အပိုင်း (၉)

လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းလက်ရေးမူစာအုပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မြင့်စိုးတစ်ယောက် ရွာဦးကျောင်းထဲမှ အသက်လု ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားသည် ရင်ဘတ်အပြင်ဘက်သို့ ခုန်ထွက်တော့မလို စည်းချက်ညီစွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူ့နောက်မှ မည်သူမျှ လိုက်မလာသည်ကို သေချာစေရန် နှစ်ခါသုံးခါလောက် နောက်ဘက်သို့ လှည့်လှည့်ကြည့်ရင်း အားကုန်ပြေးလာခဲ့သည်။ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးဝိညာဉ်က သူ့နောက်ကို လိုက်မလာခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ အေးချမ်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့က သူ့အာရုံကို လွှမ်းမိုးထားသည်။

အိမ်ကြီးသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ တံခါးချက်ကို ထိရုံနှင့်ပင် တံခါးက တိတ်ဆိတ်စွာ အလိုလိုပွင့်သွားသည်။ အိမ်က သူ့ကို ပြန်လည်ကြိုဆိုနေသလိုပင်။ သို့သော် မြင့်စိုးကတော့ ထိုသို့မထင်။

ဟင့်အင်း... တကယ်တော့ မင်းသမီးဝိညာဉ်က သူ့ကို မျှော်လင့်နေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ့စိတ်ထဲ၌ အလိုလိုတွေးမိသည်။ အမှောင်ဖုံးနေသော အိမ်ကြီးသည် ယခုအခါ သူ့အတွက် ခိုလှုံရာ မဟုတ်တော့ဘဲ ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခုသဖွယ်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး အတော်လေး ကြည်လင်သပ်ရပ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။ မနက်က ဖုန်မှုန့်များ ကပ်ငြိနေခဲ့သော ပရိဘောဂများသည် ယခုအခါ သန့်ရှင်းနေပြီး၊ ကြမ်းပြင်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော မှန်ကွဲစများလည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီ။ မြင့်စိုး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ လက်ရေးမူစာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ သူ့ဖခင်သည် မင်းသမီးဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာအဖြစ် အသုံးပြုခံနေရလျှင် ဤအိမ်ကို မည်သူက ရှင်းလင်းနေသနည်း။ ရွာသားများလား... သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးဦးလား။ အတွေးတို့က ရှုပ်ထွေးလာသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအိမ်မှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီဟု မြင့်စိုး ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အပေါ်ထပ်ရှိ အိပ်ခန်းသို့ အပြေးအလွှား တက်သွားပြီး သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထူးဆန်းသော အခေါင်းလေးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်ကြမ်းပြင်နှင့်မတူဘဲ အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသည်။

မြင့်စိုး ဒူးထောက်ကာ ကြမ်းပြင်ကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ကြမ်းပျဉ်တစ်ချပ်သည် အခြားအချပ်များနှင့် မတူဘဲ ထင်ရှားစွာ ကွာခြားနေကြောင်း တွေ့ရသည်။ ကြမ်းပျဉ်ကို ဆွဲကြည့်သောအခါ တင်းနေပြီး လက်ကိုင်တစ်ခုလည်း တပ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ့ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုခုကို ခံစားလာရသည်။

"ဒါက ခေါင်းတစ်ခုရဲ့ အဖုံး... ဘာတွေ ဖုံးထားတာလဲ..."

နှလုံးသား တဒိတ်ဒိတ်ခုန်ရင်း ကြမ်းခင်းကို အားစိုက်ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ အဖုံးအောက်မှ မှောင်မိုက်နက်ရှိုင်းသော အခေါင်းပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းမှ ဓာတ်မီးကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ကာ အခေါင်းထဲသို့ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် သစ်သားလှေကားငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ အခန်းငယ်လေးတစ်ခုသို့ ဆင်းသွားသော လှေကား။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုက သူ့ကို ဖမ်းစားထားသလို၊ ကြောက်ရွံ့မှုကလည်း တွန်းအားပေးနေသည်။

မြင့်စိုး တခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အခေါင်းပေါက်ထဲသို့ ဆင်းသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လေဟာနယ်တွင် အသံသဲ့သဲ့တစ်သံ ကြားရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လျှို့ဝှက်ထားသော ဒီအခန်းမှာ တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့လေသလား။ သူ့ကိုယ်သူ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။

လှေကားအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာသောအခါ လူတစ်ကိုယ်စာ ဆံ့ရုံသာရှိသော ကျဉ်းမြောင်းလှသည့် အခန်းငယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ သူ ရောက်ရှိလာသည်။ မှောင်မှောင်မည်းမည်း အခန်းနံရံလေးဘက်စလုံးတွင် ထူးဆန်းသော ပုံများကို တွေ့ရသည်။ ဓာတ်မီးရောင်ဖြင့် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသောအခါ မြင့်စိုး အံ့သြထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုပုံများအားလုံးသည် မြင့်စိုး၏ ပုံများဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဓာတ်မီးနှင့် အခန်းပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ နံရံတစ်ခုလုံးတွင် မြင့်စိုး၏ ပုံများသာ ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကလေးဘဝမှစ၍ အခုလတ်တလော ပုံများအထိ ပါဝင်သည်။ အချို့ပုံများမှာ သူမသိသော သူ့ဘဝအခြေအနေများဖြစ်ပြီး၊ အချို့သည် သူမှတ်မိသောအရာများ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတက်နေသောပုံ၊ ရေကူးနေသောပုံ၊ ဖခင်နှင့်အတူ ဓာတ်ပုံရိုက်နေသောပုံ...။ သူ့ရင်ထဲ မေးခွန်းများစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤပုံများကို မည်သူကရိုက်ခဲ့သနည်း။ သူတို့ မည်သို့ရရှိခဲ့သနည်း။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်လား။

ထို့ထက်ပို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ နောက်ဆုံးနံရံတွင် မြင့်စိုး၏ အတိတ်ပုံများအပြင် အခြားဓာတ်ပုံများကိုပါ တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံများသည် မြင့်စိုး သေဆုံးသွားသောပုံများ ဖြစ်နေသည်။ လည်ပင်းတွင် ဓားဒဏ်ရာဖြင့် လဲကျနေသောပုံ၊ ရေနစ်သေသည့်ပုံ၊ မီးလောင်သေသည့်ပုံ... မြင့်စိုး သေနိုင်မည့် နည်းလမ်းပေါင်းများစွာဖြင့် ပုံဖော်ထားသော ပုံများဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ကြက်သီးများ ထောင်လာသည်။

"အို... ဘုရားသခင်... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ..."

မြင့်စိုး ယောင်ယမ်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ပိုမိုထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နံရံထောင့်တစ်နေရာတွင် သူ့ဖခင်၏ ပုံကြီးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ့ဖခင်၏ ပုံကို အနီရောင်ချည်များဖြင့် မြင့်စိုး၏ ပုံများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ထိုချည်နီတို့က သွေးကြောများသဖွယ် သူ့စိတ်ကို ဖိစီးလာစေသည်။ ပုံအောက်ခြေတွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။

"မင်းကို ငါရွေးထားပြီ။ ငါ့ကိုယ်စား ပူဇော်ရမယ်။"

ထိုအခိုက် အခန်းတံခါးသည် "ဒိုင်း" ခနဲ အသံကြီးဖြင့် ရုတ်တရက် အလိုလိုပိတ်သွားသည်။ သူ့နှလုံးသားက ရုတ်ချည်း တုံ့ခနဲ ရပ်သွားသလို ခံစားရသည်။ တဆက်တည်းမှာပင် ထောင့်မှာရှိသော ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်က အလိုလို စတင်တောက်လောင်လာသည်။ ထို့နောက် အခန်းအတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်များအားလုံး ပြိုင်တူ ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ မီးလျှံများ တောက်လောင်လာတော့သည်။ အခန်းထဲမှာ အရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်သော ဖယောင်းတိုင်များက တပြိုင်နက် မီးတောက်လာသောကြောင့် အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသလို အပူငွေ့များလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘုရား... ဘုရား... ဒါ အကွက်ချထားတာ..."

