ငါ့ကိုလှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲဖြစ်ရမယ်

သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဧကရီကို ဘေးစောင်းကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မမျှော်လင့်ထားသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့သလား။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါသည် ။

"ကျွန်တော်မျိုး အန်းယာမင်းသမီး ဘာလို့သတိလစ်နေလဲဆိုတာ သိရှိပြီး သူ့ကိုနိုးထအောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကိုလည်း ရှာတွေ့ထားပါတယ် ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ပြောသာပြော!"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းသည်။

"ဒါက အန်းယာမင်းသမီးကို နည်းနည်းရိုင်းစိုင်းရာကျနိုင်ပါတယ်။ သူ့ကိုနိုးထအောင်လုပ်ဖို့ သူ့လက်ကိုကိုင်ပြီး ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ကို ပို့လွှတ်ပေးရမှာပါ။"

ဤစကားများထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်းသည် သူတို့၏အာရုံစိုက်မှုကို ချင်ဖုန်းထံသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

တော်ဝင်သမားတော်များသည် အနီးကပ်စစ်ဆေးမှုများနှင့် သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရန်လိုအပ်သော်လည်း နန်းတော်ထဲမှအမျိုးသမီးများ အထူးသဖြင့် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းရှိသူများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆထိတွေ့ခြင်းမပြုရပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ်ထိလက်ရောက်ထိတွေ့ခြင်းမရှိဘဲ သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်ခြင်းပညာကို ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

သို့သော် သွေးခုန်နှုန်းကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်ထိတွေ့ခြင်းမရှိဘဲ စမ်းသပ်နိုင်သော်လည်း ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ကို ၎င်းမရှိဘဲ ဘယ်လိုပို့လွှတ်နိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့ခွင့်မပြုလျှင် ၎င်းသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရင်းနှီးမှုရှိရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်လော။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ!"

ဧကရီနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတို့ စကားမပြောမီမှာပင် တတိယမင်းသားက အရင်ထပြောသည်။

"အန်းယာရဲ့မြင့်မြတ်တဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက မင်းလိုလူတစ်ယောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထိတွေ့နိုင်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး!"

အဲ့ဒီကောင် ဟောင်ပြန်ပြီ။

ကျင့်ယန်မြို့မှာတုန်းက သူယာအန်းကို ကြည့်ရုံတင်မကဘူး တစ်ကိုယ်လုံးကိုလည်း ထိတွေ့ခဲ့သေးတာပဲ

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဤအတွေးများကို သူသူ့ဘာသာသူသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"လက်ကိုင်ရုံပဲလား။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သတိလစ်နေသော အန်းယာကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးလက်ကို အန်းယာမင်းသမီးရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှာ တင်လိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ချက်ချင်းမတုံ့ပြန်ဘဲ သူ၏မယ်တော်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အနည်းငယ်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ရှေ့ဆက်ပြီးကုသလိုက်ပါ။"

ချင်ဖုန်းသည် အမိန့်ကိုလက်ခံပြီး သူ၏လက်ကို အန်းယာမင်းသမီး၏လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏အတွင်းမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်ကို သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် သူမ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားစေသည်။

နတ်ဘုရားပင်လယ်ကို သန့်စင်ရန်မှာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင် အမြောက်အမြားလိုအပ်သည်။ ချင်ဖုန်းသည် ယုန်အန်းလမ်းပေါ်တွင် ပမာဏများစွာ သုံးစွဲခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတော်တော်လေး မောပန်းနေသလို ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏အသားအရေသည် အလွန်ဖြူဖျော့နေသည်။

သို့သော် သူတို့၏မိတ်ဆွေဖြစ်မှုအတွက် သူအစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သတိလစ်နေသော အန်းယာ၏မျက်တောင်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

စောင့်ကြည့်နေသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် ဧကရီတို့နှစ်ဦးလုံး ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်နှာများလင်းလက်သွားကြသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲညည်းသံတစ်ခုက ချင်ဖုန်းကိုယ်တိုင်အပါအဝင် လူတိုင်းကို မှင်တက်သွားစေသည်။

တစ်ခဏတာ မျက်လုံးအားလုံးသည် ချင်ဖုန်းထံသို့ စူးစိုက်နေကြသည်။ ထူးဆန်းသော တုန်လှုပ်သောနှင့် ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

မဟုတ်ဘူး ငါမင်းကိုဒီလောက်ကောင်းကောင်းကုသပေးနေတာ မင်းကဒီလိုအသံမျိုးထွက်ရသလား။ မင်းငါ့ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား။ ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ၏အကြည့်များက ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသားကို တဒိန်းဒိန်းခုန်စေသည်။

ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်နိုင်လျှင် အကျိုးဆက်များမှာ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင်ပင်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်း၏ အားသာချက်များသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပြည့်အဝပြသခဲ့သည်။ ချင်ဖုန်းသည် နောက်သို့ယိုင်နဲ့ကာ စဉ်းစားမနေဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီးနောက် သတိလစ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော အန်းယာမင်းသမီးသည် ဖြည်းညင်းစွာမျက်လုံးဖွင့်ပြီး နိုးထလာသည်။ သူမခေါင်းကိုဘေးသို့လှည့်လိုက်ရာ လူတိုင်းကိုမြင်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတော် မယ်တော် ကျွန်မဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"

သူမဖြည်းညင်းစွာထထိုင်ပြီး ရုတ်တရက်မြေကြီးပေါ်မှ ရင်းနှီးသောပုံရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ချောမောသောမျက်နှာနှင့် အနက်ရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသတိလစ်နေပုံရသည်။

သူဘာလို့ဒီမှာရောက်နေတာလဲ။ သူငါ့ကိုဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်သွားတာလား။

စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မသက်မသာဖြစ်ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးသောစိတ်ခံစားချက်များ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချင်ဖုန်းကိုဘေးသို့ကူညီခိုင်းပြီး ဂရုစိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူချဉ်းကပ်သွားပြီး အန်းယာကို ဇာတ်လမ်းအစအဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဧကရီသည် နန်းတွင်းအပျိုတော်များကို အန်းယာအတွက် လက်ဖက်ရည်ပြင်ဆင်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးကိုကြားပြီးနောက် အန်းယာသည် သတိလစ်နေသော ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်သွားပြီး သူမတွေးလိုက်သည် သူငါ့ကိုနောက်တစ်ခါ ကယ်တင်ခဲ့ပြန်ပြီ။

"အစ်ကိုတော် သူဘာလို့သတိလစ်သွားတာလဲ"

အန်းယာက စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

"မိန်းမစိုးလီရဲ့အဆိုအရ သူဒီကိုမလာခင် ယုန်အန်းလမ်းပေါ်က လူအများကြီးကို ကုသပေးခဲ့ပြီးပြီ။"

"အလွန်အကျွံသုံးစွဲမှုနဲ့ ဖိစီးမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တွေးဆလိုက်သည်။

အန်းယာ၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ဟသွားပြီး သူမခေါင်းကိုလှည့်ကာ သတိလစ်နေသော ချင်ဖုန်း၏ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နူးညံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမမသိလိုက်သည်မှာ ချင်ဖုန်းသည် ထိုညည်းသံကိုကြားပြီးနောက် အပြစ်ပေးခံရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် သတိလစ်ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်ခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်လိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ထိုညည်းသံနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြုမူကြပြီး တမင်တကာဖော်ပြခြင်းကို ရှောင်ရှားကြသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တတိယမင်းသားက ပြောသည်။

"ဒီလူက အန်းယာကိုကုသပေးခဲ့ပေမယ့် အရင်ကကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ပြစ်မှုတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာက ဘယ်မှာလဲ။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ သတိလစ်ဟန်ဆောင်နေသော ချင်ဖုန်းသည် ခုန်ထပြီး ဤလူ၏ပါးစပ်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူ၏စကားများက ဘာလို့ဒီလောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းရတာလဲ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ထပ်ခါတလဲလဲပစ်မှတ်ထားမှုက ချင်ဖုန်းကို တစ်ခုခုစဉ်းစားမိစေသည်။

သူသူ၏ယောက္ခမအိမ်သို့ သွားသောအခါ အဘိုးကြီးက ထန်ရွှမ်းသည် အကြောင်းမဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင် ဒုက္ခရှာရဲမည်မဟုတ်ဟု ပြောခဲ့သည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ကြီးနှင့် လျိုမိသားစု၏ရန်သူဖြစ်သော ထန်ဟုန်ယွင်ပင်လျှင် သူ၏သားကို ဤသို့သောမိုက်မဲသည့်အရာတစ်ခု လုပ်ခိုင်းမည်မဟုတ်ပေ။

ဒါဆို ထန်ရွှမ်းနောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသူ၏အဆင့်အတန်းသည် မနိမ့်ပေ။ ဒါကြောင့် ထန်ရွှမ်းက သူလုပ်ခဲ့သည့်အရာကို လုပ်ရဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တတိယမင်းသားက အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကလည်း သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူငယ်ငယ်တုန်းက သူ၏မိန်းမကို တပ်မက်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ရှာဖွေပေမယ့် မရရှိဘဲ အချစ်နဲ့အမုန်းကြောင့် နာကြည်းမှုသိုမှီးထားခြင်း ထိုသို့သောဇာတ်ကွက်သည် တော်တော်လေးသာမန်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း အခြေအနေကိုသုံးသပ်နေစဉ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ရောဂါကုသပြီး အသက်ကယ်တင်တဲ့သမားတော်တစ်ဦးအနေနဲ့ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့မှုအချို့က ရှောင်လွှဲမရနိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် အန်းယာကိုနိုးထအောင်လုပ်ဖို့ သူအားကုန်ထုတ်ပြီး မူးလဲသွားတဲ့အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ အပြစ်နဲ့အကျိုး မျှခြေဖြစ်သွားတာပဲ။ ဘာလို့အပြစ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေရတာလဲ။"

