နေရာဟောင်းသို့ ပြန်သွားလည်ခြင်း (၂)  

နံနက်ခင်းခရီး စတင်ခြင်း

“ထျန်းမင် မင်း မနက်ဖြန် ထွက်တော့မယ်ဆို ငါ လိုက်ပို့တော့ဘူး၊ ပြောစရာရှိတာတွေလည်း ပြောပြီးပြီ။ ဒီဆေးလုံးနှစ်ပုလင်း ယူသွားပြီး ရွှေဦးချိုတောင် ဖြတ်သွားရင် မင်းအဖေကို ပေးလိုက်ပါ”

လင်းထျန်းမင်သည် ဆေးလုံးများကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ခိုင်မာသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“အဘိုး စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ကျင့်ကြံရာမှာ ကြိုးစားမှာ သေချာပါတယ်။ အဘိုးနဲ့ မိသားစုကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ကောင်းပြီ စိတ်အေးရပြီ”

လင်းရှီကုန်း ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဦးဆောင်ကာ သူ၏ ဂူအိမ်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ လင်းရှီကုန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်လည်း ထွက်ခွာ၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂူအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း…

အရုဏ်တက်စ ပြာလဲ့လဲ့အချိန်တွင် မိသားစုဂိတ်ဝရှိ ရင်ပြင်၌ လူအချို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး သူတို့အထဲတွင် လင်းထျန်းဖိန်နှင့် လင်းထျန်းဟုန်တို့ ပါဝင်သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ဓားပျံဖြင့် ရင်ပြင်အထက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မဆင်းသက်မီ လင်းထျန်းဖိန်၏ ရွှင်မြူးသော ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ညီလေး ခြောက် မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။ ငါတို့ ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုးကိုပဲ စောင့်နေကြတာ”

လင်းထျန်းမင် ဖြူဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်များအား ဦးညွတ်ဂါရဝပြုသည်။

 “ကျွန်တော် ဦးလေးသုံးယောက်နဲ့ အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်ကို တွေ့ပါပြီ”

“ဟားဟား ထျန်းမင်ပါ လိုက်လာတော့ ဒီခရီးမှာ လုံးဝစိတ်ချရပြီလို့ ပြောလို့ရပြီ”

လင်းရှင်းဆူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမိန်ဖျော့မသွားမီ လင်းရှင်းလီက ထပ်တူသဘောတူညီကြောင်း ပြန်ထူးသည်။

“ဟုတ်တယ်။ အစက ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်သူ ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုးပဲ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသူရဲကောင်းလည်း ပါဝင်လာတော့ ကျွန်တော် အခု တော်တော်လေး စိတ်အေးရပြီ”

“ကျွန်တော့်မျိုးနွယ်စုဝင် မောင်နှမများ ချီးမွမ်းလွန်းပါတယ်။ လာမယ့် သုံးနှစ်မှာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးပြီး အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြရမယ်”

လင်းထျန်းမင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ခဏတာ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဆိုကြရာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုရင်းနှီးလာခဲ့ကြသည်။ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် လင်းထျန်းမင်သည် အခွင့်အရေးယူကာ သူတို့အဖွဲ့ကို အကဲဖြတ်ကြည့်သည်။ ရှင်းမျိုးဆက်ဝင် သုံးဦးစလုံးသည် သူ့နှင့် ဆက်ဆံရေး နည်းပါးသည့် ရတာအိုရောင်းရင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကျင့်ကြံမှုအား အထင်အရှား ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး ငယ်ရွယ်ကာ အလားအလာများစွာ ရှိကြသည်။ မိသားစုက သူတို့အား တန်ဖိုးထားသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

