အပိုင်း (၁၁)

ရွာထဲမှ သူ တုန်ယင်စွာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ အမှောင်ထုက သူ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသကဲ့သို့။ သူ့ကားရပ်ထားရာ ရွာအဝင်ဝဆီသို့ မရောက်မီ၊ သူ လမ်းဘေးသို့ ဆင်းကာ အသက်ကို မမှန်မကန် ရှူသွင်းရင်း စိတ်ကို ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အေးစက်စက် ညလေက သူ့ချွေးစိုနေသော နဖူးကို လာရောက်ပွတ်သပ်သွားသော်လည်း ရင်ထဲက ပူလောင်မှုကို မဖြေဖျောက်နိုင်ခဲ့။

ကျိန်စာ၏ အကြောင်းရင်းက သူ့ခေါင်းထဲတွင် မုန်တိုင်းသဖွယ် ထိုးနှက်နေသည်။ ကြောက်စရာကောင်းသည်ထက် ပို၍ နာကျင်ရသည်။ သူ့မိဘများ... ဤသွေးစွန်းသော ပူဇော်ခြင်းကိစ္စတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ သူ့ဖခင်က သူ့မိခင်ကို သတ်ဖြတ်ပူဇော်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် မင်းသမီးဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာအဖြစ် အသုံးတော်ခံခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ထိုအမွေဆိုး၏ နောက်ဆုံးဆက်ခံသူအဖြစ် ကျရောက်ရတော့မည်။ ဤသည်မှာ သားကောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရခြင်းမဟုတ်၊ ကံကြမ္မာ၏ အမွေဆက်ခံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤကျိန်စာသည် ရွာလူထုတစ်ရပ်လုံးကို မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်တစ်ခုဖြင့် ဖမ်းစားထားသလိုပင်။ ရွာသားများသည် ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းသူများ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ရှေးဟောင်းကျိန်စာ၏ အရှိန်အဝါကိုတော့ မလွန်ဆန်နိုင်ကြပေ။

မြင့်စိုး တွေးတောရင်း ရွာပတ်ပတ်လည်ရှိ သစ်တောအစပ်ဆီသို့ ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ့အကြံအစည်က ရှင်းလင်းလာသည်။ ထွက်ပြေးခြင်းသည် လူမိုက်၏ အဖြေသာဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်နေရာကို သွားသွား၊ ဤဝိညာဉ်က သူ့အရိပ်ကဲ့သို့ လိုက်လာမည်မှာ သေချာသည်။ သူလုပ်ရမည်မှာ ခုခံတိုက်ခိုက်ရန်၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ဤကျိန်စာ၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရွာတစ်ဖက်ရှိ သစ်တောထဲသို့ သူ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သစ်ပင်များကြားမှ လမ်းကြောင်းသေးသေးလေးတစ်ခုကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မြက်ရိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း၊ လူသူအသွားအလာ ရှိနေသေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ့ကိုယ်သူပင် နားမလည်နိုင်သော စေ့ဆော်မှုတစ်ခုဖြင့် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း သူ လိုက်လျှောက်ခဲ့သည်။

သစ်တောသည် တဖြည်းဖြည်း သိပ်သည်းလာပြီး၊ တိတ်ဆိတ်မှုကလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ မြင့်စိုး သတိထားမိသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ညငှက်အော်သံများ၊ ပုစဉ်းရင်ကွဲသံများ လုံးဝမကြားရခြင်းပင်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သစ်တောဆိုသည်မှာ အသက်ဝိညာဉ်တို့ဖြင့် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤသစ်တောမှာ သေဆုံးနေသည့်အလား အသက်မဲ့စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လမ်းလျှောက်လာရင်း သစ်ပင်ကြီးများက တံတိုင်းကဲ့သို့ ကာရံထားသည့် ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ့သွေးများ အေးခဲသွားသည်။ ကွင်းပြင်ထဲတွင် ကျောက်သင်္ချိုင်းဟောင်းများကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်တိုင်နှင့် သင်္ချိုင်းကျောက်ပြားများသည် ရာစုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိနေကြပုံရပြီး၊ အပေါ်ပိုင်းတွင် ရေညှိများ၊ သစ်ခက်များဖြင့် ပိတ်ဆို့နေသော်လည်း အောက်ခြေတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းနေသည်။

"ဒါက... သင်္ချိုင်းဟောင်း..."

တွေဝေသောခြေလှမ်းများဖြင့် သင်္ချိုင်းဂူများကြားသို့ မြင့်စိုး လျှောက်သွားသည်။ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတွင် မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခုက သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်များပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ပုံရိပ်များကို သူ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

မြွေပုံများ။

ဤသင်္ချိုင်းကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး မြွေပုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျောင်းတော်နှင့် လိုဏ်ဂူထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသော မြွေပုံများနှင့် အတူတူပင်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "တိုင်းပြည်တိုင်းမှာ မြွေဟာ မျိုးဆက်သစ်၊ အသက်နဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းရဲ့ သင်္ကေတပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီမှာတော့..."

