ငါရောက်လာရင်ဘာလုပ်မှာလဲ

ကုယန်သည် ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဓား၏အလင်းရောင်သည် ပြတ်သားပြီး အတားအဆီးမရှိ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူ၏တစ်ကိုယ်တည်းသော ခွန်အားဖြင့် သူပုန်စစ်တပ်မှ အင်အားကြီးသူအချို့၏တိုက်ခိုက်မှုများကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် သွေးသန့်စင်ခြင်းပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိသည့် အခြားသိုင်းသမားများကိုဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သွေးသန့်စင်ခြင်းနောက်ဆုံးအဆင့်သာရှိပေမယ့် သွေးသန့်စင်ခြင်းပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိသူများကို သတ်ဖြတ်ရသည်မှာ သာမန်သာဖြစ်သည်။

ကုယန်အမှန်တကယ်သတိထားသင့်သည်မှာ သူ့ရှေ့က သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ဗိုလ်မှူးဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ကြေးနီအရိုးစွမ်းအားဖြင့်အလယ်အလတ်အဆင့် အရိုးသန့်စင်ခြင်းကို ရရှိထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောလူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

“ကုမျိုးနွယ်အိမ်တော်သခင်လေးက နောက်ဆုံးအဆင့်မှာတောင် ဒီလိုခွန်အားမျိုး ပိုင်ဆိုင်နေတာပဲ မင်းသာဆက်ပြီးကြီးပြင်းလာရင် ကြီးမားတဲ့ရန်သူဖြစ်လာမှာပဲ”

“ဘုရင်မင်းမြတ်က တချိန်က မင်းတို့ကုမျိုးနွယ်အိမ်တော်ကို သိမ်းသွင်းဖို့ ကျောက်ဖြူဒေသကို သံတမန်တွေစေလွှတ်ခဲ့တယ်လို့ပြောတယ် ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ မင်းတို့ကုမျိုးနွယ်စုက ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်”

“ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကိုအသက်ရှင်ခွင့်ပေးလို့မရဘူး”

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ဗိုလ်မှူးမျက်နှာသည် အေးစက်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် သေစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့အတွက် ကုမျိုးနွယ်အိမ်တော်မှ စစ်နတ်ဘုရားဘုရင်၏ဖိတ်ခေါ်မှုကိုငြင်းပယ်ခြင်းသည် ရန်သူဖြစ်နှင့်ပြီးသားဟုဆိုလိုသည်။

ထို့အပြင် ကုယန်ကိုယ်တိုင်က လူများကိုဦးဆောင်ပြီး သူ့လူတွေကို တားဆီးနေတာကြောင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စရာအကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ဒီလိုနဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ဗိုလ်မှူးသည် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး ကုယန်ကိုလုံးဝချမ်းသာပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ကုယန်ကို သတ်ခြင်းက ကုမျိုးနွယ်အိမ်တော်ကိုစော်ကားရာရောက်မည်လားဆိုသည့်အပေါ်တွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိပေ။

ဒီကိစ္စပြီးသည်နှင့် ကုမျိုးနွယ်အိမ်တော်ဆက်ရှိနေနိုင်ဦးမလားဆိုတာကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာပင်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ဗိုလ်မှူးက ရုတ်တရတ်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အချက်ပြမြှားတွေလွှတ်လိုက်”

သူပြောပြီးသည်နှင့် အချက်ပြမြှားများကောင်းကင်သို့ပျံတက်သွားပြီး ဆည်းဆာကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပစွာလင်းလက်သွားသည်။

“မင်းသေပြီ”

သူ့လက်အောက်ငယ်သားများအချက်ပြမြှားများလွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဗိုလ်မှူး၏မျက်နှာသည် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

ဒီစကားကိုကြားတော့ ကုယန်ကတိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေနေပြီးဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖြူဒေသသည် ကုမျိုးနွယ်အိမ်တော်နှင့်သက်ဆိုင်သည်။

သူပုန်တွေပုန်ကန်ကြတာကို ကုယန် လုံးဝသည်းမခံနိုင်ပေ။

ဒါကြောင့် သူပုန်စစ်တပ်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို သိလိုက်တာနှင့် အပြင်ခန်းမက တပည့်တွေကိုခေါ်ပြီး တားဆီးဖို့ဦးဆောင်ခဲ့ပေမယ့် တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားပြီး ကျောက်နီရွာတစ်ရွာလုံးအသတ်ခံရတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နှစ်ဖက်စလုံးပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ကုယန်သည် သူပုန်စစ်တပ်ကို ချက်ချင်းကွပ်မျက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ထဲတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် အရိုးသန့်စင်ခြင်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို မမျှော်လင့်ဘဲတွေ့လိုက်ရသည်။

