ဤသည်မှာ ကုသိုလ်ကံ၏ ဆုလာဘ်ပင်

ယိုဒါ ဒန်ဂျင်အရှင်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွား၏။

ဒန်ဂျင်အမြုတေခန်းမဆောင်သည် လွတ်လပ်၍ အထီးကျန်ဆန်နေ၏။ အလှဆင်ပစ္စည်းများ မရှိ၊ ဗလာနံရံများနှင့် ကျောက်ပြားခင်း ကြမ်းပြင်သာရှိသည်။

စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်နှစ်လုံး၊ ကြီးမားသော သိုလှောင်သေတ္တာ အနည်းငယ်နှင့် ပစ္စည်းများ တင်ထားသော စင်တစ်ခုတို့သည် ဒန်ဂျင်အမြုတေခန်းမဆောင်ရှိ တစ်ခုတည်းသော ပရိဘောဂများပင်။

အရှင်ရှားလော့ခ် နဂါးနက်ပေါက်စလေးကို သူ၏လက်မောင်းများထဲတွင် ကြက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ သယ်ဆောင်ထား၏။ ထို့နောက် သူ နဂါးနက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ သူ၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အလုပ်စလုပ်တော့။"

သူ သူ၏စိုစွတ်နေသော ဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ မာနာစွမ်းအင်သုံး၍ ခြောက်သွေ့စေပြီးနောက် သေတ္တာထဲတွင် သေသပ်စွာ ထည့်ထားလိုက်သည်။

နဂါးနက် ဟန်ချက်ထိန်းကာ ဝတုတ်သော နောက်ခြေထောက်များကို ဆွဲ၍ စင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို တီးတိုးရေရွတ်နေ၏။ သူ သွေးဂန္ဓမာ လက်ဖက်ရည်ဘူးကို လှမ်းယူရန် ခြေဖျားထောက်လိုက်သည်။ ဘူးကို စောင်းလိုက်သောအခါ လက်ဖက်ရည် မရှိတော့ချေ။

ကြက်ဥခေါင်း ဗလာဖြစ်နေသော လက်ဖက်ရည်ဘူးကို သူ၏လက်သည်းများဖြင့် ကိုင်ထား၏။ သူ ခေါင်းမော့ကာ ရှားလော့ခ်ကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့ သွေးဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည် ဘူးအသစ် မဝယ်ခဲ့တာလဲ။ ငါသောက်ချင်တယ်။"

"ရေသောက်လိုက်။"

ရှားလော့ခ် ရိုးရှင်းသောအမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်၏။

နဂါးနက်ပေါက်စလေး ဘူးကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်၏။ သူ ရေနွေးဘူးတစ်လုံး ယူကာ ခွက်နှစ်ခွက်ထဲသို့ ရေဖြည့်လိုက်သည်။

သူ ရေနွေးဘူးထဲရှိ ရေအားလုံးကို သောက်သုံးပြီးသော်လည်း ကျေနပ်မှု မရခဲ့ချေ။

ကြက်ဥခေါင်း ရေခွက်နှစ်ခွက်ကို သယ်ဆောင်ကာ ရှားလော့ခ်နှင့် သူ၏ရှေ့တွင် ချထားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ ရှားလော့ခ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် ရှိနေသော ဂနိုမ်း ယိုဒါကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ယိုဒါ တံခါးဝတွင်ရပ်ကာ နဂါးနက်ပေါက်စလေးနှင့် အထက်တန်းစားနတ်ဆိုးကို ကြည့်နေ၏။ သူတို့ ဩဇာအရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူအသက်ရှူမဝသလိုပင် ခံစားနေရသည်။ အထူးသဖြင့် ဩဇာအရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်နည်း မသိသော နဂါးနက်ပေါက်စလေးပင်။

ယိုဒါ၏ ခံစားချက်မှာ လူသားတစ်ဦးက မထိန်းချုပ်ထားသော ခြင်္သေ့ထီးတစ်ကောင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။