မြင့်စိုး အခန်းတံခါးဆီသို့ အပြေးသွားပြီး ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သည့်နည်းနှင့်မှ မဖွင့်နိုင်တော့။ တံခါးက ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလို ခိုင်မာနေသည်။ ထိုအခိုက် အခြားထောင့်တစ်ဖက်တွင် မည်သူမှ မည်ဝါမှန်းမသိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းမင်းသမီးများ ဆောင်းလေ့ရှိသော ကျောက်မျက်ရတနာဖြင့် ချယ်လှယ်ထားသည့် ခေါင်းဆောင်းတစ်မျိုးကို ဆောင်းထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက မှုန်မှိုင်းနေသော်လည်း မျက်လုံးမရှိဘဲ အရိုးခွေအတွင်း အမဲစက်များသာ ရှိနေသည်။

အမျိုးသမီးက သူမ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း "ငါ အချိန်မရှိတော့ဘူး... မင်းက နောက်တစ်ယောက်..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက အေးစက်စက်နှင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွင်းဖျက်လိုက်သည်။

မြင့်စိုး နံရံကို ကျောပေးလျက် တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာလာခဲ့သည်။ ထိုအခိုက် သူ့ခြေလှမ်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့ခြေအောက်တွင် အနီရောင်စာလုံးများကို တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ဤနေရာ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အနီရောင်စာလုံးများ ထင်းထင်းပေါ်လာသည်။ ထိုစာလုံးများသည် သွေးဖြင့်ရေးထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူ့မျက်လုံးများက ဖတ်ရှုလိုက်မိသည်။

"သင်၏ သွေးကို ပူဇော်ပါ... ဤနေရာမှ ထွက်ခွာမည်..."

ထိုအခိုက် အမျိုးသမီးဝိညာဉ်သည် မြင့်စိုးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ကြမ်းပြင်ကို မထိတွေ့ဘဲ လေထဲတွင် နေရာရွှေ့သွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လှသည်။ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာရင်း လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သောအခါ သွေးစက်များ သူမလက်မှ တစက်စီ စီးကျလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုသွေးစက်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျသောအခါ အနီရောင်စာလုံးများ ပိုမိုတောက်ပလာသလိုပင်။

"သင်၏ ဖခင်သည် ငါ့ခန္ဓာဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခု သင့်ဖခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့။ မင်းက ငါ့ရဲ့ သားကောင်အသစ်..."

မြင့်စိုး နံရံကပ်လျက် နောက်ဆုတ်ရင်း ဘယ်လိုလွတ်မြောက်နိုင်မလဲဟု စဉ်းစားနေသည်။ အခန်းသည် ကျဉ်းကျပ်လွန်းပြီး တံခါးမှာလည်း ပိတ်ဆို့နေသည်။ လေဝင်လေထွက်ပေါက် တစ်ခုခုရှိရမည်ဟု စဉ်းစားရင်း သူ့နောက်နံရံတွင် အရေးအကြောင်းရှိလျှင် ထွက်နိုင်မည့် လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

လက်ကို နောက်သို့ဆန့်ကာ နံရံကို စမ်းသပ်ရှာဖွေနေစဉ် မင်းသမီးဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။ သူမက သွေးစက်များ တစက်စီကျလာသော လက်ကို ဆန့်တန်းကာ မြင့်စိုးကို ပြုံးကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးတွေမရှိဘဲ အရိုးခွေအတွင်း အမဲစက်များသာ ရှိနေသော သူမ၏ မျက်နှာက ပြုံးလာသည့်အခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ သွားများကို ဖော်ပြလျက် ပြုံးပြနေသည်။ သွားများသည် ပုံမှန်ထက် ပိုရှည်ထွက်နေပြီး သွေးများဖြင့် ပေကျံလျက်ရှိသည်။ သွေးနံ့က ပြင်းထန်လာသည်။

ရုတ်တရက် မြင့်စိုး၏ လက်က နံရံပေါ်မှ အဖုအလုံးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။ ထိုအဖုလုံးကို အားကုန်ဖိလိုက်သောအခါ "ဒိန်း" ခနဲ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီးနောက် တဆက်တည်းမှာပင် နံရံတစ်ခုလုံး ပွင့်ထွက်သွားပြီး သူ အမှောင်ထုထဲသို့ တရှိန်ထိုး ကျဆင်းသွားတော့သည်။ အောက်ဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသလိုပင်။

ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အောက်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်ကို ခံစားသိရှိလိုက်ရချိန်တွင် ဦးခေါင်းနှင့် အရိုးများ ထိခိုက်ပျက်စီးမှု မဖြစ်အောင် မြင့်စိုး မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်တော့။ ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းရင်း ရင်တလှပ်လှပ်ဖြင့် သူ လိမ့်ကျသွားသည်။ သေခြင်းတရားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရသလိုပင်။

ပထမတွင် ကြောက်ကြောက်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အမှောင်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြာရှည်စွာ မကျဆင်းဘဲ ပိုက်ကွန်တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်ကို ခံစားရသည်။ ပေါ့ပါးသော အထိအတွေ့ကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ မြင့်စိုးသည် အစိုင်အခဲပျော့ပျော့တစ်ခုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျယ်ဝန်းသော လိုဏ်ဂူတစ်ခုတွင် ရောက်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။ မည်သည့်နေရာဖြစ်မည်နည်း... ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုတ်ကျနိုင်ရန် ကာကွယ်ထားသော ပိုက်ကွန်အောက်မှာ ကျောက်ခင်းကြမ်းကို တွေ့ရသည်။

"ဒါက..."

