ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြေအောက်တောအုပ်

[အရပ်သားမာနာဂိတ်၏ ပြောင်းလဲနိုင်သောကပ်ပစီတာ- ကျွန်တော်ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေလံတင်လို့ရမလား။]

[ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ- မြေအောက်တောအုပ်တဲ့ဟေ့။ ငါတို့ သစ်ခုတ်လို့ ရပြီ။]

[ပညာရှိဝူ- ဒီဂိမ်းက လက်မသန်တဲ့ ဂိမ်းမာတွေအတွက် အဆင်မပြေဘူး။ ငါတို့ ရဲဘော်တွေကို မြားနဲ့ မပစ်ချင်ဘူး။ ဂိမ်းမှာ မြားပစ်ဖို့ အထောက်အကူပြု လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပါလာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။]

[တောင်လေမြောက်သို့သွား- ညံ့ဖျင်းတဲ့ ဂိမ်းထုတ်လုပ်သူတွေ၊ မင်းတို့ မေ့သွားပြီလား။ ကွန်ပျူတာဂိမ်းတွေ ကစားနေလို့လား။]

[လလေ့လာသူ အမှတ်၂- ငါ့မှာ ဒန်ဂျင်အမြုတေတစ်ခုရှိတယ်။ ငါတို့မှာ မှော်အမြောက်ကြီးတွေနဲ့ အစိတ်အပိုင်းအများစု ရှိတယ်။ ငါတို့ ဘာလို့ ဂန်ဒမ်တစ်ရုပ် မလုပ်ကြတာလဲ။]

[လျှော်ကြိုးနည်းပညာရှင်- ဂိမ်းထဲမှာပေးထားတဲ့ လွတ်လပ်မှုအရ၊ ငါတို့ ဂန်ဒမ်တစ်ရုပ် လုပ်နိုင်သင့်တယ်။]

[ဂနိုင်သား- ငါဘီတာလေယာဉ်မှူး ဖြစ်ချင်တယ်။]

ဂိမ်းမာများသည် အပ်ဒိတ်လုပ်ထားသော အကြောင်းအရာများကို ထောက်ခံကြသော်လည်း ရှားလော့ခ်တွင် သံသယများရှိနေ၏။ ဂန်ဒမ်ဆိုတာ ဘာလဲ။

...

သားရဲကောင် သူ၏ရုံးခန်းတွင်ထိုင်ကာ တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ရှုနေ၏။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများတပ်ဖွဲ့၏ ရုတ်တရက် ကျူးကျော်မှုကြောင့် သားရဲကောင်၏ အလုပ်ဝန် ပိုမိုများပြားလာခဲ့၏။ ရုံးဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အော့ခ်အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

အော့ခ်က အသံဝင်နေသော အသံဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာ၊ အနားယူပါဦး။ ခင်ဗျား တစ်နာရီလောက် အလုပ်လုပ်နေပြီ။ ပင်ပန်းတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်စလုပ်ကတည်းက ခင်ဗျား မိနစ်သုံးဆယ်ထက်ပိုပြီး အလုပ်လုပ်တာ မမြင်ဖူးဘူး။"

သားရဲကောင်က ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူပြတ်သားသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါမပင်ပန်းဘူး။ ငါနောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်လောက် အလုပ်လုပ်နိုင်သေးတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုထားခဲ့ပါ။ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့မှာ ရှိတဲ့လူတိုင်း အလုပ်ကြိုးစားနေကြတယ်။ ကြီးကြပ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါဘယ်လို ပျင်းရိနိုင်မှာလဲ။ ထွက်သွား။ ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

စိုးရိမ်နေသော အော့ခ် သားရဲကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

သားရဲကောင် သူ၏အလုပ်အပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်၏။ သူ သူ၏လက်ဖက်ရည်နီကို သောက်သုံးလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူ၏ရုံးခန်းတံခါး နောက်တစ်ကြိမ် ပွင့်လာ၏။

ရုံးဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အော့ခ်အမျိုးသား တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်လာ၏။ အမှောင်အရိပ်တစ်ခု သားရဲကောင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အော့ခ် သူ၏ကြမ်းတမ်းသောလက်ဖဝါးကို သားရဲကောင်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်...

