အခန်း (၁၄၀)
Vol. 10 Ch. 140
"ဒီလောက်များတဲ့ ရေတပ်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လို့ မရဘူး"
"မှန်တယ်။ လူအင်အား နည်းနေတယ်။ ဉာဏ်ဆင်ပြီး လုပ်ရမယ်"
"သင်္ဘောတွေကို ပိတ်ဆို့ထား။ ဒီမိုင်ဆယ်ချီ တောင်တွေက သူတို့ကို တောင်ပေါ်တက်မလာအောင် တားထားလိမ့်မယ်"
"မြစ်ဖျားပိုင်းမှာ သင်္ဘောတွေရှိတယ်။ မြောင်းထဲမှာ အနည်းငယ်မြုပ်ပစ်မယ်။ အနည်းဆုံး သင်္ဘောကြီးတွေကို ပိတ်ဆို့နိုင်လိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော်တို့ မြန်မြန်လုပ်ရမယ်။ အနီးဆုံးဆိပ်ကမ်းက မိုင်ဆယ်ချီ ဝေးသေးတယ်"
"ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အခု ရေကျချိန်ပဲ၊ နောက်ရေတက်ချိန်က ညသန်းခေါင်မှာ။ သူတို့ ညဘက် ခရီးသွားလာဖို့ စွန့်စားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မနက်ဖြန် နေ့လယ်အထိ စောင့်ပြီးမှ ရွက်လွှင့်ရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်ရှိတယ်"
လေအေးတိုက်ခတ်နေသည့်အောက်တွင် မှော်ဆရာနှစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်ပြေးရင်း စကားများ ဖလှယ်နေကြသည်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် ကိုယ့်ခြေထောက်ဖြင့်ကိုယ် ပြေးနေသူကတော့ အထူးတပ်ဖွဲ့မှ မှော်ဆရာ ဒန်နီရယ်တစ်ဦးတည်းသာဖြစ်ပြီး ဂါးရက်ကမူ ပုံမှန်အတိုင်း လူရိုင်းကြီးတစ်ဦး၏ ကျောပေါ်တွင် ရောက်နေသည်။
စစ်သည်တော်များလည်း သူတို့နှင့်အတူ ပြေးကြသည်။ ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်ကစ၍ သူတို့အားလုံး အာရုံစိုက်နေကြပြီး စကားတစ်ခွန်းလေးတောင် မလွတ်စေရအောင် ကြိုးစားနေကြသည်။ ရုတ်တရက် ဗိုလ်ကြီးက အော်လိုက်သည်။
“လိုဝီ”
“ဟင်”
လူငယ်မြားပစ်သမားက ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်က ပြေးရင်း သူ၏
ဓားတိုကို ချွတ်ပြီး သူ့အား လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ပင်မစခန်းကို ပြန်ပြီး အခြေအနေကို အစီရင်ခံပါ။ သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ တားနိုင်သည်ဖြစ်စေ မတားနိုင်သည်ဖြစ်စေ ရေတပ်အကြောင်း သတင်းက မြို့စားနော်မန်ဆီ ရောက်ကိုရောက်ရမယ်”
“ဒါပေမဲ့...”
“မြန်မြန်”
ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်အသံက ခိုင်မာပြတ်သားသည်။ လိုဝီက ပခုံးတွန့်ကာ ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်၍ လှည့်ပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။ တောင်ခြေရင်းရောက်သောအခါ မြင်းပေါ်တက်ပြီး ပင်မစခန်းဘက်သို့ အားစိုက်မောင်းနှင်သွားသည်။
အဖွဲ့ထဲမှ ကျန်သောသူများကမူ တောင်တန်းတစ်လျှောက် မြင်းစီးရင်း တစ်လှည့်စီ တောင်ထိပ်ကို တက်ကာ ကင်းထောက်ကြသည်။ နေဝင်သွားသည်နှင့် ခြေထောက်အောက်မှ တောင်လမ်းသည် တဖြည်းဖြည်း မရှင်းမလင်း ဖြစ်လာသည်။ ဂါးရက်နှင့် ဒန်နီရယ်တို့သည် အလှည့်ကျ အလင်းအကမှော် မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုပြီး အဖွဲ့အတွက် လမ်းကို လင်းစေရသည်။ ပထမဆုံး မန္တန်ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ ဒန်နီရယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ခင်ဗျားက မှော်ဆရာလား။ ဒါဆို ဘာလို့ ဘုန်းတော်ကြီးလုပ်နေတာလဲ။ ဘယ်ဘုရားကျောင်းက ဒါကို လက်ခံတာလဲ”
“အမ်...”
