အခန်း ၃

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့်အတွက် အိမ်ကြီး အပေါ်ထပ်ရှိ အိပ်ခန်းတစ်ခုတွင် အိပ်ရန် မြင့်စိုးဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘေးပတ်လည်တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ထူးဆန်းသော အရာများ ရှိနေသော်လည်း ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မြင့်စိုး၏ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။

အိပ်ခန်းတွင် အိပ်ယာတခု ရှိသည်။ ဖုန်ထူထူဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။ တစုံတရာ သို့မဟုတ် တစုံတဦးက အသုံးပြုထားသဖြင့် သန့်ရှင်းနေသလိုမျိုးဖြစ်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအိပ်ယာမှာ အိပ်နေတာများလား... ဘယ်သူကများ..."

စောင်ကို ဆွဲလှန်ကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိ။ အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့ တစုံတယောက်က လှမ်းကြည့်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကျောရိုးတလျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။ သို့သော်လည်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်အတွက် မြင့်စိုး အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်သည်။ ဖုန်းကို ချထားပြီး မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်။ လေးလံသော မျက်ခွံများအောက် ဖုန်းမှ မီးရောင်အားနည်းသွားပြီး အမှောင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း သူနစ်မြုပ်သွားသည်။

သန်းခေါင်ယံ။

မြင့်စိုး ဖျတ်ခနဲ နိုးလာသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ စောင်ကို တစုံတဦးက ဆွဲချွတ်နေသလို ခံစားရသည်။ အေးစက်သော လေက သူ့ကိုယ်ပေါ် တိုက်ခတ်နေသည်။ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့စောင်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဘာလဲ... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော်လည်း အိပ်ယာပေါ်မှ မြင့်စိုးဆင်းလိုက်သည်။ကြမ်းပြင်ပေါ်က စောင်ကို ကောက်ယူမည်ဟု ကုန်းလိုက်စဉ် အနားရှိ ကြမ်းပြင်တနေရာက ဟားကနဲ အသံပြုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ တယောက်ယောက်က သူ့အနားမှာ ရပ်နေသလိုပင်။

"ဘယ်သူရှိလဲ ဒီမှာ..."

ဖုန်းမှ ဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အခန်းထဲတွင် ဘာကိုမှ မတွေ့ရ။ သို့သော် အခန်းထောင့်တနေရာရှိ မှန်ကြီးတစ်ချပ်ထဲ၌ အဖြူရောင် အဝတ်ဝတ်ထားသော မိန်းမပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပုံသဏ္ဍာန်က မှန်ထဲမှာ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

"ဟေ့! ဘယ်သူလဲ... ရပ်လိုက်!"

မြင့်စိုး မှန်ဆီသို့ အပြေးသွားသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရတော့ပေ။ မှန်ကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး မှန်၏အထိအတွေ့မျိုး မရှိတော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း အခေါင်းပေါက်ကြီးကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မှန်ထဲတွင် မြင့်စိုး၏ ရုပ်ပုံက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြား မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ မျက်နှာအစား အရိုးခေါင်းတစ်ခု…။

အား. . . ခနဲ အော်ရင်း အလန့်တကြား နောက်ဆုတ်လာခဲ့ပြီး အိပ်ယာဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။ အခန်း၏ အပူချိန်က အလွန်အမင်း ကျဆင်းလာပြီး သူ့အသက်ရှူထုတ်လိုက်တိုင်း နှာခေါင်းထဲမှ အငွေ့တွေထွက်နေသည်။ နှင်းခဲနေသော ဆောင်းညတစ်ညကဲ့သို့ပင်။

အိပ်ယာပေါ် ပြန်လှဲလိုက်သောအခါ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် တစုံတခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်ဗွေတစ်ခု... ကလေးလက်ဗွေပုံစံ... သွေးစိမ်းစိမ်းဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသလို။

မြင့်စိုး၏နှလုံးခုန်နှုန်းမြင့်တက်သွားသည်။ ခေါင်းအုံးကို ကောက်ယူပြီး အခန်းထောင့်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူ့ကို တစုံတယောက်က စောင့်ကြည့်နေကြောင်း သူသိသည်။ သူ့ကို တခုခု လုပ်ချင်နေကြောင်းလည်း ခံစားမိသည်။

"ဘာလိုချင်လို့လဲ... ဘယ်သူလဲ..."

တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အမှောင်ထဲသို့ အော်မေးလိုက်သော်လည်း အဖြေမရ။ ထိုအခိုက်မှာပင် အခန်းထဲရှိ ပြတင်းပေါက်က တဂျမ်းဂျမ်း အသံဖြင့် ပွင့်လာပြီး လေစိမ်းက အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လေက တိုးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ကလေးငိုသံကဲ့သို့ တီးတိုးအသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တုံး ခြစ်... တုံး ခြစ်..."

ပြတင်းဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ထပ် ကလေးလက်ဗွေ သွေးစက်များကို တွေ့ရသည်။ ထိုအသံများ ပိုမိုကျယ်လာသော်လည်း ပြတင်းပေါက်က ရုတ်တရက် ပိတ်သွားပြန်သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် မြင့်စိုး အသက်မရှူနိုင်တော့အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း ဘာကို မျှော်လင့်ပြီး လာခဲ့တာလဲ..."

ငေါက်ကနဲ နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုအသံက နံရံတဖက်မှ ထွက်လာကြောင်း သတိပြုမိသည်။ နံရံဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အရင်က မရှိခဲ့သော တံခါးတချပ်ကို တွေ့ရပြီး တံခါးအောက်မှ မီးရောင်တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသည်။

မြင့်စိုး တံခါးဆီ သွားသော်လည်း သူရောက်သည်နှင့် မီးရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တံခါးလည်း ပျောက်သွားသည်။ နံရံပြောင်ချည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။ ထိုအစား တံခါးရှိခဲ့သောနေရာတွင် ရေးထားသော စကားလုံးများ ထပ်မံပေါ်လာသည်။ သွေးဖြင့် ရေးထားသော စာသားများ။

"မင်းကို ရွေးချယ်ပြီးပြီ…"