မြင့်စိုးသည် မတ်တပ်ထရပ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုသောအခါ ဤနေရာသည် ရှေးဟောင်းဂူတစ်ခုဖြစ်ပြီး နံရံများတွင် မြွေရုပ်များကို ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းနံရံတွင် တွေ့ခဲ့ရသော မြွေပုံများနှင့် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တူညီနေသည်။ ဂူ၏ ဗဟိုတွင် ကျောက်ပလ္လင်တစ်ခုကို တွေ့ရပြီး ပလ္လင်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်သော သွေးအစွန်းအထင်းများ စွန်းထင်းနေသည်။

"ဘုရား... ဒါက... ယဇ်ပူဇော်ရာ နေရာ..."

မြင့်စိုး လိုဏ်ဂူကို ဖုန်းမီးရောင်ဖြင့် တစ်ပတ်လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေနေစဉ် ဂူနံရံပေါ်ရှိ ကျောက်စာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေးဟောင်းဗမာစာလုံးများဖြင့် ရေးထိုးထားပြီး ထင်းထင်းပြက်ပြက်ရှိနေဆဲ ကျောက်စာချပ်ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း စာလုံးများသည် မပျက်စီးသေးဘဲ ကြည်လင်နေသည်။ အချို့နေရာများတွင် လက်ရာပျက်နေသော်လည်း ဖတ်ရှုနိုင်သည်။

"'မင်းသမီးဝိညာဉ်၏ ကျိန်စာကို ဖြေရန် မည်သည့်မျိုးဆက်မဆို မိမိသွေးကို ပူဇော်ရမည်။ ကျိန်စာသည် သွေးမှ သွေးသို့ ဆက်ခံရောက်ရှိမည်။ ရွေးချယ်ခံရသူသည် ပေးဆပ်ရမည်။ သို့မှသာ နောက်မျိုးဆက်အတွက် လမ်းပွင့်မည်။'"

မြင့်စိုး ကျောက်စာကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် အေးစက်သော ဓားတစ်ချောင်းက ထိုးစိုက်လိုက်သလို ခံစားရသည်။

"ရွေးချယ်ခံရသူသည် သူ၏သွေးကို ပူဇော်မှသာလျှင် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ သို့သော် တစ်ဦးဦးက ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ ပူဇော်ခြင်းမရှိပါက ချစ်မြတ်နိုးရသူက အစားထိုး ပူဇော်ခံရမည်"

မြင့်စိုး၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်စက် နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။ သူက သွေးပူဇော်ရမည့်သူဖြစ်ပြီး သူသာ မလုပ်ဆောင်ပါက သူချစ်မြတ်နိုးရသူတစ်ဦးဦးက ဤကျိန်စာကို ခံစားရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူ့ဝမ်းကွဲညီ၊ သူ့မိတ်ဆွေများ... သူချစ်ခင်ရသူတိုင်း အန္တရာယ်ရှိနေပြီ။ သူ့လက်ထဲမှ စာအုပ်က ထိုအမှန်တရားကို အတည်ပြုပေးနေသည်။

"ငါက ဘယ်လိုမှ မထွက်ပြေးနိုင်တော့ဘူးပဲ..."

လိုဏ်ဂူ၏ နံရံတစ်ဖက်တွင် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုထွက်ပေါက်သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အပေါ်သို့ ဦးတည်နေသည်။ လိုဏ်ခေါင်းအတိုင်း တွားသွားပါက ပြင်ပသို့ ပြန်ရောက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စ တွေ့လိုက်ရသည်။

မြင့်စိုး ထိုလိုဏ်ခေါင်းသို့ တွားသွားမည်အပြုတွင် ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ လိုဏ်ဂူ၏ အပေါ်ဘက်မှ ခြေလှမ်းသံများနှင့် ကလေးငိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကလေး၏ ငိုသံသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

"သွေး... သွေး..." ကလေးအသံဖြင့် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ထိုအသံက ဂူထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။