လင်းရှင်းဆူနှင့် လင်းရှင်းလီတို့သည် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) တွင် ရှိနေပြီး လင်းရှင်းယောင်းအမည်ရှိ အခြားမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးမှာမူ အဆင့် (၈) တွင် ရှိသည်။ ဤခရီးစဉ်တွင် လင်းရှီလုသည် ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ခြင်း အဆင့် (၆) တွင် ရှိပြီး လင်းထျန်းမင်မှာ အဆင့် (၁) တွင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) သုံးဦးနှင့် အဆင့် (၈) နှစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အင်အားစုဖွဲ့စည်းမှုက အတော်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ထားသော မိသားစုများစွာပင် အပြည့်အဝ စေလွှတ်သောအခါ၌ပင် ဤကဲ့သို့သော အင်အားကို စုစည်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာ လေဖြတ်သံနှင့်အတူ လင်းရှီလုသည် ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လင်းထျန်းမင်နှင့် အဖွဲ့သားများ ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့အား ရိုသေစွာ ဦးညွတ်ဂါရဝပြုကြသည်။

"ပုံမှန်အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ"

 လင်းရှီလုက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတိုင်း ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လူတိုင်းကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် လင်းရှီလုက ပြောသည်။

"ထျန်းမင် မင်းရဲ့ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်ကို ငါတို့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် သုံးကြရအောင်။ ဒီတစ်ခါ လမ်းလွှဲစရာ မလိုဘူး။ ရွှေဦးချိုတောင်ကို ဖြတ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်မယ်။ တစ်ရက်နှစ်ရက် နားမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းအဖေကိုလည်း စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်"

"ကောင်းပါပြီ"

"လမ်းလွှဲစရာ မလိုတော့တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးကို ပိုမိုဘေးကင်းစေရုံသာမက အချိန်များစွာလည်း သက်သာစေတယ်" ဟု လင်းထျန်းမင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်နှောင်းနေပြီ။ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းရှီလုသည် အမှတ်အသားကို ထုတ်ယူကာ ကာကွယ်ရေးမျိုးနွယ်ဖွဲ့စည်းမှုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ လူခြောက်ဦးအဖွဲ့က ဖွဲ့စည်းမှုမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဖွဲ့စည်းမှုအပြင်ဘက်တွင် လင်းထျန်းမင်သည် ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လင်းယုန်စားရန် သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပေးလိုက်သည်။

 "မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အတွင်း ပထမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီပဲ" ဟု လင်းရှီလုက ချီးကျူးစွာ မှတ်ချက်ပြုသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှင်းလီနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လင်းထျန်းမင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲက အားကောင်းကြောင်း သူတို့ အမြဲသိရှိခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း မသိရှိခဲ့ကြပေ။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။

"ရှောင်ထောင်က စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အတော်များများ စားသုံးခဲ့ပြီး ဆေးလုံးဒါဇင်များစွာကိုလည်း မျိုချခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာတာက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ်"

 လင်းရှီလု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ရာ အခြားသူများလည်း လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် လူခြောက်ဦးအတွက် နေရာများစွာ ရှိနေပြီး လင်းရှီလုသည် မြေပုံတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ လင်းထျန်းမင်နှင့် လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုသည်။

လေအနည်းငယ် ရှူသွင်းပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်က အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်သည် ပေတစ်ထောင်အမြင့်ရှိ တိမ်များကြားသို့ ပျံတက်သွားပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ မကြာမီ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော လင်ရှင်းလီနှင့် အခြားသူများမှာ ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် လင်းယုန်ကျောပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ထိုင်လျက် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းခြင်း၏ ခံစားမှုကို ခံစားနေခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန် ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ လက်ရှိအမြန်နှုန်းက ယခင်ကထက် ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က ကျန်းချွမ်ဈေးသို့ ရောက်ရန် ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လမ်းမလွှဲဘဲ ဤအရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းပါက ဆယ်ရက်ခန့်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

မသိလိုက်မသိဘာသာပင် နှစ်ရက် ကုန်လွန်ခဲ့သည်။

လော့ယွမ်တောင်တန်းတွင် ကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုတိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားပြီး နှစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ကျင်းနှင့် ဝူမျိုးနွယ်စုတို့၏ နယ်မြေများအားလုံးကို လင်းမိသားစုက သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် မျိုးနွယ်စုဝင်များ ပို၍ပို၍ ရွှေဦးချိုတောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး လင်းရှင်းရုန်ပင် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

