အပိုင်း (၄)

ညတညလုံး မြင့်စိုး မျက်စိမှိတ်ထားသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့။ ခန္ဓာကိုယ်ကို မလှုပ်ရှားဝံ့ပဲ နေခဲ့ရသည်။ မနက်လင်းသည်နှင့် ကြောက်စိတ်များ တဖြည်းဖြည်းနည်းပါးလာပြီး မျက်လုံးများ လေးလံလာကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

မနက် ၈ နာရီခွဲလောက်တွင် မြင့်စိုး နိုးလာသည်။ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှ ထိုးဝင်လာနေပေပြီ။ ညက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှတို့ကို အိပ်မက်ဟု သူယူဆချင်သော်လည်း ညက အဖြစ်အပျက်များ လုံးဝ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အိပ်ခန်းခြေရင်းရှိ ခေါင်းအုံးနှင့် သွေးစက်များက ပြန်သတိပေးနေသည်။

မြင့်စိုး အဝတ်အစားများ ချက်ချင်းသိမ်းဆည်းပြီး အိမ်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူအမွေရခဲ့သောအရာက သွေးစက်များနှင့် သံသယဖြစ်ဖွယ် ဝိညာဉ်တကောင်ဖြစ်လျှင် သူစွန့်လွှတ်ပစ်ဖို့ အဆင်သင့်ပင်။

အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်လာတော့ ညက အဖြစ်အပျက်များနှင့် ကွဲပြားခြားနားစွာ အိမ်ကြီးသည် ဆိတ်ငြိမ်နေပြီး နေရောင်က အတွင်းအပြင် ဖြတ်သန်းနေသည်။ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းပြီး အိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရွာလမ်းကြားထဲ လျှောက်လာရင်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုမိသည်။ နေ့ဘက်တွင်တော့ ရွာက တည်ငြိမ်မှုရှိသော်လည်း လေထဲတွင် အနံ့အသက်တမျိုး ရှိနေဆဲပင်။ မီးခိုးငွေ့များကလည်း တလူလူ ထွက်နေကြသည်။

ရွာစွန်အရောက်တွင် သူ့ရှေ့၌ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အဖိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဖိုးအိုသည် ရွာလမ်းကြားထဲသို့ ထင်းများ သယ်လာနေသည်။ သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နားနေသော အဖိုးအိုက မြင့်စိုးကို မြင်သည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားဟန်တူသည်။

"ဟေး အဘိုး.. ခဏလေး.." အဖိုးအိုဆီသို့ သူ အပြေးကလေး သွားလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ထိတ်လန့်တကြား နောက်လှည့်ထွက်မည်အပြုတွင် မြင့်စိုးက

"ခဏလေး ရပ်ပါဦး၊ ကျွန်တော်က ဒီရွာအကြောင်း သိချင်တာပါ" ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။

အဖိုးအိုက မောင်မြင့်စိုးကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ဝေးဝေးမှ ရပ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ဒီရွာကို လာတာလဲ..."

"ကျွန်တော်က ဒီရွာမှာ အိမ်တစ်လုံး အမွေရထားတယ်၊ အဲဒါကို လာကြည့်တာပါ... အိမ်ကြီးတစ်လုံးပေ့ါ၊ ရွာအလယ်မှာပါ..." မြင့်စိုး ရှင်းပြသည်။

အဖိုးအို၏ မျက်နှာက ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထို့နောက် မြင့်စိုးကို သေချာဂရုစိုက် ကြည့်ရှုလာသည်။

"အို... မင်းက... သူ့သား... မောင်ထွန်းလင်းရဲ့ သားပဲ..."

မြင့်စိုး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤအဖိုးအိုက သူ့ဖခင်ကို သိနေသည်။

"ကျွန်တော့်အဖေက ဒီရွာကနေ ထွက်သွားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ၊ ဒါပေမယ့် အခုသူဆုံးသွားပြီ ဆရာကြီး... သူရဲ့ သေတမ်းစာမှာ ရွာဟောင်းရှိတဲ့ သူ့အိမ်နဲ့ မြေကို ကျွန်တော့်ကို အမွေပေးထားတယ်..."

အဖိုးအို ချောက်ချားသွားဟန်တူသည်။ သူ့လက်များကို မြင့်စိုး သတိထားလိုက်မိသည်။ လက်ဖဝါးများပေါ်တွင် အပူလောင်ဒဏ်ရာများ သို့မဟုတ် အမာရွတ်များ ရှိနေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအမာရွတ်များသည် ကလေးလက်ဗွေကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်နေခြင်း။

အဖိုးအိုက ဦးခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ "အို...အဲဒီအိမ်မှာ မင်း မနေသင့်ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအိမ်မှာ မိန်းမတွေ အစဉ်အဆက် သေကြတယ်..."

