အခန်း (၁၃၆)

တစ်ကိုယ်လုံး ကျင်တက်သွားစေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အော်သံစူးစူးက ညဉ့်အမှောင်ကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။ ကုသသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာကြသည်။ တချို့မှာ အဝတ်ပင်မဝတ်ဘဲ တဲထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ"

"အလောင်း… အလောင်းတွေ"

ဘုန်းတော်ကြီးမက မျက်လုံးမှိတ်၍ အော်လိုက်သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် ရှိနေခဲ့သော ကုသသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အလောင်းတစ်လောင်းကြောင့် ဤမျှလောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မနေသင့်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် အလွန်အံ့အားသင့်စရာကောင်းလှပြီး သူမကို လုံးဝ မပြင်ဆင်နိုင်ခင် ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်… သူမ ကြာမြင့်စွာ လေးစားအားကျကာ လိုက်လံခဲ့သော လူငယ်ပါရမီရှင်သည် အလောင်းတစ်လောင်းပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှီနေသည်။ မီးစာလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သည် ဘေးမှ ထွန်းလင်းနေပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို အလင်းတစ်ဝက် အရိပ်တစ်ဝက်အဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသော အမူအရာဖြင့်…

ထိုမျှပင် မကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသေးပေ။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးက အလောင်းပေါ်တွင် ကပ်လျက်ရှိပြီ အပေါ်အောက် ရွေ့လျားနေသည်။

အနီးအနားရှိ နောက်ထပ်အလောင်းတစ်လောင်းပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် လဲလျောင်းနေသည်ကို ပြောဖို့ပင် မလိုအပ်ပေ။ တစ်ဦးက အလောင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်နှင့် တူညီသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် အပေါ်အောက် ရွေ့လျားနေသည်။ ကျန်တစ်ဦးက ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အလောင်း၏ ခေါင်းရင်းတွင် ဒူးထောက်နေပြီး အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် နီးပါးဖြစ်နေသည်…

မြင်ကွင်းနှစ်ဆနှင့် ထိတ်လန့်မှု နှစ်ဆ။

ဂါးရက်က ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်ကို ကြည့်ပြီး သူ့မေးစေ့ကို မြှောက်ကာ "မင်းရဲ့အရှုပ်ထုပ်ကို မင်းဘာသာ ရှင်းလိုက်" ဟု အချက်ပြလိုက်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်က သူ့ကို မျက်နှာမဲ့မဲ့ ပြုံးပြပြီး ထိုင်နေရာမှ ထကာ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ကြိုးစားပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ကယ်ရိုလိုင်း မင်း…"

"ကျွန်မအနား မလာနဲ့ အား……."

စူးရှသော အော်သံက အလွန်ပြင်းထန်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးဧရိယာတွင် လူများ တစ်

ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ အလောင်းတွေလား။ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတာလား"

ဘုန်းတော်ကြီးအုပ်စုတစ်စု အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ခိုးကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းနီးပါးတွင် အနီးအနားရှိ မှော်ဆရာစခန်း၌ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ တဲတစ်လုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး အပိုင်းအစများသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲကာ လေထဲ၌ပင် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။ တဲအောက်မှ အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ အသံက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူလဲ ညသန်းခေါင်မှာ အော်နေတာ။ ငါ့ကို တုန်သွားအောင်လုပ်လို့ ငါ့ဆေးရည်တွေ အကုန် ပေါက်ကွဲကုန်ပြီ"

အမ်…

ဂါးရက် ချွေးများ ရွှဲနစ်သွားသည်။ ခုနက အော်သံသည် အနည်းငယ် ကျယ်လွန်းသည်ဖြစ်ရာ ဓာတုဗေဒပညာရှင်၏ လက်များ တုန်သွားသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။

ဒါပေမယ့် ဆရာက ဘယ်လိုဆေးရည်တွေ လုပ်နေတာလဲ။ nitroglycerin လား။

(T/L nitroglycerin ဆိုတာက နှလုံးသွေးကြောဆိုင်ရာ ေးာဂါတွေမှာ အသုံးပြုတဲ့ ဆေးတစ်မျိုးပါ)

