အပိုင်း (၁၃)

မြွေများအကြားတွင် သတိလစ်မေ့မြောနေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ရင်း၊ မြင့်စိုး၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ကြားမှ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသည် ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်လာသည်။ သူ့အတွက် အဖြေက ရှင်းနေသည်။ သူသည် သားကောင်အဖြစ် ဆက်လက်ရပ်တည်နေမည် မဟုတ်။ အပြစ်မဲ့သော ဤအဘိုးအိုကို ကာကွယ်ရမည်။

"ခဏနေပါဦး..." သူ၏ လက်တစ်ဖက်က တားဆီးသကဲ့သို့ မင်းသမီးဝိညာဉ်ထံသို့ ထိုးထွက်သွားသည်။ သူ့အသံက တုန်ယင်နေသော်လည်း ခိုင်မာသော သံစဉ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဒီအဖိုးအိုကို လွှတ်ပေးပါ။ သူက ဘာမှမသိတဲ့ သာမန်လူကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော့်သွေးကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် ယူပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ"

မင်းသမီးဝိညာဉ်၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြည့်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ "သင်သည်... ငါ၏ သွေးသား စစ်မှန်ပေစွ။ သင့်စကားကို ငါ နားထောင်မည်" ဟု ပြောလိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်က ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဘိုးအိုကို ရစ်ပတ်ထားသော မြွေများသည် အရည်ပျော်သွားသည့်အလား တိတ်ဆိတ်စွာ ဖယ်ခွာသွားကြသည်။

မြွေများအကြားမှ လွတ်မြောက်လာသော အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရာမှ သတိလည်လာသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်ရှိမြွေကော်ဇောကြီးကို ကြောက်လန့်တကြား မြင်သောအခါ အော်ဟစ်မည်အပြုတွင်၊ မြင့်စိုးက သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါ... အဘ... ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကြည့်ပါ။ မြွေတွေက ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ငါတို့စကားကို နားထောင်ပါတယ်" ဟု အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် မြင့်စိုး၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ငေးကြည့်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်။ သူသည် အသက်အရွယ်ကြောင့် တုန်တုန်ချိချိဖြင့် ထရပ်ကာ မြင့်စိုးဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာရာ၊ ထူးဆန်းစွာပင် မြွေများက ပင်လယ်နီရေလမ်းခွဲသကဲ့သို့ သူ့အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးကြသည်။

"မင်း... မင်း သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ မင်းက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ" အဖိုးအိုက တုန်ယင်သောလေသံဖြင့် တီးတိုးပြောသည်။

မြင့်စိုး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း၊ "ဟုတ်ပုံရပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒီကျိန်စာအကြောင်း၊ မင်းသမီးအကြောင်း... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ အကြောင်းမှန်ကို ပြောပြပါ"

အဘိုးအိုသည် နောက်ကျောဘက်ရှိ မင်းသမီးဝိညာဉ်ကို စိုးရိမ်စွာ လှည့်ကြည့်ရာ၊ ဝိညာဉ်က "ပြောပြလိုက်ပါ။ ထိုသည်ကား သူ၏ အခွင့်အရေးပင်။ တစ်နေ့နေ့ ငါ၏ ခန္ဓာကိုယ်အသစ် မဖြစ်မီ သိသင့်သည်များကို သိထားရမည်" ဟု ရှေးဆန်သောအသံဖြင့် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် မြင့်စိုး၏ ရှေ့တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ "ငါတို့ရွာဟာ နဂါးမကို ကိုးကွယ်တဲ့ ရွာပဲ။ နှစ်တစ်ထောင်ကျော် သမိုင်းရှိခဲ့ပြီ။ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက နဂါးမနဲ့ သွေးသောက် ပဋိညာဉ် ဖွဲ့ထားခဲ့ကြတယ်။ သူမဟာ သူတို့ရဲ့ မွေးစားမိခင်၊ သူတို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်နတ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်"

"နဂါးမ..." မြင့်စိုး ထိုစကားလုံးကို အရသာခံလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးထဲတွင် ရှေးကျသော တန်ခိုးအာဏာများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့။

"ဟုတ်တယ်။ ပဋိညာဉ်က မျိုးဆက်အားလုံးအပေါ်မှာ သက်ရောက်တယ်။ မင်းရဲ့အဖေ၊ မောင်ထွန်းလင်း... သူဟာ နဂါးမရဲ့ အကြီးအကဲ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ဒီကံကြမ္မာကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်"

"ဘာကြောင့်လဲ... ဘာလို့ အဖေက ထွက်ပြေးရတာလဲ"

