အခန်း (၁၃၉)

"ဘာလို့ သင်္ဘောတွေ ဒီလောက်များရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့ ဒီလောက် သင်္ဘောကြီးတွေ များနေရတာလဲ"

မကြာမီပင် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး တောင်ထိပ်သို့ တက်ရောက်လာပြီး တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသည်။ ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်သည် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား လဲလျောင်းကာ အောက်ဘက်ရှိ ရွက်သင်္ဘောများကို အာရုံစူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများပင် သွေးရောင်ပြောင်းလျက် ရှိသည်။

အောက်ဘက်တွင် သင်္ဘောအကြီးအသေး အမျိုးအစားစုံလင်စွာပါဝင်သော ရေတပ်တစ်ခုလုံး ရှိပြီး သင်္ဘောအစီး ၂၀ ခန့် ရှိသည်။ ဦးဆောင်နေသည့် သင်္ဘောကြီးနှစ်စီးတွင် ရွက်တိုင်လေးခုစီ ပါရှိရာ အလယ်တွင် ရွက်တိုင်မြင့်နှစ်ခုနှင့် အရှေ့၊ အနောက်တို့တွင် တစ်ခုစီရှိကာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်များကို စောင်းထားသည်။

သင်္ဘောကြီးများသည် အလွန်ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး အရှေ့နှင့် အနောက်ဘက် ရေပေါ်ရှိ တာဝါတိုင်များသည် မြစ်ပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသောကြောင့် ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ဤသင်္ဘောကြီးနှစ်စီးတည်းပင် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူတို့၏ အရွယ်အစားကို ထောက်ရှုခြင်းဖြင့် ခရီးစဉ်မဝေးလျှင် စစ်သား ၅၀၀ သို့မဟုတ် ထို့ထက်မက သယ်ယူပို့ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤသင်္ဘောနှစ်စီးအပြင် ရေတပ်တွင် ရွက်တိုင်သုံးခုပါသော သင်္ဘောခြောက်စီး သို့မဟုတ် ခုနစ်စီး ပါဝင်သည်။ အချို့မှာ သွက်လက်ပေါ့ပါးပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် အထူးပြုထားသကဲ့သို့၊ အချို့မှာမူ လေးထောင့်ကျကျနှင့် ခိုင်ခံ့ပြီး လူနှင့် ကုန်ပစ္စည်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ရွက်တိုင်နှစ်ခုပါသော လှေငယ် ဒါဇင်ကျော်ခန့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စွမ်းရည်မှာ အတော်လေး များပြားလှသည်။

“လူတစ်သောင်းလောက်တော့ ရှိရမယ်...”

“ဘာလို့ သူတို့ ဒီကို လာတာလဲ... လမ်းမှားလာတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီမြစ်က ဘယ်လောက်နက်လဲဆိုတာ မသိကြတာလား”

“ဒီလို သင်္ဘောကြီးတွေကတော့ မြစ်ဖျားခံရာဆိပ်ကမ်းကို ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

စစ်သည်တော်များသည် ချောက်ကမ်းပါးထိပ်တွင် စုဝေးပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဆွေးနွေးနေကြရာ သူတို့၏မျက်နှာများက လေအေးကြောင့် နီရဲနေသည်။ ဂါးရက်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မှော်ဆရာမျှော်စင်မှ ပထဝီဝင်မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုမှတ်တမ်းများက အတိုချုံးလွန်းသည်။ လမ်းကြောင်းများကို မျဉ်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ မြို့များကို စက်ဝိုင်းများဖြင့်သာ ဖော်ပြထားသော မြေပုံတစ်ခုသာ ရှိသည်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မြေအနေအထားကို မပြောနှင့်၊ အတိုင်းအတာပင် မသေချာပေ။

ထိုမြေပုံများကို အားကိုး၍ သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲ၏ ရေတပ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ကို သိရှိရန်မှာ အိပ်မက်မက်နေသည်နှင့် တူသည်။ သူ၏မျက်လုံးများကိုသာ ယုံကြည်ခြင်းက ပိုမိုသင့်လျော်သည်။

ဂါးရက်သည် မြစ်ဝကို မြင့်မားသောနေရာမှ အပေါ်စီးကနေ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါ့ဗ်မြစ်၏ မြစ်ဖျားခံရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် မြစ်သည် အထူးတလည် ကျယ်ပြန့်ခြင်း မရှိဘဲ မီတာ ရာဂဏန်းခန့်သာ ရှိမည်။