ရွှေဦးချိုတောင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝပြီး အခြေချနေထိုင်ရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျန်းချွမ်ဈေးနှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိခြင်းကလည်း မိသားစု၏တည်နေရာကို အထူးအရေးပါစေပြီး မိသားစုအတွက် ဆုံမှတ်တစ်ခုအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဤအပြင် ရွှေဦးချိုတောင်တွင် ကြီးမားသော စိတ်ဝိညာဉ်စပါးခင်းများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးဥယျာဉ်များအပြင် ရွှေပန်းပင်များ၏ မသေးငယ်သော ဧရိယာတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ ရွှေပန်းပင်များသည် ပထမအဆင့် အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းများ ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ကာ ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးက ချင်းလင်ဝါးထက် မနိမ့်ကျပေ။

စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးဝါးပစ္စည်းများစွာနှင့် ရွှေပန်းပင်များကို ပြောင်းရွှေ့ကျင့်ကြံ၍ မရနိုင်သဖြင့် ကျင်းမိသားစုက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ဖန်တီးခဲ့သော ကျယ်ပြန့်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်ဘူမိကို စွန့်ပစ်လိုက်ပါက နှမြောစရာကောင်းမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုသည် ဤကိစ္စကို အလွန်အရေးကြီးပေးကာ မျိုးနွယ်စုဝင်များစွာကို စေလွှတ်၍ မြေကို သိမ်းပိုက်စေပြီး အမျိုးမျိုးသော စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ထူထောင်ကာ နှစ်စဉ် သိသာထင်ရှားသော ဝင်ငွေ ရရှိစေခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမြေကို မည်သည့် ရှုထောင့်မှ ကြည့်သည်ဖြစ်စေ မိသားစုက ဘယ်တော့မှ လက်လျှော့မည်မဟုတ်ပေ။

ညနေစောင်းတွင်…

ရွှေဦးချိုတောင်သည် ဤအချိန်တွင် အထူးတိတ်ဆိတ်နေပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက တောင်ဝကို ကင်းလှည့်နေသည်။ အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခုကို ကြည့်ရင်း လင်းရှင်းယုံက ခဏတာ အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။

မကြာမီပင် ထိုအရိပ်သည် တောင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်ရှိ လူအချို့ကို မြင်သောအခါ လင်းရှင်းယုံ၏ မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။ သူသည် ကြီးမားသော ဖွဲ့စည်းမှုကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ နှုတ်ဆက်သည်။

"ရှင်းယုံက ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုးနဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံးကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

လင်းထျန်းမင်နှင့် အဖွဲ့သားများက ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကြပြီး ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရှီလုက အနည်းငယ်ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အရင်ဆုံး အတွင်းကို ဝင်ကြရအောင် ရှင်းရုံဆီကို ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်ပါ"

သတင်းပို့ပြီးနောက် လင်းရှီလုသည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး လင်းထျန်းမင်နှင့် အဖွဲ့သားများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ရွှေဦးချိုတောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်ကို နေရာချပြီးနောက် အဖွဲ့သည် ရွှေဦးချိုတောင်အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသေးသော ကျင်းမိသားစု၏ နယ်မြေအပျက်အစီးများကို လင်းထျန်းမင်က ကြည့်ရှုရင်း ကျောက်တုံးခင်းလမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းကာ အရင်နေရာဟောင်းကို ပြန်လည်လည်ပတ်ခဲ့သည်။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မိသားစုတိုက်ပွဲ၏ အစအနများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယနေ့ ရွှေဦးချိုတောင်တွင် မည်သည့် အပျက်အစီးမှ မတွေ့ရတော့ဘဲ မပျက်စီးသေးသော အဆောက်အအုံအချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရွယ်အစား များစွာ လျော့နည်းသွားသော်လည်း သေသေသပ်သပ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် လင်းထျန်းမင်နှင့် အဖွဲ့သားများ ရွှေဦးချိုတောင်၏ ပင်မတောင်ထိပ်ရှိ အသစ်ဆောက်ထားသော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် ထိုင်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး လင်းရှင်းရုန်သည် သတင်းရသည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဖခင်နှင့် တစ်နှစ်ကျော် မတွေ့ရသေးသော်လည်း ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်သို့ အဆင့်တက်လာခြင်းမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လူတိုင်း နေရာယူကြသည်။ လင်းရှင်းရုန်က သူတို့ လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းသည်။ လင်းရှီလုသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ သူတို့ လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပြောပြသည်။

