အခန်း (၁၃၄)
Vol. 10 Ch. 134
နယူးဝပ်ခ်မြို့ ကျဆုံးခဲ့သည်။
မြို့စားနော်မန်၏ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့များသည် ပထမဆုံး အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ နှစ်ရက်နားပြီးနောက် ဒဏ်ရာရစစ်သားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မြို့ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး ကျန်များကို ခရိုင်မြို့တော် နယူစတာသို့ ပြန်ပို့ကာ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်သည် ညနေနှင့် မနက်တိုင်း လူနာများကို စစ်ဆေးခြင်း၊ ဆေးလိမ်းပေးခြင်း၊ ဆေးမှတ်တမ်းများ ပြန်လည်ဖြည့်စွက်ခြင်း စသည့် အလုပ်များသော ဘဝမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဒဏ်ရာရစစ်သားများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
သူသည် ခွဲစိတ်ပြီးနောက် လိုက်လံစောင့်ကြည့်ခြင်း၊ အခြေအနေလေ့လာခြင်း၊ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုများကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်း၊ နှင့် ဆေးပညာဆိုင်ရာ အချက်အလက်အရင်းအမြစ်များကို စုစည်းခြင်းတို့ မရှိတော့ပေ။
အာ အနည်းဆုံး သုတေသနစာတမ်း သုံးလေးစောင်လောက်တော့ လက်လွတ်သွားတယ်လို့ အမြဲခံစားရတယ်။
ဂါးရက် တစ်နေ့တာလုံး ကောင်းကောင်းအိပ်စက်ခဲ့သည်။ ဒုတိယနေ့တွင် အဓိကကုသသူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ တဲကြီးနှစ်လုံး (ဂါးရက်ကို စိန်ခေါ်စဉ် ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ် ယူဆောင်လာပြီး နောက်တစ်ခါ ပြန်မယူတော့သည့် တဲအပါအဝင်) တည်းခိုရန် တဲငယ်လေးတစ်လုံး၊ ပစ္စည်းများပြည့်နေသော မြင်းလှည်းနှစ်စီးတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် များစွာသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။
ဂါးရက်ကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ယိမ်းထိုးနေသော လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည် (လှည်းက ပြည့်ကျပ်နေ၍ သူအတွင်းသို့ မဝင်နိုင်ပေ)။ သားရေဖုံး မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး စာရေးခြင်း၊ ပုံဆွဲခြင်းတို့ဖြင့် မွေ့လျော်နေသည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဘေးနားက လူရိုင်းကြီးက သူ့ကို ဆွဲမထားလျှင် လှည်းပေါ်ကနေ ချက်ချင်းပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်။
တစ်နာရီနီးပါး ဤသို့ သွားနေပြီးနောက် တစ်ဦးက မနေနိုင်တော့ပေ။ ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်သည် သူ၏လှည်းပေါ်မှနေ၍ ခုန်ဆင်းကာ ဂါးရက်ထံ ပြေးလာပြီး နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“လာ လာ ကျွန်တော့်လှည်းပေါ် လာခဲ့ပါ”
ဂါးရက်က သူညွှန်ပြသည့်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် သပ်ရပ်လှပသည့် ဘီးလေးလုံးပါ လှည်းတစ်စီး ရှိပြီး သူ၏လှည်းထက် အနည်းဆုံး တစ်ခေါင်းစာ ပိုမြင့်သည်။ တံခါးမှာ လှည်း၏အလယ်တွင် ရှိသည်။ သူ၏လှည်းနှင့် မတူဘဲ ၎င်းသည် ထမ်းပိုးမှနေ၍ တက်ရသည်။ လှည်းပြတင်းပေါက်မှ ဖန်သားပြင်ကိုဖြတ်၍ ကျယ်ဝန်းသည့် ထိုင်ခုံတန်းနှစ်တန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ထိုင်ခုံတို့၏ အလယ်ရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်၊ မုန့်များ၊ အသီးအနှံများ၊ စိတ်ကူးနိုင်သမျှ အကုန်ရှိသည်။
လှည်း၏ ကိုယ်ထည်နှင့် အမိုးပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် အမှတ်တံဆိပ်များ၊ ထို့ပြင် လှည်းရှေ့မှ ဖြူစွတ်နေသည့် မြင်းဖြူနှစ်ကောင်ကို ကြည့်လျှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာသည်။
“ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ငါ အရမ်းချမ်းသာတယ်၊ ပိုက်ဆံရှိရုံတင်မကဘူး အဆင့်အတန်းလည်း ရှိတယ်…”
အမ်...
