အပိုင်း ၁၀

မြင့်စိုးသည် လိုဏ်ဂူမှ ထွက်လာနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရင်း အချိန်ကို ဖြုန်းတီးမနေတော့ပေ။ ကလေးအသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စဖြင့် လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ အသက်လုကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။ အမှောင်ထုနှင့် ကျဉ်းမြောင်းမှုက သူ့ကို ဝါးမြိုတော့မလို ခံစားရသော်လည်း၊ နောက်ပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့။ ကိုယ်လုံးကို တတ်နိုင်သမျှ သေးငယ်အောင် ကျုံ့ရင်း အေးစက်စက် ကျောက်သားနံရံများကြား တွားသွားခဲ့ရသည်။

လိုဏ်ခေါင်းသည် တဖြည်းဖြည်း မတ်စောက်လာပြီး မြင့်စိုးသည် အလျားလိုက်နီးပါး လိုဏ်ခေါင်းနံရံကို တွယ်တက်လာရသည်။ လက်တစ်ဖက်က ဖုန်းကို မီးအဖြစ် ကိုင်ထားပြီး၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရေညှိများဖြင့် စေးကပ်နေသော ကျောက်တုံးများကို အားပြုကာ အပေါ်သို့ သူ့ကိုယ်သူ တွန်းတက်လာသည်။ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနှင့် ချွေးစက်များသည် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လိုဏ်ခေါင်းထိပ်သို့ ရောက်လာပြီး လေးလံသော ကျောက်ဖုံးတစ်ခုက သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ မလွယ်ကူသော်လည်း၊ သူ၏ အကြောအချဉ်များ တင်းသည်အထိ စွမ်းအားရှိသမျှ အသုံးပြု၍ တွန်းဖယ်ရာ အတန်ကြာသောအခါ ကျောက်ဖုံးသည် "ဂျိမ်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဘေးသို့ လှိမ့်ထွက်သွားပြီး၊ အလင်းရောင်များက သူ့မျက်လုံးထဲသို့ စူးရှစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ခေါင်းကို ဖော်ထုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူရောက်ရှိနေသော နေရာကို ရုတ်တရက် မမှတ်မိနိုင်ခဲ့။ သူသည် အိမ်ကြီး၏ နောက်ဖေးခြံထဲတွင် ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်များ၏ စက်ဝိုင်းအတွင်းမှ ဖောက်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတန်ကြာမှ သိလိုက်ရသည်။

"ဒီလိုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါလား..." သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အားယူ၍ ထွက်လာခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လိမ္မော်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်တို့ ရောယှက်နေသော ညနေဆည်းဆာ အချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ တစ်နေ့လုံး လိုဏ်ဂူထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။

"ကျိန်စာကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့ ငါ့သွေးကို ပူဇော်ရမယ်ဆိုရင်..."

မြင့်စိုး တွေးနေစဉ် အိမ်ကြီးထဲမှ စူးရှသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။ သံချောင်းတစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသံကဲ့သို့ ထိုအသံက ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွင်းဖျက်လိုက်သည်။ သူမရှိခိုက် အိမ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦး ဝင်ရောက်နေပုံရသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် စုံစမ်းလိုစိတ်က ပိုမိုပြင်းပြလာသည်။

အိမ်ထဲသို့ မြင့်စိုး တစ်ဖန်ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ မှောင်စပျိုးချိန်ဖြစ်သဖြင့် ဧည့်ခန်းသည် အတော်လေး မှောင်မိုက်နေပြီး၊ ဖုန်းဓာတ်မီးဖြင့် အရာဝတ္ထုများကို ရှာဖွေကြည့်ရှုသည်။ အရာအားလုံးက နေရာတကျပင်။ သူမရှိစဉ် မည်သူမျှ ဝင်ရောက်လာပုံမပေါ်။

အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းသို့ ဦးတည်သွားပြီး သူ့အဝတ်အစားများ ထည့်ထားသော အိတ်ကို ယူရန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့သွေးများ အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကုတင်ပေါ်တွင် မီးဖိုချောင်မှ ဓားများကို စက်ဝိုင်းပုံစံ တိကျစွာ စီထားသည်။ ၎င်းတို့၏ အရောင်တောက်နေသော ဓားသွားများသည် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသယောင်။

ထိုဓားများသည် တစ်ချောင်းချင်းစီ ကုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်တက်လာပြီး လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရစ်ဝဲပျံသန်းနေသည်ကို သူ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေမိသည်။

"ဘုရားရေ..."

