အပိုင်း (၅)

အဖိုးအိုနှင့် စကားပြောပြီးနောက် မြင့်စိုး၏ ရင်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ရိုက်ခတ်လာသည်။ မမြင်ဖူးခဲ့သည့် မိခင်အကြောင်း၊ ဖခင်၏ ထူးဆန်းနက်နဲသော ပြုမူပုံများအကြောင်း၊ အကြောင်းစုံ လျှို့ဝှက်ကာ သင်္ချိုင်းတွင် မြှုပ်နှံခဲ့ရသည့် သေဆုံးမိခင်၏ နက်နဲမှုကို သူသိရှိလိုလှသည်။ ဤအိမ်ကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များသည် သူ့ဘဝနှင့် မည်သို့ ဆက်စပ်နေသနည်း။

အိမ်ကြီးထဲ ပြန်ဝင်လာသည်နှင့် မြင့်စိုးသည် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ယခင်ညက စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့သော ဓားများအကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိလိုစိတ်က သူ့ကို တွန်းပို့နေသည်။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် ညတုန်းက ဖုံးလွှမ်းခဲ့သော မှိုင်းပျမှုကို လွင့်ပျယ်စေသောကြောင့် မီးဖိုခန်းက အန္တရာယ်ကင်း၍ သာမန်အတိုင်းပင် ထင်ရသည်။ သို့သော် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ခြေချသည်နှင့် သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်အလယ်ရှိ ကျောက်ပြားစားပွဲပေါ်တွင် ဓားအချို့ကို စက်ဝိုင်းပုံစံ စီထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဓားများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သလဲစေ့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နီညိုရောင် ဆွဲကြိုးတစ်ခုကို တင်ထားသည်ကို မြင်ရသည်။

"ဒီဓားတွေ... ညက ဒီလိုပုံစံ မရှိခဲ့ဘူး..."

မြင့်စိုး၏ စကားသံက သူ့ကိုယ်သူပင် မယုံနိုင်စွာ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစဉ် တံခါးပိတ်သံ 'ဒုန်း' ဟူ၍ ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရပြီး မီးဖိုခန်းအတွင်းရှိ လေထုက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားသည်။ မြင့်စိုး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တံခါးကပိတ်မနေချေ။ နေရောင်ခြည်သည် ပွင့်အာနေသော ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး တံခါးဝမှာလည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိ။

သေချာအောင် ထပ်မံစစ်ဆေးရန် မြင့်စိုး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သောအခါ မီးဖိုခန်းထောင့်တစ်နေရာမှ 'ဝင်းကနဲ' ဟု တစ်စုံတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု။ ဓားသွား၏ အလင်းရောင်လောက်သာ မြင်ရသော်လည်း ထိုမျှနှင့်ပင် မြင့်စိုးအတွက် လုံလောက်နေပြီ။

"ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း... ငါသိနေတယ်..."

စက်ဝိုင်းပုံစီထားသောဓားများဆီမှ ခွာလာပြီး ထောင့်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားသည်။ သို့သော် ညက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းမှုများကြောင့် ယခင်ကထက် သူပိုမိုသတိရှိလာခဲ့သည်။ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။

ထောင့်ဆီသို့ ရောက်သောအခါ ဘာမျှရှိမနေပြန်။ မြင့်စိုး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မီးဖိုခန်းတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ဖုန်တက်နေသော သာမန် မီးဖိုခန်းဟောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သို့သော် ကျောက်ပြားပေါ်ရှိ ဓားများကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ 'တစ်လက်' လျော့နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဓားများထဲမှ အကြီးဆုံး ဓားတစ်လက်သည် စက်ဝိုင်းထဲတွင် မရှိတော့ပေ။ မြင့်စိုး၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တို့ လှိုက်တက်လာသည်။

ရုတ်တရက် မြင့်စိုး၏ နောက်ကျောဘက်မှ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မနေ့ညက ကြားခဲ့ရသော ကလေးငိုသံနှင့်တူသည့် အသံတစ်ခုကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသည်။

"တုံး... ခြစ်... တုံး ခြစ်..."

