ထုံချန့်အသစ်

တောနက်ကြီးသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး မြက်ခင်းထဲမှ ပိုးကောင်များ၏ အော်မြည်သံကိုသာ ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။

ဆင်ခြေဖုံးဗီလာမှ ထွက်လာခဲ့သော လော့စုယီ၊ ဟွမ်ဖေးနှင့် အခြားသူများသည် အသားကင်စက်ရှေ့တွင် သမ်းဝေရင်း ထိုင်နေကြပြီး ကောက်ယူလာသော တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် မီးသွေးများကို အားမရှိစွာ ထိုးဆွနေကြသည်။

သူတို့ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မနက်သုံးနာရီပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထူးခြားသောဖြစ်တည်မှုဖြစ်သည့် ယန်ကျန့်နှင့် မတူပေ။ သူတို့သည် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများ ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း အနားယူရန် လိုအပ်ဆဲဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လော့စုယီနှင့် လင်လော့မေ့တို့သည် ဟိုတယ်သို့ သွားခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းစွာ အနားမယူရသေးပေ။ သူတို့သည် အဝစား၊ အားရအောင်သောက်ပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်စက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယန်ကျန့်က အိမ်တွင် တစ္ဆေများနှင့် ကစားလိမ့်မည်ဟု မည်သူသိမည်နည်း။

ဘယ်သူက ဒါကို သည်းခံနိုင်မှာလဲ။

"ဖျတ်~!"

လော့စုယီသည် ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ဟွမ်ဖေးက သူ့ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ခြင်တစ်ကောင် ရှိလို့။" လော့စုယီက ပြောသည်။

ဟွမ်ဖေးက "မင်း ခြင်ရိုက်တာ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို လာရိုက်တာလဲ။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမျက်နှာပေါ်မှာ ခြင်တစ်ကောင် ရှိနေလို့။ ငါက မင်းကို ကူညီပေးတာ။" လော့စုယီက ရှင်းပြသည်။

ဟွမ်ဖေးက "ယန်ကျန့်ဘေးမှာလည်း ခြင်တွေ ရှိတာပဲ။ မင်း ဘာလို့ သူ့ကို သွားမကူညီတာလဲ။"

"ငါက သူနဲ့ အဆင်မပြေဘူး၊ ဒါကြောင့် မလုပ်တာက ပိုကောင်းတယ်။ အဓိကက မင်း အိပ်ငိုက်တော့မယ်ဆိုတာ ငါမြင်လို့ မင်းကို သတိရှိနေစေချင်တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ဘယ်အချိန် နောက်တစ်ခေါက် ထွက်ပြေးရမလဲဆိုတာ ဘယ်သိနိုင်မလဲ။" လော့စုယီက သူ့ကို ကျေးဇူးပြုနေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ဖေးက သူ့ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး "မင်း ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ငါ ပြန်ချရတော့မှာနော်။"

"ရတယ်။ မင်းလည်း ငါအိပ်ငိုက်တော့မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ပါးရိုက်ပြီး နှိုးလိုက်ပေါ့။ ငါ့ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းတော့ မထားခဲ့နဲ့၊ ဒီတောထဲမှာ မလုံခြုံဘူး။" လော့စုယီက ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းလှည့်ကာ "ယန်ကျန့်၊ ဟိုဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ မင်း အောင်မြင်သွားပြီလား။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ချင်နေပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် အဝေးရှိ အိမ်မှအခြေအနေကို အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယခု သူ၏ဖုန်းပေါ်တွင် ရုပ်ရှင်တစ်ကား ကြည့်နေသည်။ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြစနစ်ကို အသုံးပြု၍ မိုဘိုင်းဒေတာ မျှဝေသုံးစွဲခြင်းသည် တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

"ထုံချန့်ရဲ့ အခြေအနေက ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ တစ္ဆေမျက်နှာနှစ်ခုက အတူတူနီးပါးပဲဆိုတော့ ဟန်ချက်ညီအောင်လုပ်ဖို့ လွယ်တယ်။ မကြာခင် ရလဒ်ထွက်လာမှာပါ၊ စိတ်မပူနဲ့။ ငါ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါတယ်၊ ငါ အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေတာ။" ယန်ကျန့်က ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မင်း လုံးဝစောင့်မကြည့်နေဘူး။ မင်း ဖုန်းပဲ ဆော့နေတာ။" လော့စုယီက ပြန်ချေပသည်။

ယန်ကျန့်က "ဟုတ်လို့လား။ အင်း၊ အဲ့ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီက ငါ့ရုပ်ရှင် မပြီးသေးလို့လေ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အဝေးရှိ ဗီလာကို စစ်ဆေးရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူသည် ဗီလာအပြင်ဘက်ရှိ မီးများမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပိတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး အဝေးတွင် မှောင်မည်းနေကာ ဘာမှမမြင်ရပေ။