သို့သော် ညာဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင့်မားသော ချောက်ကမ်းပါးများသည် ရုတ်တရက် နှစ်ဖက်စလုံးသို့ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး တံပိုးမှုတ်ခွက်ပုံသဏ္ဌာန် ပင်လယ်အော်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဂါးရက်သည် မျက်လုံးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်၍ ကြည့်သော်လည်း ဆည်းဆာရောင်အောက်တွင် ကမ်းရိုးတန်းကို ဝိုးတဝါးသာ မြင်ရသည်။ ပင်လယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်နှင့်တူသည်။ ကွေးညွတ်နေသော မျဉ်းနှစ်ခုကြား အကျယ်သည် ၁၀ ကီလိုမီတာထက် မနည်းပေ။

စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုတစ်မျိုး ဂါးရက်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်လာသည်။ တစ်

ချိန်တည်းမှာပင် သူနှင့်အတူ ပင်လယ်အော်ကို စဉ်းစားနေသော မှော်ဆရာသည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်သဖြင့် ပင်လယ်လေကို ကာကွယ်ရန် ၎င်း၏ဦးထုပ်ကို တင်းတင်းပတ်ထားသော်လည်း ပြုတ်ကျသွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး သူတို့ လမ်းမမှားလာဘူး။ သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲရဲ့ ရေတပ်က ဒီလမ်းကြောင်းကို ယူထားတယ်။ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ပင်မစခန်းရဲ့ နောက်ဘက်ကနေ ဝိုင်းတိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ”

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်သည် အာမေဋိတ်စကားဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးနားမှ အဆင့်ငါး ဒိုင်းဒဏ်ခံစစ်သည်တော် ယောက်ခ်သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုး၍ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေထောက်

အောက်မှ ကျောက်တုံးတစ်လုံးကို ဆတ်ခနဲ ခွဲလိုက်သည်။

“ဘာတွေ စနောက်နေတာလဲ။ ဒီလို သင်္ဘောကြီးတွေနဲ့ သူတို့ ဖြတ်ကျော်လို့ မရဘူး”

အဆင့်အမြင့်ဆုံး စစ်သည်တော်နှစ်ဦးသည် တစ်ပြိုင်တည်း မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ ဆည်းဆာရောင်အောက်တွင် မှော်ဆရာများသည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါရမ်းရင်း ကောင်းကင်တွင် လပြည့်ဝန်းအသစ်ပေါ်နေသော အဝေးကမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“ဒီ ရေတက်ချိန်။ ဒါ ရေတက်ချိန်ပဲ ကျွန်တော် ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒေါ့ဗ်မြစ်ဝမှာ လပြည့်နေ့တွေမှာ ဒီ ရေတက်ချိန်က မိုင်ဆယ်ချီအထိ တစ်ခါတည်း တက်နိုင်တယ်။ ရေမျက်နှာပြင်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒီရေတက်ချိန်ကို အားပြုပြီး သူတို့က ဒီချောက်ကြားကို တစ်ခါတည်း ဖြတ်ပြီး မြေပြန့်အထိ ရောက်နိုင်တယ်”

ရေတက်ချိန်…

ဂါးရက် ချက်ချင်း အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤပင်လယ်အော်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူ မှတ်မိသွားသည်။ တံပိုးမှုတ်ခွက်ပုံသဏ္ဌာန်ပင်လယ်အော်၊ မြစ်ဖျားခံရာဘက်ကို ကျဉ်းမြောင်းသွားသည့်ပုံစံနှင့် မနေ့ညက သူအိပ်ရာမဝင်ခင် မြင်ခဲ့သော လပြည့်ဝန်း ရေတက်ချိန်ပင်။

“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက လောလောဆယ် သဘောတူလိုက်သည်။

“ဒီ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ ရေတက်ချိန်ဆိုရင် ရေမျက်နှာပြင်က သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမှာ အမှန်ပဲ။ ကြည့်ကြည့်… အပြင်ဘက်မှာ တံပိုးမှုတ်ခွက်ပုံစံ ပင်လယ်အော် ဖြစ်နေတယ်။ ရေတက်လာတဲ့အခါ ရေတွေက ဒီကျဉ်းမြောင်းတဲ့ မြောင်းထဲကို စီးဝင်လာတယ်။ အပြင်မှာ ကျယ်ပြီး အတွင်းမှာ ကျဉ်းတယ်။ ရေတွေ ဒီလောက်များများ တစ်ခါတည်း စီးဝင်လာရင် အတွင်းဘက်က ရေမျက်နှာပြင်က သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမှာ သေချာတယ်”