တောင်းပန်ပါတယ် ငါမင်းကိုအထင်သေးခဲ့မိတယ်။ မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ

ချင်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင်ထပ်ပြောပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအပေါ် သူ၏အမြင်ကို တစ်ဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

တတိယမင်းသားက တစ်ခုခုပြောတော့မည်အပြု အန်းယာက အားနည်းစွာပြောသည်။

"အရှင်မင်းသား ကျွန်မနည်းနည်းပင်ပန်းသလိုခံစားရတယ်။"

ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့သည် မိခင်တစ်ဦးတည်းမှ မွေးဖွားလာခြင်းမဟုတ်သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသားကြားမှ ကွာဟချက်သည် လူသိများသော်လည်း အန်းယာသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ တတိယမင်းသားကို သူမ၏အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိသည်။

ယခုသူမသည် "အရှင်မင်းသား" ဟူသောဘွဲ့ကိုအသုံးပြုပြီး သူ့ကိုထွက်သွားရန်ပင် အမိန့် ပေးနေသောကြောင့် သူမတကယ်ပဲဒေါသထွက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

တတိယမင်းသားက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါမနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။"

ပြောပြီးနောက် သူလှည့်ကာ အန်းယာ၏နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

တတိယမင်းသား ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် တော်ဝင်သမားတော်များနှင့် နန်းတွင်းအပျိုတော်များကို ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးလီက ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး မေးသည်။

"အရှင်မင်းသားက ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သူ့ကိုခေါ်သွားစေချင်ပါသလား။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ခေါင်းခါသည်။

"သူ့ကိုဒီမှာခဏနားခိုင်းလိုက်။ နောက်ကျရင် ငါတစ်ယောက်ယောက်လွှတ်ပြီး သူ့ကိုခေါ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်။"

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြင်ပလူတစ်ဦးကို မင်းသမီး၏နန်းတော်တွင် နေခွင့်ပြုခြင်းသည် ကျင့်ဝတ်နှင့်ဆန့်ကျင်သည်မှာ သေချာသည် အထူးသဖြင့် ဧကရီရှိနေသေးသည့်အခါတွင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရှိနေပြီး လျှို့ဝှက်အစောင့်များက သူ့ကိုကာကွယ်ပေးနေသောကြောင့် ၎င်းသည် များစွာဒုက္ခဖြစ်စေမည်မဟုတ်ပေ။

သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော ချင်ဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ပြီးနောက် မိန်းမစိုးလီသည် ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးမှ လေးစားစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

အချိန်တိုအတွင်း ကျယ်ပြန့်သောနန်းတော်ထဲတွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဧကရီ အန်းယာနှင့် သတိလစ်ဟန်ဆောင်နေသော ချင်ဖုန်းတို့သာ ကျန်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ဧကရီက ပြောသည်။

"လူတိုင်းထွက်သွားနှင့်ပြီ။ မင်းဘယ်အချိန်အထိ သတိလစ်ဟန်ဆောင်နေဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တွေ့သွားပြီလား။ ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး။ ငါ့ရဲ့သရုပ်ဆောင်မှုက အပြစ်အနာအဆာကင်းသင့်တယ် ဒါက အမှောင်အမြင်တစ်ခုပဲဖြစ်ရမယ်။

သူ၏ယုံကြည်ချက်တွင် ခိုင်မာစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် လုံးဝမလှုပ်မယှက်ဘဲ နေလိုက်သည်။

"မင်းအသက်မကြီးသေးပေမယ့် မင်းရဲ့ပရိယာယ်တွေက နန်းတွင်းအရာရှိတွေလောက် များပြားတယ်။ မင်းစိတ်အေးအေးထားလို့ရတယ် နန်းတော်က မင်းကိုအပြစ်မပေးဘူး။ မင်းရဲ့အသေးအဖွဲလှည့်ကွက်တွေက ဒီနန်းတော်မှာ ဒီမိဖုရားခေါင်က အများကြီးမြင်ဖူးပြီးသား။"

စကားလုံးများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် လှုပ်ရှားမှုလက္ခဏာမရှိပေ။

ဧကရီသည် အမူအရာမပြောင်းဘဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆထပ်ပြောသည်။

"မင်းတစ်သက်လုံး ထောင်ထဲမှာပဲ နေချင်နေပုံပဲ။ ဒီနန်းတော်က မင်းဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်။"

ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ခုံတန်းရှည်မှ ခုန်ထလိုက်သည်