"မင်းအိမ် မီးပျက်သွားတာလား။ မီးဖိုး ဆောင်ဖို့ မေ့နေတာလား။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ တစ်နေ့ကမှ မီးဖိုး ဆောင်ထားတာ။ ဘယ်လိုလုပ် မီးပျက်နိုင်မှာလဲ။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိရမယ်။ အခုတော့ မင်းပဲ ဖြေရှင်းတော့၊ ငါ့ကိုတော့ ဆွဲမထည့်နဲ့။" လော့စုယီသည် ရုတ်တရက် စိတ်မလုံမခြုံဖြစ်လာပြီး အမြန်ပင် အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်။"

ယန်ကျန့်၏ နဖူးပေါ်ရှိ အရေပြားသည် ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ အရာအားလုံးကို သွေးများစီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကြက်သွေးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

မကြာမီ အနီရောင်အလင်းသည် ရှာဖွေရေးမီးကြီးကဲ့သို့ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး လော့စုယီ၏ ဗီလာဘက်သို့ ရှည်ထွက်သွားသည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးမှတစ်ဆင့် ယန်ကျန့်၏ အကြည့်သည် အခန်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားသည်။ အတွင်းပိုင်းမှ အမှောင်ထုသည် တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အမြင်ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

သူသည် ဗီလာ၏ ဧည့်ခန်းမကြီးတွင် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သူတို့ရှေ့တွင် အဖျော်ယမကာဗီရိုတစ်လုံးရှိကာ ၎င်း၏ မှန်တံခါးများပေါ်တွင် လူ့မျက်နှာသုံးခု၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။

ရှင်းနေပြီ။ ထုံချန့် ထပြီး ထွက်လာခဲ့ပြီ။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူမ ယခု မည်သို့သောအခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို သေချာမသိနိုင်သေးပေ။

"အတွင်းထဲမှာ ဘယ်လိုလဲ။" လော့စုယီက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခဏစဉ်းစားပြီး "အောင်မြင်သင့်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါမသေချာဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ငါက မျက်စိနဲ့မြင်ရတာကိုပဲ အားကိုးလို့ရတာ၊ ဒါကြောင့် ငါကိုယ်တိုင် သွားစစ်ဆေးဖို့လိုတယ်။ စကားမစပ်၊ မင်းတို့ လိုက်ခဲ့ချင်လား။"

"မလိုက်တော့ဘူး၊ ရပါတယ်။ မင်းအလုပ်မင်းလုပ်ပါ။ လုံခြုံရင် ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်။" လော့စုယီက ယန်ကျန့်နှင့် ပတ်သက်ရန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ဤလူသည် သူ၏စိတ်ကူးထက်ကျော်လွန်သော အန္တရာယ်များနှင့် ကစားနေသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ အသက်ပင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

"ဒါဆို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားစစ်ဆေးရတော့မှာပေါ့။" ယန်ကျန့်က ပြောရင်း အခြေအနေကို ပြန်လည်အတည်ပြုရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင်...

ဗီလာ၏ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌...

ထုံချန့်သည် ထုံထိုင်းစွာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

မီးများမရှိသော်လည်း မှောင်နေသော ဧည့်ခန်းသည် အပြင်ဘက်အလင်းရောင်ကြောင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် လင်းနေပြီး သူမရှေ့ရှိ မှန်ထဲမှ သူမ၏ပုံရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

၎င်းသည် ထူးဆန်းပြီး သူစိမ်းဆန်ကာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ငါ ဘာလို့ အသက်ပြန်ရှင်လာရတာလဲ။ ငါ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ ဆီဇာ ဟိုတယ်မှာ သေဆုံးသွားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။" မေးခွန်းပေါင်းများစွာသည် ထုံချန့်၏စိတ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသည်။

သို့သော် ထိုမေးခွန်းများသည် သူမ၏လက်ရှိအသွင်အပြင်နှင့် ယှဉ်လျှင် အရေးမပါပေ။

သူမသိသည်မှာ သူမသည် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပုံရသည်ဟူ၍သာ။

အကြောင်းရင်းကိုမူ သူမ မသိပေ။ သူမ ယခုမြင်နေရသည်မှာ မှန်ထဲမှ မျက်နှာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာသုံးခုပါသော မျက်နှာဖြစ်နေခြင်းပင်။

