အကြီးအကဲများ၏ အစည်းအဝေးပွဲ

အချိန်ကာလသည် ကုန်လွန်၍ တစ်လတာမျှ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ဤကာလအတွင်းတွင် လင်းထျန်းမင်သည် နေ့ဘက်၌ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ဆေးပညာ လမ်းကြောင်းကို နက်နက်နဲနဲ လေ့လာခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ညဘက်တွင်မူ လရောင်အောက်၌ တရားထိုင်ခြင်းနှင့် လေကို ထိန်းချုပ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် အဘိုး၏ ကိုယ်စား ဆေးပညာ အခြေခံများကို သင်ကြားပေးရန် ဆေးပညာ ခန်းမသို့ ရံဖန်ရံခါ သွားရောက်လေ့ရှိပြီး ကျွမ်းကျင်မှုသင်ကြားရေးခန်းမတွင်လည်း ရက်

အနည်းငယ် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူရောက်ရှိလာခြင်းက လင်းရှီကုန်းနှင့် လင်းရှီခန်းတို့ကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ လင်းထျန်းမင် ကိုယ်တိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်အရွယ် မျိုးနွယ်စုဝင်အများစုက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မမြင်ဖူးကြပေ။ သူ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ လုပ်ရပ်များကိုသာ ကြားဖူးကြပြီး အများအပြားက သူ့ကို စံပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ်ပင် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သူ ကိုယ်တိုင် သင်ကြားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များက  အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တောင့်တင်းသော လင်းရှီကုန်းနှင့် လင်းရှီခန်းတို့နှင့်မတူဘဲ လင်းထျန်းမင်၏ သင်ကြားမှုက ပေါ့ပါးပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် လူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် အလွယ်တကူ ရင်းနှီးရောနှောနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်လကြာ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုအပြီးတွင် လင်းထျန်းမင်သည် မိသားစုထဲမှ လူငယ်ကျင့်ကြံသူ အတော်များများနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ပြီး သူတို့အပေါ်တွင် ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုလည်း နောက်ကျကျန်ခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးဝါး ပစ္စည်းအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ်ကျော် ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ်မနက်ခင်းတွင် အရုဏ်တက်ချိန်၌ တိမ်များကို ဖောက်ထွင်းပြီး ဝါးစိမ်းတောင်၏ ထောင့်

တိုင်းကို အလင်းရောင် ဖြာကျစေခဲ့သည်။

ဝါးစိမ်းတောင်ထိပ်ရှိ သု၏ ဂူအိမ်ထဲတွင် လင်းထျန်းမင်သည် လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမထဲ၌ ရှိနေခဲ့သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်ရှိသော သူသည် ခဏတာမျှ မှေးမှိတ်ထားသည့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည့် ခါးကို ဆန့်ထုတ်၍ လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမကို ရှင်းလင်းလိုက်၏။

ယနေ့သည် နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်သော မျိုးနွယ်စုညီလာခံနေ့ ဖြစ်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များ ဆွေးနွေးစရာမရှိပါက မျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်တန်းအရာရှိ အများအပြားသည် ပျက်ကွက်လေ့ရှိပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အမြဲတမ်း တက်ရောက်ခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် အဆင့်ထိုးဖောက်ခြင်းကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် အချိန်အခါများ မကြာခဏ ရှိတတ်ရာ သူတို့က ဦးစားပေး ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့်တည်း။

ဤမျိုးနွယ်စုညီလာခံ မစတင်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် လင်းရှီဟွားသည် သူ့အား စောစီးစွာ အကြောင်းကြားကာ တက်ရောက်နိုင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အဘိုးထံမှ ကြိုတင်သတင်းအချို့ကို ရရှိပြီးနောက် ဤမျိုးနွယ်စုညီလာခံက အလွန်အရေးကြီးပြီး ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စများ သေချာပေါက် ရှိလာမည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ဒီနေ့က မျိုးနွယ်စုညီလာခံနေ့ပဲ။ နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ထွက်သွားသင့်ပြီ”

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်၍ သူနေထိုင်ရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မိုးသောက်ယံ၌ နေရောင်ခြည်သည် တိမ်များကို ဖောက်ထွင်း၍ ကမ္ဘာမြေပြင်ကို လင်းထိန်စေခဲ့သည်။

ဝါးစိမ်းတောင် နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားသည် တောင်ထိပ်များကြားတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီး သူတို့ထဲမှ များစွာသောသူတို့သည် တောင်လယ်ပိုင်းရှိ အကြီးအကဲကောင်စီဘက်သို့ ဦးတည်ရင်း လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

မျိုးနွယ်စုဝင်အရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ဝါးစိမ်းတောင်ထိပ်ခြေရင်းရှိ ဝင်းခြံများလည်း ပိုမိုများပြားလာပြီး သွားလာနေသော မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှုများလည်း တိုးလာသဖြင့် ဝါးစိမ်းတောင်က ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။

သို့သော် တောင်ခြေရှိ စည်ကားသော မြင်ကွင်းသည် တောင်ထိပ်ရှိ ဒေသကိုကား မနှောင့်ယှက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ပင်မတောင်ထိပ်တွင် လင်းထျန်းမင်သည် အနောက်ဘက်ခြံဝင်းရှိ သူ၏ နေအိမ်မှ ထွက်ခွာ၍ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ စည်းဝေးရာဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

ကြီးမားသော ကျောက်ပြာရောင် ရင်ပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နေစဉ် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခုက ခေါ်လိုက်သည်။

