အခန်း (၁၃၀)

"ဂါးရက် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ဂါးရက်က တကယ်ပဲ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"

"မသိဘူး… နားမလည်ဘူး။ မင်းရော"

"ငါက ဂျိုအန်နာရဲ့ နောက်လိုက် မဟုတ်ဘူး။ ဂါးရက်ဆီက သင်ယူတာ။ ကောင်းပြီလေ သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြစို့။ သူက အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက်ရှိတယ်"

ကုသသူများက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ လက်မဆေးဘဲ၊ နှာခေါင်းစည်းမဝတ်ဘဲ၊ ခွဲစိတ်ကုသစားပွဲနှင့် တစ်မီတာပင် မကွာသော ပျမ်းမျှအကွာအဝေးမှ ဆက်လက်ပြောဆိုနေကြသည်။ တံတွေးများသည် လူနာ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ တစ်မိနစ်လျှင် တစ်ခါ ပန်းထွက်နေပြီး ပိုးဝင်နိုင်ခြေ တိုးလာသည်။

အတိတ်ဘဝကဆိုလျှင် လှည့်ပတ်နေသော သူနာပြုမက ပိုးသတ်ဆေးဖြင့် ဖျန်းပြီး ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှ ကန်ထုတ်ပြီးသားဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် လှည့်ပတ်သူနာပြုမ သို့မဟုတ် သူနာပြုဆရာမကြီး မရှိပေ။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ဂါးရက်က မျက်စိမှိတ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးသံများကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားပြီး ခွဲစိတ်ကုသမှုအပေါ် စိတ်ပါလက်ပါ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"အူသိမ်အူမသွေးကြောကို ညှပ်"

"အူမကြီးအလျားလိုက်သွေးကြော ပြုပြင်ပြီးပြီ"

"အူမကြီးညာဘက်သွေးကြော ပြုပြင်ပြီးပြီ"

"အူသိမ်အူမသွေးကြောကို ဖွင့်"

"နံရိုးကြားသွေးကြော ပြုပြင်ပြီးပြီ"

"နံရိုးအောက်သွေးကြော ပြုပြင်ပြီးပြီ..."

ဂါးရက်သည် မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သည့် စကားလုံးများကို တီးတိုးရွတ်ဆိုနေသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများက ကခုန်နေပြီး မှော်ဆရာလက်များကို ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားစေသည်။ ခွဲစိတ်ခြင်း၊ ဖြေလျော့ခြင်း၊ သွေးကြောများကို ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ ပျက်စီးနေသည့် သွေးကြောများကို ညှပ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အနီးအနားရှိ ဘုန်းတော်ကြီးများကို ကုသရေးမှော်စာလုံးများ ရွတ်ဆိုရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဘုန်းတော်ကြီးများ နားမလည်သည့်ပုံစံ ပြသသောအခါ သူက မှော်ဆရာလှည့်ကွက်များကို သုံး၍ အရောင်များထည့်ကာ မည်သည့်နေရာတွင် မှော်စာလုံးများ ရွတ်ဆိုသင့်သည်ကို ပြသခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့်ပင် လုပ်ငန်းပမာဏက အရင်ကထက် အများကြီး နည်းသွားပြီး ဂါးရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ငါရဲ့အတိတ်ဘဝမှာဆိုရင် သွေးကြောတွေကို ညှပ်ပြီးနောက် ညှပ်နဲ့ တစ်သျှူးတွေကို ကိုင်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာ ဆေးထိုးအပ်ကိုင်ပြီး အသည်းအသန်ချုပ်ရတာ။

အခုတော့…

ကုသရေးမှော်စာလုံးတစ်လုံး ပြီးသွားပြီ။

တစ်စက္ကန့်တောင် မကြာပေ။

သွေးကြောများ ကောင်းမွန်စွာ ပြန်လည်ကုသနိုင်ခဲ့ပြီး နံရံများလည်းရှိ၍ ယိုစိမ့်မှု သို့မဟုတ် နောက်ဆက်တွဲ ကုသမှု အားနည်းခြင်းတို့အတွက် စိုးရိမ်ရန်မလိုတော့ပေ...

တစ်ခုစီမှာ သူ့အားသာချက် ကိုယ်စီရှိပြီး နတ်ဘုရားမှော်ပညာက တကယ်ကို အကျိုးရှိတာပဲ။

ဪ ဟုတ်သားပဲ။

နောင်ကျရင် "သွေးကြောပိတ်ဆို့ပြီးနောက် ကုသရေးမှော်စာလုံးများနှင့် ခွဲစိတ်ချုပ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ နှိုင်းယှဉ်လေ့လာမှုတစ်ခု လုပ်ဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ်။

ဂါးရက်က သူ့စိတ်ထဲမှာ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် မှတ်သားလိုက်သည်။ မှော်ဆရာလက်များသည် ဂါးရက်ရှာတွေ့သမျှ သွေးထွက်နေသော သွေးကြောအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းပြီး လှံရိုးတစ်ဝိုက်ရှိ သွေးကြောကြီးများကို ညှပ်ထားလိုက်သည်။ ဂါးရက် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ချွေးသုတ်ပေးဦး"

