တန်ဖိုး

"ဖာ့ခ်၊ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက သူဘယ်သူထင်နေလဲမသိဘူး၊ ငါ့ကို သူနဲ့အရက်အတူသောက်စေချင်နေသေးတယ်။" သူမက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်။ သူက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ ပိုက်ဆံပုပ်နည်းနည်းရှိတာနဲ့ သူက အထူးအဆန်းတစ်ခုခုလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့ခြေထောက်တွေကို တစ်ချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေတာ၊ သူက ငါ့ရဲ့နူးညံ့ချောမွေ့တဲ့ခြေထောက်တွေကို ထိဖို့ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ယန်ကျန့်တောင်မှ မထိဖူးဘူး။"

သူမ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းယန်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် ယနေ့ ကုမ္ပဏီကိစ္စအချို့ကို ဆွေးနွေးရန် သွားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်လာသော ကျန်းလီချင်က အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်- "မင်းနဲ့ ယန်ကျန့်က အဆင်မပြေဘူး ဟုတ်လား။"

ကျန်းယန်က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်- "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က ဆက်ဆံရေးကောင်းပါတယ်။ ငါတို့ စီးပွားရေးစလုပ်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတုန်းက တစ်အိပ်ရာတည်းမှာ အမြဲတမ်းအိပ်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမယ့် ငါက သူ့အကြိုက်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ သူက ငါ့အပေါ်မှာ နွေးထွေးမှုမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါက သူ့ကို တစ်သက်လုံး ကပ်တွယ်နေမှာပဲ။ ဟုတ်သား၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီနေ့ ဒေါသမထွက်တာလဲ။ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက မင်းရဲ့ရင်ဘတ်ကိုလည်း တစ်ချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေတာ။"

စကားပြောနေစဉ် သူမသည် ကျန်းလီချင်၏ ထင်ရှားသောရင်သားကို မနာလိုစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်မရှိလောက်အောင်ပင်၊ လက်တွေ့ဘဝကို ပုံပျက်အောင်လုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်၊ ကာတွန်းထဲတွင် ဆွဲမထားဘဲ ထိုမျှကြီးမားရန် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ကျန်းလီချင်က ရယ်လိုက်သည်- "ငါ အထက်တန်းကျောင်းကတည်းက ကျင့်သားရနေပြီ၊ ပြီးတော့ ငါက အမြဲတမ်း လုံလုံခြုံခြုံဝတ်စားတယ်။ အဲ့ဒီယောက်ျားတွေက အဝတ်အစားကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ဘူး၊ သူတို့ ဘာမှမမြင်ရဘူး။ ငါ ဘာလို့ ဒေါသထွက်ရမှာလဲ။ မင်းက ရည်းစားတစ်ခါမှ မထားဖူးဘူးထင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီလောက် ဒေါသထွက်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်း အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။" ကျန်းယန်က အနည်းငယ်အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက အတွေ့အကြုံရှိတယ်လေ၊ ငါသိတာပေါ့။" ကျန်းလီချင်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နေဦး၊ တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး။" ရုတ်တရက် ကျန်းယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်က "ဘာမှားလို့လဲ။ မင်း တစ်ခုခုပြန်စဉ်းစားမိပြန်ပြီလား၊ အစောပိုင်းက စာချုပ်မှာ ပြဿနာရှိလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီမှာ တစ်ခုခုမေ့ကျန်ခဲ့လို့လား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့အိမ်ထဲကို တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်သွားတယ်။ မီးတွေဖွင့်ထားတာ မင်းမတွေ့ဘူးလား။ ပြီးတော့ မနေ့က ငါဝယ်ခဲ့တဲ့ သရေစာတွေ၊ အာလူးကြော်တစ်ထုပ် ပျောက်နေတယ်။" ကျန်းယန်က လေးနက်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်- "သူခိုးဝင်သွားတယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

"သူခိုးက အာလူးကြော်တစ်ထုပ်တည်းတော့ ခိုးမှာမဟုတ်ဘူး။" ကျန်းလီချင်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်- "ဒါ့အပြင် အိမ်ထဲမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ပစ္စည်း ဘာမှမရှိဘူး။"