“ညီလေး ခြောက်”

လင်းထျန်းမင်သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းထျန်းဟုန်သည် အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းထျန်းဟုန်သည် လင်းရှင်းဖင်း၏သားဖြစ်ပြီး လင်းရှင်းဖင်း ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ခြင်း အောင်မြင်ပြီးနောက် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကာ အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းရှိ ဖခင်၏ ဂူအိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး နှစ်”

နှစ်ဦးသား အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ကြရသေးဘဲ သူသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ခါးညွတ်အရိုအသေပြု၍ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဆိုကြသည်။

“အစ်ကိုကြီး နှစ် မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ နေကောင်းရဲ့လား”

လင်းထျန်းဟုန်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ပြီး ရွှင်မြူးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ညီလေး ခြောက်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အစ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အစ်ကိုက တစ်ယောက်တည်း တရားထိုင်နေတာ များပါတယ်။ တရားထိုင်ရာက ထွက်လာရင်တောင် မင်းနဲ့ တွေ့ရခဲတယ်။  ဒီလိုရှားပါးတဲ့ တွေ့ဆုံမှုက တကယ်ကို မလွယ်လှဘူးနော်”

“ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်တို့ စုဝေးဖို့ အခွင့်အရေးမရတာ ကြာပါပြီ”

သူသည် သက်ပြင်းချရင်း လင်းထျန်းဟုန်ကိုလည်း စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကြာမြင့်စွာ မတွေ့ရပြီးနောက် လင်းထျန်းဟုန်သည်လည်း ချီကျင့်ကြံမှု အဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံရာတွင် အလွန်ကြိုးစားသူဖြစ်ပြီး သူ၏ ကောင်းမွန်သော အရည်အချင်းနှင့် ဆေးပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း နှစ်ဆ တိုးတက်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ညီလေး ခြောက် ဒီနေ့ မျိုးနွယ်စုညီလာခံကို အကြီးအကဲတွေ အများကြီး တက်ရောက်ကြလိမ့်မယ်။ ဘာလို့ ဒီလောက် အခမ်းအနားကြီး ကျင်းပတာလဲ သိလား”

လင်းထျန်းဟုန်၏ မျက်နှာတွင် တွေဝေသောအသွင်ကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် လျှို့ဝှက်မထားချေ။ ယနေ့ မျိုးနွယ်စုညီလာခံတွင် ဤကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးကြမည်ဖြစ်ရာ ကြိုတင်၍ အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းက အရေးမကြီးပေ။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူသည် အဘိုးပြောပြခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းများကို အတိုချုပ် မျှဝေလိုက်သည်။

“ကုန်သည်လှေအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းတာလား။ ကျန်းချွမ်ဈေးမှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ သွားမှာလား”

လင်းထျန်းဟုန်သည်လည်း ထပ်တူ တွေဝေသွားသော်လည်း လင်းထျန်းမင်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမျိုးနွယ်စုညီလာခံကို မိသားစုက ဘာကြောင့် ဒီလောက် အရေးကြီးပေးတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အများကြီးကို တက်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ကျွန်တော်တောင် ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်တာ”

စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် လင်းထျန်းဟုန်သည် လင်းထျန်းမင်အား ပြန်လည်ဖြေကြားရန် အချိန်မပေးဘဲ မေးခွန်းများကို လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ညီလေး ခြောက် ကုန်သည်လှေအဖွဲ့အတွက် မိသားစုမှာ ဘယ်လိုလိုအပ်ချက်တွေ ရှိမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့လည်း ပါဝင်ပြီး မိသားစုအတွက် ပံ့ပိုးပေးနိုင်မလား”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မိသားစုက ထပ်မံဆွေးနွေးမယ့် ကိစ္စပါ။ အသေးစိတ်ကိုတော့ ဒီနေ့ အဖြေရပါလိမ့်မယ်”

လင်းထျန်းမင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲ၌ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ကျန်းချွမ်ဈေးသည် အလယ်အလတ်အရွယ်အစားရှိ ဈေးကွက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အင်အားကြီးမားသူများ ပေါများသော နေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှ ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းများနှင့် ရတနာများက လော့ယွမ်တောင်တန်းက ပေးနိုင်သည်ထက် အဆများစွာ သာလွန်သဖြင့် သူလည်း ပါဝင်ရန် စိတ်ဝင်စားမိသည်။

သို့သော် သူ ခန့်မှန်းသည်မှာ ကုန်သည်လှေအဖွဲ့သည် လူငယ်မျိုးဆက်များကို အလွယ်တကူ ပါဝင်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချွမ်ဈေးကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသူများ ပေါများသည့်နေရာတွင် ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်က အရေးပါမှု မရှိလှသောကြောင့်တည်း။

သူတို့နှစ်ဦး မသိလိုက်မီပင် မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ စည်းဝေးရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အကြီးအကဲကောင်စီခန်းမရှေ့တွင် မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြား သွားလာနေကြသည်ကို မြင်ရပြီး လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏ အဖော်က တစ်ဦးချင်းစီအား နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီတွင် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး လင်းထျန်းဖိန်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ သူတို့ဘေးသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သုံးဦးသား အရိုအသေပြုကြပြီး လင်းထျန်းဖိန်သည် တစ်ဦးချင်းစီကို ပွေ့ဖက်ရန် မမေ့ခဲ့ဘဲ သူတို့အား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။