← Chapters

ရောက်ရှိခြင်း

Vol. 41 Ch. 777

ရောက်ရှိခြင်း

Vol. 41 Ch. 777

မျက်နှာအများစု၏အမူအရာများသည် စိုးရိမ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်အလင်းအဆင့်သို့ရောက်နေသောကျင့်ကြံသူအပါအဝင် ဗလာနယ်ပြန်နတ်ဘုရားအရှင်သုံးဦးသည် တစ်ချိန်တည်းကျဆုံးသွားလိမ့်မည်ကို မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

အကယ်၍ ဓမ္မပုံစံအဆင့်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကျဆုံးခြင်းသည် မမျှော်လင့်ထားလျှင်၊ ကောင်းကင်အလင်းအဆင့်ဖြစ်သည့် စီနီယာညီအစ်ကိုကူမင်၏ ကျဆုံးမှုက အမှန်တကယ်ထိတ်လန့်စရာဖြစ်ပါသည်။

ဗလာနယ်ပြန်နတ်ဘုရားအရှင်သုံးဦးကျဆုံးသွားရသည်အထိ မည်သည့်ကိစ္စများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါသနည်း?

လူတိုင်းကစိတ်ထဲတွင်ခန့်မှန်းနေကြချိန်တွင်၊ စွမ်းအားကြီးသည့်တည်ရှိမှုသုံးခုသည် အကြီးအကဲခန်းမတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပုံရိပ်သုံးခုသည် ထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူသုံးဦးပင်ဖြစ်သည်။

ဗလာနယ်ပြန်အကြီးအကဲများသည် ချက်ခြင်းပင် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဦးညွတ်လိုက်ကြသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ စီနီယာညီအစ်ကိုတို့။”

ထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်းကျင့်ကြံသူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ အနက်ရောင်နှင့်လူက စပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ညီအစ်ကိုကူမင် နှင့် အခြားသူတွေရဲ့သေဆုံးမှုအပေါ် အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းထားကြပါတယ်။ သူတို့က အခြားသူတွေနဲ့ ပြဿနာဖြစ်ပြီး သေဆုံးခဲ့ရပုံပေါ်တယ်။”

“ဘာလဲ? သူတို့က တခြားကျင့်ကြံသူရဲ့လက်ထဲကျဆုံးခဲ့ရတာလား?”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်စကားကိုကြားလျှင်၊ ရှိနေသည့်အကြီးအကဲများသည် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ဒေါသများဖြင့် ပြည့်လာကြလေသည်။

“ဘယ်သူကများ ငါတို့ဒြပ်စင်ငါးပါးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ အခွင့်ရှိတာလဲ?”

“ငါတို့ သူတို့ကိုရှာပြီး စီနီယာအစ်ကိုကူမင်နဲ့အခြားသူတွေအတွက် ကလဲ့စားချေပေးရမယ်။”

“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့တရားခံတွေကိုရှာပြီး စီနီယာအစ်ကိုကူမင်နဲ့အခြားသူတွေအတွက် ကလဲ့စားချေပေးရမယ်။”

ရှိနေသောအကြီးအကဲများ၏ တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်လျှင်၊ အနက်ရောင်နှင့်လူက သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းမြောက်လိုက်သည်။

ချက်ခြင်းပင်၊ ပထမ၌ ဆူညံနေသည့်အကြီးအကဲခန်းမသည် ထပ်မံ၍ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင်နှင့်လူက ဆက်လက်၍ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို၊ ငါနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလဲ့ခုန်နဲ့အတူ ဂျူနီယာညီကူမင်နဲ့အခြားသူတွေ ကျဆုံးသွားရတဲ့ အကြောင်းကို စုံစမ်းလိုက်မယ်။

စိတ်ချထားပါ။ သူတို့သေဆုံးမှုကိုအလကားမဖြစ်စေရပါဘူး။

အခြားတစ်ဖက်က ဒြပ်စင်ငါးပါးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့အကြီးအကဲကိုသတ်ရဲတဲ့သတ္တိရှိမှတော့၊ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။

အခုလောလောဆယ်အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။ အခုကစပြီးအပြင်သွားတာ သတိထားကြပါ။ မင်းတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အန္တရာယ်နဲ့တွေ့ခဲ့ရင်၊ မင်းတို့ရဲ့လုံခြုံရေးကို အရင်ဂရုစိုက်ကြပါ။”

ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အနက်ရောင်လူနှင့် အခြားထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်း စွမ်းအားရှင်များက အကြီးအကဲခန်းမမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

.......

