နေရာဟောင်းသို့ ပြန်သွားလည်ခြင်း

နှစ်ဆယ်ကျော်သော ရက်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထွက်ခွာမည့်နေ့မတိုင်မီ တစ်ရက်အလိုတွင် လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ ဂူအိမ်မှ ထွက်ခွာပြီး ကျင့်ကြံလေ့ကျင့်နေကျ တောင်ကြားငယ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ရန် ပြင်ဆင်စပြုချိန်မှစ၍ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်က ထိုတောင်ကြားတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ ကျန်းချွမ်ဈေးသို့ သွားမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းကို ခေါ်

ဆောင်သွားခြင်းက သဘာဝကျပြီး လမ်းလျှောက်ခရီးသွားခြင်းအစား အစားထိုးနိုင်ကာ အချိန်များစွာ သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အစွမ်းသတ္တိ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ပွဲများအတွင်း အကူအညီအချို့ ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း လင်းထျန်းမင်သည် တောင်ကြားအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန် တောင်ကြားထဲ ရောက်သည်နှင့် ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်က ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းလာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းထျန်းမင်ထံမှ ဆေးလုံးများစွာ ရရှိပြီးနောက် ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ဩဘာက ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပထမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ၎င်း၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ဝါးစိမ်းတောင်ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းစပြုသည်။

ဝါးစိမ်းတောင်ထိပ်

လင်းရှီခန်း၏ ဂူအိမ်အတွင်း၌ ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ခြင်း မျိုးနွယ်စုဝင် လင်းမိသားစုဝင်အချို့သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ လက်ဖက်ရည် သောက်လျက် ထိုင်နေကြသည်။

လင်းရှီဟွားသည် သိုလှောင်အိတ်သုံးလုံးကို ထုတ်ယူကာ သူ့ရှေ့မှ လင်းရှီလုအား ပေးအပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရှီလု ဒီသိုလှောင်အိတ် သုံးလုံးစီမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်ငါးသောင်းစီ ပါဝင်သလို စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းအများအပြားလည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ”

လင်းရှီလုသည် သိုလှောင်အိတ်များကို လက်ခံရရှိပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

ဤမျှ များပြားသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ၊ စုစုပေါင်းတန်ဖိုး တစ်သိန်းနီးပါးသည် ကျန်းချွမ်ဈေးတွင် အခြေချနိုင်ရန် မိသားစုက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။

လင်းရှီလု၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှီခန်းကလည်း ဤအချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်။

“ရှီလု ကျန်းချွမ်ဈေးကိစ္စတွေမှာ မင်းမှာ အပြည့်အဝ အခွင့်အာဏာရှိတယ်။ လိုအပ်ရင် တာအိုကျင့်ကြံသူယဲ့ဆီကနေ အကူအညီတောင်းနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေနဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အရ အကူအညီအချို့ ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”

“တကယ်လို့ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ ကျန်းချွမ်ဈေးက မိသားစုရဲ့ ဦးစားပေးနေရာ ဖြစ်ပေမဲ့ အစားထိုးမရနိုင်တဲ့ နေရာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘေးကင်းရေးကို အဓိက ဦးစားပေးပါ”

“ဟုတ်တယ် ကျန်းချွမ်ဈေးမှာ လူအမျိုးမျိုး စုံနေတာပဲ။ လင်းမိသားစုက တခြားအင်အားစုတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ထားတာ မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ မင်း အထူးသတိထားဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ”

လင်းရှီကုန်းကလည်း အကြံဉာဏ်တစ်ခွန်း ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် လင်းရှီလုသည် ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

“အစ်ကိုကြီးတို့ စိတ်ချပါ။ ရှီလုက အရေးကြီးပုံကို နားလည်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီခရီးစဉ်မှာ မိသားစုအတွက် လမ်းခင်းပေးနိုင်ဖို့ ကျန်းချွမ်ဈေးမှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အခြေချနိုင်အောင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်…”

နေဝင်ဆည်းဆာ

ညနေစောင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းရောင်က တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်လာခဲ့သည်။

တောင်ကြားတစ်ခုတွင် လင်းထျန်းမင်သည် ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်ကို သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက် ဓားပျံကို အသုံးပြုကာ ပင်မတောင်ထိပ်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေအိမ်သို့ မပြန်ဘဲ မိခင်နှင့်မတွေ့ဆုံမီ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရန် ရည်ရွယ်၍ ဖခင်၏ ခြံဝင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဖခင်၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ အဘိုးနှင့် ညီမတို့က စောင့်ဆိုင်းနေပြီးသား ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းထျန်းမင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းယွဲ့၏ မျက်နှာက ဝမ်းသာအားရ ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ချွဲနွဲ့ပြောဆိုသည်။

“အစ်ကို အစ်ကိုက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး အလုပ်များလာပြီနော်။ ယွဲ့အာဆီကို လာမလည်တော့ဘူး”

