အပိုင်း (၇)

အိမ်နောက်ဖေးက ကျောက်တိုင်များကြားမှ ဆံပင်နက်စများ မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ မြင့်စိုး၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ထိတ်လန့်မှုအပြည့် ဖြစ်လာသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် တစ်နေကုန် စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ ဤအိမ်ကြီးထဲမှာ သူမနေရဲတော့ပေ။ သို့သော် အိမ်အပြင်ထွက်ပြေးရန်လည်း မဖြစ်နိုင်မှန်း သူသိနေသည်။

ရွာထဲတွင် တခြားနေစရာ ရှာကြည့်သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ အိမ်တိုင်းမှ မီးခိုးများ ထွက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အတွင်းတွင် လူမရှိကြောင်း မြင့်စိုး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သတိပြုမိနေသည်။ ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်နေသည့် ဤရွာကြီးက သူ့အား တစ်မျိုးသော စိုးရိမ်စိတ်ကို ပေးနေသည်။

ညနေပိုင်းတွင် အဖိုးအိုကို ပြန်ရှာကြည့်သော်လည်း မတွေ့တော့။ ရွာအစွန်မှာ ရှိသော အိမ်ကလေးတစ်အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ မကြာသေးမီကပင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက် လာရောက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်ကို ခံစားရသည်။ ဒီရွာမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိနေသလို၊ လွတ်မြောက်လမ်းမရှိတော့သလို သူခံစားလာရသည်။

ရွာထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လေကောင်းလေသန့်ရသော နေရာတစ်ခုခုမှာ အိပ်ရန် မြင့်စိုး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိမ်ကြီးထဲတွင်တော့ သူမအိပ်ရဲတော့။ အိမ်ကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ၊ ရွာလမ်းကြားတစ်နေရာတွင် ဓနိဖြင့်ဆောက်ထားသော ဇရပ်ငယ်လေးကို သူရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤသည်က အနည်းဆုံးတော့ မိုးလုံပြီး အပြင်မှ ကြောက်စရာရာများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ညနေပိုင်းမှာ သူ့ကားထဲမှ စားစရာများကိုယူပြီး ဇရပ်နားမှာ ထိုင်နေရင်း ညဥ့်နက်ခဲ့ရသည်။ အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံလာသည်နှင့်အမျှ ရွာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်က ပို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။ လရောင်လည်း လုံးဝမရှိ၊ ကြယ်ရောင်ပင် ပေါ်မလာသောကြောင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး သူ့အပေါ် ပိကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ညဥ့်နက်သည်အထိ မြင့်စိုး အိပ်မပျော်ပဲ ဖုန်းကို ကစားနေသည်။ အောက်ဘက်မှ လေက စိမ့်၍ တိုက်ခတ်လာသည်။ ရွာတစ်ခုလုံးကလည်း သချိုင်းတစ်ခုလို ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာသည်။

ညဥ့်နက်ပိုင်း။

မြင့်စိုး မအိပ်ပျော်နိုင်ခင် မျက်ခွံများလေးလံကာ တချက်ငိုက်ကျသွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူမျက်စိပွင့်လာသောအခါ ရွာလမ်းကြားမှ ထူးခြားသည့် အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ ကလေးငိုသံ... ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေသောအသံ။

"ဟင်... ဘယ်သူလဲ..."

ထူးဆန်းသည်မှာ ဤရွာထဲတွင် ကလေးရှိသည်ကို မြင့်စိုး မမြင်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အသံက ရွာအလယ်ဘက်မှ လာနေသလို ခံစားရသည်။ ကလေးက အရမ်းငိုနေသည်။ တိုးတိုးတိတ်တိတ်မဟုတ်၊ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်ငိုကြွေးနေသောအသံမျိုး။ အသည်းခိုက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

မြင့်စိုး စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ညနက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ကလေးအသံကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားနေရသောကြောင့် မတွေးဝံ့ဘဲ၊ အနံ့ခံသကဲ့သို့ အသံနောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းဓာတ်မီးကို ဖွင့်၍ တိတ်ဆိတ်နေသော ရွာလမ်းကြားထဲ သူ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ယခင်ညများကဲ့သို့ အိမ်တိုင်းမှ မီးခိုးများ ထွက်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ အသံသည် ရွာအလယ် ရေတွင်းဝိုင်းဟု ထင်ရသော နေရာမှ ပို၍ ပီပြင်စွာ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရေတွင်းဝိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ငိုသံ ရပ်သွားသည်။ လေဟာနယ်တွင် ငှက်အော်သံကဲ့သို့ နောက်ဆုံး အသံစများသာ ပဲ့တင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဟာ... ကလေး၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ... ငါက မင်းကို ကူညီမလို့..."