အချိန်တစ်ချို့ကြာပြီးနောက်တွင်၊

အနက်ရောင်လူနှင့် အခြားအပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူတို့သည် ကူမင်နှင့်အခြားသူများ ကျဆုံးသွားသည့် နေရာတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လဲ့ခုန်၊ ဒီတာဝန်ကို အခုကစပြီး မင်းကိုပေးလိုက်မယ်။” အနက်နှင့်လူက အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ၊ အချိန်စီးဆင်းမှုသည် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် လည့်ပတ်သွားပုံရသည်။

မြင်ကွင်းများသည် သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်၍ စတင်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် အရေးကြီးသောနေရာများသို့ရောက်လျှင်၊ တစ်စုံတစ်ခုသည် သူ့အား နှောက်ယှက်ကာ တားဆီးနေပုံရပြီး ထိုမြင်ကွင်းများကို ချက်ခြင်းမှုန်ဝါးသွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူတို့သည် စတင်၍ ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။

အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်လူက ချက်ခြင်းသူ့အားကြည့်ကာမေးလိုက်သည်။

“လဲ့ခုန်၊ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား?”

ထိုလူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည် ရှုံ့မဲ့နေကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အခြားတစ်ဖက်က စုံစမ်းတာကိုနောက်ယှက်ဖို့ စွမ်းရည်ရှိပုံရတယ်။ ငါတိုက်ပွဲအခြေအနေတွေကို ပြန်ကြည့်တဲ့အချိန်မှာ ကြားဝင်နောက်ယှက်တာတွေအများကြီးကိုတွေ့ခဲ့ရပြီး ငါ့ကိုတောင် ချိန်းခြောက်မှုဖြစ်စေခဲ့သေးတယ်။”

“ဘာ?”

အနက်ရောင်နှင့်လူ၏မျက်ဆံက ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူပြောသည့် ဂယက်များကိုသတိထားမိပါသည်။

၎င်းသည် သူတို့၏လုပ်နိုင်စွမ်းဖြင့်ပင်၊ ကူမင်နှင့်အခြားနှစ်ဦးအားသတ်သွားသည့်သူအား မတွေ့နိုင်ဟု ဆိုလိုနေခြင်းမဟုတ်ပါလား?

“ငါနောက်တစ်ကြိမ်ကြိုးစားကြည့်ဦးမယ်။” အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက လက်မလျော့လိုသောစိတ် နှင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် စတင်၍ ထိုမြင်ကွင်းကို ခြေရာခံနေခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ ယခင်တစ်ခေါက်နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်ပါသည်။

ထိုမြင်ကွင်းများသည် အရေးကြီးသည့်အချိန်သို့ရောက်လျှင်၊ သူတို့သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါပြီး မှုန်ဝါးသွားပြီး အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူအား အဖြစ်အပျက်ကို ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်ခြင်းမှ တားဆီးနေကာ သူ၏မူလဝိညာဉ်ကိုပါသက်ရောက်မှုရှိလာသည်။

“အခုထိမကောင်းသေးဘူးလား?”

အနက်ရောင်နှင့်လူကလည်း ရှင်းလင်းစွာပင် ရလဒ်ကိုမြင်တွေ့ရသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

“ငါတို့ ဒီကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အကြီးအကဲချုပ်တွေကို တင်ပြပြီး ပိုထိရောက်တဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ဖို့အတွက် တောင်းဆိုဖို့ကလွဲပြီးရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။” အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲ့တာတစ်ခုပဲ ရွေးချယ်စရာရှိပုံရတယ်။” အနက်ရောင်လူက အကူအညီမဲ့နေပုံဖြင် ပြောလိုက်သည်။

......