"သူက မင်းအမေကို ချစ်ခဲ့လို့ပဲ။ နဂါးမကတော့ ပဋိညာဉ်အတိုင်း မင်းအမေကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ မင်းအဖေက ဒါကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်ပြေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် နဂါးမက သူတို့နောက်ကို အရိပ်လို လိုက်ခဲ့တယ်"

မြင့်စိုး၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့်အတူ နားလည်မှုတစ်ခုက တိုးဝင်လာသည်။ သူထင်ခဲ့သလို သူ့ဖခင်သည် မိသားစုကို စွန့်ပစ်ခဲ့သူ မဟုတ်၊ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း ကျရှုံးခဲ့သူသာ ဖြစ်သည်။

"ပဋိညာဉ်က ဘာလဲ... ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ"

"နဂါးမဟာ သူ့ကိုယ်သူ ရှင်သန်တည်မြဲဖို့အတွက် မျိုးဆက်တစ်ခုရဲ့ အသက်သွေးနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ဘိုးဘေးတွေဟာ သက်တမ်းစေ့ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ပေးဆပ်ရတယ်။ နဂါးမက မျိုးဆက်တစ်ခုစီက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အသက်သွေးအဖြစ် ယူပြီး၊ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကိုတော့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုတယ်"

"ဒါဆို မြွေတွေကရော..."

"မြွေတွေက ကျိန်စာကို စောင့်ကြပ်တဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေပဲ။ သူတို့က နဂါးမရဲ့ အလိုတော်ကို ထမ်းဆောင်တဲ့ တပ်သားတွေ။ သူတို့က မင်းရဲ့မျိုးဆက်ကို ကာကွယ်ချင်ရင် ကာကွယ်ပေးနိုင်သလို၊ သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်ပစ်နိုင်တယ်"

"သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ"

"မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ မင်းအဖေလို ထွက်ပြေးချင်ရင် ပြေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူကြုံခဲ့ရသလိုပဲ နဂါးမက မင်းကို လိုက်ရှာပြီး၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာယာဉ်အဖြစ် အသုံးချလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဒီကျိန်စာကို လက်ခံပြီး နဂါးမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အသစ် ဖြစ်လာမလား။ ဒါ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ"

ထိုစဉ် နဂါးမ၏ ဝိညာဉ်သည် အဖိုးအိုဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း၊ "ဟုတ်တယ်... မင်း ရွေးချယ်ခွင့်ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ရွေးချယ်စရာကတော့ နည်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အသစ် ဖြစ်ရမယ်... သို့မဟုတ်ရင်တော့ မင်းချစ်တဲ့လူတွေ ထိခိုက်ရလိမ့်မယ်"

"ခန္ဓာကိုယ်အသစ်ဆိုတာ... ကျွန်တော့်အဖေ ဘာဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ"

"သူက ငါ့ကြောင့် သေသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ထွက်ပြေးတဲ့အခါ မြွေတွေက သူ့နောက်ကို လိုက်တယ်။ မင်းအမေကို အရင်ဆုံး ရှင်းပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ မင်းအဖေကို ခန္ဓာယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုဖို့ လိုက်ရှာတယ်။ သူက ငါ့ကို တွန်းလှန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်တွေကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဟာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကြေမွ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်" နဂါးမက အေးစက်စွာ ရှင်းပြသည်။

မြင့်စိုး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ သူ့ဖခင်၏ ဇာတ်လမ်းသည် ဝေဒနာနှင့် ကြေကွဲမှုတို့ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်တကား။ "မင်းသာ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သစ် ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ မင်းကို အဆင့်အတန်းတစ်ခု ပေးမယ်။ ငါ့ကို ကိုးကွယ်ရမယ်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ငါက မင်းကို အစွမ်းတွေ ပေးမယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း... ဘယ်သူ့ကိုမဆို ထိခိုက်နိုင်စွမ်း..." နဂါးမက သူ့စိတ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာအောင် တီးတိုးပြောသည်။

ထိုအခိုက် အဖိုးအိုသည် မြင့်စိုး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ "လက်မခံနဲ့... မင်းဟာ ဒီကျိန်စာကို ဖျက်နိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးလူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းအဖေဟာ အလားတူ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ သူ အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ အမှားတစ်ခု လုပ်မိခဲ့လို့ ကျရှုံးခဲ့ရတာ" ဟု သူ့နားထဲသို့ အသက်ကို ဖက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

မြင့်စိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုစကားက သူ့စိတ်ထဲတွင် မီးပွားတစ်ခုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားရန် ကြိုးစားနေသော မြွေတစ်ကောင်ကို သူ တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမြွေသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရပ်တန့်သွားပြီး မြင့်စိုး၏ စိတ်အစဉ်ကို ခံစားသိရှိနိုင်သကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။