ဂါးရက်က ဤသို့မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်၍ ဂရုမစိုက်ဘဲ နောက်ဆုံးမေးခွန်းကိုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်း...”
“ဪ သူတို့လား”
ဒန်နီရယ်က ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့နှင့် အတူတူ လိုက်ပါလာခြင်းဖြစ်၍ ဂါးရက်၏ ကောလဟာလများကို မကြားခဲ့ရပေ။ သို့သော် ‘သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်း’ ဆိုသည့် စကားလုံးများကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
“အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး။ သူတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းက ရှေးဟောင်းကျောင်းတော်ပဲ။ ရှေးခေတ်တုန်းကဆို မှော်ဆရာတွေနဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတွေကို ခွဲခြားထားတာ မရှိဘူး...”
သူတို့ တစ်ညလုံးနီးပါး မြင်းစီးခဲ့ကြပြီး လပြည့်ဝန်း အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ချောက်ကြီးထဲမှ သင်္ဘောကြီးတစ်စီးကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ရသည်။ လှည့်လည်သွားလာတတ်သူက ကြိုးများကို ချည်နှောင်ပြီး စစ်ဆေးရန် ဆင်းသွားကာ ပြန်လာပြီး အစီရင်ခံသည်။
“သင်္ဘောက တော်တော်ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မြုပ်လို့ မရဘူး။ သင်္ဘောပေါ်မှာ မီးရှို့လို့ရတာ သိပ်မရှိဘူး၊ ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် နည်းလမ်းများဖြင့် မြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားလျှင်လည်း အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“သင်္ဘောပေါ်မှာ ဘာတွေပါလဲ”
ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်က မေးလိုက်သည်။ ကင်းထောက်တစ်ဦးက ပြန်မှတ်မိပြီး ပြောသည်။
“သတ္တုရိုင်း၊ မြေအိုးတွေ၊ ဝက်မွေးတွေ၊ ဂျုံမှုန့်တွေ...”
သူ ပြောနေရင်း ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မှော်ဆရာ ဒန်နီရယ်က ဘေးမှ မေးသည်။
“သံလွင်ဆီ မပါဘူးလား။ တင်လဲဆီ မပါဘူးလား။ ဂွမ်းတောင် မပါဘူးလား”
သူက တစ်ခုပြီးတစ်ခု မေးခြင်းကို ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးက ခေါင်းခါပြသည်။ ဒန်နီရယ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ထားလိုက်တော့ ဆင်းကြစို့။ သင်္ဘောကို မြောင်းအလယ်ကို ဆွဲယူပြီး အင်အားဖြင့် မြုပ်ပစ်လို့ရမလား ကြည့်ကြစို့”
“ဒီနည်းပဲ ရှိပုံရတယ်”
ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွေးနီနီနှင့် သူ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရပြီး လူတိုင်းလည်း စိတ်ပျက်အားလျော့ကာ ပန်းသွားကြသည်။ ဂါးရက်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရရှိသွားသည်။
“ဂျုံမှုန့်”
“ဟုတ်တယ် ဂျုံမှုန့်”
ကင်းထောက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အတည်ပြုသည်။ ဂါးရက်က သူ့အား ဆွဲကိုင်ပြီး မေးသည်။
“ဂျုံမှုန့် ဘယ်လောက်များလဲ။ ဘယ်မှာ သိမ်းထားလဲ။ နူးညံ့အောင် ကြိတ်ထားတာလား”
ကင်းထောက်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အချိန်မီ လမ်းကြောင်းမပြင်ခဲ့လျှင် ချောက်ကမ်းပါးမှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားမည်။ ဂါးရက်၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုအောက်တွင် သူက ဓားများဖြင့် ဆော့ကစားနေသည့် လက်ကိုပင် တိုက်ရိုက် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ဓားတွေနဲ့ ဆော့နေတာ ဒီမှာဗျ…
ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သူသည် ရှောင်တိမ်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်သောကြောင့် သူ၏လက်ကို အချိန်မီ ပြန်ရုတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသော ဆိုးရွားသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ဂရုတစိုက် ပြန်မှတ်မိပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေသည်။
