားယူတာနဲ့ မိန်းမတွေကလေးတွေနဲ့ယှဉ်ရင် တော်ဝင်ပညာရှင်ကိုရွေးသင့်သည်ဟု သူထင်သည်။ သူသာအပန်းဖြေစံအိမ်သူဌေးဆိုရင် ဘယ်ဟာကိုရွေးရမလဲ သူလည်းသိလိမ့်မည်။

တော်ဝင်ပညာရှင်တစ်ဦးလာအနားယူတာ အဓိပ္ပါယ်အလွန်ရှိသည်။

ချင်လင်က ရယ်လိုက်ပြီး_

"တော်ဝင်ပညာရှင်လော့... ဒီလိုဆိုရင်တော့ အားနာပါတယ်... ကျွန်တော့်နေရာက ခင်ဗျားတို့လိုတော်ဝင်ပညာရှင်တွေအနားယူဖို့မသင့်တော်ပါဘူး''

"အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်ထင်ရင် ကျွန်တော်စာရင်းပြန်ထုတ်ပေးပါမယ်... ကုန်ကျစရိတ်ကိုတော့ တရုတ်သိပ္ပံအကယ်ဒမီကိုပြန်လွှဲပေးပါမယ်!''

ချင်လင်စကားကြောင့် လော့ဟွေကြောင်သွားသည်။

သူ့အမြင်ကိုလာပြောပြတာလေ။ ကျွန်တော်တို့ဖြေရှင်းပေးပါမယ်လို့ပြောရမှာမဟုတ်ဘူးလား? ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? သူ့ကိုတောင် ထွက်သွားခိုင်းနေတာလား?

လော့ဟွေကတွေးလေလေ တစ်ခုခုမှားနေသလိုလိုနှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ_

"သူဌေးချင်... မင်းက ဘာသဘောလဲ?''

ချင်လင်ကမေးခွန်းကိုမဖြေဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး_

"ကျွန်တော်မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ တော်ဝင်ပညာရှင်လော့... ခင်ဗျားပြောတဲ့အမျိုးသမီးတွေက ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေညီအစ်ကိုတွေရဲ့ဇနီးတွေပါ... အဲဒီထဲကတစ်ယောက်က ပါမောက္ခလီခိုင်ရဲ့ဇနီးပဲ''

"ပြီးတော့ ခင်ဗျားပြောတဲ့လူကြီးက ကျွန်တော့်အမေ... ကိုယ်ဝန်ဆောင်က ကျွန်တော့်ဇနီးပဲ... ခင်ဗျားဘယ်လိုထင်လဲ? သူတို့က ဒီမှာဘာလို့နေမရတာလဲ?''

လော့ဟွေက ဒီလိုမထင်ခဲ့သော်လည်း ဆက်ပြောသေးသည်_

"သူဌေးချင်... အဲလိုဆိုရင်တောင် မင်းကအပန်းဖြေစံအိမ်ဖွင့်ထားတာ... ငါတို့တော်ဝင်ပညာရှင်တွေအတွက်ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းရှိအောင်လုပ်ပေးရမှာပေါ့... ငါ့လိုရုတ်တရက်အတွေးပေါက်တဲ့သူတွေ အာရုံပျက်သွားရင် သုတေသနအတွက်ဘယ်လောက်ဆိုးလဲ သိတယ်မလား''

"တော်ဝင်ပညာရှင်လော့!''

ချင်လင်က လော့ဟွေကိုစကားဖြတ်ပြီး အေးစက်စက်ကြည့်ကာ_

"ဒီကမ္ဘာမှာ လူနှစ်စားပဲရှိတယ်... ပထမတစ်စားက ကျွန်တော့်အစ်ကိုလီခိုင်လို တော်ဝင်ပညာရှင်ကျူးတို့လို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူတွေ''

"သူတို့ ကျွန်တော့်အပန်းဖြေစံအိမ်မှာအောင်မြင်တာ သူတို့လုပ်နိုင်စွမ်းရှိလို့... မိန်းမတွေကလေးတွေကိုအပြစ်တင်မနေဘူး''

"နောက်တစ်စားကတော့ ဘာလုပ်နိုင်စွမ်းမှမရှိလို့ ဟိုဟိုဒီဒီအပြစ်တင်ဖို့ပဲတတ်တယ်... စိတ်ကူးရမရကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲသိလိမ့်မယ်!''

သူ့စကားတွေမှာအရိပ်ပြပြီး လှောင်ပြောင်ထားသည်။

ချင်လင်က လုံးဝမျက်နှာသာမပေး။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှောင့်ယှက်တာဖြစ်မလဲ?