"တန်ဖိုးရှိတာမရှိဘူး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ မိတ်ကပ်တွေ၊ အိတ်တွေ၊ နှုတ်ခမ်းနီတွေ၊ ဂါဝန်တွေ... သိန်းပေါင်းများစွာ တန်တယ်၊ အားလုံးက ငါ ပင်ပင်ပန်းပန်း စုထားတာ။" ကျန်းယန်က ပြောသည်- "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အပေါ်ထပ်ကို စစ်ဆေးဖို့လိုတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှေကားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားသည်။

သို့သော် သူမ အပေါ်သို့ အများကြီးမတက်ရသေးခင်မှာပင် အာလူးကြော်တစ်ထုပ်ကို စားရင်း ဆင်းလာသော ယန်ကျန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အခုမှ ပြန်လာရတာလဲ။ ငါက မင်းနဲ့ ကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးမလို့ စဉ်းစားနေတာ။ မင်း အပြင်မှာ ပျော်ပါးနေပြန်ပြီလား။ အပြင်မှာ တစ္ဆေတွေနဲ့တွေ့မှာ မကြောက်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းယန်၏မျက်နှာသည် ဝမ်းသာမှုဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး သူ့အပေါ်သို့ ပစ်တိုးကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်- "ယန်ကျန့်၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေအတွင်း ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ။ ငါ နင့်ကို နေ့တိုင်းတွေးနေတယ်ဆိုတာ မမသိဘူးလား၊ အိပ်မပျော်တဲ့အထိပဲ။"

"ငါ့ကို ကြက်သီးထစေတဲ့အရာကို ဒီလောက် ချွဲနွဲ့ပြီး မပြောနဲ့။ မင်းက ညဘက် တစ္ဆေကြောက်လို့ အိပ်မပျော်တာ မဟုတ်လား။" ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားများသည် ကျန်းယန်၏နှလုံးသားကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။

သို့သော် သူမက ဝန်ခံမည့်ပုံမပေါ်ဘဲ ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ "အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ လွမ်းနေတာ။ ဒီည ငါ နင်နဲ့အတူအိပ်ချင်တယ်၊ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို ခွဲလို့မရဘူး။"

ယန်ကျန့်က ကျန်းလီချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်- "သူမ မကြာသေးမီက တစ်ခုခုကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားတာလား။ အချိန်မီ ကုသမှုခံယူရဲ့လား။ သူ ဆေးတွေသောက်နေတယ် မဟုတ်လား။ ပိုက်ဆံကို နှမြောမနေနဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့သူဌေးအနေနဲ့ ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ငါ ပြန်ပေးမယ်။"

"သူမက ကျန်းမာရေးကောင်းပါတယ်။ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်မှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခု မကြုံခဲ့ဘူးလား။" ကျန်းလီချင်၏မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်၌ စူးစိုက်နေသော ရင့်ကျက်သည့် ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်လက်သွားသည်။

"အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ ပြဿနာကြီးကြီးမားမားမရှိဘူး၊ သေလုနီးပါးဖြစ်သွားရုံပဲ။" ယန်ကျန့်က ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သေလုနီးပါး?

သူသည် ဤအသက်အသေကိစ္စကို သာမန်အသေးအဖွဲအရာတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မခြောက်ပါနဲ့၊ ငါ ကြောက်လွယ်တယ်ဆိုတာ သိသားနဲ့။" ကျန်းယန်က အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က "ငါ့အခြေအနေကို မင်းမသိဘူးလား။ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ မတော်တဆ သေသွားရင်တောင် ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒီအကြောင်းကို အခုလောလောဆယ် မပြောကြသေးဘူး။ မင်းက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို စိတ်ဝင်စားမှာမဟုတ်တာ သေချာတယ်၊ ပြောရင်လည်း မင်းကို အိပ်မက်ဆိုးတွေပဲ ပေးလိမ့်မယ်။ မကြာသေးမီက ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါ့ကို သတင်းပို့စရာအလုပ် ဘာမှမရှိခဲ့ဘူးလား။"