“ဂျုံမှုန့် တော်တော်များတယ်။ အောက်ဘက်က ကုန်ပစ္စည်းခန်းမှာ သိမ်းထားတာ။ အိတ် ၂၀၀ လောက်တော့ ရှိတယ်။ တစ်အိတ်ကို ပေါင် ၁၀၀ပဲ။ တော်တော်လေး နူးညံ့တယ်။ အထဲမှာ ဘာပါလဲတော့ မသိဘူး။ ကျွန်တော် တစ်အိတ်ကို ဖြတ်ပြီးကြည့်လိုက်တော့ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ပေါင်မုန့်ဖြူဂျုံမှုန့် ဖြစ်နေတယ်”
"ကောင်းပြီ"
ဂါးရတ်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
"ဆင်းကြစို့၊ သင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်ပြီး ရေတိမ်ပိုင်းကို ဆောင်သွားပြီးတော့ ဖောက်ခွဲပစ်ကြစို့"
သူသည် သူ့အစီအစဉ်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။ လူတိုင်းက အဓိကအချက်ကို သံသယဝင်ကြသော်လည်း ဂါးရတ်က သူ၏ထူးခြားသည့် မီးမှော်ပညာကို သရုပ်ပြပြီးနောက် သူတို့ သဘောတူခဲ့ကြသည်။
ဂါးရက်က သင်္ဘောကို ဖောက်ခွဲလို့ မရဘူးဆိုရင် အင်အားသုံးပြီး သင်္ဘောကို မြှုပ်ပစ်လို့ရတယ်ဟု ထပ်ပြောခဲ့တာကြောင့်ပင်။
အဆင့်ခုနစ် စစ်သည်တော်တစ်ဦးနှင့် အဆင့်ငါး စစ်သည်တော်နှစ်ဦး ရှိနေသည့်နေရာမှာ၊ အဆင့်လေး စစ်သည်တော်သုံးဦးနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်မည်ဆိုလျှင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်
နိုင်ပါသေးသည်။
ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သူ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေကို ရောက်ရှိပြီး ဆိုက်ကပ်ထားသည့် ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်ကို တိတ်တဆိတ် တက်သွားကြသည်။ ဂါးရက်က သနားစိတ်ဝင်နေသေးသောကြောင့် သင်္ဘောသားတွေကို မထိခိုက်ရန် အကြံပြုခဲ့ရာ မှော်ဆရာ ဒန်နီရယ်က ဦးဆောင်ပြီး အိပ်ပျော်လေမန္တန်ဖြင့် သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံးကို အိပ်ပျော်သွားစေသည်။ ပူးပေါင်းပြီး သူတို့အားလုံးကို ချည်နှောင်ကာ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ကမ်းခြေကို ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
ထို့နောက် လူရိုင်းကြီး ဘားနတ်က သူ့အင်အားကြီးမားမှုကို ထုတ်သုံးပြီး သင်္ဘောကျောက်ဆူးကို ဆွဲတင်ကာ မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ ဆင်းသွားသည်။
“ကုန်ပစ္စည်းခန်းထဲ ဂျုံမှုန့်တွေ ဖြန့်လိုက်။ ညီညာအောင် ဖြန့်ကြ”
ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်က သူ၏ ကိုယ်ရေးအရာရှိဖြစ်သည့် ဓားနှစ်လက်ကိုင် စစ်သည်တော်နှင့်အတူ သင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်နေစဉ်မှာ ဂါးရက်က တခြားစစ်သည်တော်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ကုန်ပစ္စည်းခန်းကို ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။
ဂါးရက်က ကိုယ်တိုင် ဘာမှလုပ်စရာမလိုပေ။ သူကညွှန်ကြားပေးရုံပင်။
“မြန်မြန်… ပိုမြန်မြန် လှုပ်ရှားကြ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး။ ဂျုံမှုန့်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ များများဖြန့်။ မီးရှို့ဖို့ မလိုဘူး။ အလင်းအကမှော်ပဲ သုံး”
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ ရောက်ပြီ”
ကုန်တင်သင်္ဘောသည် မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ မိုင်ဆယ်ချီ သွားခဲ့တာ အချိန်သိပ်မကြာခဲ့ပေ။ ဗိုလ်ကြီး ဘားနက်စ်က ဤအကွေ့ကို ကျော်တာနှင့် သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်း ရေတပ်ကို တိုက်ရိုက် မြင်ရလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ သူတို့ ထပ်မသွားရဲတော့ဘဲ ငါးမိုင်ခြောက်မိုင်ခန့် အကွာအဝေးမှာ ကျောက်ဆူးချလိုက်သည်။
“ပြီးခါနီးပြီ။ ခင်ဗျားတို့ ဆုတ်ခွါကြတော့”
ဂါးရက်က ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ခြေသံများက ပုံမှန်အသံများနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လူတိုင်း ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ဂါးရက်က လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီဆိုတာ ကြားတော့ မှော်ဆရာ ဒန်နီရယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အတူတူ လုပ်ကြစို့။ ဂျုံမှုန့်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ ပေါက်ကွဲအောင် လေဖန်ဆင်းခြင်းကို သုံးရမယ်….