မျောကျောက်အာနိသင်ရှိမရှိက သူသာသိသည်။

သူတို့တွေအားလုံးတော်ဝင်ပညာရှင်များဖြစ်သော်လည်း ဒီလူ၏အကျင့်စရိုက်က တော်ဝင်ပညာရှင်လီနှင့်တော်ဝင်ပညာရှင်ကျူးတို့လောက်မကောင်း။

ချင်လင်၏အဓိပ္ပါယ်ကို လော့ဟွေကသဘောပေါက်သောကြောင့် နည်းနည်းအပြစ်ရှိသလိုခံစားရပြီး အချိန်တော်တော်ကြာသည်အထိ ဘာမှမပြောနိုင်။

ထို့နောက် သူနည်းနည်းစိတ်ရှုပ်သွားသည်။

သူ့လုပ်ရည်ကိုင်ရည်က တော်ဝင်ပညာရှင်လီနဲ့တော်ဝင်ပညာရှင်ကျူးကိုမီမမီ မေးခွန်းထုတ်ခံနေရတာ!

ဘယ်သူ့ကိုအထင်သေးနေတာလဲ?

သို့ရာတွင် ချင်လင်၏အေးစက်စက်အကြည့်နှင့်တိုးပြီး ဘာမှမပြောနိုင်တော့။ သူပိုပြီးစိတ်ရှုပ်လာသည်။ ဒီလူငယ်ကြောင့် သူဆွံ့အသွားပြီ။

"ဟွန့်!''

နောက်ဆုံး လော့ဟွေကသက်ပြင်းချပြီး ရုံးခန်းထဲမှထွက်လာရတော့သည်။

ချင်လင်ကမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆရာလင်းကိုဖုန်းဆက်ကာ တော်ဝင်ဆေးစွပ်ပြုတ်အတွက်ပါဝင်ပစ္စည်းများပြင်ခိုင်းသည်။

တချို့လူတွေက လုံးဝမျက်နှာသာပေးလို့မရ။

ဒီတော့ သူမျက်နှာသာမပေးတာ အပြစ်မဆိုဘဲ သူ့ဆီကပြန်သွားဖို့မျှော်လင့်သည်။

ချင်လင်အဖို့တော်ဝင်ဆေးစွပ်ပြုတ်လုပ်ရတာ အလွန်ရိုးရှင်းသောအရာပင်။

စားဖိုဆောင်ထဲရောက်သောအခါ ဆရာလင်းကပါဝင်ပစ္စည်းများပြင်ဆင်ပေးသည်။ သူကရှေ့ဖုံးခါးစည်းတပ်ပြီး စချက်သည်။ ခဏအကြာ စားဖိုဆောင်ထဲတွင် အထူးဆေးနံ့မွှေးလာသည်။

ချင်လင်ကတော်ဝင်ဆေးစွပ်ပြုတ်ချက်ပြီးနောက် ဆရာလင်းကိုမှာလိုက်သည်_

"ဆရာလင်း... ဒီဆေးစွပ်ပြုတ်ကိုအပြင်ယူသွားခိုင်းလိုက်ပါ!''

ဆရာလင်းက ဆေးစွပ်ပြုတ်ကိုကြည့်ပြီးမေးသည်_

"သူဌေး... ကြည့်ရတာ နှစ်ယောက်စာလိုမယ်!''

ချင်လင်ကပြုံးလိုက်ကာ_

"ရပြီ... ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေတွေအတွက်ပဲ... ဟိုအသစ်နှစ်ယောက်ကိုသဘောမကျဘူး!''

"ဪ!''

ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ ဆရာလင်းကတန်းသိသည်။

တော်ဝင်ပညာရှင်လော့ပဲ။

သူဌေးကတမင်လုပ်တာဆိုတော့ တော်ဝင်ပညာရှင်လော့က သူဌေးကိုဘယ်လိုအနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်မသိ။

ချင်လင်က တမင်လုပ်ခြင်းပင်။

သူက လုံးဝမျက်နှာသာမပေး။ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်သိတဲ့သူက အလိုက်တသိထွက်သွားလိမ့်မယ်မလား?

အချိန်ကျရင် ဝန်ကြီးလုကိုတောင်းပန်လိုက်ရုံသာ။

ဘယ်သူက ဒီလူကိုပြဿနာရှာခိုင်းလို့လဲ? သူ့အမေနဲ့ဇနီးကိုလေ။

သို့ရာတွင် လွတ်ရာလွတ်ကြောင်းဖြစ်ကြောင်း သူကမှာလိုက်သည်_

"တော်ဝင်ဆေးစွပ်ပြုတ်အတွက်ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကမလောက်လို့ တန်းစီရမယ်ပြောလိုက်ပါ... နောက်တစ်ခါ ပါဝင်ပစ္စည်းရတဲ့အချိန်အထိစောင့်ရမယ်လို့''

"နားလည်ပါပြီ သူဌေး!''

ဆရာလင်းခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

သူကရှင်းသည်။

ပါဝင်ပစ္စည်းဘယ်တော့ရမလဲက သူဌေးသဘော!

တဖြည်းဖြည်း မိုးချုပ်လာသည်။

တော်ဝင်ပညာရှင်လီကအခန်းထဲနားနေစဉ် ဧည့်ခန်းကဖုန်းဆက်လာ၏။ ဒီည တော်ဝင်ဆေးစွပ်ပြုတ်ဟုကြားသောအခါ သူစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူကကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အခန်းပြင်ထွက်လာရာ လော့ဟွေနှင့်သူ့လက်ထောက်ထွက်လာသည်နှင့်ဆုံသည်။