ဓားများသည် ကုတင်ပေါ်မှ ကြွတက်လာပြီး မြင့်စိုး ရပ်နေရာသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းလာသည်။ တံခါးကို သူအပြေးအလွှား ပိတ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ပြေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဓားများက တံခါးကို အငွေ့တန်းများကဲ့သို့ ထုတ်ချင်းဖောက်ဝင်လာပြီး မြင့်စိုး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ စက်ဝိုင်းသဏ္ဌာန်ဖြင့် လည်ပတ်နေကြပြန်သည်။

"ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ... ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ..."

ဓားသွားအချင်းချင်း ထိခတ်မိသောအခါ ဂီတသံစဉ်ကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အသံတစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မရှင်းလင်းသော်လည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ နားဆင်၍ကောင်းသော သံစဉ်တစ်ခု။ ဓားများသည် သူ့ကို ထိခိုက်မည့်ပုံမပေါ်ဘဲ၊ လေထဲတွင် သူ့ပတ်ပတ်လည်၌ အကာအကွယ်ပေးနေသကဲ့သို့ ရစ်ဝဲနေကြသည်။

ရုတ်တရက် ဓားများသည် တစ်ဖက်ကို ဦးတည်ပျံသန်းသွားပြီး နံရံပေါ်တွင် ခေါင်းတစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖွဲ့စည်းပုံဖော်လိုက်ကြသည်။ ဓားများ နံရံတွင် စိုက်ဝင်သွားပြီး ဖွဲ့စည်းလိုက်သော ပုံသဏ္ဌာန်သည် သူ ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော မင်းသမီးမျက်နှာနှင့် ဆင်တူကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

"မင်းသမီး... နင်က ငါ့ကို ဘာလုပ်ချင်တာလဲ..."

မြင့်စိုး အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သောအခါ ဓားများသည် နံရံမှ ပြန်ထွက်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ စာလုံးပုံသဏ္ဌာန်ကြီးတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။ "မင်းရဲ့ သွေး"။

မြင့်စိုး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအစား ဒေါသများက တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။ သူ့ဖခင်၊ သူ့အမေ... ဤကျိန်စာကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ ယခု သူ့အလှည့်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ့အသွေးအသားကို မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး!"

"ငါလည်း အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်!" ဟု သူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဓားများသည် သူ့စကားကို နားလည်သကဲ့သို့ နံရံပေါ်တွင် နောက်ထပ်စာတစ်ကြောင်းကို ရေးဖွဲ့လိုက်ကြသည်။ "မင်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး"။

ရုတ်တရက် ဓားအားလုံးသည် စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် တစ်ဖန် လည်ပတ်လာပြီး မြင့်စိုးဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပျံသန်းဝင်ရောက်လာကြသည်။ မျက်နှာအနီးသို့ နီးကပ်လာသော ဓားတစ်ချောင်းက သူ့နဖူးကို စူးရှစွာ ရှပ်ထိသွားသည်။ နွေးထွေးသော သွေးစီးကြောင်းငယ်လေးတစ်ခု သူ့မျက်နှာပေါ် စီးကျလာသည်။ နာကျင်မှုနှင့်အတူ သူ အမှန်တရားတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့ သူ့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိ။ သွေးကိုသာ လိုချင်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ့အဖေနဲ့ င့ါအမေကို ယူသွားတာ တော်လောက်ပြီ... မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး!"

သူ ယောက်ျားမာနဖြင့် အားတင်းရင်း ဓားများအကြားမှ ထိုးဖောက်ကာ လှေကားဆီသို့ အပြေးအလွှား ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဓားများသည် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော်လည်း လှေကားအောက်ထပ်သို့ မရောက်မီ၊ မမြင်ရသော နယ်နိမိတ်တစ်ခုက တားဆီးထားသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

မီးဖိုခန်းသို့ ရောက်လာသောအခါ မြင့်စိုးသည် နဖူးမှ စီးကျလာသော သွေးကို လက်ခလယ်ဖြင့် သုတ်ယူလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးစက်များဖြင့် မြင့်စိုး စာတစ်ကြောင်းရေးချလိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းထိပ်မှ နွေးထွေးသော သွေးစက်တို့က အေးစက်စက် ကျောက်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပတ္တမြားငယ်များပမာ တောက်ပနေသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဘေးဖယ်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဘယ်သူက ရွေးချယ်တာလဲ..."