"အလုပ်ရှိတာပေါ့၊ ငါ ခုနကတင် နင့်ကိုယ်စား ဒေါသထွက်နေတာ။" ကျန်းယန်၏စိတ်အခြေအနေက နောက်တစ်ကြိမ် ညစ်ညူးသွားသည်။

"ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ကျန်းယန်က ကော်ဖီစားပွဲ၏အံဆွဲထဲမှ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်- "ဒါကို အရင်ကြည့်လိုက်ဦး။"

"ငါ ဒီအရာတွေကို နားမလည်ဘူး။ ကျန်းလီချင်၊ ရှင်းပြလိုက်။" ယန်ကျန့်သည် စာရွက်စာတမ်းကို ကြည့်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ၊ သူသည် မှတ်တမ်းအချို့ကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးကာစဖြစ်၍ ယခု ဤအရာများကို ဖတ်ချင်စိတ်မရှိပေ။

ကျန်းလီချင်က ပြုံးလိုက်သည်- "ဒါက ရှန်ထုံမျှော်စင်ရဲ့ လွှဲပြောင်းရေးသဘောတူညီချက်ပဲ၊ ဒါက အရင်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တဲ့အတွက် တားချန်းမြို့က မင်းကို ပေးတဲ့ဆုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေအတွင်း ကျန်းယန်နဲ့ငါ အလုပ်တွေလုပ်ပေးနေခဲ့တာ၊ ငါတို့ လုံးဝပျင်းမနေခဲ့ဘူး။"

"မျှော်စင်တစ်ခုလုံးတောင်၊ တကယ်လုပ်နိုင်တာပဲ။ ဒါက တားချန်းမြို့ရဲ့ အထင်ကရအဆောက်အအုံတစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက ပြီးစီးတာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါအရောင်းဝန်ထမ်းလုပ်တုန်းက ကားပြပွဲအတွက်တောင် အဲ့ဒီကို သွားခဲ့ဖူးတယ်။" သူမက လေးစားသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဆောက်အအုံတစ်ခုပါပဲ၊ အထူးအဆန်းမဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ငါက တားချန်းမြို့အတွက် ငါ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့တာပဲ။" ယန်ကျန့်က မှတ်ချက်ပေးသည်၊ အဆောက်အအုံတစ်လုံး၏တန်ဖိုးသည် သူ့ကို စိတ်မဝင်စားစေပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ယခု ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာ၏ တစ်ဝက်ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ပိုက်ဆံသည် သူ့အတွက် အခြေခံအားဖြင့် ပြဿနာမဟုတ်တော့ပေ၊ ကျန်ရှိသောပြဿနာများမှာ ပိုက်ဆံဖြင့် မဖြေရှင်းနိုင်သောပြဿနာများဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်၊ အဆောက်အအုံက မင်းအပိုင်ပဲ။ ကျန်တဲ့လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို ကျန်းယန်နဲ့ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။" ကျန်းလီချင်က စာချုပ်ရှိနေရာလွတ်တစ်ခုသို့ စာရွက်စာတမ်းကို ဖွင့်ပြပြီး သူမ၏အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဘောပင်ကို မယူဘဲ ရယ်ရင်း "ငါ့နာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့နောက် ဒီအဆောက်အအုံက ငါ့လက်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေမယ်လို့ မင်းထင်လဲ။"

"မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" ကျန်းယန်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ မပင်ပန်းဘဲ အဆောက်အအုံတစ်ခုရမည့်အလားအလာသည် ယန်ကျန့်ကို မဆွဲဆောင်နိုင်ပေ။ သူက အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံကို သူ့အသက်လို တန်ဖိုးထားသူမဟုတ်ဘူးလား။

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြသည်- "ငါ့လိုလူတွေက အသက်မရှည်ဘူး။ ငါသာ အနာဂတ်အတွက် အကာအကွယ်တစ်ခု သေချာချင်ရင် ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုတချို့ကို အသက်ပိုရှည်မယ့်သူတွေလက်ထဲမှာ ထားဖို့လိုတယ်။ ဒီနည်းနဲ့မှ ငါမရှိတော့တဲ့နောက် ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ဆွေမျိုးတွေက စောင့်ရှောက်မှုရနိုင်မှာ။ မဟုတ်ရင် ငါသေသွားတာနဲ့ ဒီအရာတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မလား မသေချာဘူး၊ ဒုက္ခတောင် ယူဆောင်လာနိုင်တယ်။"