သူသားရဲကောင်ကို စောင်တစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်၏။

သူစာရွက်စာတမ်းများကို အံဆွဲများထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

သူစာရေးကိရိယာများကို သေသပ်စွာစီစဉ်လိုက်၏။

သူ နတ်ဆိုး၏ နှိုးစက်နာရီကို ၂၇ နာရီသို့ ချိန်ညှိလိုက်၏။

ထို့နောက် သူအခန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး တံခါးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပိတ်လိုက်၏။

အပြင်ဘက်ရှိ ဝန်ထမ်းများထံမှ အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သွားကြစို့။ သွားကြစို့။ စာအုပ်တိုက်ဆီ အပန်းဖြေဖို့ သွားကြစို့။"

"ရှူး၊ အသံတိုးတိုးလုပ်။ ဒီကိစ္စကို တိတ်တိတ်လေးထား။"

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သွားကြစို့။"

ဝန်ထမ်းများ၏ အသံများ အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သားရဲကောင် စားပွဲပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ သူအိပ်မက်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေ၏။

...

ထာဝရတိုင်းပြည်ရှိ ပန်းပဲဆိုင်တွင်။

"ဘုန်း။"

ဆင်းဘ သူ၏ရှေ့ရှိ ချပ်ဝတ်ကို ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်အောင် ထုရိုက်လိုက်၏။ ဆင်းဘရှေ့ရှိ ခွေးခေါင်းလူသား ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေ၏။

ပစ္စည်းကိရိယာများကို ပြန်လည်မွန်းမံထုလုပ်ရန် ပေးပို့သည့်အခါတိုင်း၊ ၎င်းတို့က ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်ကြောင်း သူတို့သိကြသော်လည်း၊ ဆင်းဘ ပစ္စည်းကိရိယာများကို ထုရိုက်ပုံက ဂိမ်းမာများကို ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

သူ၏တပည့်များ ပစ္စည်းကိရိယာများကို ပြန်လည်မွန်းမံထုလုပ်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျချေ။ မီးဖိုတစ်လုံးသာရှိပြီး သူတို့၏ စွမ်းရည်များမှာလည်း လုံလောက်ခြင်း မရှိသေးချေ။

ကြီးမားသော သုံးခွလှံတံတစ်လက် ပန်းပဲဆိုင်ဘေးတွင် ထားရှိထား၏။ မီးခိုးရောင်မာနာအကာအရံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ၎င်းမှာ ယခုအခါ သာမန်သုံးခွလှံတံတစ်လက်လို ဖြစ်နေ၏။

ရှားလော့ခ် ဆင်းဘကို သုံးခွလှံတံကို အစွမ်းထက်ပစ္စည်းကိရိယာအဖြစ် ပြန်လည်မွန်းမံ ထုလုပ်စေလိုသော်လည်း မီးဖိုကြီး မတည်ဆောက်မီအထိ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။ လက်ရှိ သေးငယ်သောမီးဖိုသည် ကြီးမားသော သုံးခွလှံတံကို ထားရှိရန် မလုံလောက်ချေ။

ဆင်းဘ ချပ်ဝတ်ကို ထုရိုက်နေစဉ်၊ မုဖာဆာ ထမင်းဘူးတစ်ဘူးနှင့်အတူ လျှောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဆင်းဘ ချပ်ဝတ်ကို ခွေးခေါင်းလူသားတစ်ဦး၏ အရွယ်အစားနှင့် ကိုက်ညီအောင် ထုရိုက်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူချပ်ဝတ်ကို ခွေးခေါင်းလူသားထံ ပစ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နေ့လည်ပိုင်းအတွက် အလုပ်ဆင်းတော့မယ်။"

စုရုံးနေသော တပည့်များနှင့် တန်းစီနေသော ဂိမ်းမာများ လူစုခွဲသွားကြ၏။ မည်သူမျှ တိုင်ကြားချက်တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မုဖာဆာ ပန်းပဲဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကာ ထမင်းဘူးကို စားပွဲပေါ်တင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကောင်းတယ်၊ သူတို့ ဝမ်းကွဲရဲ့ဆိုင်မှာ လိမ်မာကြတယ်။"

