ဧကရာဇ်မင်းနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ယုန်အန်းလမ်းပေါ်မှ အခြေအနေကို ကြားသိပြီးနောက် ယန်ချန်နှင့် ဖေးရွှင့်တို့သည် လျိုကျန့်လီနှင့် နင်ရွှမ်နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

လမ်းတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လျိုကျန့်လီသည် ရုတ်တရက် သူမ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ကိုယ်ကို လင်းလက်စေကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ညီလေးထံတွင် မမျှော်လင့်ထားသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် လျိုကျန့်လီ အရင်ထွက်ခွာသွားသည်ဟု တွေးဆလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက် အလျင်အမြန်သွားကြသော်လည်း အတော်အသင့်အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အားကောင်းသောစွမ်းအားတစ်ခုက ထိုးနှက်ပြီး သူတို့ကိုဆွဲခေါ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သူတို့ရှေ့မှ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ချန်နှင့် အခြားသူများသည် ထိုစွမ်းအား ဘယ်ကလာသည်ကို နားလည်မနေနိုင်တော့ပေ။

ဖေးရွှင့်သည် သူ၏ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်နှင့်အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ပြီး သူ၏အသက်ရှူသံအောက်တွင် တီးတိုးရေရွတ်သည်။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့သင်ကြားမှုတွေကို အရှက်ရစေတာပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ "မိန်းမရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းတာပဲ။"

ထို့နောက် သူလျှောက်သွားပြီး လူများ၏ရောဂါများ၏ မူလအစနှင့် ကြည်လင်နက်ရှိုင်းသော အစီအရင်၏ ထိရောက်မှုကို အတိုချုံးရှင်းပြလိုက်သည်။

ကြည်လင်နက်ရှိုင်းသောအစီအရင်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ချန်က အံ့ဩကြောင်းဖော်ပြသည်။

"ကျိန်စာတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ အစီအရင်တစ်ခု တကယ်ပဲရှိနေတာပဲ။ ဒီအစီအရင်ကို ဖန်တီးခဲ့သူက တကယ်ကိုထူးခြားတယ်။ မင်းဒီအစီအရင်ကို ဘယ်လိုသင်ယူခဲ့တာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက စီနီယာရွှမ်း၏ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ငါဒီအစီအရင်ကို အကယ်ဒမီမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သင်ယူခဲ့တာပါ။ ဒီနေ့အသုံးဝင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။"

စီနီယာရွှမ်းကို အကယ်ဒမီကနေ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့ရှင်းပြချက်က လက်ခံနိုင်လောက်ပါတယ်ဟု ချင်ဖုန်းက သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

ယန်ချန်က နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချသည်။

"အကယ်ဒမီမှာ ဒီလောက်အသိပညာတွေ အများကြီးရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ စီနီယာနဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ဆရာက ငါတို့ကိုဝင်ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ အခုအကယ်ဒမီမရှိတော့မှတော့ ငါတို့လေ့လာချင်ရင်တောင် လက်တွေ့မကျတော့ဘူး။"

သူ၏ဘေးမှ ဖေးရွှင့်သည် ပို၍ပင်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏ညီလေးသင်ကြားပေးခဲ့သော စစ်ရေးနည်းဗျူဟာများသည် အကယ်ဒမီတွင် သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို မကြားခဲ့ရသေးပေ။

အကယ်ဒမီသာ ရှိနေသေးလျှင် သူနေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဒီလိုဒုက္ခခံရမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အကယ်ဒမီသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ဖတ်ရှုမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ချန်သည် အစီအရင်အောက်တွင် ကုသခံနေရဆဲဖြစ်သော လူများကိုကြည့်ပြီးနောက် မောပန်းနေသော ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဒီအစီအရင်ထဲကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင် ထိုးသွင်းလိုက်သရွေ့ ကျိန်စာကို ဖယ်ရှားနိုင်တာလား။"

"ဟုတ်တယ်" ဟု ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆို မင်းနားပြီး ကျန်တာငါတို့ဂရုစိုက်လိုက်မယ်။"

ဖေးရွှင့်က ထပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာယန်နဲ့ စီနီယာဖေး။"

ချင်ဖုန်းက လေးစားစွာဖြင့် သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။

ဖေးရွှင့်သည် ပဉ္စမအဆင့် ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်တွင်ရှိပြီး ယန်ချန်သည် စာပေသူတော်စင်တာအို မျိုးဆက်၏ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ကိုယ်ထဲမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ပမာဏသည် ချင်ဖုန်းထက် များစွာသာလွန်သည်။

သူတို့သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ကို ကြည်လင်နက်ရှိုင်းသောအစီအရင်ထဲသို့ ထိုးသွင်းပြီးနောက် အစီအရင်သည် မူလသုံးပေပတ်လည်မှ ဆယ်ပေအထိ သိသိသာသာ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