ဗိုလ်ကြီးသည် အထူးတပ်ဖွဲ့၏ တပ်မှူးဖြစ်သော်လည်း အသိပညာကြွယ်ဝသော မှော်ဆရာများကမူ အထူးတပ်ဖွဲ့၏ ဦးနှောက်များပင်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မှော်ဆရာနှစ်ဦးစလုံး သဘောတူညီကြသောအခါတွင် ရှိနေသော စစ်သည်တော်များသည် တင်းမာသော အမူအရာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်သည် ဘေးနားမှ တိတ်ဆိတ်နေသော ဒိုင်းဒဏ်ခံစစ်သည်တော်တစ်ဦးနှင့်အတူ စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“ဗိုလ်ကြီး ဘာလုပ်ရမလဲ?”

“ဟုတ်တယ် ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူတို့ကို တားဆီးမလား”

နောက်ထပ် ဆယ်ခုနစ်၊ ဆယ်ရှစ်နှစ်အရွယ် မြားပစ်သမားလေးတစ်ဦးလည်း မေးခွန်းထုတ်ရာတွင် ပါဝင်လာသည်။ မေးရင်းနှင့် ၎င်းသည် လေးကိုဆွဲပြီး အောက်မှ သင်္ဘောကြီးများကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ သူ ခဏမျှ ပစ်မှတ်ထားပြီး ခေါင်းခါကာ လေးနှင့် မြှားကို သိမ်းလိုက်သည်။

အကွာအဝေးက မလောက်ပေ။ အပေါ်စီးကနေ ပစ်လျှင်ပင် ဤမျှလောက် အကွာအဝေးဖြင့် ဟိုဘက်မှ လူတစ်ဦးကိုပင် မထိနိုင်ပေ။

ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ် စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။ အဖွဲ့၏နောက်ဘက်မှ မီးခိုးရောင်နက်ဝတ်စုံနှင့် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ပုံစံရှိသူတစ်ဦးသည် ဓားတိုတစ်လက်ဖြင့် ဆော့ကစားနေပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းလေး ခါရမ်းနေသည်။ သဋ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တလက်လက်တောက်ပနေပြီး လက်ဖမိုးမှ လက်ဖဝါးသို့ ပြောင်းကာ ပျောက်သွားလိုက် ပေါ်လာလိုက် လုပ်နေသည်။

“သူတို့မှာ လူအရမ်းများတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တားလို့မရဘူး။ ပြန်ပြီး အစီရင်ခံတာ ပိုကောင်းမယ်”

“ဟုတ်တယ်။ မြန်မြန်ပြန်အစီရင်ခံရအောင်” ဟု ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့သော ဓားနှစ်လက်ကိုင် စစ်သည်တော်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“ဒီလို အင်အားကြီးမားတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို ပင်မစခန်းကို ချက်ချင်း အစီရင်ခံရမယ်။ ဗိုလ်ကြီး သွားကြစို့”

ချက်ချင်း ပြန်သွားမှာလား။

ဂါးရက်သည် ရေပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ပေါလောပေါ်နေသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် သင်္ဘောကြီးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် ရေတပ်သားများ လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသည်။ ရွက်လှေများချ၊ ကျောက်ဆူးချ၊ သင်္ဘောကုန်းပတ်ကို တိုက်ချွတ်ကာ နေရာတိုင်းတွင် အလုပ်များနေသော မြင်ကွင်းပင်။ သူတို့ထဲမှ သင်္ဘောတစ်စီးတည်းသာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အကြီးဆုံး ရွက်တိုင်လေးခုပါသော သင်္ဘောနှစ်စီးထဲမှ တစ်စီးတွင် မိုးကြိုးအလံ၊ အိုင်းရစ်ပန်းအလံနှင့် ရွှေခြင်္သေ့အလံများကို တစ်ပြိုင်တည်း လွှင့်ထူထားသည်။

သင်္ဘော၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် စစ်သားနှစ်တန်း ညီညာစွာ ရပ်နေကြသည်။ တောက်ပသော သံချပ်ကာအင်္ကျီများ၊ ဓားများကို ဓားအိမ်မှ ထုတ်ထားကြသည်။