လအနည်းငယ်အကြာတွင်။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် တော်တော်ဝေးဝေးသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြပြီး အနန္တတာအိုမသေမျိုး မြို့မှ မြောက်ဘက် နှင်းလွင်ပြင် ရေခဲတောင်များဆီသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုတောင်သည် မြေပုံပေါ်တွင်မှတ်ထားသည့် တာအိုဝိညာဉ်တောင်ဖြစ်ပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ကြီးမားသည့်ရေခဲတောင်တစ်ခုဖြစ်ပေသည်။

“ဘယ်သူက တာအိုဝိညာဉ်တောင်ဆိုတာ ဒီလို ရေခဲတောင်တစ်ခုလို့ ထင်ထားပါ့မလဲ။” ရှန်းရူယန်သည် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်ကာ ကြမ်းတမ်းသောပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်ကလည်း သဘောတူစွာဖြင့် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကိုယ်ကသိချင်နေတာ၊ မသေမျိုးတောင်ထိပ်ရဲ့ဂူပေါက်ဝက ဘယ်အချိန်ပွင့်နေမလဲဆိုတာပဲ။

ကိုယ်တို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေရမှာလား?”

ရှန်းရူယန်သည် အချိန်ခနလောက်စဉ်းစားကာ “ဒီကပတ်ဝန်းကျင်က ကြမ်းတမ်းပေမဲ့၊ ဝိညာဉ်ချီကတော့ ပေါများပြီး သန့်စင်တယ်။ ကျွန်မတို့ဒီမှာ နှစ်နည်းနည်းလောက်စောင့်ရင်ကော?

ဒါပြီးမှ အကယ်၍ မသေမျိုးတောင်ထိပ်ကဂူပေါက်ဝပွင့်ရင် ကျွန်မတို့ သွားလေ့လာလို့ရတယ်။

အကယ်၍ မပွင့်လာရင်လည်း ကျွန်မတို့ ထွက်သွားဖို့ရွေးချယ်လို့ရတာပဲ။ ဘယ်လိုထင်လဲ?”

ရှန်းရူယန်က အကြံပေးလိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်က ရှန်းရူယန်၏စကားကို လက်ခံလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။”

ဤသို့ဖြင့် ထိုစုံတွဲသည် နေနိုင်ရန် ယာယီတဲတစ်ခုကို အစီအစဉ်ချလိုက်သည်။

ပြီးနောက် သူတို့သည်စောင့်နေကြစဉ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် ထိုစုံတွဲသည် သူတို့၏ယာယီတဲတွင်ကျင့်ကြံနေကြချိန်တွင် များစွာသော အလင်းတန်းများက အဝေးရှိကောင်းကင်ပေါ်တွင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏အရောင်အဝါမှတဆင့်ခန့်မှန်းရလျှင်၊ သူတို့သည်လည်း ဗလာနယ်ပြန်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် ချက်ခြင်းပင် ဂူမှထွက်ကာ ဂူပေါက်ဝသို့ သွားလိုက်သည်။

မကြာမီ ထိုအလင်းတန်းများသည် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့ရပ်နေသည့်နေရာနှင့် မနီးမဝေးတွင်၊ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် ချင်မိသားစုဝတ်စုံများဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သံသယမရှိစွာ ထိုသူများသည် အထူးမိသားစုတစ်ခုဖြစ်သည့် ချင်မိသားစုမှဖြစ်ပါသည်။

ချင်မိသားစုမှကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့အား တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ချင်မိသားစုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဘဲဥပုံစံမျက်နှာရှိကာအလွန်ချောမောသည့် အဝါရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ရှေ့သို့လှမ်းလာကာ ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့အား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကျွန်မနာမည်က ချင်မန်ချန်းပါ။ တာအိုရောင်ရင်းတို့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲသိပါရစေ။

ရှင်တို့လည်းဒီကို မသေမျိုးတောင်ဂူပေါက်ဝထဲဝင်ဖို့လာတာဖြစ်ရမယ်။ ဟုတ်တယ်မလား?”

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည်နှလုံးတစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်သည်။

ရှန်းရူယန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ရှင်က ချင်မိသားစုက ချင်မန်ချန်းပေါ့။ ကျွန်မကတော့ မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းက ရှန်းရူယန်ဖြစ်ပြီး ဒါကတော့ ကျွန်မခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းက ကျန်းချန်ရွှမ်ပါ။”

***

All Chapters