တစ်ခုမှာ ထူးဆန်းစွာ ပြုံးနေသော တစ္ဆေမျက်နှာ

ဤမျက်နှာသည် သူမနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်။

သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင် အလားတူတစ္ဆေမျက်နှာတစ်ခုက သူမကို သူစိမ်းဆန်ပြီး မသက်မသာဖြစ်စေသည်၊ ၎င်းသည် ပြုံးနေသောမျက်နှာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ငိုနေသောမျက်နှာဖြစ်သည်။

မျက်နှာနှစ်ခုကြားတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာရှိသည်။ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း နူးညံ့လှပဆဲဖြစ်သော်လည်း အမူအရာမှာ အပြုံးအရိပ်အယောင်နှင့် မျက်ရည်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် အတော်လေးထူးဆန်းနေသည် - မကြာသေးမီက ပူးကပ်ခံရခြင်းမှ ကျန်ရစ်သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"ပြီးတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ငါ့ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။" ထုံချန့်သည် သူမ ယခင်ကထက် အရပ်အနည်းငယ်ပိုရှည်ပြီး ပိုသန်မာလာသည်ဟု ခံစားမိသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အသွင်အပြင်များသည် ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်များဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ပေ။

"ဒါတွေက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

ထုံချန့်သည် သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ မေးခွန်းများသာရှိပြီး မသက်မသာမဖြစ်ပေ။ သူမတွင် စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုခု ချို့တဲ့နေပုံရသည်။

"ရှပ် ရှပ်~!"

ထိုအခိုက်တွင် သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးညှင်းသော လျှပ်စစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဧည့်ခန်းမီးများ ရုတ်တရက်လင်းလာကာ မှောင်နေသောနေရာကို ချက်ချင်းလင်းထိန်သွားစေသည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် အနီးရှိအခန်းမှ ထွက်လာပြီး သူ့လက်ထဲတွင် သွေးစွန်းနေသော သတင်းစာဟောင်းတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားသည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

ထုံချန့်သည် သူ့ကို ချက်ချင်းသတိပြုမိလိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ထူးဆန်းစွာ လှည့်လိုက်ရာ ငိုနေသောမျက်နှာက သူ့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူမသည် ဤငိုနေသောမျက်နှာမှတစ်ဆင့် သူမရှေ့ရှိအရာအားလုံးကို မြင်နိုင်ခြင်းပင်။

"ငါပါ၊ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ခဏမတွေ့တာနဲ့ ငါ့ကို မေ့သွားပြီလား။" ယန်ကျန့်သည် သွေးစွန်းနေသော သတင်းစာဟောင်းကို သိမ်းလိုက်သည်၊ မျက်နှာဖုံးအဝတ်မှာမူ လုံးဝပုပ်သွားပြီး အသုံးမဝင်တော့ပေ။ မျက်နှာဖုံးအဝတ်သည် သဘာဝလွန်အရာဝတ္ထုမဟုတ်ဘဲ ငိုနေသောမျက်နှာအတွက် သယ်ဆောင်သူသာဖြစ်ပြီး အထူးစွမ်းရည်များ မပိုင်ဆိုင်ပေ။

"ယန်ကျန့်?" ထုံချန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာပြီး သူမ၏ မူလမျက်နှာဖြင့် သူ့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

ယန်ကျန့်က "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျောက်ကျန့်ကော်ဆီက အကြောင်းကြားစာရတယ်၊ မင်း Z မြို့မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရင်း ပျောက်သွားတယ်လို့။ နောက်ပိုင်း ငါ လာကူညီပြီး ဖုန်းချွမ်၊ ရှုံဝန်ဝန်နဲ့ တခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေနဲ့အတူ ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းလိုက်တယ်၊ ဒီလောက်ပါပဲ။"

"ငါ အဲ့ဒါကို မေးနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်သွားရတာလဲလို့ မေးနေတာ။" ထုံချန့်က မေးသည်။

ယန်ကျန့်က "မင်း သေသွားတယ်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်က သတ်လို့၊ လူ့မျက်နှာတစ်ခုတည်းပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ ငါက အထူးနည်းလမ်းတချို့သုံးပြီး မင်းကို ပြန်အသက်သွင်းပေးခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ မင်းကို တစ္ဆေမျက်နှာနှစ်ခု ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ဒီလောက်ပါပဲ။"

"ဒါ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘူး။" ထုံချန့်က သူမ၏လက်များကို ဆန့်တန်းကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းသောလက်များသည် လုံးဝသူစိမ်းဆန်နေသည်။

"မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင်က သိမ်းသွားပြီး အခု ဖုန်းချွမ်ဆီမှာ ရှိသင့်တယ်။ မင်းတွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် ငါကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းကို ပြန်အသက်သွင်းဖို့အတွက် မင်းရဲ့မူလခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးလို့မရဘူး။ ငါ မင်းအတွက် တခြားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှာပေးခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါက ငါရှာတွေ့နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကိုက်ညီတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။ မင်း သိပ်ကျေနပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ငါ ထည့်စဉ်းစားခဲ့ပါတယ်။"

"မင်းကို လတ်ဆတ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပေးဖို့အတွက် အပြစ်မဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ငါသတ်စေချင်တာ မဟုတ်ရင်ပေါ့။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ ငါ့ကို ပြန်ရှင်သန်စေဖို့အတွက်နဲ့ တခြားသူတွေကို သတ်ပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူလို့မဖြစ်ဘူး။ မင်း အဲ့လိုမလုပ်ခဲ့လို့ ငါဝမ်းသာတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ထုံချန့်က သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ထိုသို့သော ရက်စက်သည့်နည်းလမ်းကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "ငါလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါမလုပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ လက်ရှိအသွင်အပြင်ကို မင်း လက်ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ ငါတွေးမိတယ်။"

ထုံချန့်က တုံ့ပြန်မည့်အစား "ဒါက အခု ဘယ်သူ့ခန္ဓာကိုယ်လဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော် ကျောက်လေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ၊ သူက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာ။ ငါ သူ့မျက်နှာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တာ။ ငါသာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မင်းအတွက် မသုံးခဲ့ရင် အများဆုံး နှစ်ရက်၊ သုံးရက်အတွင်း သေသွားမှာပဲ။ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘူး။" ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘူး... ဒီလိုလည်း တော်တော်ကောင်းပါတယ်။" ထုံချန့်သည် သူမရှေ့ရှိ မှန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏အသွင်အပြင်သစ်ကို ဆက်လက်လေ့လာနေသည်။ ဤကိုယ်ခန္ဓာသစ်ကို လက်ခံရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

"ခဏလောက် စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်ပါ။" ယန်ကျန့်က ထုံချန့်ကို မနှောင့်ယှက်လိုဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ နေဦး။" ထုံချန့်က ရုတ်တရက် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား။"

ထုံချန့်က "ငါ အရမ်းဗိုက်ဆာတယ်၊ တစ်ခုခုစားချင်တယ်... ပြီးတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ငါ့အတွက် အများကြီးလုပ်ပေးခဲ့လို့။"

"ရပါတယ်၊ အသက်ရှင်နေတာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ မဟုတ်လား။" ယန်ကျန့်က အပြုံးနုနုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် ထုံချန့်၏ခေါင်းသည် ရုတ်တရက်လည်သွားပြီး ပြုံးနေသောမျက်နှာက သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ် စိုက်ကြည့်ကာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် စကားပြောလိုက်သည်- "မပြုံးနဲ့၊ ငါ့ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ မပြုံးနဲ့။ ငါ ဒီအခြေအနေကို ကျင့်သားမရသေးဘူး၊ ငါ မတော်တဆ မင်းကို သတ်မိသွားမှာ စိုးတယ်။"

ပြုံးနေသောမျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ထူးဆန်းနေပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်က ကြက်သီးထဖွယ် ခြိမ်းခြောက်သတိပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် ထုံချန့်၏ခေါင်းသည် လှည့်သွားပြီး သူမ၏ လှပသောမျက်နှာက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသည်။ သူမ၏စကားများအရ သူသာပြုံးလိုက်လျှင် ထုံချန့်၏ပြုံးနေသောမျက်နှာသည် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာမည်ဟု ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ ထိုအခါ သူသည် အသံတစ်ချက်မထွက်ဘဲ သေဆုံးသွားနိုင်သည်...

ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်အသစ်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူစွာ ငိုခြင်းသည်လည်း ခွင့်မပြုသည်မှာ သေချာသည်။

သူမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ထုံချန့်သည် တစ္ဆေမျက်နှာနှစ်ခုကို ကောင်းစွာထိန်းချုပ်ပြီးနောက် သူတို့ကို စကားပြောခိုင်းနိုင်ပြီး သူမကိုယ်စား မြင်ခိုင်းနိုင်သည်ဟု ထင်ရကာ လက်တွေ့တွင် မျက်နှာသုံးခုကို အသုံးချနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်း မြန်မြန်ကျင့်သားရအောင်လုပ်ရတော့မယ်၊ ဒါက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပါ့မယ်။" ထုံချန့်က အလေးအနက်ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က "ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ အစားအစာရှိတယ်၊ ငါ မင်းအတွက် တစ်ခုခုသွားယူပေးမယ်။"