စစ်သားများ၏အလယ်၊ ပင်မရွက်တိုင်အနီးတွင် ပခုံးချင်းယှဉ်ပြီး ရပ်နေသော လူသုံးယောက်သည် ရှည်လျားသော လှံတံများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး သူတို့၏ ပိုးဝတ်စုံများမှာ ညနေခင်းနေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

မြင့်သောနေရာမှ ဂါးရက်သည် သူတို့၏မျက်နှာများကို သေသေချာချာ မမြင်နိုင်ပေ။ အလယ်မှ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်က သူ၏လှံတံကို မြှောက်လိုက်ခြင်းကိုသာ မြင်ရသည်။ သူတို့နောက်တွင် စစ်သားများက အကျဉ်းသားများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ခေါ်လာကြသည်။

အချို့မှာ အဝတ်အစား ညံ့ဖျင်းပြီး လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များ ဖော်ထားကြသည်။

အချို့မှာမူ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လမ်းပင် မလျှောက်နိုင်ဘဲ စစ်သားနှစ်ဦးက ဆွဲခေါ်လာကြသည်။

အချို့မှာမူ လမ်းလျှောက်နေရင်း ရုန်းကန်နေကြသည်။

အချို့မှာမူ သပ်ရပ်သောဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လက်မောင်းများကို စစ်သားများက နှစ်ဖက်မှ ကိုင်ထားသော်လည်း မာနကြီးစွာ လျှောက်နေကြဆဲပင်။

ဂါးရက်သည် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးကိုပင် မြင်ခဲ့ရသည်။ နူးညံ့သော အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည်။ ကလေးကို စောင့်ရှောက်နေသော စစ်သားသည် အားသုံးချင်ပုံမပေါ်ဘဲ သူမ၏လက်ကို ကိုင်ရန်အတွက် သု့ခါးကို ကုန်း၍ ကိုင်ထားသည်။ ပြေးလွှားခြင်းနှင့် သူတော်ကောင်းမျိုးများကို အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းကိုသာ တားမြစ်ထားသည်။

လူသုံးဆယ်ခန့်ရှိသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ် ခေါ်လာပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို မျက်နှာမူကာ စစ်သားများက ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်သည် တစ်ခုခု ပြောလိုက်ပုံရပြီး အောက်ဘက်တွင် ချက်ချင်း ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အချို့မှာ ရုန်းကန်ကြသလို အချို့မှာ အော်ဟစ်ကြကာ အချို့မှာ ခေါင်းများကို မြေကြီးပေါ် ဆောင့်ကြခြင်း၊ အချို့မှာ ဒူးထောက်၍ ရှေ့သို့ တွားသွားကြသည်။

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လျှောက်လာသော သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည့် အကျဉ်းသားသည် စစ်သားများ၏ လက်ထဲကနေပင် ရုန်းထွက်ပြီး ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်ကာ ကလေးမလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ မလှုပ်ရှားသလို စစ်သားများလည်း မလှုပ်ရှားကြပေ။ ပြင်းထန်သော ပင်လယ်လေထဲတွင် ထိုစစ်သားများအားလုံး ရုပ်ထုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ ရေတပ်သားအနည်းငယ်သာ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ပျဉ်ပြားတစ်ခုကို ထိုးလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဂါးရတ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိသည်။ အကျဉ်းသားများကို ကြိုးတုပ်ကာ မျက်လုံးစည်း၍ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျဉ်ပြားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။

"သူတို့က..."

"သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲရဲ့ ဘုရားကျောင်းက ဖမ်းမိထားတဲ့ အကျဉ်းသားတွေပဲ"

သူ့နားနားက အေးစက်စက် အသံတစ်သံက ပြန်ဖြေလိုက်ရာ ဂါးရတ် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဆင့်လေး မှော်ဆရာတစ်ဦး သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ညက မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ရင်း သူ့ဦးထုပ်ကို တင်းတင်းပတ်ထားခဲ့သော မှော်ဆရာသည် ယခုအခါ ပင်လယ်လေကို မတုန်မလှုပ် ရင်ဆိုင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တောင့်မတ်မတ် ရှိနေသည်။

"ဒါမှမဟုတ် တခြားဘာသာဝင်တွေလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်။ သူတို့က မင်းကို ငါ့ကို ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ဖမ်းမိရင်လည်း အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

