အပိုင်း (၈)

ရေတွင်းအနီး တွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်နောက်ပိုင်း မြင့်စိုးတစ်ယောက် ဘေးကင်းသည်ဟု ယူဆရသော အိမ်ကြီးအတွင်း၌ တစ်ညလုံး မအိပ်စက်နိုင်ခဲ့။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညကို ဖုန်းတစ်လုံးနှင့်သာ ဖြတ်သန်းရင်း အလင်းရောင်စပျိုးလာသည်ကို သူ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းနက်နဲလှသော ကျိန်စာတစ်ပုဒ်၏ သားကောင်ဖြစ်နေပြီဟု ရင်ထဲ၌ တထိတ်ထိတ် ခံစားနေရသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် သူ့ဘဝ၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်လင့်ကစား၊ ၎င်းက သူ့ကို ထောင်ချောက်တစ်ခုလို ဝါးမြိုရန် အသင့်ပြင်နေသယောင် ထင်မိသည်။

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်သည် အမှောင်ထုကို ခွင်းကာ မြင့်စိုး၏ အခန်းတွင်းသို့ တိုးဝင်လာချိန်တွင် သူ ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ သွားရန် ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဖိုးအိုက ရွာ၏သမိုင်းကြောင်း အပြည့်အစုံကို မပြောပြခဲ့သော်လည်း၊ ဘုန်းကြီးကျောင်း၌ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများ တွေ့ရှိနိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခဲ့ခြင်းက သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်နေသည်။

ရွာထိပ်နားရောက်သော် အုတ်ဖြင့်ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားသော ဘုန်းကြီးကျောင်းဟောင်းကို တွေ့ရသည်။ မြင့်စိုး စောစောစီးစီး ထွက်လာခဲ့သဖြင့် နေရောင်ခြည်နွေးနွေးက သူ့ကို ကြိုဆိုနေပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ကျောင်းဝင်းသည် ထူးခြားစွာပင် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေပြီး ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အိမ်ယာဟောင်းများကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ကျောင်းရှေ့တွင် ရေခပ်ရန် အသုံးပြုသော ရေကန်လေးတစ်ခုရှိပြီး ရေပြင်က ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုရေကန်၏ အေးစက်စက် လေပြည်က သူ့မျက်နှာကို လာရောက်ပွတ်သပ်သွားသလို ခံစားရသည်။

ကျောင်းဆီသို့ တက်လာစဉ် ကျောင်းတံခါးမကြီး ဖွင့်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ "အို... အရှင်ဘုရား..." မြင့်စိုး လက်အုပ်ချီကာ တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေပေ။ လေတိုက်သဖြင့် တံခါးပွင့်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ သို့သော် လေတိုက်နှုန်းက တံခါးတစ်ချပ်လုံးကို ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ပုံမရ။ မလိုလားအပ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုက သူ့ရင်ထဲ၌ တိုးဝင်လာသည်။

ကျောင်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အတွင်းဘက်တွင် အနည်းငယ် မှောင်မိုက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ တံခါးဝတွင် နေအလင်းရောင် ကောင်းစွာရှိနေသော်လည်း အတွင်းဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် မှောင်မိုက်သွားခြင်းပင်။ မတတ်သာသည့်အဆုံး ဖုန်းမှ ဓာတ်မီးကို သူ ဖွင့်လိုက်ရသည်။ ဓာတ်မီးရောင်က တုန်ရီနေသလိုပင်။

ကျောင်းခန်းထဲတွင် မျက်လုံးထဲ အရင်ဆုံး သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ နံရံပတ်လည်တွင် ထွင်းထုထားသော မြွေရုပ်ပုံများပင်။ မြွေရုပ်ပုံများသည် ခေါင်းကို မြှောက်ကာ ပါးပြင်းထောင်ထားသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ရှေးဟောင်းပန်းပုလက်ရာဖြင့် နံရံပတ်လည်တွင် အစီအရီ ထွင်းထုထားသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသယောင်။ ကျောင်းခန်းအလယ်တွင် ဆွမ်းစားစားပွဲတစ်လုံးရှိသော်လည်း ဘုန်းကြီးများရှိပုံမပေါ်။ စားပွဲပေါ်တွင် အတော်လေး ဖုန်တက်နေသော်လည်း စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းထားဟန်ရှိသည်။ ကျောင်း၏ တစ်ဖက်ခန်းတွင် ရှေးဟောင်းစာအုပ်များ သိမ်းဆည်းထားသော လက်ရေးမူဟောင်းများကို တွေ့ရသည်။ ဖုန်နံ့နှင့် စက္ကူဟောင်းနံ့များက သူ့နှာခေါင်းထဲ စူးခနဲ တိုးဝင်လာသည်။