သို့သော် ဆက်စပ်တုံ့ပြန်မှုက ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်မသွားပေ။ မှော်ဆရာစခန်း၌ ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်တန်းလျားများတွင်လည်း အချက်ပေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု"

"ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု"

စစ်သားများသည် သူတို့၏တဲများထဲမှနေ၍ ရှုပ်ထွေးစွာ ပြေးထွက်လာကြသည်။ အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုသံများ၊ ရှုပ်ထွေးသည့် ဆူညံသံများက ချက်ချင်းဆိုသလို ရောထွေး၍ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

ဂါးရက်ဘက်မှ ဆူညံသံကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့သည့် မူလက အရေးတကြီး လာရောက်တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော မှူးမတ်များသည် ချက်ချင်းလှည့်ပြန်ပြီး ဓားများဆွဲကာ ဆူညံသံဖြစ်ပွားရာ စစ်တန်းလျားဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

ဂါးရက် ခေါင်းဆန့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှုပ်ထွေးနေသည့် စစ်တန်းလျားကို မြင်ရသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်ရန်မူ မရဲပေ။ သူသည် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးသော်လည်း စာအုပ်များထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည်။

စစ်တန်းလျားရောဂါ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

စစ်မြေပြင်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် စစ်သားများသည် ကြီးမားသည့် စိတ်ဖိစီးမှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ညဘက် အိပ်သည့်အခါ တစ်ဦးဦး အိပ်မက်ဆိုးမက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဘေးနားတွင် ဆူညံသံတစ်ခုခု ကြားခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်ပါက အကြောင်းမဲ့ အော်ဟစ်ခြင်း၊ ပြေးလွှားခြင်းနှင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးပင် တိုက်ခိုက်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ဤဖြစ်စဉ်ကို "စစ်တန်းလျားရောဂါ" ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ ခေါင်းကိုက်စရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ပြောရလျှင် ခုနက ပေါက်ကွဲသံက တကယ်ကို ကျယ်လွန်းသည်။

အို မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး။

ငါသာ ဒီပြသာနာကိုဖြစ်စေခဲ့တာဆိုရင် ငါ့အပြစ်က တော်တော်ကြီးသွားပြီ။

စစ်တန်းလျားသည် အတော်ကြာအောင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီးမှ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ မြို့စားနော်မန်သည် မြို့စားများ၊ ဘာရွန်များ၊ အဆင့်မြင့် မှော်ပညာရှင်များနှင့် ဒေါသထွက်နေသည့် အဘိုးကြီး ဓာတုဗေဒပညာရှင်တစ်စုကို ဦးဆောင်၍ ဂါးရက်၏တဲရှေ့တွင် မျက်နှာမဲကြီးများဖြင့် စုဝေးခဲ့ကြသည်။

“...ဒါဆို ဒီဆူညံသံတွေ အကုန်လုံးက ဒီအသေးအမွှားလေးအတွက်လား”

မြို့စားနော်မန်သည် သူ့မြေးကိုပင် မျက်နှာသာမပေးပေ။

“ဘာလို့ အလောင်းတွေ ခေါ်လာတာလဲ။ ဒါတွေကို ဖရိုဖရဲလုပ်နေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ကယ်ရိုလိုင်း ဝင်လာတုန်းက မင်း အလောင်းပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတုန်းပဲ။ မင်း လူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ တိုးတက်မှု တစ်ခုခု မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ မင်း…”

လေသံက ပြင်းထန်ပြီး ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင်။ ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်လည်း သူဒုက္ခပေးခဲ့သည်ကို သိသည်။ မြို့စား စတင်ဆုံးမသည့်အခါ သူသည် ပထမတော့ ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ပြီး နက်နက်နဲနဲ နောင်တရဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ သို့သော် နားထောင်ရင်းနှင့် ကိုယ်ကို ယိမ်းထိုးခြင်း၊ ခြေထောက်များ လှုပ်ရှားခြင်း၊ လက်ချောင်းများကို နောက်ကျောတွင် ထုံးထားခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ မနေနိုင်တော့ဘဲ စကားပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကုသရေးပညာတွေ သင်ယူဖို့ပါ”