သူ အခန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်နှစ်လုံးစလုံးကို နတ်ဆိုးနှင့် နဂါးတို့ နေရာယူထားကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ယိုဒါ ရှားလော့ခ်ထံ လျှောက်သွားကာ ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူပြောလိုက်သည်။ "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အရှင်ရှားလော့ခ် မရှိရင် ကျွန်တော် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ။ အမှန်စင်စစ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့မှော်ဆရာတွေနဲ့ အဲ့ဒီဂိုဘလင်က ဧရိယာအမှတ် ၁၀ ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေပဲ။ ထူးဆန်းတဲ့ ဆီးအိတ်တွေပါတဲ့ အဲ့ဒီဂိုဘလင်နဲ့ သူယုံကြည်မှုရှိရှိ ခုန်ဆင်းဖောက်ခွဲမှုပြုလုပ်ခဲ့တုန်းက သူ့ရဲ့နောက်ကျောပုံရိပ်ကို ကျွန်တော်ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ အရှင်ရှားလော့ခ်က အဲ့ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဆီးအိတ်လက်နက်တွေကို တီထွင်ခဲ့တာလား။"

ရှားလော့ခ် လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဆီးအိတ်ကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြစို့။ ငါသိရသလောက်တော့ ဆရာကြီး ယိုဒါက ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ရဲ့ မာနာအင်ဂျင်နီယာလား။"

ယိုဒါက ခေါင်းညိတ်ကာ ရိုသေလေးစားစွာပြောလိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မာနာအင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ပါ။"

ရှားလော့ခ် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့မှာ အလွန်အမင်း လေးစားခံရမှာပေါ့။ လစာကကော ဘယ်လိုလဲ။"

ယိုဒါက ချီတုံချတုံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "အမ်၊ အကျိုးကျေးဇူးတွေက ကောင်းပါတယ်..."

ရှားလော့ခ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး ယိုဒါ၊ အထင်မမှားပါနဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဒန်ဂျင်မှာ ဈေးကြီးတဲ့ကုသမှု ခံယူခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားကို ကုသပေးခဲ့တဲ့ လစ်ခ်ျနဲ့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ဆေးဝါးနဲ့ မာနာပစ္စည်းတွေက အရည်အသွေး အမြင့်ဆုံးတွေပဲ။"

"ခင်ဗျား မသိနိုင်ဘူး၊ အဲ့ဒီလစ်ခ်ျက ဝိညာဉ်ကောလိပ်ရဲ့ အနှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ခါပေါ်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ပဲ။ သူ့ရဲ့ဆရာက ဝိညာဉ်ကောလိပ်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်ပဲ။"

"နာမည်ကြီးတဲ့ လစ်ခ်ျတစ်ယောက်ပါလား။"

ယိုဒါ အံ့ဩသွား၏၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စကားနည်းသောလစ်ခ်ျက သာမန်ပုံပေါက်ပြီး သူ၏စွမ်းရည်များကို ကြွားဝါခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့်တည်း။ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသူများသည် အမြဲတမ်း နှိမ့်ချတတ်ကြ၏။

ရှားလော့ခ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အင်း၊ ကျွန်တော်သူ့ကို ရက်ရောတဲ့လစာနဲ့ အလုပ်ခန့်ထားခဲ့တာ။ သူဒန်ဂျင်မှာ ကုသရေးတာဝန်တွေနဲ့ ရှိနေပေမယ့်၊ ခင်ဗျားက ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ရဲ့ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပဲ။ ခင်ဗျားကို ကုသပေးဖို့က သူ့တာဝန် မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဈေးနှုန်းက..."

ယိုဒါက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပါတယ်။ ကုသမှုအတွက် ပေးချေရတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်သာ ကုသမှုမခံယူခဲ့ရရင် ကျွန်တော် သေဆုံးသွားလောက်ပါပြီ။"

ရှားလော့ခ်က ပုံစံတစ်ရွက်ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ ဘုံနားလည်မှုတစ်ခု ရှိနေမှတော့ အဲ့ဒါအကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါက ဆေးကုသစရိတ်ပုံစံပဲ။"

ယိုဒါ ပုံစံကိုယူကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်၏။

ကုသမှုပစ္စည်းများအတွက် ကုန်ကျစရိတ်များသည် လက်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း ရှိသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးအချက်ဖြစ်သော ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ ကုသမှုစရိတ်မှာမူ မိုးထိုးလောက်သည့် အတိုင်းအတာအထိ မြင့်မားနေ၏။