အစီအရင်ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ တစ်ချိန်တည်းတွင် ကုသနိုင်သောလူအရေအတွက် သိသိသာသာ တိုးများလာသည်။

အရာအားလုံး ချောမွေ့သွားသည်။

ဤကာလအတွင်း တော်ဝင်သမားတော်အိုသည် နောက်ထပ်အကြံဉာဏ်တစ်ခုရပြီး အရပ်ဘက်နှင့်စစ်ဘက်အရာရှိများကို အစီအရင်ထဲသို့ အရင်ဝင်ရောက် ကုသမှုခံယူစေချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လျိုကျန့်လီထံမှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတုန်လှုပ်သွားပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏မျက်နှာဘေးမှ သွေးများသည် အနည်းငယ်နာကျင်နေဆဲဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှသော ရန်စမှုတွင် ဓားဆွဲမည့်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် မဆင်မခြင်မလုပ်ရဲပေ။

မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ်လူနှင့်မြင်းတစ်စုံသည် တော်ဝင်မြို့တော်ဘက်သို့ အလျင်အမြန်ချဉ်းကပ်လာသည်။

လူများစွာသည် ဆူညံသံကိုကြားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လျိုထန်းလုသည် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ပြောသည်။

"ဧကရာဇ်မင်ရဲ့ မိန်းမစိုးချုပ်ကြီးလား။ သူဘာလို့လာရတာလဲ။"

"နန်းတော်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်လည်း ရောဂါကူးစက်ခံထားရပြီး အဲ့ဒီကူးစက်ခံရသူရဲ့အဆင့်အတန်းက မနိမ့်ဘူးထင်တယ်"

အဘိုးကြီးလျိုက တွေးဆလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရေးတကြီးကိစ္စမရှိလျှင် ဧကရာဇ်မင်း၏ မိန်းမစိုးချုပ်ကြီးကို စေလွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

အဖွဲ့သည် လူအုပ်၏အပြင်ဘက်အစွန်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဦးဆောင်လာသော နူးညံ့သောအသံနှင့်အဘိုးအိုက ပြတ်သားစွာပြောသည် "ချင်မိသားစုက ချင်ဖုန်းဘယ်မှာလဲ။"

"ကျွန်တော့်ကိုရှာနေတာလား။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ။"

မိန်းမစိုးချုပ်ကြီးသည် ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ပြီး အစီအရင်အောက်မှလူများ ရောဂါမှ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ချင်၏သားအကြီးဆုံးတွင် အရည်အချင်းအချို့ရှိနေသည်။ တော်ဝင်သမားတော်အားလုံး ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေသော ရောဂါကိုကုသရန် နည်းလမ်းတစ်ခု သူတကယ်ပဲရှိနေသည်။

သူသည် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖော်ရွေသောအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်မျိုးရိုးနာမည်က လီပါ ကျွန်တော်က နန်းတော်ရဲ့အကြီးအကဲအစေခံပါ။ အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားကိုတွေ့ချင်တယ် ဒါကြောင့် အမြန်ဆုံးလိုက်ခဲ့ပါ။"

"ဧကရာဇ်မင်းက ကျွန်တော့်ကိုတွေ့ချင်တယ်ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ချင်ဖုန်း အံ့ဩသွားသည်။

"သခင်လေး"

မလှမ်းမကမ်းတွင် ချင်ဖုန်းကို အချိန်တိုင်းကြည့်နေသော သူ၏ဒုတိယမေမေက စိုးရိမ်စွာကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မိန်းမ။ ဖုန်းအာက ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာသိပါတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏ဖခင်က ဒုတိယမေမေ၏လက်ဖမိုးကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ရပ်နေသေးတာလဲ။"

အကြီးအကဲအစေခံလီသည် ချင်ဖုန်း၏တုံ့ဆိုင်းမှုကိုမြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

"အိုး အိုး။"

ချင်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။"

ဤအချိန်တွင် လျိုကျန့်လီ၏နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ပွင့်သွားသည်။

"ဒီ..."

အကြီးအကဲအစေခံလီသည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သူ၏အဆင့်အတန်းဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှနတ်သမီးလေး လျိုကျန့်လီ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ သမိုင်းတွင် အသက်အငယ်ဆုံး တတိယနယ်ပယ်ဓားနတ်ဘုရားမကို သဘာဝအတိုင်း မှတ်မိသည်။

အနာဂတ်တွင် သူမသည် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထိုသို့သောပုဂ္ဂိုလ်သည် သူစော်ကားနိုင်သောသူတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဧကရာဇ်မင်းက ချင်ဖုန်းကိုသာ တွေ့ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူလျိုကျန့်လီကိုပါ ခေါ်သွားလျှင် စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ရာကျမည်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် အကြီးအကဲအစေခံလီ၏ ဒွိဟအခြေအနေကိုမြင်ပြီး သူ၏ဘေးမှမိန်းမကို အကြံပေးလိုက်သည်။