ယခု ရှင်းနေသည်မှာ သူပုန်စစ်တပ်သည် အခြားသူများကို ၎င်းတို့ဘက်သို့သိမ်းသွင်းရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ရှိအခြေအနေအရ ၎င်းတို့အောင်ပွဲခံနိုင်မည့်အခွင့်အရေးမှာ နည်းပါးသည်။

ချက်ချင်းပင် ကုယန်သည်နောက်ဆုတ်ရန်ဆန္ဒပြင်းပြလာသည်။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို နိမ့်ကျသည်ဟုမထင်မှတ်သော်လည်း သူပုန်စစ်တပ်ဝိုင်းရံခံရပါက ထွက်ပြေးရန်ခက်ခဲမည်။

စိမ်းလမ်းသောတောင်ကုန်းများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လျှင် နောက်ကျမီးရှို့ရန်သစ်များရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

“အခုပြန်ဖို့စဉ်းစားရင် နည်းနည်းနောက်ကျနေပြီ”

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ဗိုလ်မှူးက ကုယန်၏အတွေးများကို သိရှိသွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာကြမ်းတမ်းကာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝမဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် ခဏအကြာ ဗိုလ်မှူးက သူ၏ဓားရှည်ကို အေးစက်သောအလင်းရောင်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်လေပြင်းများတိုက်ခတ်လာပြီး သွေးသန့်စင်ခြင်းပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိအခြားသောသိုင်းသမားများလည်း အားကုန်တိုက်ခိုက်ကြသည်။

တစ်ခဏချင်းတွင် လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း ကုယန်တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုယန်သည် နောက်ကျောမှ ပြင်းထန်သောလေပြင်းကို ခံစားလိုက်ရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ပြီးဓားကိုလွှဲလိုက်ရာ လက်သီးတစ်လုံးပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားသည်။

“ဒုန်း”

ကျောက်တုံးများကိုခွဲနိုင်၊ကျောက်ပြားများကိုချိုးနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသောဓားချက်သည် လက်သီးပေါ်သို့ကျရောက်သောအခါ အမာဆုံးသံကို ထိလိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အဖြူရောင်အမှတ်အသားသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအင်အားတစ်ခုသည် ဓားမှတဆင့်တက်လာပြီး ကုယန်သွေးများကို ဆူပွက်စေကာ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းမရဘဲ အနောက်သို့ အနည်းငယ်ယိုင်လဲသွားသည်။

“သတ်”

အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ ဗိုလ်မှူးသည် ကုယန်၏ချီသွေးစွမ်းအင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရက်ရက်စက်စက်ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဓားသည်အသားထဲသို့ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သွေးများပန်းထွက်လာသည်။

ကုယန်ခန္ဓာကိုယ်သည် ဘေးတိုက်ပျံထွက်သွားခဲ့သည်။

“သခင်လေး”

ကုမျိုးနွယ်အိမ်တော်မှတပည့်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသောအခါ သူတို့မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကုယန်ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတိုက်ပျံထွက်သွားသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့မကျမီသူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို အတင်းအကြပ်လိမ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုထိန်းထားလိုက်သည်။ မြေပြင်သို့ရောက်သောအခါ ဓားရှည်ဖြင့်ထောက်ထားလိုက်သည်။ သူ့ပခုံးမှရင်ဘတ်အထိ ပြင်းထန်သောဓားဒဏ်ရာရှိနေပြီး သူ၏ခုန်နေသော နှလုံးကိုပင် ဒဏ်ရာမှတဆင့် မှိန်မှိန်ပျပျမြင်နေရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သွေးသန့်စင်ရေးနယ်ပယ်ရှိသိုင်းသမားများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ကြသည်။

သာမန်လူများအတွက် အသက်သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာသည် သွေးသန့်စင်ခြင်း သိုင်းသမားများအတွက် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာမှ သွေးထွက်ခြင်းကို မနည်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကုယန်၏ မျက်နှာသည် သွေးထွက်လွန်သွားသောကြောင့် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။ ထိုအခါမှ သူ၏ တိုက်ခိုက်သူ မည်သူဖြစ်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုသူသည် သန်မာထွားကြိုင်းသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့အရေပြားမှာ သွန်းလောင်းထားသော ကြေးနီကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ပေါက်ကွဲနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ လှိုင်းထနေသည်။

"မဆိုးဘူး ငါ့ရဲ့ လက်သီးချက်ကို တားနိုင်တာ မင်း သွေးသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ် သိုင်းသမားအနေနဲ့ တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူသင့်တယ်"

ကျီဇုံသည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး ကုယန်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျီဇုံ၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ ကုယန်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နတ်ဘုရားလက်သီး ကျီဇုံ!!"