"ကျန်းချွမ်ဈေးလေ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ကျန်းချွမ်ဈေးကို ချဲ့ထွင်တော့မှာလား"

လင်းရှင်းရုန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ယခင်က လော့ယွမ်ဈေးတွင် ရေရှည်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး စီးပွားရေးကို ကောင်းစွာသိရှိသူဖြစ်ရာ မိသားစု၏ မဟာဗျူဟာမြောက် အစီအစဉ်ကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသည်။ ထို့နောက် လင်းရှင်းရုန်သည် ရွှေဦးချိုတောင်၏ အခြေအနေကိုလည်း အတိုချုပ် ပြောပြခဲ့ပြီး ဈေးကွက်နှင့် ပတ်သက်သည့် စီးပွားရေးကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးကြသည်။

တစ်နာရီကျော်ကြာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် ရွှေဦးချိုတောင်၏ အခြေအနေကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ကြပြီး အဖိုးတန်သော အမြင်များကိုလည်း ရရှိခဲ့ကြသည်။ ညနက်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရှီလုက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောကာ ညွှန်ကြားသည်။

"ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။ အားလုံး အနားယူကြတော့။ သန်ဘက်ခါ မနက်စောစော ပြန်ထွက်ကြမယ်"

လင်းရှင်းရုန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းရှင်းယုံနှင့်အတူ လင်းရှင်းလီနှင့် အခြားသူများသည် ၎င်းတို့ အနားယူရန် နေရာများ စီစဉ်ပေးရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် လင်းထျန်းမင်နှင့် လင်းရှီလုတို့ကို ဤခြံဝင်းတွင် အနားယူရန် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ အဘိုးက ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဆေးလုံးနှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆေးလုံးတစ်ပုလင်းကို ထပ်ပေါင်းထည့်၍ ဖခင်အား ပေးအပ်သည်။

"အဖေ ဒီဆေးလုံးသုံးပုလင်းက အဘိုးက အဖေ့အတွက် ပေးလိုက်တာပါ"

 လင်းရှင်းရုန် အနည်းငယ် သံသယဖြစ်နေသော်လည်း ထုတ်မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ငါ့မှာ ကျင့်ကြံဖို့ ဆေးလုံးတချို့ ရှိသေးတယ်။ တစ်ပုလင်းစီ ယူကြပါလား"

လင်းရှီလုက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ရှင်းရုံ ယူလိုက်ပါ။ ထျန်းမင်က ဒုတိယအဆင့် ဆေးဝါးပညာရှင် ဖြစ်နေပြီ။ မင်းအဖေလည်း ဆေးလုံးတွေ မရှားဘူး။  ငါလည်း မရှားဘူး"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှင်းရုန်၏ မျက်နှာက ဝမ်းသာအားရ ဝင်းပသွားပြီး ဆေးလုံးများကို လက်ခံယူကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအောင်မြင်မှုများကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် လင်းရှီလုသည် ထွက်ခွာရန်နှင့် အနားယူရန် ပြင်ဆင်သည်။ ညွှန်ကြားချက်များစွာ ပေးပြီးနောက် လင်းရှင်းရုန်လည်း ထွက်ခွာရန် ထရပ်သည်။

လူတိုင်း အနားယူရန် ထွက်သွားကြပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် နောက်ဆုံးမှ ထွက်ခွာကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ ပြန်၍ အနားယူလိုက်သည်။