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ကုသရေးပညာတွေက သက်ရှိတွေအတွက်လေ အလောင်းတွေကို သုံးပြီး ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။ မင်းကို ဘယ်သူ ဒီလိုအရာမျိုး သင်ပေးတာလဲ”

ဂါးရက် နှလုံးသားထဲ လှုပ်သွားသည်။ မြို့စားနော်မန်၏ မျက်လုံးက သူ့ဆီသို့ ဦးတည်နေပြီး တည်ငြိမ်ပြီး မတုန်လှုပ်ပေ။ ဂါးရက်က မြို့စားနော်မန်သည် သူ့မြေးအတွက် အပြစ်ယူခိုင်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

တကယ်တော့ ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေရမှာလဲ။ နှလုံးအဆုတ်ပြန်လည်အသက်သွင်းခြင်း နည်းလမ်းက ကျွန်တော်သင်ပေးခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အလောင်းတွေပေါ်မှာ လေ့ကျင့်တာကိုတောင် ကျွန်တော် ကြီးကြပ်ခဲ့တာ။ ဒါက ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် သဘောတူထားသလိုပဲ။ ဒီတာဝန်က မူလက ကျွန်တော့်တာဝန် ဖြစ်သင့်တာပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ စက်ဝိုင်းကြီးဖြင့် ဒုက္ခခံနေရမှာလဲ။

ဂါးရက် ခေါင်းမြှောက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်က စကားတစ်ခွန်းကို အလိုလို ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်။ အဘိုး၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂါးရက်ကို မြန်မြန် ခေါင်းရမ်းပြသည်။ ထို့နောက် သူ့သည် သူ့မေးစေ့ကို မြှောက်ပြီး ဆန့်ကျင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကုသရေးပညာတွေ သင်ယူဖို့ တကယ်ပါ။ ကျွန်တော် အလောင်းတွေကို ခေါ်လာတာ။ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါတယ်”

“ကျွန်တော်က အလောင်းတွေကို တောင်းဆိုခဲ့တာပါ”

ဤအခြေအနေတွင် ဂါးရက်က နောက်ကွယ်တွင် ဆက်နေပြီး အခြားသူများကို သူ့အတွက် တာဝန်ယူခိုင်းလို့ မဖြစ်တော့ပေ။ သူသည် တည်ငြိမ်စွာ တစ်လှမ်းရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ဘုန်းတော်ကြီးချုပ် ဟိုင်းဒယ်၏ လက်ဟန်များနှင့် ချောင်းဆိုးသံများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူ့အား အချက်ပြရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။ မြို့စားနော်မန်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရုပ်အလောင်းတွေကို နှလုံးနဲ့အဆုတ် အသက်ကယ်အကူအညီ (CPR) လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အသုံးပြုတာပါ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံး ခဏတာ ရပ်သွားပြီး အလုံးစုံ မသေဆုံးသေးဘူးဆိုရင် နှလုံးနဲ့အဆုတ် အသက်ကယ်အကူအညီနဲ့ ကယ်ဆယ်နိုင်ခြေရှိပါတယ်။

ဒီနည်းလမ်းက ထိရောက်မှုရှိပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်ဖို့အတွက် အများကြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ယာယီအားဖြင့် လူနာမရှိတဲ့အတွက် သူတို့ကို ရုပ်အလောင်းတွေပေါ်မှာ လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့တာပါ။ ဒီလို မမျှော်လင့်တဲ့ ကိစ္စအတွက် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ပြီးတော့ တာဝန်ယူဖို့လည်း ဆန္ဒရှိပါတယ်"

"ခင်ဗျား"

မြို့စားနော်မန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်

လိုက်ရာ ညသန်းခေါင်ယံတွင် အနှောင့်အယှက်ခံရသည့် သူတော်ကောင်းမျိုးများ၏ ညှိုးငယ်နေသည့်မျက်နှာများ၊ ဒေါသထွက်နေသည့် အယ်လ်ခမ်ကြီး၊ ထို့ပြင် နွေဦးဘုရားကျောင်းမှ မျက်နှာတည်နေသည့် ပရဟိတဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီးတို့ ရှိနေသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီသည် ဂါးရက်ကို စိုးရိမ်တကြီးနှင့် နွေးထွေးစွာ ကြည့်နေပြီး ကာကွယ်ပေးနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။

ဤသည်မှာ မတော်တဆမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်တွယ်လိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို ဒေါသထွက်ခွင့် ပေးလိုက်မည်။ မြို့စားနော်မန် ဤသို့တွေးပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား တာဝန်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုတော့ ခင်ဗျား...”