အကျဉ်းသားများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျဉ်ပြားပေါ်သို့ ဆွဲတင်လာကြသည်။ ရေတပ်သားများက ပျဉ်ပြား၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် စုရုံးကာ ဆဲဆိုရိုက်နှက်၍ ကြိမ်လုံးများဖြင့် ရိုက်နှက်ကာ ယိမ်းထိုးရင်း ရှေ့သို့ တိုးစေခဲ့သည်။

ငိုယိုသံများနှင့် တောင်းပန်သံများမှာ နားထောင်မရနိုင်အောင်ပင်။ သို့သော်လည်း စစ်သားများက စက်ရုပ်လို ရှေ့သို့ တိုး၍ လူများကို ဆွဲခေါ်ကြသည်။ တစ်ယောက် လဲကျသည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ယောက်။ လမ်းမလျှောက်နိုင်သူများ သို့မဟုတ် ပျဉ်ပြားပေါ်သို့ မတက်နိုင်သူများကို သင်္ဘောဘေးမှ ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ချခဲ့သည်။

ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ အကျဉ်းသားများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှင်းလင်းသွားရာ သပ်ရပ်သော ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူနှင့် မိန်းကလေးကို ပွေ့ဖက်ထားသူသာ စက်ဝိုင်းအလယ်တွင် ဒူးထောက်၍ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အကျဉ်းသားများအားလုံး ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူမှာ အထူးအခွင့်အရေး ရရှိပုံရသည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို မဆွဲထုတ်သလို မည်သူမျှ သူ့ကို ချည်နှောင်ရန် မချဉ်းကပ်ကြပေ။ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်က တစ်စုံတစ်ရာကို ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သောအခါ ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အကျဉ်းသားက သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် မိန်းကလေးငယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ချထားပေးကာ သင်္ဘောဦးပိုင်းဘက်သို့ လှည့်

လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်လှမ်းလှမ်းပြီး ပြန်လှည့်လာကာ မိန်းကလေး၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပါးပြင်ကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုသူသည် ကြီးမားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းရှိ ပျဉ်ပြားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သင်္ဘောဘေးသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် သူ့လက်များကို သူ့ကျောနောက်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ရေတပ်သားများအား သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ချည်နှောင်ကာ မျက်လုံးစည်းရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ပင်လယ်လေထဲတွင် ထိုသူသည် ရင်ဘတ်ကို မော့ကာ တစ်လှမ်းချင်းစီ ပျဉ်ပြား၏ အဆုံးသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လေဟာနယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ပင်လယ်လေက ဟစ်အော်နေသည်။

အဖြူရောင်ပင်လယ်ဇင်ယော်များက သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ဝဲပျံနေကြပြီး ရှည်လျားကျယ်

လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရာ သူတို့၏ အသံများမှာ ရင်ကွဲနာကြေဖွယ်ရာပင်။

သင်္ဘောပေါ်ရှိ စစ်သားများမှာ ရွှံ့ရုပ်များနှင့် သစ်သားရုပ်ထုများကဲ့သို့ ရပ်နေကြပြီး ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အကျဉ်းသား ပြုတ်ကျသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြရာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ ထိုသူတို့ လွှတ်ပေးထားခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်လေးသာ ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ယိမ်းထိုးပြေးလွှားနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျဉ်ပြားပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင်မူ သေခြင်းတရား ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

သူတို့ ပြန်သွား၍ ပင်မစခန်းကို အကြောင်းကြားရန်၊ ပင်မစခန်းမှ လာရန်၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သုံးရက်မှ ငါးရက်ကျော် ကြာမြင့်မည်။

ထိုသုံးရက်မှ ငါးရက်အတွင်း သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေနေရာကို သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲ၏ ဘုရားကျောင်းမှ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ရပ်တန့်နိုင်မလား"

ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ ဒိုင်းဒဏ်ခံစစ်သည်တော်က စကားမပြော၊ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ပုံစံရှိသူက စကားမပြောပေ။ မှော်ဆရာက သူ့ဦးထုပ်ကို ဆွဲချလိုက်ပြီး အောက်က သင်္ဘောများကို သူ့အကြည့်ဖြင့် လွှမ်းခြုံလိုက်ရာ ထိုရေတပ်ကို သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ထွင်းထည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ ထို့နောက် ပြတ်သားစွာ လှည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ စမ်းကြည့်လို့ရတယ်"

ဂါးရတ်နှင့် မှော်ဆရာတို့ တစ်ပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။ ဆည်းဆာရောင်အောက်တွင် မှော်ဆရာနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ ဆုံစည်းသွားပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။