အပိုင်း (၁၂)

သင်္ချိုင်းဂူများကြားမှ မြင့်စိုး အသက်လု ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ သူ့နောက်မှ ခေတ်ဟောင်းပုံစံနှင့် အဖိုးအိုနှင့် သူ၏အခြွေအရံများ လိုက်လာဟန်မတူသော်လည်း၊ သူတို့၏ စကားသံများနှင့် မီးတုတ်များ၏ တုန်ခါနေသော အရိပ်များက သူ့စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သစ်တောထဲမှ တစ်လမ်းလုံး အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ရင်ထဲတွင်တော့ စည်တီးသကဲ့သို့ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူ့အမျိုးအနွယ်သည် ဤသွေးစွန်းသော ကျိန်စာနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ပတ်သက်နေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိတော့ပေ။

ရွာထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မိုးချုပ်စပြုနေပြီ။ သူရပ်ထားခဲ့သော ကားဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော ပစ္စည်းများကို စုစည်းလိုက်သည်။ စားကြွင်းစားကျန် အနည်းငယ်နှင့် ရေတစ်ဘူးသာ ရှိတော့သည်။ သူ စားစရာများကို စားသုံးရင်း၊ သူ့ဦးနှောက်ကတော့ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေသည်။

ဤရွာမှ ထွက်ခွာသွားမည်လား။ သို့သော် ထိုအတွေးသည်ပင် သူ့ကို အေးစက်သွားစေသည်။ သူထွက်ခွာသွားလျှင် သူချစ်ခင်ရသူများသည် ရန်ကုန်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့မည်။ ဝိညာဉ်က သူတို့ကို ဒုက္ခပေးလာမည်လား။ မင်းသမီး၏ စကားများသည် ခြိမ်းခြောက်မှုသက်သက် မဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။ ဤကျိန်စာကို မည်သို့ ဖြေဖျောက်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအတွေးများဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားသည်။ သူ့ကားထဲမှ ထွက်၍ အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအိမ်ထဲမှ အဖိုးတန်သော လက်ရေးမူစာအုပ်နှင့် အခြားသက်သေခံပစ္စည်းများကို ပြန်သယ်သွားနိုင်လျှင် ရန်ကုန်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဤကျိန်စာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှာနိုင်မည်ဟုလည်း မျှော်လင့်မိသည်။

အိမ်ကြီးဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းမိသည့်အခါ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားရသည်။ အိမ်ကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လမင်းအလင်းရောင်ဖြင့် ကွဲကွဲပြားပြား မမြင်ရသော်လည်း၊ ဖုန်းဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့သွေးများ အေးခဲသွားမတတ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အိမ်ကြီးပတ်လည်တွင် သက်ရှိ ကော်ဇောတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ခင်းကျင်းထားသော မြွေများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘုရားသခင်..."

မြွေများ... အရေအတွက်မသိနိုင်အောင် များပြားလှသော မြွေများ...။ မြွေအမျိုးအစား အမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးတို့သည် အိမ်ကြီးပတ်ပတ်လည်ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ မြွေများသည် အိမ်ခြံဝန်းတစ်ဝိုက်ကို ယက်ကန်းရက်သကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ထားပြီး၊ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများက အသက်ဝင်နေသော အရည်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားနေသည်။ မြွေပွေး၊ မြွေဟောက်၊ လင်းမြွေ... အားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် ဓာတ်မီးအလင်းရောင်အောက်တွင် သွေးနီရောင် မီးခဲများကဲ့သို့ တောက်ပနေကြသည်။

မြင့်စိုး နောက်ဆုတ်လိုက်စဉ် သူ့နောက်ကျောမှ မြွေတစ်ကောင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်ကို အေးစက်စက် အထိအတွေ့ဖြင့် ခံစားလိုက်ရသည်။ မြွေများသည် သူ့ကို ဦးတည်ကာ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ ပြေးရန် နေရာမရှိတော့။ သူ အိမ်ကြီးဆီသို့သာ ဦးတည်ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဘုရားသခင်... ကယ်တော်မူပါ..."

အိမ်ကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လိုက်စဉ် အိမ်တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များက သူ့ကို ကြိုဆိုသည့်အလား အလိုလို ပွင့်သွားကြသည်။ မြွေများသည် ကြမ်းပြင်အောက်တွင် ခြေချစရာနေရာမရှိအောင် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ လှိမ့်ဝင်လာကြသည်။ မြင့်စိုး ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်ဖြင့် ဂဏန်းမငြိမ်စွာ မြွေများကို ရှောင်တိမ်းနေရသည်။

"အပေါ်ထပ်ကို တက်ရမယ်..."

လှေကားဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားသောအခါ မြွေများသည် သူ့ခြေထောက်ကို စတင်ရစ်ပတ်လာကြသည်။ မြွေတစ်ကောင်သည် သူ့ခြေသလုံးကို ရစ်ပတ်လာသောအခါ ကြောက်လန့်စွာဖြင့် ခြေထောက်ကို ဆွဲယမ်းလိုက်သော်လည်း၊ မြွေက မလွှတ်ဘဲ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ညှစ်လာသည်။ ထို့နောက် အခြားမြွေများလည်း ဆက်တိုက် ရစ်ပတ်လာကြသဖြင့် မြင့်စိုး လှေကားထိပ်သို့ တက်နိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလာသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား၊ သတ်ပစ်လိုက်!" သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက် မြွေများသည် ထူးဆန်းစွာပင် သူ့ကို ကိုက်ရန် မကြိုးစားကြ။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ရစ်ပတ်ကာ ဖိနှိပ်ထားရုံမျှသာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ မြင့်စိုး အံ့အားသင့်သွားပြီး မြွေတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ အနီရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် သားရဲစိတ်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်တစ်မျိုး ပေါ်လွင်နေသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

မြင့်စိုး လှေကားထိပ်သို့ ရောက်နေသော်လည်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခွင့်မရဘဲ၊ မြွေများ၏ ဖိအားကြောင့် မလှုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် မြွေများသည် တဖြည်းဖြည်း သူ့ထံမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားကြသည်။ သို့သော် လှေကားအောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို စတင်ပုံဖော်လာကြသည်။

ရှေးဟောင်းရုပ်ပုံလွှာများထဲမှ မင်းသမီးတစ်ပါး၏ ပုံရိပ်ကို သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုပုံရိပ်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် မြွေဟောက်တစ်ကောင်က ပါးပျဉ်းထောင်ကာ ထီးကဲ့သို့ မိုးထားသည်။

"နင်က ဘာလိုချင်တာလဲ... မင်းသမီး..."

မြွေများ ပုံဖော်ထားသော မင်းသမီးပုံရိပ်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ထိုအခိုက် အခြားမြွေတစ်အုပ်က စာသားတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ ထိုစာသားကို သေချာကြည့်မိသောအခါ "ဆွေမျိုးချင်း မြွေက မစားဘူး" ဟု ဖြစ်နေသည်။

မြင့်စိုး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသည်။ "ဆွေမျိုးချင်း... မြွေက မစားဘူး... ဆိုတော့ မြွေတွေ ငါ့ကို မကိုက်တာ ငါလည်း မြွေတွေရဲ့ ဆွေမျိုးဖြစ်နေလို့လား... ဒါဆို ငါ... နဂါးမျိုးဆက်... မင်းသမီးမျိုးဆက်လား..."

ရုတ်တရက် အပေါ်ထပ်မှ အေးစက်စက် လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မင်းသမီးတစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် နက်မှောင်နေပြီး၊ မျက်လုံးများမှာ အနီရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"သင်သည် ငါ၏ သွေးသား... သင်သည် ငါ၏ သားမြေး... ထို့ကြောင့် ဤမြွေများသည် သင့်ကို ကာကွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်..." ဟု ထိုမင်းသမီးက နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မြင့်စိုး အံ့အားသင့်နေစဉ်၊ မြွေများသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ သယ်ဆောင်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းတွင် သူတွေ့ခဲ့သော ရွာသားအဘိုးအို ဖြစ်နေသည်။ သူ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေစဉ် မြွေတစ်ကောင်က သူ့လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်ရာ အသံတိတ်သွားသည်။

"ဤသူကား သင်၏အစား... ငါ၏သွေးကို တည်မြဲစေရန် ပူဇော်မည့်သူ..."

မြင့်စိုး တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ကြည့်နေစဉ်၊ မြွေများသည် ထိုရွာသားအဘိုးအိုကို အိမ်ကြီး၏ အမှောင်ဆုံးထောင့်သို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ "ငါ သူ့ကို ကယ်တင်ရမယ်..." ဟု မြင့်စိုး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း၊ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့။

မင်းသမီးဝိညာဉ်သည် လှေကားထိပ်မှ ဆင်းလာပြီး၊ မြွေများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာသကဲ့သို့ မြင့်စိုးဆီသို့ ညင်သာစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ "သင်၏ဖခင်သည် ငါ၏သွေးသားဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သင်၏အမေကို အပိုင်သိမ်းယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျိန်စာသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေရခြင်းဖြစ်သည်..."

မြင့်စိုး မည်သို့မျှ ပြန်မပြောနိုင်တော့။ "ငါ... ဘာလုပ်ပေးရမလဲ... ဘာကို လိုချင်တာလဲ..."

မင်းသမီးသည် မြင့်စိုးအနားသို့ ရောက်လာပြီး သူ့မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "သင် ဒီမှာနေရမည်။ ဤအိမ်သည် သင်၏အိမ်။ ဤကျိန်စာကို သင် စောင့်ရှောက်ရမည်။ သို့မှသာ... ငါတို့အားလုံး ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်မည်..."

"ဒါဆို ငါက... နင့်ရဲ့ မွေးစားသားလား... နင်က ဘယ်သူလဲ..."

"ငါက နဂါးမ... သင်၏ ဘိုးဘေးများ ရာစုနှစ်နှင့်ချီပြီး ကိုးကွယ်ခဲ့သော နတ်။ သင်၏ဖခင်က ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ အခု သင် ပြန်ရောက်လာပြီ..."

ထိုအခိုက် အဘိုးအိုသည် မောဟိုက်ပြီး မြွေအုပ်ကြားတွင် သတိလစ်သွားပုံရသည်။ မြွေများသည်လည်း သူ့ကို ဝါးမျိုဖို့ အသင့်ပြင်နေကြပုံပေါ်သည်။