ဘယ်သူမှ အာရုံမစိုက်ပေ…

အော် ဒီကမ္ဘာက ငါရဲ့ယခင်ဘဝလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ထပ်မေ့သွားပြန်ပြီ။ သ့လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ဆရာဝန် (ဘုန်းတော်ကြီး) အနည်းငယ်ကို အခု တခြားအလုပ်တွေ လုပ်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်ရပြီ…

ဂါးရက်က သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ ယခင်ဘဝက လုပ်ငန်းခွဲဝေမှုက ပိုအဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ဆရာဝန်တွေအပြင် သူ သူနာပြုအဖွဲ့တစ်သုတ်ကို ထပ်လေ့ကျင့်သင့်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကိရိယာတွေပေး၊ ခွဲစိတ်ဝတ်စုံဝတ်၊ ချွေးသုတ်၊ လူတွေကို ဆူပူနိုင်တာပေါ့။ ကောင်းပြီလေ နောက်ဆုံးအချက်ကိုတော့ အခု မေ့ထားလိုက်ပါဦး…

သူ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အာရုံစိုက်ပြီး နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်၍ သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ ရှိရှိသမျှလူများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို လေ့လာလိုက်သည်။

"အန်တိုနီ မာရီယာနို"

"ရှိပါတယ်"

စစ်ဘုန်းတော်ကြီးနှစ်ပါးက အော်လိုက်သည်။ ဂါးရက် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။

စစ်ဘုန်းတော်ကြီးများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး အသုံးပြုရလွယ်ကူသည်။ သူ၏ ခွဲစိတ်မှုများကို ယခင်က ကြည့်ဖူးပြီး ကပ်ရောဂါကာလအတွင်း သူ၏ ဦးဆောင်မှုကို ခံယူဖူးသောကြောင့် ယခုအခါ သူတို့သည် အားကိုးရသူများ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ လူနာကို ထောက်ထားချည်။ ညာဘက်ကို လှဲခိုင်းပြီး မြဲမြဲကိုင်ထားနော်။ မလှုပ်ရှားရဘူး။ လုံးဝမလှုပ်ရှားရဘူး။ ဘားနတ်"

"ကျွန်တော် ရှိပါတယ်"

ထိုလူရိုင်းကြီးသည် လူအုပ်ပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လေထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုမျိုး တဲတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ခွဲစိတ်ကုသစားပွဲပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ယာယီအရိပ်မဲ့မီးလုံးက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် သူ့အော်သံကြောင့် ငြိမ်းသွားလုနီးပါးပင်။ ဂါးရက်က ချွေးအေးများသုတ်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်

"လာကူဦး"

ဖျန်းခနဲအသံနှင့်အတူ တစ်ဖက်က ဘုန်းတော်ကြီးများက မောရှေရှေ့တွင် ပင်လယ်နီ နှစ်ခြမ်းကွဲသကဲ့သို့ လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။ ဘားနတ် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ကျိုးနေတဲ့ လှံကို ဆွဲကိုင်ထား။ အဲဒီထိုးသွင်းထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ၊ တခြားလမ်းကြောင်းကို မဆွဲနဲ့"

ဂါးရက်က တိုက်ရိုက် "ဆွဲထုတ်" လို့ မပြောရဲပေ။

အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အရင်ပြောရမည်ဖြစ်ကာ တတ်နိုင်သမျှ အလေးပေးပြောရမှာ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် သုံးလို့ရေတွက်ပြီးရင် အဲဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပါ။ တည်

တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်လုပ်ပါ။ ဘယ်ညာ လုံးဝမယိမ်းရဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်က အရာတွေကို မထိခိုက်စေရဘူး။ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း သတိထား။ လှံကို ဆွဲထုတ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ကုသရေးမှော်စာလုံး ရွတ်ပါ။ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

"ခဏလေး"

"ကျွန်တော် စာရွတ်ဖို့ စောင့်ပါဦး…"

ဘုန်းတော်ကြီးများက မညီမညာ ပြန်ဖြေကြသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝ ဆေးရုံတွင်ဆိုလျှင် မေ့ဆေးဆရာဝန်သည် အလွန်သတိရှိစွာဖြင့် အာဒရီလင်းနှင့် ဆေးရည်အမျိုးမျိုးကို တန်းစီစီစဉ်ထားပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို ကယ်ဆယ်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာရန် အသင့်ရှိနေသည်။ ပထမနှင့် ဒုတိယလက်ထောက်များသည် သူတို့၏ ဆေးထိုးအပ်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချုပ်ရန်အတွက် ရှေ့သို့ တိုးရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာတွင်မူ ကုသသူများသည် အားထုတ်စွာ ဆုတောင်းနေကြပြီး နတ်ဘုရားမှော်ပညာ ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

တဲတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လေထုက တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။ ဘုန်းတော်ကြီးများ၏ ဆုတောင်းသံများမှလွဲ၍ လူရိုင်းကြီး၏ မောဟိုက်သံသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြားနေရသည်။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုကြားမှနေ၍ ဘေးနားမှ စကားပြောသံများ တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ခေါ်သွားတာလား... အိုး..အဲဒီဘက်ကိုလား။ အဲဒါ ဂါးရက်လေးရှိတဲ့နေရာပဲ"

"ဘာ။ သူ တိုက်ရိုက်ကိုင်တွယ်တော့မှာလား... မြန်မြန်လုပ်ရအောင်"

"ဂါးရက် ကုသဖို့ မလောပါနဲ့"

တဲအပြင်ဘက်မှနေ၍ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂါးရက်က တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“တစ် နှစ် သုံး”

ဖျတ်ခနဲဆိုလှံရိုးက လွင့်ထွက်သွားပြီး ကုသရေးမှော်စာလုံး၏ အဖြူရောင်အလင်းက ချက်ချင်း လိုက်ပါလာသည်။ ဘားနီအိုကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်မှနေ၍ လတ်ဆတ်သော သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု စီးထွက်လာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ကုသရေးမှော်စာလုံး၏ နှစ်သိမ့်မှုအာနိသင်အောက်တွင် သက်သာလာသည်။

“ဂါးရက်လေး… အာ”

တဲတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသည်။ ဂါးရက် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်၏ တောက်ပနေသည့် ထိပ်ပြောခေါင်းလေးကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရပြီး ပြုံးမိသွားသည်။

"သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ? ခေါ်သွားတာလား?... အိုး၊ အဲဒီဘက်ကို၊ အဲဒါ ဂါးရက်လေးရှိတဲ့နေရာပဲ!"

"ဘာ? သူ တိုက်ရိုက်ကိုင်တွယ်တော့မှာလား?... မြန်မြန်လုပ်ရအောင်!"

"ဂါးရက်! ကုသဖို့ မမြန်ပါနဲ့!"

“ဘုန်းတော်ကြီး ရောက်လာပြီလား”

“ငါမလာလို့ ရပါ့မလား”

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်သည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး “ငါ ရောက်လာမှ ဗိုက်ခွဲနော်” ဟု အော်ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် အလုပ်သင်က အရင်ဦးဆောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂါးရက်က သူ့အား အော်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဘုန်းတော်ကြီး မေ့ဆေးစာလုံးပေါင်းရွတ်ပေးပါ”

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အဆင့်မြင့်စစ်ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ မေ့ဆေးလည်း နောက်ဆုံးတော့ ရနိုင်ပြီ။ လူနာက သတိမေ့နေသော်လည်း မေ့ဆေးမပါဘဲ ခွဲစိတ်ရခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်...

အရက်ပြန်နည်းနည်း ထုတ်ယူဖို့ အချိန်ယူသင့်လား။ ဒါမှမဟုတ် အလားတူ မေ့ဆေးတစ်ခုခုလား။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤအပင်မှ ထုတ်ထားသည့် ဒြပ်ပေါင်းမေ့ဆေးက ပမာဏကို ထိန်းချုပ်၍မရသည်ကို သူအနည်းငယ် ကြောက်သည်။

ဒါမှမဟုတ် အရက်ပြန် နည်းနည်းလောက် ရအောင် ကြိုးစားကြည့်ရမလား။ အရက်ပြန်ရဲ့ ဓာတ်ပြုမှု ဖော်မြူလာက ဘာပါလိမ့်။

“ဂါးရက်လေး မင်း ကြိုးစားရမယ်”

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်သည် ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူ့တွင် မေ့ဆေးစာလုံးပေါင်းရွတ်ဆိုရန် အချိန်ရှိသေးသည်။ ဂါးရက်ဘက်တွင် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိပုံရသည်... ဂါးရက်အော်ဟစ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူက ဝါးတောင်ကို မြှောက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်အဆင့်တက်ပြီး မေ့ဆေးစာလုံးပေါင်းကို စောစောသင်ယူဖို့ ကြိုးစား”

အဖြူရောင်အလင်းက သစ်တောကဲ့သို့ ကျရောက်၍ သတိမေ့နေသည့် လူနာကို ဝန်းရံလိုက်

သည်။ ဘေးနားမှ တိုးတိုးညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤနတ်ဘုရားမှော်ပညာ၏ ရွတ်ဆိုမှုနှုန်းက ချက်ချင်းနီးပါးပင်။ အတော်အတန် အကွာအဝေးရှိပြီး လူအုပ်က ပိတ်ဆို့နေသော်လည်း အာနိသင် မကျဆင်းပေ။ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်၏ ကုသနိုင်စွမ်းက အမှန်ပင် ထူးခြားသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ဤသို့သော ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို လူတိုင်း မတတ်နိုင်ပေ။ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်၏ နောက်ကွယ်မှ အေးစက်စက် နှာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပြက်ရယ်ပြုသည့် မှတ်ချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ သူ့ကို စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းကို ခေါ်သွားချင်တာလား"