"ဒါဆို မင်း ဘယ်သူ့ကို လွှဲပေးမလို့ စီစဉ်ထားလဲ။" ကျန်းယန်က စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါသည်- "ငါ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။ မနက်ဖြန် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ငါ ဒီနေ့မှ ပြန်ရောက်တာ၊ နည်းနည်းပင်ပန်းနေတယ်၊ ငါ ရေချိုးပြီး အိပ်တော့မယ်။ စကားမစပ်၊ ကျန်းဟွာ မကြာသေးမီက ငါ့ကို ဆက်သွယ်သေးလား။"

တားချန်းမြို့အတွက် ဆက်သွယ်ရေးအရာရှိမှာ ကျန်းဟွာဖြစ်သည်။ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုရှိလျှင် သူသည် သူ့ကို သေချာပေါက် ဆက်သွယ်လိမ့်မည်။

"မရှိပါဘူး၊ သူ ဒီကို မလာတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ။ မင်းထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ရှန်ထုံမျှော်စင်ကိစ္စကြောင့် တစ်ခါပဲ လာခဲ့တယ်။" ကျန်းယန်က ခေါင်းခါသည်။

"ဒါ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူမလာတာက တားချန်းမြို့ ဘေးကင်းလုံခြုံတယ်ဆိုတဲ့သဘောပဲ။ သူလာရင် များသောအားဖြင့် ဒုက္ခပါတယ်ဆိုတဲ့သဘောပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။ ယခင်ယူဆချက်သည် မမှားခဲ့၊ ဆာလောင်သောတစ္ဆေဖြစ်ရပ်ပြီးဆုံးပြီးနောက် တားချန်းမြို့သည် အထူးသဖြင့် လုံခြုံသွားသည်။ ခဏတာအတွက် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ပေါ်ပေါက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်သား၊ ငါ မနက်ဖြန်အတွက် အစည်းအဝေးတစ်ခု စီစဉ်နေတယ်။ ကျန်းယန်၊ ကျန်းဝေ့ကိုရော၊ သူ့အဖေ ကျန်းရှန်ကူကိုရော၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့မိသားစုကိုရော၊ ကျန်းဟန်ကိုရော အကြောင်းကြားပေးပါ။ ငါ ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး ကိစ္စတချို့ကို ကိုင်တွယ်ချင်တယ်။ ပြီးတော့ အစည်းအဝေးကို ရှန်ထုံမျှော်စင်မှာ လုပ်ကြရအောင်။" ယန်ကျန့်က သူ၏လက်ထဲရှိ စာရွက်စာတမ်းကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစည်းအဝေးက ဘယ်အချိန်လဲ။" ကျန်းယန်က မေးသည်။

ယန်ကျန့်က "မနက် ကိုးနာရီ။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သူတို့ကို ဒီည ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။" ကျန်းယန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါ အိပ်တော့မယ်။" ယန်ကျန့်က ညွှန်ကြားချက်များပေးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းယန်သည် ချက်ချင်း အလုပ်များသွားပြန်သည်။ သူမသည် လူတစ်ဦးချင်းစီကို ဖုန်းခေါ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဖုန်းမရှိသူများအတွက် သူမသည် သူတို့အိမ်သို့ သွား၍ တံခါးခေါက်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယန်ကျန့်၏ညွှန်ကြားချက်များကို အမြဲတမ်း အလွန်အလေးအနက်ထားသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ သူမ၏တန်ဖိုးရှိရာနေရာဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါနဲ့အတူမလိုက်ဘူးလား။" ကျန်းယန်က အိမ်မှမထွက်ခွာမီ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းခါသည်- "ငါ မသွားတော့ဘူး။ ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စက လူနှစ်ယောက်မလိုပါဘူး။ ငါလည်း ရေချိုးပြီး အိပ်တော့မယ်။ တစ်နေ့လုံး ပြေးလွှားနေရတာ၊ ငါ နောက်ထပ်မပြေးချင်တော့ဘူး။"