ဆင်းဘ သံမဏိချောင်းတစ်ချောင်း ထုတ်ယူကာ မီးဖိုထဲတွင် အပူပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူရောနှောထားသောရွှံ့စေးများဖြင့် ပြည့်နေသော ထမင်းဘူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း သူတို့ကို အရမ်းအလိုလိုက်လွန်းလို့ သူတို့ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ကြတာ။"

"ဒီနေ့ ဟင်းလျာတွေ မရှိဘူး။"

"မတတ်နိုင်ဘူး။ နဂါးနက်ပေါက်စလေးက အစားအလွန်အကျွံ စားတယ်။ သတ္တဝါတစ်ကောင် ငါ့အလုပ်ရုံကို နဂါးအတွက်အစားအစာတချို့ လာယူနေတယ်။ နဂါးက အရမ်းကြေးများပြီး ရွှံ့စေး မစားချင်ဘူး။"

မုဖာဆာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ဆင်းဘ သံမဏိချောင်းကို သူ၏ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ မီးခိုးငွေ့မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူရွှံ့စေးတစ်လုတ်စားကာ ပြောလိုက်သည်။ "မတတ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ဘယ်တော့ နဂါးနက်အသားစားရမလဲ မသိဘူး။"

မုဖာဆာ အံ့ဩတကြီး ဆင်းဘကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလဲ။ အရှင်ရှားလော့ခ်က သူ့နဂါးနက်ပေါက်စလေးကို စားဖို့ ရည်ရွယ်မထားဘူး..."

"ငါကောလာဟလတွေ ကြားခဲ့တယ်။"

ဆင်းဘက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတော့ မထင်ဘူး။ အရှင်ရှားလော့ခ်ရဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့စရိုက်အရ၊ သူနဂါးနက်ကို သူ့ရဲ့အရန်ရိက္ခာအဖြစ် ထားလိမ့်မယ်။"

မုဖာဆာ အံ့အားသင့်သွား၏။ သူဒီအကြောင်းအရာက မသင့်တော်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။ "အို၊ ငါ့အလုပ်ရုံမှာ ဂနိုမ်းတချို့ စကားပြောနေတာ ကြားခဲ့တယ်။ သူတို့ မြေအောက်တောအုပ် အမှတ် ၃ ကို သွားကြမယ့်ပုံပဲ။"

ဆင်းဘ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွား၏။ ထို့နောက် သူလေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလဲ။ မြေအောက်တောအုပ် အမှတ် ၃ လား။ စေတန်ရဲ့အမျက်ဒေါသနဲ့ ကျိန်ဆိုပါ့မယ်။"

မုဖာဆာ ဆင်းဘကိုကြည့်ကာ စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။ "ဘာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ဆင်းဘ သူ၏သံမဏိပိုက်ကို သောက်သုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအဲ့ဒီတောအုပ်ကို မရောက်ဖူးဘူးလို့ ငါလောင်းရဲတယ်။ အဲ့ဒါက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနေရာတစ်ခု..."

"ကူး လူး..."

မုဖာဆာ တံတွေးမျိုချကာ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖရုံသီး အနက်ရောင်ပိုးတီကောင်များ ထုတ်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၎င်းတို့ကို ချေကာ ဆင်းဘနှင့်အချို့ ဝေမျှလိုက်သည်။

ဆင်းဘ ဝမ်းနည်းစွာ ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါငယ်ငယ်တုန်းက ပန်းပဲပညာ မသင်ယူရသေးဘူး။ ငါက အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ သစ်ခုတ်သမားတစ်ယောက်ပါ။ အဲ့ဒါက ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ မြေအောက်တောအုပ်တစ်ခုပဲ... အကယ်၍ မင်း အဲ့ဒီသစ်ပင်တွေကို မခုတ်လှဲသရွေ့ပေါ့။"

...