မြင့်စိုး ရေတွင်းပတ်ပတ်လည်ကို လိုက်ကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရ။ ရေတွင်းကြီးသည် အုတ်ဖြင့် ခေတ်မီစွာ တည်ဆောက်ထားသည်။ အုတ်တိုင်များကြောင့် ရေတွင်းသည် ပုံမှန်ထက် မြင့်မားနေသည်ကို သူသတိပြုမိသည်။ ရေတွင်းထဲကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အောက်ခြေတွင် ရေညှိရောင်ရေများကို တွေ့ရသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုရေများက ရေတွင်းထဲတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ လှုပ်ရှားနေခြင်းဖြစ်သည်။ အလွန်တည်ငြိမ်ရမည့် ရေတွင်းအောက်ခြေမှ ရေများသည် လှိုင်းထနေသလို လှုပ်ရှားနေသည်က သူ့စိတ်ကို ပိုမို ထိတ်လန့်စေသည်။

ရေမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် ရေထဲမှ အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းများကို တွေ့ရသည်။ ရေညှိများလား၊ နွားမွေးများလား... ပထမတွင် မရေရာသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင် ဆံပင်များဖြစ်ကြောင်း ရိပ်စားမိလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဆံပင်တွေ... ဘာအကြောင်းကြောင့်..."

ထိုအခိုက် နောက်ထပ် ကလေးငိုသံတစ်ချက် ထွက်လာကာ ရေတွင်းအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လျက် ကြားရသလို ခံစားမိသည်။ မယုံကြည်နိုင်စရာဖြစ်သော်လည်း ငိုသံသည် ရေတွင်း၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းမှပင် ထွက်လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

မြင့်စိုး ရေတွင်းထဲသို့ လက်နှိုက်ချလိုက်သည်။ အံ့သြဖွယ်ရာပင် ရေသည် အေးမနေဘဲ နွေးထွေးနေသည်။ ညလယ်ရောက်ပြီဖြစ်၍ ရေသည် အေးမြနေရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤရေတွင်းမှ ရေမှာ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်လောက် နွေးနေသည်ကို သူခံစားရသည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စေသည်။

လက်ကို နှိုက်ချရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဆံပင်စတစ်ခုကို ဆွဲမိလိုက်သည်။ ဆံပင်သည် မြင့်စိုး၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အားစိုက်၍ ဆွဲတင်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်ကြီး တစ်ထွေးနှင့်အတူ အရိုးစုတစ်ခု ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရင်ထိတ်သွားပြီး မြင့်စိုး လက်ကို အမြန်ဆုံး ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဆံပင်က ဆက်လက်၍ ရေတွင်းပေါင်ပေါ်ကို တက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆံပင်များနှင့် ဆက်စပ်နေသော ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ အသားအရေ လုံးဝမရှိသော ဦးခေါင်းခွံသည် အရေပြားအချို့ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်လုံးခွေတွင်း အတွင်းမှ မျက်လုံးများ မရှိတော့ဘဲ လေဟာနယ်သာ ရှိနေသည်။

နောက်တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ကလေးငိုသံ ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုအစား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမျိုးသမီးရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရေတွင်းဝမှ ရုတ်တရက် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု လျှပ်ပြက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားသည်ကို မြင့်စိုး မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရသည်။

မြင့်စိုး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အိမ်ကြီးဆီသို့ အသက်ကုန် ပြေးခဲ့သည်။ တိုးတိုးဖျော့ဖျော့ ငိုသံကို သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်ကို သူကြားနေရဆဲပင်။ အိမ်ကြီးရှေ့ ဇရပ်အပြင်ဘက်တွင် ယနေ့ည အိပ်ရန် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခြေအနေတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကာအကွယ်ရှိသည့် အိမ်ထဲသို့သာ ပြန်ဝင်ရတော့မည်။