သူ အဓိကအချက်ကို မရောက်ခင်မှာပင် လူအုပ်ထဲမှနေ၍ ပြောင်လှောင်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရုပ်အလောင်းတွေပေါ်မှာ လေ့ကျင့်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ ကိစ္စကြီးကြီးမားမား ဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတာပဲ။ အရမ်းကို ဒရာမာဆန်တာပဲ။ လူတိုင်းကို သေအောင်ခြောက်ပြီး အော်ဟစ်ဆူပူပြီး တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးနေကြတာ။

ဂါးရက်လေးရေ မင်း စိတ်မကြည်ရင် ငါတို့ဘက် လာခဲ့ပါ။ ကျီးနက်ရွှံ့အိုင်မှာ မင်း ဆော့ဖို့ ရုပ်အလောင်းတွေ ပေါမှပေါပဲ။ အဲဒီဘုန်းတော်ကြီးတွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့”

အလောင်းကောင်များကို ထိန်းချုပ်သည့် မှော်ဆရာတစ်ဦးက ခပ်မတ်မတ် လျှောက်လာသည်။ သူ၏ ပါးလွှာသည့်မျက်နှာမှာ အရေပြားနှင့်အရိုးသာ ရှိပြီး မာနကြီးစွာ လှည့်ပတ်ကြည့်

နေသည်။ ဂါးရက်က ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်သည်။ “မှော်ဆရာ လင်...”

မြို့စားနော်မန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ သိပ်မဝေးသည့်နေရာတွင် ဤတစ်ကြိမ် ကုသသူအားလုံး၏ အလုံးစုံတပ်မှူးလည်းဖြစ်သည့် ငြိမ်းချမ်းရေးဘုရားကျောင်းမှ ပရဟိတဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီးသည် မျက်နှာညှိုးမှိုင်နေပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား”

“ဂါးရက်လေး မင်း စခန်းအရင်ပြောင်းလိုက်တာ ဘယ်လိုလဲ”

ဘုန်းတော်ကြီးဟီလ်ဒီက သိမ်မွေ့ပြီး နားထောင်လို့ကောင်းသည့် အသံဖြင့် ပြောရင်း ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီးကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန် မြောက်ဘက် ဂရင်းဘေးဆီကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သွားလိမ့်မည်။ သူတို့နှင့် လိုက်သွားပြီး ကူညီစရာ ရှိမရှိ ကြည့်လိုက်ပါ”

ဤသည်မှာ သူ့အား ဒုတိယစခန်းဆီ ပို့လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

သူသည် အဓိကစခန်းတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းမွန်သည့် အစားအသောက်များ သောက်စားပျော်မွေ့ပြီး သူလိုချင်သည့်အခါ လူနာနှစ်ဦးခန့် ကုသလို့ မရတော့ပေ။ ထိုအစား အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့် လိုက်သွားရမည်ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ချီတက်ရကာ တိုက်ပွဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပေသည်။

လေထုက ချက်ချင်း အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။ ဒေါသထွက်နေသည့် အယ်လ်ခမ်

ကြီးနှင့် မျက်နှာမည်းနေသည့် သူတော်ကောင်းမျိုးများ အားလုံး စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ လင်တစ်ဦးသာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘုန်းတော်ကြီး။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် သွားပါ့မယ်”

ဂါးရက်က ခေါင်းနည်းနည်းငုံ့လိုက်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီက သူ့အား အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေပြီး လူအုပ်ထဲမှနေ၍ ဖြတ်ကျော်လာသည့် မှော်ဆရာ လင်က ဂါးရက်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါ မင်းအပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ လာ လာ ငါ့ဆီကိုလာခဲ့။ မင်းအတွက် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းတွေ ရွေးပေးမယ်"