ထိုသွေးဖြင့် ရေးထားသော စာတန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့။ ထိုအခိုက် အောက်ထပ်ရှိ မှန်တစ်ချပ်မှတဆင့် အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခု လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပျံသွားသည်ကို သူ လှစ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းနောက် အပေါ်ထပ်မှ ရပ်တန့်နေခဲ့သော ဓားများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဆင်းလာကြပြီး မြင့်စိုး၏ ပတ်လည်တွင် တစ်ဖန် ရစ်ဝဲလာကြသည်။ ယခုအကြိမ်တွင် ဓားသွားများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သူ့သွေးစက်များကို လျှာဖြင့် လျက်သကဲ့သို့ သုတ်ယူလိုက်ကြပြီးနောက် နံရံပေါ်တွင် မင်းသမီးတစ်ပါး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖွဲ့စည်းပြလိုက်ကြသည်။

ထိုသွေးရောင်ရုပ်ပုံမှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သင်၏ဖခင်က သင့်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သင်၏ဖခင်က ငါ့ထံ သင့်ကို ရောင်းချခဲ့သည်..."

ထိုစကားက မြင့်စိုး၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ သူ့ဖခင်ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ဤကြမ္မာဆိုးထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်တဲ့လား။ ရုတ်တရက် သူ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကြားမှ အလင်းရောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် လိုဏ်ဂူနံရံများပေါ်က မြွေရုပ်များ။ မြွေများသည် အစောင့်အရှောက်များ၊ အကာအကွယ်များ။ ဤကျိန်စာတွင် စည်းမျဉ်းများနှင့် အားနည်းချက်များ ရှိရမည်။

"အာ... မြွေနဲ့ ကာကွယ်ထားတယ်... ဟုတ်တယ်..."

သူ မီးဖိုခန်းရှိ ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ယခုအခါ ထိုဓားသည် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်သော လက်နက်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် အားအင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် နံရံပေါ်သို့ သူ့သွေးစက်အနည်းငယ်ကို သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လက်နက်ချခြင်းမဟုတ်၊ စစ်ကြေညာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီရွာက ထွက်သွားမယ်... ဒါပေမယ့် နင်တို့ကို ရှာဖွေဖို့ ငါပြန်လာခဲ့မယ်... မင်းသမီးရယ်..."

သူ တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ထွက်လာစဉ် နောက်မှ မီးခိုးကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝေ့ဝဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆေးရွက်တစ်မျိုးကို လှော်ထားသကဲ့သို့ စိမ်းရွှင်ရွှင်နှင့် ခပ်သင်းသင်းနိုင်သော အနံ့က သူ့အာရုံကို ထုံထိုင်းစေသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် အခန်းထဲရှိ မီးခိုးများသည် မင်းသမီးတစ်ဦး၏ ဝတ်စုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ တိကျစွာ ပုံပေါ်လာသည်။

"သွားလေ... သင်သည် ငါ၏ နောက်ဆုံးသော သားကောင်... သင်၏ အရာအားလုံးကို ငါ့ထံ ပေးဆပ်ရမည်။ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါလျှင် သင်ချစ်မြတ်နိုးရသူတိုင်းသည် သင်၏နေရာတွင် အစားထိုးခံရလိမ့်မည်။"

မီးခိုးငွေ့တို့ကြားမှ စကားသံက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို စူးရှစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ့နောက်ဆုံးသော ခုခံနိုင်စွမ်းများ ကြေမွသွားပြီး၊ သူ တံခါးကို အားကုန်ဆွဲဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်လာပြီဖြစ်၍ အပြင်ဘက်တွင် အေးစက်စက် အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝါးမြိုရန် အသင့်စောင့်ကြိုနေသည်။ ဖျော့တော့တော့ လရောင်သာလျှင် သစ်ကိုင်းခြောက်များကြားမှ တိုးထွက်ကာ ရှည်လျားသော အရိပ်မည်းများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်စေလျက်ရှိသည်။

အိမ်ကြီး၏ ဧည့်ခန်းတွင် သူချန်ထားခဲ့သော သက်သေခံပစ္စည်းဖြစ်သည့် လက်ရေးမူစာအုပ်ကို ပြန်ယူရန် သူပြေးဝင်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် မြင်ကွင်းတစ်ခုကြောင့် ရပ်တန့်သွားရသည်။ အိမ်အဝင်ဝတွင် အရိုးပေါ်အရေတင်နေသော အဖွါးအိုတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

"အော်... သူ ရွေးချယ်ခံလိုက်ရပြီ... ယဇ်ပူဇော်ခံရမယ့်သူ..."

အဖွါးအို၏ ခြောက်ကပ်ကပ်အက်ကွဲသံက ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွင်းဖျက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ညှိုးအရိုးခြောက်က မြင့်စိုးကို တည့်တည့်ထိုးထားသည်။ မြင့်စိုး အကြောက်လွန်ကာ ဦးတည်ရာမဲ့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ သူ့ကားဆီသို့ ပြေးရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တိုးတိတ်စွာ တောင်းပန်မိသည်။ "ငါ့သွေးကိုယူပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးနိုင်မလား... မင်းသမီးဝိညာဉ်ကြီးရယ်..."