အပိုင်း (၆)

မီးဖိုခန်းထဲက ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အတော်တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသော မြင့်စိုးသည် အိမ်ကြီးထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း၊ အိမ်နောက်ဖေးမှာ တွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် ကျောက်တိုင်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် သူ့ကိုယ်သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤရွာကို နောက်ပြန်လှည့်တော့မည်။ မဟုတ်လျှင်၊ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် အမှန်တကယ် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို အရင်ဆုံး သိထားလိုသည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒက သူ့ကြောက်ရွံ့မှုကို ယာယီ ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် အိမ်နောက်ဖေးခြံထဲသို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ထိုးကျနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဖိုးအိုပြောခဲ့သည့် ထူးဆန်းသော ကျောက်တိုင်များက ပို၍ပင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။ မြင့်စိုး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကျောက်တိုင် ဆယ့်နှစ်တိုင်ကို စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် စီတန်းထားခြင်းပင်။ တစ်တိုင်စီအကြားတွင် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းခန့်သာ ကွာဟမှုရှိသည်။

"အချင်းဝက်ပုံစံပဲ... ဒါပေမယ့် သင်္ချိုင်းတွေနဲ့ တူတယ်..."

မြင့်စိုး စက်ဝိုင်းပတ်ပတ်လည်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကျောက်တိုင်တစ်တိုင်စီကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အမည်နာမများကို ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အားလုံးမှာ အမျိုးသမီးအမည်များသာ ဖြစ်သည်။

"မဒါလီ... မမြမွန်... မရွှေရည်... မယ်မေစံ... မိစန္ဒီ..."

မြင့်စိုး အမည်များကို တွေးတောရင်း မျက်ခုံးများ ပို၍ တွန့်ချိုးလာသည်။ တစ်တိုင်ပြီးတစ်တိုင် ဆက်တိုက် အမည်တွေဖတ်ကြည့်ရင်း "အိုး... အကုန်လုံး အမျိုးသမီးတွေချည်းပါပဲလား..." ဟု သူရေရွတ်မိသည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို ပို၍ပင် တွေးစရာတွေ ပေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် နောက်ဆုံးကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် သူရပ်မိသွားသည်။ ထိုကျောက်တိုင်က အမည် ရေးထိုးထားသော်လည်း နာမည်အလယ်လောက်မှာ ဆက်မရေးတော့ဘဲ လက်စမသတ်ထားသည်ကို သူသတိထားမိသည်။

"မနီ. . . . "

နောက်ဆုံးစာလုံးကို မြင့်စိုး လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်သောအခါ ထူးဆန်းသော အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော နောက်ဆုံးအမည်၏ အဆုံးသတ်စာလုံးများကို သူအားစိုက် ပွတ်သပ်ရှင်းလင်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ "မနီလာ မျိုး" ဟူ၍ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ့မိခင်၏ အမည်။

မြင့်စိုး၏ ရင်ထဲတွင် လေဟာနယ်တစ်ခုထဲ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု လှိုက်တက်လာသည်။ ဤကျောက်တိုင်က အဘယ့်ကြောင့် သူ့မိခင်၏ သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင် ဖြစ်နေရသနည်း။ ဤအရပ်တွင် မိခင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေပြီလား။

"အမေ... အမေက ဒီမှာ သေသွားတာဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမယ့် ဘာ့ကြောင့်..."

ရုတ်တရက် ထိုကျောက်တိုင်နံဘေးတွင် နောက်ထပ် ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို သူသတိပြုမိသည်။ အခြားသော ကျောက်တိုင်များကဲ့သို့ အမည်ရေးထိုးမထားသော်လည်း သူ့အာရုံကို ထူးထူးခြားခြား ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ မြင့်စိုး အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် စာလုံးတစ်လုံး ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ "မောင်..."

မြင့်စိုး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤကျောက်တိုင်သည် သူ့အဖေ မိုင်ထွန်းလင်း၏ကျောက်တိုင် ဖြစ်နေသည်လားဟု ခေါင်းထဲမှ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ ဖုန်များကို အားစိုက်သုတ်ကြည့်သောအခါ "မောင်မြင့်စိုး" ဟု ရှင်းလင်းစွာ ရေးထိုးထားသည်ကို သူတွေ့ရသည်။

မြင့်စိုး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထူပူကာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် နောက်ဆုံးသွေးပူဇော်ရန် ရည်ရွယ်ထားသူဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤရွာမှအိမ်ကြီးကို သူအဖေ အမွေပေးခဲ့ခြင်းမှာ ဖခင်၏စေတနာမဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ကို အသေခံစေလိုသော ရက်စက်သည့် ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း ဤမြင်ကွင်းက သက်သေပြနေသည်။

စက်ဝိုင်းအတွင်းရှိ ကျောက်တိုင်များကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း ဤအိမ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော မိသားစုဝင်များ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မြင့်စိုး ကောက်ချက်ချမိသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် သူ့မိသားစုထံမှ နောက်ထပ်အခြားမိသားစုထံ တရားဝင် လွှဲပြောင်းခဲ့ခြင်း ရှိခဲ့ပုံမရ။ ကျောက်တိုင်များကို စစ်ဆေးရင်း မြင့်စိုးမျက်ရည်ဝဲလာသည်။ ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသများက သူ့ကို ဖိစီးလာသည်။

"အမေ... မေမေက ဒီအိမ်မှာ သေဆုံးသွားတာ... အဖေက ဘာကြောင့် ဒါတွေ ငါ့ကို မပြောပြခဲ့တာလဲ..."