"ဒါ ဘုန်းကြီးတွေရဲ့ ဒိုင်ယာရီလေးတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

မြင့်စိုး လက်ရေးမူများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ စာများသည် ရှေးဟောင်းမွန်စာအချို့ ပါဝင်သော်လည်း အများစုကို ဗမာစာဖြင့် ရေးသားထားသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဒေသခံဘုန်းကြီးများ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ စာလုံးများကို ဖတ်ရင်း မျက်မှန်ကို အလိုလို နေရာတကျ ပြင်ဆင်လိုက်မိသည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ရှာဖွေနေပြီးနောက် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး အနီရောင်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှလုံးခုန်နှုန်းက မြန်ဆန်လာသည်။ စာအုပ်၏ အဖုံးတွင် "သွေးစုပ်မိန်းမ၏ ကျိန်စာ" ဟု ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။ သူ့လက်များ အလိုလို တုန်ယင်လာသည်။

စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စာရွက်များက ခေါက်ရိုးကျိုးနေကြပြီး ဖုန်တက်နေသော်လည်း စာလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ သို့သော် ခက်ခဲသည်မှာ တချို့စာမျက်နှာများတွင် အနီရောင်စာသားများဖြင့် ရေးသားထားခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ မင်အနီဖြင့် ရေးထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သွေးဖြင့် ရေးသားထားသယောင် သူ့ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ သွေးနံ့ သဲ့သဲ့ပင် ရနေသယောင်။

အစပိုင်းတွင် ရွာအကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ "ဤကျေးရွာသည် မူလက ပင်လယ်ဘက်မှ လာရောက်နေထိုင်သော ကုန်သည်တစ်ဦးက တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုကုန်သည်သည် သူ၏ ဇနီးနှင့်အတူ တောကိုခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းကာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် အိမ်ကြီးကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ သူတို့မိသားစုသည် ပထမတွင် ချမ်းသာခဲ့သော်လည်း နောင်တွင် ဒုက္ခရောက်ကြရသည်။" စာများကို ဖတ်ရင်း သူ့ရင်ထဲ၌ တစ်စတစ်စ လေးလံလာသည်။

ဆက်လက်၍ နောက်ပိုင်းတွင် မင်းသမီးတစ်ပါး၏ အကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ "သက္ကရာဇ် ၁၂၁၀ ခုနှစ်တွင် ဆက်သခံရသည့် မင်းသမီးတစ်ပါးသည် ထိုကုန်သည်အိမ်တွင် တည်းခိုရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအခါတွင် အိမ်ရှင်ကုန်သည်ကြီးသည် မင်းသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးကို ခိုးယူသောက်သုံးခဲ့သည်။ ဆိုးရွားသည်မှာ ကုန်သည်ကြီးသည် မင်းသမီးကို သတ်ဖြတ်မပစ်ဘဲ 'မသေရုံတမယ် အဖြစ် ထားရှိကာ သူ၏ သွေးကို ဆက်လက်သောက်သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။" စာလုံးတိုင်းက သူ့စိတ်ထဲ ထွင်းဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

လက်ရေးမူအရ မင်းသမီးသည် ညဉ့်နက်သည်အထိသာ အသက်ရှင်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ရှင်ကုန်သည်ကြီးကို ကျိန်စာတိုက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ "မင်းသမီးက ကုန်သည်ကို ကျိန်စာတိုက်ခဲ့သည် - 'သင်သည် ငါ့သွေးကို သောက်ခဲ့သကဲ့သို့ သင်၏ မျိုးဆက်တိုင်းကလည်း ဤအိမ်မှ အမျိုးသမီးတို့၏ သွေးကို သောက်ရမည်။ ဤအိမ်သည် သင့်အတွက် သွေးပူဇော်ရာ နေရာဖြစ်လာမည်။' မင်းသမီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်က ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မင်းသမီး၏ ကျိန်စာကြောင့် ကုန်သည်မိသားစုသည် အမျိုးသမီးများကို ဆက်တိုက် ယဇ်ပူဇော်လာခဲ့ရသည်။" စာလုံးများသည် သွေးနီရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသယောင်။

နောက်စာမျက်နှာများတွင် ကြားကာလ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ရေးသားထားသည်။ ရွာသားများနှင့် ကုန်သည်မိသားစုကြား တင်းမာမှုများ၊ ကုန်သည်မိသားစုက ရွာသူများကို ခိုးယူခဲ့ခြင်း၊ ထိုရွာသူများ ဆက်တိုက် ပျောက်ဆုံးခဲ့ခြင်းများကို အသေးစိတ် ရေးသားထားသည်။ မြင့်စိုး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်လာသည်။

စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးဖတ်ကြည့်ရာ ဘုန်းကြီးက "သားကောင်" ဟူသော စကားလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် သုံးစွဲထားသည်ကို မြင့်စိုး သတိထားမိသည်။ "ကုန်သည်မျိုးဆက်သည် အသက်ရှည်ရန်အတွက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို 'သားကောင်' အဖြစ် ရွေးချယ်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျိန်စာ၏ ဝေဒနာကို ခံစားရသူဖြစ်ပြီး၊ သူ့သွေးကို ကုန်သည်မျိုးဆက်က သောက်သုံးရသည်။ ထို့သို့ သောက်သုံးခြင်းဖြင့် အသက်ရှည်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။" သားကောင်ဟူသော စကားလုံးက သူ့နားထဲ အကြိမ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် မြင့်စိုး၏ ဖခင်အကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ "မောင်ထွန်းလင်းသည် နောက်ဆုံး ကုန်သည်မျိုးဆက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကျိန်စာမှ ထွက်ပြေးလိုခဲ့သော်လည်း မင်းသမီးဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားက သူ့ကို ပြန်လည်ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအခါ 'ခန္ဓာအစားထိုးခံရသူ' အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ ခန္ဓာအစားထိုးခံရသူသည် မင်းသမီးဝိညာဉ်အတွက် နေရာယူပေးသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုခန္ဓာသည် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုမျှသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် ခန္ဓာအသစ်တစ်ခု ရှာဖွေရသည်။"

ရုတ်တရက် မတွေးဝံ့စရာ အဖြေတစ်ခုကို သူ ရရှိလိုက်သည်။ မြင့်စိုး၏ ဖခင်သည် မင်းသမီးဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ထို့ကြောင့် သူ့အမေကို ယဇ်ပူဇော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စိတ်ကူးတစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲ ရိုက်ခတ်လာသည်။ မကြာခင်တွင် သူ့ဖခင်၏ ခန္ဓာသည် ပျက်စီးသွားပြီး မင်းသမီးဝိညာဉ်သည် နောက်ထပ် ခန္ဓာအသစ်ကို လိုအပ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါတွင် မြင့်စိုးသည် အစားထိုးရန် သတ်မှတ်ခံရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖခင်က သူ့ကို ဤရွာသို့ ပြန်ပို့ခဲ့ခြင်းမှာ ခန္ဓာအသစ်အဖြစ် ပေးဆပ်ရန် ဖြစ်သည်။

"ခန္ဓာအသစ်သည် သွေးချင်းတစ်ဦးဖြစ်ရမည်။ ထိုသူသည် ပထမခန္ဓာ၏ အသွေးအသားမှ ဆင်းသက်သူဖြစ်ရမည်။ မင်းသမီးက သူ့ကိုရွေးချယ်မည်"

မြင့်စိုး စာအုပ်ကို တုန်ယင်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဤအမှန်တရားကို သတိပြုမိသည်နှင့် သူ့ခြေထောက်များ တုန်ခါလာသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားရသည်။

"ငါက နောက်တစ်ယောက်... သားကောင် လေးယောက်မြောက်..."

ရုတ်တရက် ကျောင်းနံရံများပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော မြွေရုပ်များသည် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာသလို ခံစားရသည်။ သူ့မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မြင့်စိုး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အနီးသို့ လျှောက်သွားရာ မြွေရုပ်များ အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားနေကြောင်း တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောဆိုနေသယောင်။

သူ့ဘေးနားရှိ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တင်ရန် စင်ပေါ်တွင် ရေခွက်တစ်ခွက် ရှိနေသည်။ မြင့်စိုး နောက်ဆုတ်မည်အပြုတွင် ရေခွက်ထဲရှိ ရေများသည် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သွေး။ သွေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အနံ့က သူ့နှာခေါင်းထဲ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

"ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားရမယ်..."

မြင့်စိုး စာအုပ်ကို ပိုက်ကာ ကျောင်းဝင်းထဲမှ အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ရွာလမ်းကြားသို့ အားကုန်ပြေးဆင်းလာသောအခါ သူ့နောက်လှည့်ကြည့်မိသည်။ ကျောင်းတံခါးဝတွင် သူ ယနေ့မနက်က တွေ့ခဲ့ရသော အဖြူရောင်အဝတ်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက မှုန်မှိုင်းနေပြီး မြင့်စိုးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် မင်းသမီး၏ ဝိညာဉ်လား။ ထိုအတွေးက သူ့ကို အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ ဆက်လက်ပြေးလေသည်။