ဒါက BMW တစ်စီးတည်း မဟုတ်ဘူး။ Rolls-Royce ဖြစ်ဖို့များတယ်။
ဂါးရက်က သူ၏ ရွှံ့များပေနေသည့် ဖိနပ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လှည်း၏ ကတ္တီပါသားအတွင်းပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်က သူ့အား ဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီးသား ဖြစ်နေ၏။
“လာပါဦး လာပါဦး။ ကျွန်တော့်မှာ မင်းကို မေးစရာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်”
ဒီလိုဆိုတော့လည်း ထိုနေရာမှာ ထိုင်ခြင်းက ဘာမှ အရေးမကြီးပေ။ ဂါးရက်က စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်နောက်မှနေ၍ လှည်းပေါ် တက်လိုက်သည်။ နေရာယူလိုက်သည်နှင့် မေးခွန်းများစွာ သု့ထံသို့ ပစ်ချလာသည်။
“ဘယ်သူ့ကို အရင်ကယ်ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်လဲ”
“လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေကို စည်းတဲ့ ကြိုးတွေထဲမှာ သစ်သားချောင်း ဘာလို့ထည့်ရတာလဲ”
“ဘားနီအိုကြီးကို တိုက်ရိုက်ခွဲစိတ်ရဲတယ်။ ပြဿနာတက်မှာ မကြောက်ဘူးလား”
“ဘာလို့ နောက်မှ သူ့ကို ကုသတဲ့အခါ အလွှာလိုက် ကုသရတာလဲ”
အမ်...
သူ၏မေးခွန်းများက အရမ်းများနေပြီး အရေးကြီးသည်မှာ ဘာတစ်ခုမျှ စနစ်တကျ မရှိပေ...
ဘယ်နေရာကနေ စပြီးရှင်းပြရမလဲ...
ဂါးရက် ခေါင်းကိုက်သွားသည်။
ဆေးပညာဆိုသည်မှာ စနစ်တကျလေ့လာရသည့် ဘာသာရပ်တစ်ခုပင်။ အစအနလေးများ လေ့လာရုံနှင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသို့မျိုး ဗဟုသုတဖွဲ့စည်းပုံနှင့် လူများကို ကုသလျှင် သေချာပေါက် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မည်။
ဤသို့သင်ကြားပေးသည့်သူများကို လက်ထောက်အဖြစ် အသုံးပြုလျှင်မူ အဆင်ပြေသည်။ တစ်ခုအမိန့်ပေးလျှင် တစ်ခုလုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်ရာ ဘာမှ သိပ်မစွန့်စားရပေ။ တကယ်ပြဿနာမှာ သူတို့ လုံလောက်စွာ သင်ယူပြီးပြီဟု ထင်ပြီး ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူလိုသည့်အခါတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေမှာမူ ကပ်ဆိုးတစ်ခုပင်။
“ကောင်းပြီ ဒီလိုလုပ်ရအောင်”
ဂါးရက်က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခဏလေးစောင့်ပါ။ ကျွန်တော် စာရွက်နဲ့ ဘောပင်သွားယူပြီး မင်းအတွက် ပုံဆွဲပြမယ်...”