သုံး…နှစ်..တစ်..”
မှော်ဆရာနှစ်ဦး ကုန်ပစ္စည်းခန်းဝင်ပေါက်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်ပြီး မှော်မန္တန်များ ရွတ်ဆိုလိုက်ကြသည်။ လေပြင်းတစ်ခု ဟစ်အော် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေအားပြောင်းလဲခြင်းက ပထမအဆင့် မှော်ပညာဖြစ်ပြီး ဂါးရက်၏ အသုံးပြုမှုက သာမန်သာ ဖြစ်သော်လည်း မှော်ဆရာ ဒန်နီရယ်ကမူ မှော်ပညာတစ်ခုတည်းဖြင့် ဧရိယာကျယ်ကြီးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည််။ ကုန်ပစ္စည်းခန်းတစ်လျှောက် ဂျုံမှုန့်မှုန်တွေ လွင့်ပျံနေချိန်မှာ ဂါးရက်က ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြန်လာပြီး အပေါ်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ အလင်းအကမှော်မန္တန်၏ အလင်းလုံးများက သူ၏ပတ်ပတ်လည်မှာ လည်နေသည်။
မကြာခင်မှာပဲ ချောက်ကမ်းပါးထိပ်မှာ မီးရှူးတိုင်တွေ လှုပ်ခါနေတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်၊ ပထမ တစ်ဖက်ကို ပြီးတော့ တခြားတစ်ဖက်ကို….
လူတိုင်း အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာပြီး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။
“ကောင်းပြီ ပြန်ဆုတ်ကြစို့”
ဂါးရက်က ပျော်ရွှင်စွာ အော်လိုက်သည်။ သူသည် မှော်ဆရာ ဒန်နီရယ်ကို ဘားနတ်ဆီ ပေးလိုက်ပြီး လူရိုင်းကြီးအား မှော်ဆရာကို ချောက်ပေါ် ဆွဲတင်စေကာ ထို့နောက် ချောက်ကမ်းပါးမှ သံမဏိဒိုင်းတစ်ခုကို ပြန်ယူလာပြီး သူ့ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ကုန်ပစ္စည်းခန်း အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေကြသည်။ ဘားနတ်က အနည်းငယ် ဒူးကွေးလိုက်သည်။ ဂါးရက်က သူ၏ကျောပေါ်မှာ လက်နှင့်ခြေထောက် နှစ်ဖက်စလုံးသုံးပြီး တွယ်ကပ်လိုက်သည်။
လူရိုင်းကြီးက ကုန်ပစ္စည်းခန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ကွေးပြီး သံမဏိဒိုင်းဖြင့် သူ၏ကျောကို ကာထားသည်။ ဂါးရက်က ဒိုင်းနောက်ကနေ သူ့မျက်နှာပြင်ဧရိယာကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချရန် ကြိုးစားသည်။
သူ့လက်တစ်ဖက်က လူရိုင်းကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားပြီး သူ့ခေါင်းကို နောက်လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသည်။ တခြားလက်တစ်ဖက်က သံမဏိဒိုင်းကို ကျော်ပြီး ဆန့်ထုတ်ထားသည်။ နောက်မှ ဂျုံမှုန့်တွေ ပေါက်ကွဲသည့်အခါ တုန်ခါမှုက ပြင်းထန်မည်ပင်။ ဘားနတ်က မြန်မြန်ပြေးသော်လည်း ဒိုင်းဖြင့် ကာတာက ပိုကောင်းဆဲပင်။
ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်းအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။
ဂါးရက်က ခဏတာ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး အဝေးကနေ ကုန်ပစ္စည်းခန်း၏ အတွင်းဘက်ကို ချိန်ကာ သူ၏ ပြုပြင်ထားသည့် လောင်ကျွမ်းနေသောမှော်လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
“သုံး ….နှစ် …တစ်…”
ဒိုင်း……