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဒန်ဂျင်အရှင်ရုံးခန်းတွင်။

ဂနိုမ်းဝန်ထမ်းငယ်တစ်ဦး ဒန်ဂျင်အရှင် ကြက်သွန်ခေါင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒန်ဂျင်အရှင်၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ထာဝရတိုင်းပြည်ကို မြေအောက်တောအုပ် အမှတ် ၃ ကို ကာကွယ်ဖို့ တာဝန်ပေးရတာလဲ။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများတပ်ဖွဲ့ တောအုပ်အနီးကို ရောက်ရှိလာနိုင်တာ မှန်ပေမယ့်၊ ထာဝရတိုင်းပြည်ရဲ့ အပြုအမူနဲ့ဆိုရင်၊ သူတို့ သစ်ပင်တွေကို တိတ်တဆိတ် ခုတ်လှဲကြလိမ့်မယ်။"

ဉာဏ်ပညာများဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်လုံးများရှိသည့် ကြက်သွန်ခေါင်းက ဂနိုမ်းဝန်ထမ်းကို မေးလိုက်သည်။ "ကောင်လေး၊ မင်းအဲ့ဒီတောအုပ်ကို ရောက်ဖူးလား၊ မြင်ဖူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြားဖူးလား။"

ဝန်ထမ်းက ကြက်သွန်ခေါင်း၏အကြည့်ကို ကြည့်ကာ အရာအားလုံး သူထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ "မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် အဲ့ဒီကို အရင်က မရောက်ဖူးဘူး။"

ကြက်သွန်ခေါင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မြေအောက်တောအုပ်ထဲက သစ်ပင်တွေကို ခုတ်လှဲဖို့ မလွယ်ကူဘူး။ ငါတို့ မြေအောက်လောကရဲ့ အဆိုးယုတ်ဆုံးနဲ့ အညစ်ပတ်ဆုံးသတ္တဝါတွေကို သစ်ခုတ်သမားတွေအဖြစ် ရှာဖွေရမယ်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း၊ ငါတို့ ဒီလူယုတ်မာတွေကို အလုပ်ခန့်ဖို့ ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲရတယ်။"

ဝန်ထမ်းက မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီသစ်ပင်တွေက လူသတ်မိုးမခပင်တွေလား။ ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်လူသားတွေလား။"

"ဘယ်ကမလဲ။ သူတို့က ပိုပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရာတွေပဲ။ မြေအောက်တောအုပ်မှာ ပြည့်စုံတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးယန္တရားတွေ ရှိတယ်။"

ကြက်သွန်ခေါင်းက ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖြောင့်မတ်ပြီး အကောင်းမြင်တဲ့ သတ္တဝါတွေအတွက် အဲ့ဒီနေရာရဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေက ပြန်လည်အမှတ်မရသင့်တဲ့ အရာတွေပဲ။ အထူးသဖြင့် မင်းအဲ့ဒီသစ်ပင်တွေကို ခုတ်လှဲဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ..."

...

မြေအောက်တောအုပ် အမှတ် ၃ တွင်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်မှ တောက်ပသောရောင်ခြည်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် "ဂနိုင်သား" ဟူသော စကားလုံးပါသည့် ဂနိုမ်းတစ်ဦး ဝင်ပေါက်မှထွက်လာ၏။

သူအပြည့်အစုံ လက်နက်တပ်ဆင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကိုင် ပုဆိန်တစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထား၏။ သူ လှပသောရှုခင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

သူ ဂူတစ်ခု၏ အဆုံးတွင် အဆုံးအစမရှိသော တောအုပ်တစ်ခုနှင့် တောအုပ်ပေါ်သို့ ထိုးကျနေသော မာနာဖြင့် ဖန်တီးထားသော နေရောင်ခြည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဂနိုင်သား မျက်စိကျိန်းခြင်းကို ကာကွယ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူအနီးဆုံးသစ်ပင်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်လှဲရန် ရည်ရွယ်လိုက်၏။

သူ့အရှေ့တွင် အမြင်မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လာပုံရသော အသံတစ်ခုက ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ သင်သစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲလိုပါက၊ ဤမေးခွန်းကို ဦးစွာ ဖြေဆိုပါ။ kf(x) = 4/(1+x) ဟု ယူဆပါ။ အကယ်၍ f(a) = 2 ဖြစ်ပါက၊ အစစ်အမှန်ကိန်း a မှာ အဘယ်နည်း။"

ဂနိုင်သားနောက်တွင် ဂိမ်းမာအုပ်စုတစ်စု နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်မှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်လာကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့ ဂနိုင်သား မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲကျနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏၊ သူ၏မျက်လုံးများကမူ ပြူးကျယ်နေသည်။