"အရင်ကမိစ္ဆာကိစ္စကြောင့် မင်းကိုယ်ရဲ့လုံခြုံရေးကို စိုးရိမ်နေတာ ကိုယ်သိတယ် ဒါပေမဲ့ ကိုယ်နန်းတော်ကို တစ်ယောက် တည်းဝင်နိုင်ပါတယ်။ နန်းတော်ထဲမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးရှိတယ် ဒါကြောင့် ဘာအန္တရာယ်မှရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ချင်သခင်လေးမှန်ပါတယ်"

အကြီးအကဲအစေခံလီက ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

"ကျွန်မစိတ်မချဘူး။"

လျိုကျန့်လီက ခိုင်မာသောသဘောထားဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြီး သူမ၏ကျောကို ညင်သာစွာပုတ်ကာ ပြောသည်။

"လိမ္မာတယ်နော် ကိုယ့်စကားနားထောင်။ ကိုယ်ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

လီကျန့်လီ၏နားများ အနည်းငယ်နီရဲသွားသည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆို ဂရုစိုက်ပါ။"

ဒါက မိန်းမစိုးချုပ်လီကို အငိုက်မိသွားစေသည်။

လီကျန့်လီကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တတိယတန်းအဆင့် လက်ထောက်စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ သားကို ဒီလောက်နာခံစွာ နားထောင်လိမ့်မည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူသည် ချင်နှင့်လီမိသားစုကြားမှ လက်ထပ်မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် တော်ဝင်အိမ်တော်၏ အကြီးအကဲအစေခံဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် သူအပါအဝင် လူအများစုသည် ဤလက်ထပ်ခြင်းသည် အမည်ခံသက်သက်သာဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သာမန်အခြေအနေများအောက်တွင် လီကျန့်လီကို မည်သူထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ယခုကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့၏တွေးဆချက်များသည် လုံးဝမှားယွင်းနေသည်။

လျိုကျန့်လီ၏ ရှက်ရွံ့နေသောသမီးငယ်လေးကဲ့သို့သော အမူအရာကို ဟန်ဆောင်၍မရနိုင်ဘဲ သူတို့၏လက်ထပ်ခြင်းသည် အပြင်လူများထင်ထားသည်ထက် များစွာပိုပျော်ရွှင်သည်။

ချင်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး ချင်ဖုန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသည်။ မိန်းမစိုးချုပ်လီသည် ဤသည်ကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားလိုက်သည်။

"လီသခင်ကြီး သွားကြစို့"

ချင်ဖုန်းက သူ၏မိန်းမကို စည်းရုံးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်؟ အိုး ဟုတ်တယ်။"

အကြီးအကဲအစေခံလီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အဖွဲ့သည် တော်ဝင်နန်းတော်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

အကြီးအကဲအစေခံလီ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော တော်ဝင်နန်းတော်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ဧကရာဇ်မင်းနေထိုင်ရာ စာကြည့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

"ချင်သခင်လေး ကျေးဇူးပြုပြီး အပြင်မှာခဏစောင့်ပါ။ ကျွန်တော်အရင် သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်"

အကြီးအကဲအစေခံလီက လှည့်ပြီး အနည်းငယ်လေးစားသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အတိုချုံးအသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် စူးစမ်းလေ့လာလိုက်သည်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အုပ်စိုးသူနှင့်တွေ့ဆုံခြင်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလှသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အုပ်စိုးသူနှင့်အတူရှိနေခြင်းသည် ကျားနှင့်အတူရှိနေခြင်းနှင့်တူသည်။ သူမတော်တဆ စကားမှားပြောမိလျှင် အကျိုးဆက်များမှာ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင်ပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ၏ယခင်ဘဝမှ ဟာသတစ်ခုကို ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။

"ကျွန်တော်စကားသိပ်မပြောတတ်ဘူး။ ကျွန်တော်အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ခုခုစော်ကားမိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး လာရိုက်ပါ။"

သူထိုသို့ပြောရဲလျှင် သူ၏ခေါင်းပြတ်သွားမည်ဟု တွေးရင်း ချင်ဖုန်းသည် ထိုသို့သော အကြောင်းမဲ့ အတွေးများကို အလျင်အမြန်ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းအပြင်ဘက်မှ အစောင့်များကို သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏အမူအရာကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ အကြီးအကဲအစေခံလီသည် လေးစားစွာသတင်းပို့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ချင်သခင်လေးရောက်ရှိနေပြီး အပြင်မှာစောင့်နေပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ချင်သခင်လေးရဲ့ဆေးပညာက တကယ်ကိုထူးခြားပါတယ်။ သူက ယုန်အန်းလမ်းမှာ ကူးစက်မှုဒဏ်ခံနေရတဲ့လူတွေကို ကုသပေးနှင့်နေပါပြီ။"

ဧကရာဇ်မင်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"သူ့ကိုငါ့ဆီခေါ်ခဲ့!"