နားထဲတွင် ဆူညံစွာ ကြားနေရသည့် အသံနှင့်အတူ ချက်ချင်းဆိုသလို မြင့်စိုး နောက်လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ဖြူဖျော့နေသည့် လက်တစ်စုံက ဓားကြီးဖြင့် သူ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသည်။ အကြီးဆုံး ဓားသွား၏ အလင်းရောင်သည် သူ့မျက်နှာကို ထိမိတော့မတတ် အနီးကပ်ဆုံးအထိ ရောက်လာသည်။

မြင့်စိုး ကိုယ်ကို နောက်ယိုင်ကာ အသက်လုရှောင်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ကမန်းကတန်း ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။ ဓားသွားသည် သူ့ဘယ်ဘက်နားကို ဖျတ်ကနဲ ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် 'စွပ်' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ နံရံထဲသို့ ထိုးစိုက်သွားသည်။ ဖုန်း၏ ဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ဓားကိုင်ထားသော လူကို တွေ့ရတော့မည်ဟု သူထင်သော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေခဲ့။ မီးဖိုခန်းက အရင်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

"ဘယ်... ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

မြင့်စိုး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။ နံရံတွင် စိုက်နေသော ဓားကို တွေ့သောအခါ ယခုဖြစ်ရပ်သည် အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။ ထိုအခိုက် သူ့အနီးမှ တိုးတိုးဖျော့ဖျော့ မိန်းမအသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"သွေး... သွေး..."

အသံရှိရာဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင့်စိုး ရင်ထိတ်သွားရသည်။ ပြတင်းပေါက်တံခါးဝတွင် မိန်းမတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဖြူရောင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို ဆံပင်ရှည်ရှည်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ပုံရိပ်။ မျက်နှာအစား မည်းမည်းနက်နက် အခေါင်းပေါက်သာ ရှိနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်း။

"မင်း... မင်း ဘာလို့ ငါ့နောက် လိုက်နေတာလဲ..."

မြင့်စိုး အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုအခိုက် ပုံရိပ်သည် ပြတင်းပေါက်ထဲမှ လေထဲသို့ ခုန်ချသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မီးဖိုခန်းထဲတွင် ကန့်လန့်ကာကသာ လှုပ်ရှားရွေ့လျားနေတော့သည်။

မြင့်စိုး ကြောက်လန့်တကြားရေရွတ်မိသည်။ ထိတ်လန့်မှု၊ စိုးရိမ်မှု၊ မရေရာမှု စသည်တို့က သူ့ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာသည်။ ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူ မေးနေမိသည်။

"ငါက ဟိုအဖိုးပြောသလို သွေးကျိန်စာအတွက် နောက်ထပ် တစ်ယောက်လား... ငါ့အဖေက ငါ့ကို ဘာကြောင့် ဒီလို အန္တရာယ်ထဲ တွန်းပို့ခဲ့ရတာလဲ..."

နံရံတွင်စိုက်နေသောဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲရောက်လာသော ဓားကြီးသည် အလွန်ပင် လေးလံသလို ခံစားရသည်။ ရုတ်တရက် ဓားသွားပေါ်ကနေ ဆီတစ်မျိုး သို့မဟုတ် ရေတစ်မျိုးမျိုးကဲ့သို့သော အရည်အစက်ကလေးများ စီးကျလာသည်။ အနီရောင်။

သွေး။

မြင့်စိုး၏ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ယင်လာသည်။ ထိုအခိုက် ဓားသွားပေါ်မှာ ရေးထွင်းထားသော စာလုံးများကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ စာလုံးများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်။

"မင်းကို ငါတို့ ရွေးပြီးပြီ..."

အမွေဆိုသည်ထက် ထောင်ချောက်နှင့်ပင် ပိုတူနေသေးတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုခန်းနံရံပေါ်ရှိ သွေးစက်များသည် ရွေ့လျား လှုပ်ရှားလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စာလုံးအသစ်များအဖြစ် ပြန့်ကျဲထွက်ပေါ်လာကြသည်။

"မိန်းမတစ်ယောက်က မင်းအဖေကို ကျိန်စာတိုက်ခဲ့တယ်၊ မင်းကလည်း ကျိန်စာကို ခံရမယ်။ မင်းက နောက်တစ်ယောက်ပေါ့။..."