“မင်းက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၇) ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီ။ ဘာလို့ မကြီးပြင်းသေးတာလဲ” ဟု လင်းထျန်းမင်က ညီမဖြစ်သူ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း နောက်ပြောင်သည်။

လင်းထျန်းယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို လွှတ်ကာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန့် ကျွန်မကလည်း ပထမအဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစား အဆောင်လက်မှတ် ဖန်တီးသူ ဖြစ်နေပြီ။ အစ်ကို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။  အမေ့ကို သွားကူညီတော့မှာ”

လင်းထျန်းမင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အဘိုးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရင်း

“ထျန်းမင် အဘိုးကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

“လာ ထိုင်ပါဦး။ စကားပြောကြရအောင်”

လင်းရှီကုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်း၍ အမူအရာပြသည်။

သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေစဉ် လင်းထျန်းမင်သည် သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှီကုန်းအား ပေးလိုက်သည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် နှစ်ထောင် ပါဝင်သည်။

“အဘိုး ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုးက ပစ္စည်းတွေဖော်စပ်ပေးတဲ့အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက် ဘာမှ မယူပါဘူး။ ဒါကြောင့် သခင်ရင်းဆီ ပြန်ပေးရမှာပေါ့”

လင်းရှီကုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ကို လက်မခံဘဲ ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ခံစားမှုအချို့ဖြင့် မှတ်ချက်ပြုသည်။

“ငါတို့မိသားစုရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်ဝင်တွေထဲမှာ မင်းရဲ့ ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုးက မင်းအတွက် တကယ်ကို အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာပဲ”

“ဟုတ်ကဲ့ မြေး နားလည်ပါတယ်”

လင်းထျန်းမင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

လင်းရှီလုသည် သူ့အတွက် ပစ္စည်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖော်စပ်ပေးခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံမှုအရင်းအမြစ်များစွာကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော အဘိုးတစ်ဦးနှင့်မခြား ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသည်။

သူ့အပေါ်သာမက လင်းရှီလုသည် မိသားစုရှိ အခြားလူငယ်မျိုးဆက်ဝင်များအပေါ်တွင်လည်း ထပ်တူပင် ရက်ရောသည်။ ၎င်းက လင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် ရှားပါးသည်။

ဤအရာအားလုံးကို တွေးမိသောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် ချက်ချင်းပင် လေးစားစိတ် ပြင်းပြလာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လင်းရှီကုန်း၏ အကြံဉာဏ်အတိုင်း ညစာ စားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ မိသားစုဝင်များ အတူတကွ ထိုင်ကာ စားသောက်ကြရင်း အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဆိုကြသည်။

သူ၏ မိခင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲသား တစ်ဖတ်ကို လင်းထျန်းမင်၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း သူ့အား နှမြောတသစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် သားရဲ့ ၂၅ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်။ မနက်ဖြန် ကျန်းချွမ်ဈေးကို ထွက်သွားရမှာဆိုတော့ နှမြောစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင် သားအတွက် ကျင်းပပေးချင်တာ”

မိခင်၏ သတိပေးစကားကြောင့် လင်းထျန်းမင်သည် နောက်ထပ် ဆယ့်ငါးရက်ဆိုလျှင် သူ အသက် ၂၅ နှစ် ပြည့်တော့မည်ကို သတိရလိုက်သည်။

အချိန်သည် မြန်ဆန်စွာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး သူ ကျင့်ကြံမှုလမ်းကြောင်းပေါ် စတင်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်မှာ ၁၅ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ရာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားသောအခါ ကျင့်ကြံမှု၏ ထင်ရှားသော ပုံရိပ်များက မနေ့တစ်နေ့ကကဲ့သို့ ထင်ရှားနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ပြောစရာမလိုဘဲ မေ့လျော့သွားနိုင်သော်လည်း ယခု ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်အဟုန်က သူ့အား ထူးခြားစေခဲ့သည်။ ၂၄ နှစ်အရွယ်တွင် သူသည် ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ခြင်းကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဝေနိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏ ကျင့်ကြံသူလောကတွင်ပင် သူသည် ရှားပါးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်။

ဤနှိမ့်ချသော အောင်မြင်မှုများကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားရင်း လင်းထျန်းမင်က စိတ်သက်သာရာရသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စစ်မှန်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဝေးလံတဲ့ခရီးကို သွားပြီး အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် ပိုလို့တောင် ဆန္ဒရှိရမယ်။ ဒီနေ့က စောစောကျင်းပတဲ့ ပွဲတစ်ခုလို မဟုတ်လား”

လင်းထျန်းမင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးက နားလည်စွာ ပြုံးကြသည်။

ညရောက်လာသောအခါ သဟဇာတဖြစ်သော ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏အဘိုးနှင့်အတူ မတ်တပ်ရပ်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်သည်။

ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လင်းရှီကုန်းသည် ဆေးလုံးနှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူ၍ သူ့အား ပေးအပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။