ယိုဒါ သူ၏မှော်ကျောက်တုံးကတ်ကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ယိုဒါ၏ မှော်ကျောက်တုံးကတ် ဘယ်မှာလဲ။ ခဏက သူ၏အိတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်မလော။

ရှားလော့ခ် ခပ်တိုးတိုး ဟန့်လိုက်သည်။ "ဆရာကြီး ယိုဒါ။"

"အာ။" သူ ဈေးကြီးသော ကုသမှုကုန်ကျစရိတ်များကြောင့် တုန်လှုပ်သွား၏။ သူခေါင်းမော့ကာ ရှားလော့ခ်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေ၏။ သူ၏အသံ တုန်ရီနေသည်။

"ငါက ရှေးခေတ်က ရက်စက်တဲ့နတ်ဆိုး မဟုတ်ဘူး။ မင်း ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်မှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းအတွက် အဆိုပြုချက်တစ်ခု ရှိတယ်။"

ရှားလော့ခ် ကုန်ကျစရိတ်စာရင်းကို ပြန်ယူကာ စာချုပ်တစ်စောင် ထုတ်ယူလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက တစ်နှစ်တာ အလုပ်သမားစာချုပ်ပဲ။ မြေအောက်လောက အလုပ်သမားစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ ကိုက်ညီပြီး မာနာစွမ်းအင်ချည်နှောင်မှု အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်။ လစာက ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်နဲ့ အတူတူပဲ။ ငါ ဒီသဘောတူညီချက်ကို မာနာစွမ်းအင်သုံးပြီး ချည်နှောင်နိုင်တယ်။ ငါလိုချင်တာက ရိုးရှင်းတယ်။ မင်းစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးပြီး ဒီမှာတစ်နှစ် အလုပ်လုပ်ပါ။ ဒါပဲ။"

ယိုဒါ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွား၏။ သူစာချုပ်ကို ယူကာ "ဖိုးဉာဏ်ကျယ်နဲ့ အတူတူပဲ။ စီးပွားရေးလျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ထုတ်ဖော်ပြောကြားလို့ မရပါဘူး။"ဟု ဖော်ပြထားသော လစာအပိုဒ်ကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

ယိုဒါ စိုးရိမ်သော်လည်း ဉာဏ်ကြီးရှင် လစ်ခ်ျတစ်ဦးက မာနာအင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုကောင်းသောလစာ ရရှိပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင်၊ ထာဝရတိုင်းပြည်သည် အလားအလာရှိသော ဒန်ဂျင်တစ်ခုနှင့် တူ၏။ ဂိုဘလင်များ၊ ဂနိုမ်းများနှင့် ခွေးခေါင်းလူသားများ... ထူးဆန်းသော်လည်း သူတို့က ရဲရင့်သောစစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့တစ်ဦးစီက ကြီးမြတ်သော မှော်ဆရာလည်းဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဉာဏ်ကြီးရှင် လစ်ခ်ျ၊ နဂါးနက် ပေါက်စလေးနှင့် အထက်တန်းစားနတ်ဆိုးတို့ ရှိနေကြသေးသည်။ ယိုဒါပင်လျှင်— ဤသည်မှာ သူ၏ကုသိုလ်ကံ၏ ဆုလာဘ်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏အလုပ်ကို ပြောင်းလဲပြီး သူ၏လစာကို တိုးမြှင့်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု။

ထာဝရတိုင်းပြည်မှာ တက်ကြွ၍ အသက်ဝင်မှုအပြည့် ရှိနေပုံရ၏။

ယိုဒါ အံကြိတ်လိုက်၏။ နောက်ထပ်စဉ်းစားခြင်း မရှိဘဲ သူဘောပင်ကို ယူကာ သူ၏နာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

သူပြောလိုက်သည်။ "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ကျွန်တော့်ကို ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ဆီ ပြန်ခွင့်ပြုပါ၊ ဒါမှ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့အလုပ်ကနေ နုတ်ထွက်လွှာ တင်နိုင်မှာပါ။"