“ဟေး ဟေး ဟေး ဒီမှာအကုန်ရှိတယ်”
ဟိုင်းဒယ်က ထလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံအောက်က ဗီရိုထဲတွင် လိုက်ရှာသည်။
အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ အသင့်ရှိနေသောကြောင့် ဂါးရက်က သူ၏လှည်းဆီ ပြန်သွားစရာ မလိုတော့ပေ။ သူသည် စာရွက်ကို ဖြန့်ပြီး စတင်ဆွဲရင်း ရှင်းပြသည်။ အရိုးများ၊ ကြွက်သားများ၊ သွေးကြောများ... သူပြောနေစဉ်မှာပင် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ လှည်းပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မျက်နှာနှစ်ခု ကပ်၍ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေကြသည်။
ဂါးရက် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူက လှည်းပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်လိုက်သည်။
“သောမတ်စ်နဲ့ အဒမ်”
မျက်နှာတစ်ခုက အောက်သို့ တန်းဆင်းသွားပြီး ပြန်တက်လာသည်။ မျက်နှာပိုင်ရှင်က မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း သူ၏အဖော်က ချက်ချင်း ဆွဲတင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ ဂါးရက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်ဘက်လှည့်ပြီး အကြံပြုလိုက်သည်။
“သူတို့လည်း ဝင်ပြီး နားထောင်လို့ ရမလား”
“ရတာပေါ့”
ဟိုင်းဒယ်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ သူ ငြင်းပယ်လို့ ရပါမလား။ လှည်းအပြင်ဘက်မှ လူနှစ်ဦးစလုံးမှာ သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းမှ အဆင့်နိမ့် ဘုန်းတော်ကြီးများပင်။ ငယ်ရွယ်သူ သောမတ်စ် (ခုနက ပြုတ်ကျသွားသူ) မှာ အကြီးအကဲ ဟီလ်ဒီ၏ အလုပ်သင်တပည့်ပင် ဖြစ်သေးသည်။ဆက်ဆံရေးအရဆိုလျှင် သူတို့က ဂါးရက်နှင့် ပိုမိုနီးစပ်သည်။
အကြီးအကဲ ဟီလ်ဒီက ဂါးရက်ကို စခန်းချုပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက ဤနှစ်ဦးကို လက်ထောက်များအဖြစ် တရားဝင် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်ကိုယ်တိုင်ကမူ ရှက်စရာကောင်းအောင် နောက်မှ ကပ်ပါလာပြီး ဤပို့ချချက်ကို နားထောင်ခွင့် ရခဲ့သည်။
လူလေးဦး စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်၍ ပို့ချချက်ကို ဆက်လက် နားထောင်ကြသည်။ နေဝင်သည်အထိ ပို့ချချက် ဆက်သွားပြီးနောက် စခန်းချကြသည်။ ရုတ်တရက် သောမတ်စ်က သူ၏လက်ထဲမှ အိတ်တစ်လုံးကို နိုက်ထုတ်ပြီး ဂါးရက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
ဂါးရက်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အိတ်ကို ဖြေပြီး သွန်ချလိုက်သည်။ လှပသည့် အစိမ်းရောင်
အလင်းတစ်ခု သူ၏မျက်လုံးထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။ နွေးထွေးနူးညံ့ပြီး တောက်ပသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် လက်ဖဝါးတစ်ဝက်ခန့်ရှည်ပြီး လက်မခန့်ထူသည့် ဆဋ္ဌဂံပုံ ဆူးချွန်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
မာကျောသည်။ ချောမွေ့သည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည်။ ပုံဆောင်ခဲ သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်းနှင့် တူသည်။ သို့သော် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်းထဲတွင် ရှင်းလင်းပြီး သိမ်မွေ့သည့် သစ်သားအကြောများ ရှိနေသည်။
“ဪ သစ်သားနှလုံးသားလား”
ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ် အလိုလို ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်။ ထိုအခါမှ ဂါးရက်က အိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို သတိရမိသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်စွာ ကြီးထွားလာသည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ၎င်း၏သက်တမ်းကုန်ဆုံးချိန်တွင် သစ်ပင်ပင်စည်၏ အလယ်ဗဟို၌ ၎င်း၏ အသက်ဓာတ်အားကို စုစည်းပြီး ကျောက်စိမ်းလို ပုံဆောင်သည့် အူတိုင်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းပင်။
သစ်သားနှလုံးသား ဖြစ်ပေါ်လာရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်နည်းသည်။ ရာနှင့်ချီသော သစ်ပင်အိုကြီးများထဲမှ တစ်ခုခန့်သာ တွေ့ရလေ့ရှိသောကြောင့် အပင်များကို ပြုစုပျိုးထောင်
ရန်၊ သဘာဝနတ်ဘုရား၏ သက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားပညာများကို သိုလှောင်ရန် သို့မဟုတ် အသက်စွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲ ဟီလ်ဒီဆီတွင်လည်း တစ်ခုရှိသည်။ လက်သည်းခွံအရွယ်သာ ရှိပြီး ဤတစ်ခုထက် အများကြီး အရည်အသွေးညံ့သည်။
“ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးရှိလွန်းတယ်”
ဂါးရက်၏လက်ချောင်းများသည် အဝတ်အိတ်ပေါ်သို့ ဖိထားရင်း ပြန်တွန်းပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သောမတ်စ်က သစ်သားနှလုံးသားကို အနည်းငယ် ရိုးရှင်းသည့် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်တွန်းပေးလိုက်သည်။
“အာ ဒါက ဆရာ့ဆီကနေ ခင်ဗျားကို ပေးတာ”
ဂါးရက် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သောမတ်စ်က သူ၏လက်ကို ကိုင်ထားပြီး မရွှေ့စေတော့ပေ။ “အကြီးအကဲ ဟီလ်ဒီက ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုဆိုလက်ဆောင်တွေ အများကြီး ပေးဖူးတယ်။ အစ်ကိုကြီးပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ပဲဖြစ်ဖြစ် အကုန်ရခဲ့ကြတာပဲ။ အခု ခင်ဗျားအလှည့်ပဲ”
အဒမ်လည်း သူ၏လက်ကို အပေါ်ကနေ တင်လိုက်သည်။ သူသည် သောမတ်စ်ထက် အသက်ကြီးပြီး အဆင့် ၂ ဘုန်းတော်ကြီးဖြစ်နေပြီ။ သဘာဝဘုရားကျောင်း၏ ကောင်းမွန်သည့် ရိုးရာကို လိုက်နာပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် နတ်ဘုရားပညာ နှစ်ခုလုံးကို လေ့ကျင့်နေသူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖိအားကြောင့် ဂါးရက်က လုံးဝ ပြန်မတွန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ရသည်။ ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်က တစ်ဖက်ကနေ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လေ့လာရင်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။
ကြိုဆိုလက်ဆောင်ဆိုသည်မှာ ကြိုဆိုလက်ဆောင်ပင်။ သို့သော် လက်ဆောင်က ဤမျှလောက်ပင် ကြီးနေသည်။ ကျူရှင်ခ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူထင်သည်။ ပြောရလျှင် ဂါးရက်၏ အရင်က ပြသခဲ့သည့် ကျွမ်းကျင်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ကျူရှင်ခအဖြစ် သစ်သားနှလုံးသားတစ်ခုက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။
ရတနာများတွင် တန်ဖိုးရှိသလို အသိပညာက အဖိုးဖြတ်မရပေ။
အယ်.. ဒါဆိုရင် ငါကရော့…ကျူရှင်ခကို ဘာပေးရမလဲ။
အလွန်ပေါ့ခြင်းမှာ မသင့်တော်ဘူးဟု သူထင်သည်။ အလွန်တန်ဖိုးရှိခြင်းမှာ ရုတ်တရက်ဆန်သည်။ အခြားသူများက လက်မခံနိုင်ပေ။