ကျန်းယန်ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် ထကာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် သူမသည် အိပ်ရာမဝင်ဘဲ ပဉ္စမထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းသို့ ခြေဖျားထောက်သွားသည်။

သူမက တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်- "ယန်ကျန့်၊ ရှိလား။"

"ဘာကိစ္စလဲ။" ယန်ကျန့်၏အသံက အတွင်းမှ ထွက်လာသည်။

ရေချိုးသဘက်တစ်ထည်ပတ်ထားပြီး ပါးပြင်များ အနည်းငယ်နီမြန်းနေသော ကျန်းလီချင်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသောဟန်ပန်ဖြင့် ဝင်လာသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မှတ်စုရေးနေသော ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကျွမ်းကျင်စွာ စောင်အောက်သို့ တိုးဝင်ပြီး သူ့ဘေးတွင် လှဲလိုက်သည်။

"မင်း မအိပ်သေးဘူးလား။" သူမဘေးရှိအမျိုးသားက တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလီချင်က အသံတိုးဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်- "ငါ ခဏနေရင် အိပ်မယ်။"

ကျန်းလီချင်က "ငါ အောက်ထပ်မှာ ပြောဖို့မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရတဲ့ ကိစ္စတချို့ရှိတယ်။ ငါ မင်းကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်တယ်။"

"ဘာကိစ္စလဲ။" ယန်ကျန့်က ခေါင်းမမော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို တိုက်ခန်းအနည်းငယ် ရောင်းပေးနိုင်မလား။ ငါ့ဆွေမျိုးတွေကို ဒီလူနေအိမ်ရာထဲကို ပြောင်းရွှေ့စေချင်လို့။" ကျန်းလီချင်က အကြံပြုသည်။

"မင်း ဘယ်လောက်လိုလဲ။ ငါ နောက်ကျရင် ကျန်းယန်ကို ယူလာခိုင်းလိုက်မယ်။" ယန်ကျန့်က စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းလီချင်က နှာမှုတ်လိုက်သည်- "ငါ့မှာ စုငွေတချို့ရှိပါတယ်။ မင်း ငါ့ကို လစာတချို့ ကြိုပေးလိုက်၊ ငါ ဝယ်နိုင်ပါတယ်။ မင်းက ဒီအတိုင်းပေးလိုက်ရင် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။ မင်း ငါ့ကို မယားငယ်အဖြစ် ထားချင်တာလား။ မင်းသာ ထားရင်တောင် ငါသဘောတူမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါ စော်ကားတဲ့သဘောမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မင်းရဲ့စုငွေက မလောက်ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ။" ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်- "ကျန်းယန်က မင်းကို ဒီကအိမ်ခြံမြေဈေးတွေအကြောင်း မပြောပြဘူးလား။"

"ငါ မမေးမိဘူး။ ဒါပေမယ့် အိမ်ခြံမြေကြော်ငြာဘုတ်ပေါ်က ကြော်ငြာထားတဲ့ဈေးက ၉၈၀၀ လောက်မဟုတ်ဘူးလား။" ကျန်းလီချင်က ချေပလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြုံးလိုက်သည်- "ဒါက ပြဿနာမဖြစ်ခင်ကပေါ့။ အခု သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ပြီးတဲ့နောက် ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာရဲ့ အိမ်ခြံမြေတန်ဖိုးက အဲ့ဒီထက် အများကြီးပိုတက်သွားပြီ။"

"အခု ဘယ်လောက်လဲ။"

"ငါ အခုလောလောဆယ် သူတို့ကို ဈေးကွက်ထဲ မတင်သေးဘူး။ မင်း တကယ်ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ ကျန်းရှန်ကူကို တစ်သန်းနဲ့ ဈေးဖြတ်ခိုင်းလိုက်မယ်။" ယန်ကျန့်က အခိုင်အမာပြောလိုက်သည်။

"တစ်တိုက်ခန်းကို တစ်သန်းလား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ တစ်စတုရန်းမီတာကို။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်- "ငွေချမ်းသာတဲ့သူတချို့က ငါ့နာမည်ကိုကြားပြီး ငါ့အကာအကွယ်အောက်မှာ ဒီမှာနေရတာ လွယ်တယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ အခွင့်အရေးရတုန်း သူတို့ဆီကနေ ငါ အမြတ်မထုတ်ဘဲ နေနိုင်မလား။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ တန်ဖိုးနှိမ့်ရာမကျဘူးလား။"