"ဘယ်လိုဆိုလိုတာလဲ..." မြင့်စိုး ကမေးလိုက်သောအခါ အဖိုးက

"မင်းအဖေ မထွက်သွားခင် သူ့မိန်းမ၊ မင်းအမေ... သူလည်း ဒီအိမ်မှာ သေသွားတာပဲ။

မြင့်စိုး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။ သူ့အမေ ကွယ်လွန်သွားကြောင်း မြင့်စိုး သိသော်လည်း အသေးစိတ်ကိုမူ အဖေက တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့။ လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူ့အမေ၏ သေဆုံးမှုကြောင်း အဖေသည် ရွာကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ဖွယ် ရှိကြောင်း မှန်းဆရသည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အဖေက ဒီရွာကအိမ်ကို ဘာလို့ ပြန်ဝယ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အမွေပေးခဲ့ရတာလဲ... အဲဒါ ဆရာကြီး သိလား..."

အဖိုးအိုက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "အဲဒီအိမ်ကို ဝယ်တာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းအဖေက မွေးကတည်းက သူ့အဖေရဲ့ အမွေ။ သူ့အဖေတွေလည်း ဒီအမွေကိုပဲ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာ... ဒီအမွေကနေ ထွက်ပြေးလို့မရဘူး...

'သွေးကျိန်စာ' ကို ဖြေရမယ်..."

"သွေးကျိန်စာဆိုတာ ဘာလဲ..."

အဖိုးအိုက သူ့လည်ပင်းမှာဆွဲထားသော ရှေးဟောင်း ဆွဲကြိုးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။ ယောက်ျား ရုပ်တုတခုကို ထုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး။

"ဒါက အကာအကွယ်ပေးတဲ့ကြိုးပဲ။ ဒါဆွဲထားရင် ဝိညာဉ်က အဲဒီသူဆီကို လာမလို့မရဘူး... မင်းအဖေ ဒီအမွေကို အတင်းလက်ခံခိုင်းတာဆိုတော့၊ မင်းကို သေစေချင်တယ် ထင်တယ်..."

မြင့်စိုး ခေါင်းထဲ မူးဝေသွားသည်။ အဖေသည် သူ့ကို စိတ်ဆိုးသောကြောင့် အမွေပေးသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်ဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးမည်ဟု မထင်ခဲ့။

"ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လို့.."

"မင်းအဖေ ထွက်ခွာသွားတာ တစ်လကြာပြီးနောက် သူ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေ မီးခိုးရောင် ဖြစ်လာတယ်။ သူ့အသံက မိန်းမအသံလို ပါးသွားတယ်။ ရွာသားတွေ အကုန်လုံးကို သတိပေးပြီး ထွက်ခွာခိုင်းတယ်... သွေးကြွေးကို ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်တဲ့..."

အဖိုးအိုသည် မြင့်စိုးဆီမှ နောက်တလှမ်း ဆုတ်သွားပြီး ထင်းများပြန်သယ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီထက်မပြောနိုင်တော့ဘူး... မင်းအတွက် ဘုရားသခင် ကူညီပါစေ..."

အဖိုးအိုသည် ရွာအစွန်ရှိ သစ်တောဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ့နောက်မှလိုက်ရန် မြင့်စိုးကြိုးစားသော်လည်း သစ်တောအစပ်အရောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အဖိုးအိုက သူ့ထက်မြန်သည်မထင်ရသော်လည်း မြင်ကွင်းထဲက ပျောက်ကွယ်သွားပေပြီ။

မြင့်စိုး အိမ်ကြီးဆီသို့ ပြန်လာသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဗလာသက်သက် ဖြစ်နေသည်။ ဆက်နေရမည်လား၊ ရွာမှ ထွက်ပြေးရမည်လား။ နှစ်မျိုးစလုံးကို စဉ်းစားရင်းက အိမ်ကြီးရှေ့သို့ သူပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

အိမ်ကြီးတံခါး ပွင့်နေသည်။ မြင့်စိုး နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး ယူလာခဲ့သော ဂျပ်ပုံးနှင့် တကိုယ်ရည်သုံး ပစ္စည်းများကို အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။ ဒီအမွေကို သူဆက်ယူရမည်လား။ ဒီအမွေကို သူ ဆက်မယူနိုင်လျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။

ရုတ်တရက် သူသတိပြုမိသည်က အိမ်ကြီးရှေ့ ထိုင်နေရာမှ နောက်ဘက်သို့အလှည့်တွင် အိမ်နောက်ဖေးမှ ထူးဆန်းသော ကျောက်တိုင်များကို တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

မြင့်စိုး အိမ်နောက်ဖေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အနီးကပ်ရောက်သည်နှင့် ရင်ထိတ်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျောက်တိုင်များသည် တစုံတဦးအတွက် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။