နတ်ဘုရားလက်သီး !

သူသည် လျူယွန်နယ်ရှိ နတ်ဘုရားလက်သီးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်သာ ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကတွင် အရိုးသန့်စင်ခြင်း ပြည့်စုံခြင်းအတွက် စွမ်းအားပြိုင်ဆိုင်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကုယန်သည် ဤနေရာတွင် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ပေါ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အနေအထားအရ သူသည် စစ်နတ်ဘုရားဘုရင်ဖေကျင်းထံတွင် သစ္စာခံပြီးသား ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

ကျီဇုံ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးတဲ့ပုံပဲ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ မင်း ဒီမှာ သေရမယ်ဆိုတော့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ မင်းရဲ့ အလားအလာနဲ့ဆိုရင် မသေဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်အောင်မြင်မှုတွေက အကန့်အသတ်မရှိဘူးဆိုတာ သေချာသလောက်ပဲ ဒါပေမယ့် ငါ အပျော်ဆုံးကတော့ ထူးချွန်သူတွေကို သတ်တာပဲ!"

ပြောနေရင်းနှင့် ကျီဇုံသည် ကုယန်ဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကုယန်သည် သတ်ရမည့် သိုးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သောကြောင့် ကျီဇုံသည် လုံးဝ အလျင်စလိုမလုပ်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ သားကောင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

သို့သော်လည်း ကျီဇုံကို စိတ်ပျက်စေသည်မှာ ကုယန်သည် အစမှအဆုံး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ မပြခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူသည် သူ၏ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နောက်ဆုံး အပြင်းအထန် ရုန်းကန်ရန် ပြင်ဆင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလို့ အလဟဿ ရုန်းကန်နေရတာလဲ မင်းအဖေ လာရင်တောင် ဘာမှ မထူးဘူး ငါလည်း သူ့ကို မကြောက်ဘူး သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားက ကျောက်ဖြူဒေသထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်ပဲ ထွက်လာဖို့တောင် မရဲဘူး"

"မင်း ငါ့အဖေကို စော်ကားရဲလား!"

ကုယန်၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်များ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီသွေးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းကာ ကျီဇုံ သူ့တိုက်ခိုက်မှုနယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ကျီဇုံ လုပ်သည်နှင့် သူ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

အခု သူ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရထားသည့်အတွက် နောက်ထပ် တစ်ချက်ပဲ တိုက်ခိုက်နိုင်တော့မည်။

"စော်ကားတယ်ပဲ ပြောပြော၊ မပြောပြော သူသာ ဒီကို လာရဲရင်—"

ကျီဇုံက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပေမယ့် သူ စကားမဆုံးခင်မှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါသာ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ရင် ဘာလုပ်မှာလဲ"

ဒီစကားကြောင့် ကျီဇုံ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

သူသည် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူတစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဖော်ပြမရသော ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး တိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေသော နှစ်ဖက်စလုံး အလိုလို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ရောက်ရှိလာသူအပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

"အဖေ"

ကုယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြေလျော့သွားသည်။

ကုချင်းဖန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမို အေးစက်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကုချင်းဖန်သည် ကျီဇုံကို တစ်ဖန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းခြင်းလည်းမရှိ၊ ဝမ်းသာခြင်းလည်းမရှိပေ။

"မင်းကို ငါ တစ်ခေါက်ထပ်မေးမယ် ငါ ရောက်လာခဲ့ရင် မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ"

"ကု…ကုချင်းဖန်"

ကျီဇုံ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးချင်းဆုံသည်နှင့် သူ့အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ၏ အချိန်ဖြုန်း စကားပြောဆိုမှုက ဤလူကို တကယ်ပင် မြင်ကွင်းပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာမည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက သစ်ပင်ရဲ့ အရိပ်လိုပဲဖြစ်သည်။

သိုင်းဆရာအဆင့်တစ်ဝက်ရောက်နေသူတစ်ဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ဤအချက်ကို ကျီဇုံ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ကျီဇုံ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာပြီးနောက် အမြီးကိုလှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။