ကျန်းလီချင်သည် ရှက်ရွံ့ပြီး စိုးရိမ်စွာဖြင့် "မင်းက သူတို့ကို လုယက်နေတာနဲ့တူတူပဲ။ မင်းက တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ဘီလီယံတစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းနေတာလား။ ငါတော့ သေချာပေါက် မတတ်နိုင်ဘူး။"

"တိုက်ခန်းဈေးက တစ်သန်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် လုံခြုံရေးက မပေါဘူး။ ငါက အိမ်ခြံမြေရောင်းနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါက လုံခြုံရေးဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုကို ရောင်းနေတာ။ ငါရှိနေသရွေ့ ဒီအိမ်ရာမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါက လူတိုင်းကို ချက်ချင်းကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့တစ္ဆေနယ်မြေက အိမ်ရာတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းဖုံးလွှမ်းနိုင်လို့ပဲ။ လိုအပ်ရင် ငါ လူတိုင်းကိုတောင် လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တယ်။"

"မင်းပြောတာက ငါ ဒီလောက်ဈေးမကြီးသင့်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။"

သူမကို တစ်ဝက်ပြုံးရင်း ကြည့်ကာ ယန်ကျန့်က "ဒီကမ္ဘာမှာ ချမ်းသာတဲ့လူတွေ ရှားပါးတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူတို့ဆီကနေ အမြတ်ထုတ်နေတာ။ ငါ့အတွက်တော့ မင်းက တော်တော်တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်တယ်။ ငါ မင်းကို သုံးခါကယ်ခဲ့တယ်၊ ငါ့ရဲ့စံကယ်ဆယ်ရေးအရ မင်းက အခု အနည်းဆုံး ဘီလီယံပေါင်းများစွာ တန်နေပြီ။"

"ငါ ဒီလောက်တန်ဖိုးရှိမှန်း ငါဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး။" ကျန်းလီချင်က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်- "ဒါဆို ငါ့ကို တိုက်ခန်းအနည်းငယ် ပေးလိုက်တော့။ မဟုတ်ရင် ငါ့မိသားစုကို ရှင်းပြနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာတော့ ပိုက်ဆံမရှိတာသေချာတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းလူလိုရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ကမ်းလှမ်းနိုင်တယ်။"

"မင်းရဲ့တန်ဖိုးက အဲ့လောက်မြင့်မှတော့ လူကိုယူတာက ပိုပြီး ကုန်ကျစရိတ်သက်သာတာပေါ့။" ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာပြောသည်။

ကျန်းလီချင်သည် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ယန်ကျန့်ကို ပို၍ပင် နူးညံ့သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်- "တိုက်ခန်းတစ်ခန်းရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးကုန်ကျစရိတ်က ဘယ်လောက်များမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့မြင့်မားတဲ့ဈေးက ငါ့ကို နောက်ပိုင်းမှာ မင်းရဲ့လစာကနေ တရားဝင်နှုတ်ယူခွင့်ပေးတယ်၊ လက်တွေ့မှာတော့ ငါ့ကို တစ်သက်တာဝန်ထမ်း အလကားရစေပြီး အရှုံးမရှိဘူး။"

"မင်းက တကယ်ပဲ ဒါကို ငါ့အတွက် တွက်ချက်ပေးနေတာကိုး။" ကျန်းလီချင်က မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သူမ၏ထိရှလွယ်သောခံစားချက်များ ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အဲ့ဒီအကြောင်း တော်လောက်ပြီ၊ အိပ်ကြရအောင်။" ယန်ကျန့်က သူ၏မှတ်စုစာအုပ်ကို ချလိုက်သည်။

"ငါတို့ အခုချိန်ဆို အိပ်နေသင့်ပြီ။" ကျန်းလီချင်က လက်လှမ်းပြီး မီးပိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်နှင့်အတူရှိသောဘဝကို ပို၍ပို၍ ကျင့်သားရလာသည်။