မြင့်စိုးသည် ကျောက်တိုင်များကြား ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြင်းအထန် ခံစားနေရသည်။ နာကျင်မှု၊ သစ္စာဖောက်ခံရမှု၊ နားမလည်နိုင်မှုတို့က သူ့ကို ဝန်းရံလာသည်။ ထိုစဉ် ကျောက်တိုင်များအကြား ထူးဆန်းသော ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုကို ရုတ်တရက်သတိထားမိလိုက်သည်။ မိခင်၏ ကျောက်တိုင်အောက်ခြေတွင် မြေကြီးအချို့ နူးနေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က မကြာသေးမီက တူးဖော်ထားဟန် တူသည်။

မြင့်စိုး ထိုနေရာကို သွားစစ်ဆေးကြည့်ရာ မြေကြီးထဲမှ ရွှံ့တင်နေသော ကလေးဖိနပ် တစ်ဖက်ကို တွေ့ရသည်။ ဖုန်များ ရွှံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ထိုဖိနပ်သည် ကလေးအရွယ်အစား ဖြစ်မှန်းသူသိသည်။

"ဒီမှာ ကလေးတစ်ယောက်က... နေပြီးတော့..."

သူ့စိတ်ထဲတွင် နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ သုံးယောက် သက်ဆိုင်ကြသလား ဟူသော မေးခွန်း ပေါ်လာသည်။ အမေ၏ သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင် နှင့် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ကျောက်တိုင်အကြား ဆက်နွယ်မှုက ဘာဖြစ်မည်နည်း။ ရုတ်တရက် ကျောက်တိုင်များကြား စက်ဝိုင်းအလယ်တွင် ထူးဆန်းသော ကျောက်ခုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖြစ်နိုင်လောက်စရာမရှိသော်လည်း ယခင်က မတွေ့ခဲ့သော ကျောက်ခုံလေးဖြစ်နေတာ သေချာသည်။ ထိုကျောက်ခုံပေါ်တွင် ကြေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းကန်ပြားကဲ့သို့ အရာတစ်ခု တင်ထားသည်။

မြင့်စိုး ချဉ်းကပ်ကြည့်သောအခါ ထိုပန်းကန်ပြားသည် ကြေးခွက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းတွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့သော်လည်း အနားစွန်းတွင် ပေစွန်းနေသော အခြောက်အစအနများက သွေးများနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။

"သွေးကို ခံယူဖို့ ဖြစ်ရမယ်..." မြင့်စိုးသည် သေချာပေါက် တွေးမိသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။

ကြေးခွက်ကို ဒေါသတကြီး ဆောင့်ကန်ပစ်လိုက်သောအခါ ကျောက်တိုင်စက်ဝိုင်းကြားမှ 'ရှဲရှဲ' မြည်သော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ထိုနောက် အလွန်တိုးသော ကလေးငိုသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံက စက်ဝိုင်းအောက်မှ ထွက်လာပုံရသည်။

"တူးရမယ်..."

စက်ဝိုင်းအလယ်ရှိ ကျောက်ခုံအောက် မြေနေရာကို တူးဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနီးအနားမှ သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး စတင်တူးဖော်သည်။ မြေကြီးသည် ထင်ထားသည်ထက် ပျော့ပြောင်းနေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က မကြာသေးမီက တူးထားဟန် ရှိသည်။

မြေပေါ်လွှာကို ရှင်းလင်းပြီး အောက်သို့ နှစ်ပေခန့် တူးချလိုက်သောအခါ သူ့လက်က တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ထိတွေ့မိသည်။ မြင့်စိုးလည်း လက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖုန်းဓာတ်မီးကို အသုံးပြု၍ မြေတွင်းထဲ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူတွေ့ရသော အရာက သူ့ကို လုံးဝအံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ဖန်ပုလင်းချောင်းတစ်ခု။ အတွင်းတွင် အနက်ရောင် အရာတစ်ခု ထည့်ထားသည်။ မြင့်စိုး အားတင်းပြီး ပုလင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အနီးကပ်ကြည့်မိသောအခါ အတွင်းက အရာသည် ကလေးလက်ချောင်းကလေးကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သူသတိထားမိလိုက်သည်။

"အဖိုးအိုက ပြောခဲ့တဲ့ ကျိန်စာ... မိန်းမတွေ သေဆုံးတာ... ကလေးလက်ပုံစံ အမာရွတ်တွေ... ဒါတွေအားလုံး ဆက်စပ်နေပြီ..."

ထိုအရာသည် လူတစ်ယောက်ကို ကျိန်စာတိုက်ရန် အသုံးပြုသည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်ဟု မြင့်စိုး ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ပုလင်းကိုကိုင်ထားစဉ် ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ကိုက်လိုက်သလို စူးခနဲ ခံစားရသည်။ ပုလင်းကို လန့်ပြီး လွှတ်ချလိုက်သောအခါ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး 'ခွမ်း' ကနဲ ကွဲအက်သွားသည်။

အတွင်းမှ အနက်ရောင်အရာသည် ဆံပင်ဖြစ်ကြောင်း မြင့်စိုး သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။ ကလေးလက်ချောင်းဟု ထင်မိသော အရာသည် အမှန်တကယ် ဆံပင်နက်အစ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအစများသည် ကျောက်တိုင်များဆီသို့ ရွေ့လျားသွားရင်း မြေထဲတွင် စိမ့်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။