ရုတ်တရက် သူ့မျက်စိထဲတွင် လှစ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကျောက်တိုင်ပေါ်မှ မြွေတစ်ကောင်သည် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားသွားသည်လား။ သူ အသေအချာ စိုက်ကြည့်သောအခါ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ သို့သော် သူ့အကြည့်ကို လွှဲလိုက်တိုင်း၊ ထိုမြွေပုံများသည် သူ့အာရုံ၏ ထောင့်စွန်းမှနေ၍ လှုပ်ရှားသွားသလို ခံစားနေရသည်။

သင်္ချိုင်းကွင်းပြင်အလယ်တွင် အခြားသင်္ချိုင်းများထက် ပိုမိုထင်ရှားသော ဂူကြီးတစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ အားလုံး၏ ဗဟိုတွင် တည်ရှိပြီး၊ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ကျောက်တိုင်များကို စိုက်ထူထားသည်။ ပြတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ တသီးတသန့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီဂူက ဒီနေရာရဲ့ အဓိကပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ထိုအဖြူရောင် ကျောက်တိုင်ဗဟိုသို့ သူ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အခြားကျောက်တိုင်များထက် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ထွင်းထုထားသော မြွေပုံကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ထိုမြွေပုံသည် ဦးခေါင်းတစ်ခုတည်းကို မော့ထားသော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်များက အများအပြား ရစ်ပတ်ယှက်နွယ်နေသည်။ ခေါင်းတစ်လုံးတည်းမှ အဆိပ်အတောက်များစွာ ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့။

ကျောက်တိုင်ကို ပိုမိုသေချာအောင် စစ်ဆေးလိုက်သောအခါ ရေးထွင်းထားသော ရှေးဟောင်းစာလုံးများကို တွေ့ရသည်။ "မင်းသမီး... သွေး... ကျိန်စာ... ကာကွယ်ပြီ... စောင့်ရှောက်သူများ..." စာလုံးများသည် ပျက်စီးနေသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ကို အရိပ်အမြွက် ဖော်ပြနေသည်။

ကျောက်တိုင်အောက်ခြေတွင် မီးရှို့ထားသော ကျောက်မီးသွေးများ၊ မခြောက်တခြောက် သွေးကွက်များနှင့် ဖယောင်းတိုင်အကြွင်းအကျန်များကို တွေ့ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤနေရာတွင် ဝတ်ပြုပူဇော်မှုများ ပုံမှန်ပြုလုပ်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ဤသင်္ချိုင်းကွင်းပြင်အတွင်း၌ အပူငွေ့ကို တစိမ့်စိမ့် ခံစားရနေခြင်းဖြစ်သည်။ မြေအောက်မီးတောင်ငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေရသလိုပင်။

ထိုစဉ် မြင့်စိုး၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ အရာတစ်ခု တွန့်လိမ်ပြီး ညင်သာစွာ ရစ်ပတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဘောင်းဘီပေါ်တွင် လိပ်ပြာနက်ကြီးတစ်ကောင် နားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ကတ္တီပါသားကဲ့သို့ အနက်ရောင် တောင်ပံများပေါ်တွင် သွေးစက်များပမာ အနီစက်များ ပါရှိသည်။

ထိုအခိုက် လိပ်ပြာသည် ပျံတက်သွားပြီး၊ သင်္ချိုင်းကွင်းပြင်ထဲမှ အခြားလိပ်ပြာများနှင့် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် လိပ်ပြာအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး သင်္ချိုင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ပတ်ကာ ဝဲပျံနေကြသည်။

မြင့်စိုး ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဗီဒီယိုရိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ လိပ်ပြာများသည် ကင်မရာထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ထို့နောက် လိပ်ပြာများသည် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာပြီး၊ လေထဲတွင် ကြီးမားသော မြွေကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

လိပ်ပြာမြွေကြီးသည် မြင့်စိုးရှိရာသို့ ဝဲလည်ပျံသန်းလာပြီး တဖြည်းဖြည်း သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ မြင့်စိုး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသောအခါ၊ သူ့နောက်ကျောမှ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ရုတ်တရက် တိုက်မိသွားသည်။ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ…

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်လှီသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းဗမာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ့လက်ထဲတွင် လရောင်အောက်၌ တလက်လက်တောက်ပနေသော ငွေလှံတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာက အတွေ့အကြုံများဖြင့် နက်ရှိုင်းနေသည်။

"ဒီကိုလာမယ့်သူအကြောင်းကို ငါတို့ သိထားပြီးသား... ကျိန်စာကို ကာကွယ်ဖို့ မင်း ရှောင်ရှားလို့ မရဘူး။" ဟုအဖိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

မြင့်စိုး နောက်ဆုတ်လိုက်စဉ် သူ့နောက်ကျောတွင် အခြားလူများကို ခံစားမိလိုက်ပြန်သည်။