လျော်ကြေး

"တစ်၊ နှစ်၊ သုံး... ဒီနေ့ကစပြီး ဒီရှစ်ထပ်က ငါ့အပိုင်ပဲ။"

ကျန်းယန်သည် ရှန်ထုံမျှော်စင်တွင် အပေါ်အောက် လှည့်လည်သွားလာရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏အမည်ဖြင့် တံဆိပ်ကပ်ထားသော ရှစ်ထပ်ရုံးခန်းအဆောက်အအုံကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် သူတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို စစ်ဆေးနေသော ချမ်းသာသည့်မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏နယ်မြေကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ယန်ကျန့်၏ခြေရာကို နင်းလိုက်ခြင်းက အကျိုးရှိသည်။ အစ်ကိုကျန့်က သူ့နာမည်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်ပါပေတယ်။

သို့သော် သူမ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် ကျန်းယန်သည် သံသယဖြစ်သောအမူအရာဖြင့် ရုတ်တရက်လှည့်ကာ "ယန်ကျန့်က ငါ့ကို အခန်းအတော်များများ ပေးတာကိုတော့ ငါနားလည်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါသူနဲ့ အတူရှိနေတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ အဓိကကူညီမှုတွေ မလုပ်ခဲ့ရင်တောင် ငါက ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းက ဘာလို့ ဝေစုရတာလဲ။ သူက မင်းကို တကယ်ပဲ အခန်း နှစ်ခန်းတောင် ပေးခဲ့တယ်။"

ကျန်းလီချင်ကို အပေါ်အောက် စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းယန်က သူမ၏နားမလည်မှုနှင့် မယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်၏မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏နားဘေးရှိဆံပင်ကို သပ်တင်ရင်း "ယန်ကျန့်က ငါက အစောဆုံးဝန်ထမ်းတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ကြိုတင်ဆုချတဲ့အနေနဲ့ လုပ်ပေးတာနေမှာပါ။ အခု သူက ဒီလောက်ချမ်းသာနေတာ၊ ဒါက သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

"တကယ်လား။ ဒါပေမယ့် ငါသိသလောက်တော့ အဲ့ဒီကောင်က အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဒီလောက် ရက်ရောမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ တခြားတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။" ကျန်းယန်က ထိုဆင်ခြေကို မယုံကြည်ပေ။

"ငါ တကယ်ပဲ တခြားဘာမှမသိပါဘူး။" ကျန်းလီချင်က အပြစ်ကင်းစင်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ ဤသို့ပြောသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို သူမ ကောင်းစွာသိသည် - သူမ အမွေးစားခံထားရခြင်းပင်... သို့သော် ၎င်းသည် အတော်လေး သာယာသောခံစားချက်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတော်လေးကျေနပ်နေသည်။

ကျန်းယန်က သူမ၏အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်- "ထားလိုက်တော့၊ ဒီအကြောင်း မပြောကြတော့ဘူး။ မင်းဝေစုက ငါ့လောက် မများပါဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး အလုပ်ကြိုးစားလုပ်။ မင်းသာ မရိုးမသားတစ်ခုခုလုပ်ရင်၊ ဘက်ပြောင်းရင်၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်အာရုံလွင့်သွားရင် မင်း ကြာကြာခံမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က ယန်ကျန့်ရဲ့အကာအကွယ်ကြောင့်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်တာ၊ အထူးသဖြင့် ဆာလောင်သောတစ္ဆေဖြစ်ရပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာပေါ့။ ငါ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းကောင်းကောင်းသိပါတယ်။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါနားလည်ပါတယ်။ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သစ္စာမရှိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ သူငါ့ကို အလုပ်မထုတ်ရင်တောင် ကျေးဇူးတင်နေရမှာ။" ကျန်းလီချင်က လျင်မြန်စွာပြောသည်- "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ပြီး သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင်မလုပ်ပါဘူး။"

"ကောင်းတယ်၊ မှန်တယ်။" ကျန်းယန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏သဘောတူညီချက်ကိုပင် မရသေးဘဲ သူမသည် အိမ်ရှင်မကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး ဝန်ထမ်းများကို စတင်ဆုံးမနေပြီဖြစ်သည်။

"ဟိုမှာ ကျန်းမမလေး၊ ကျန်းမမလေး မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီကို ဒီလောက်စောစော ရောက်နေကြတာပဲ။ စာချုပ်မကုန်မချင်း ငါတို့ ပြောင်းမထွက်ဘူးလို့ မနေ့က ငါတို့သူဌေးက မပြောခဲ့ဘူးလား။" ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့ထံသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်၊ သူသည် ကုမ္ပဏီသို့ ယခုမှရောက်ရှိလာပုံရသည်။

"ဒါကြောင့် မမလေးတို့နှစ်ယောက် အချိန်မဖြုန်းတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒါ့အပြင် တချို့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ခင်ဗျားတို့ဘာသာ မချနိုင်ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့သူဌေး လာဆွေးနွေးတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။" သူက ပြောသည်။

ဤအမျိုးသားကို မြင်သောအခါ ကျန်းယန်၏လှပသောမျက်နှာသည် ချက်ချင်းမှောင်သွားပြီး သူမက အေးစက်ခိုင်မာစွာဖြင့် "ငါတို့သူဌေးက ပြောတယ်၊ ဒီနေ့က နောက်ဆုံးသတိပေးချက်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဒါကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဖြေရှင်းချင်ရင် ခင်ဗျားတို့ကုမ္ပဏီသူဌေးကို အပေါ်ထပ်တက်ပြီး လျော်ကြေးကိစ္စ ဆွေးနွေးခိုင်းလိုက်။ ခင်ဗျားတို့ ဆက်ပြီး ခြေဆွဲနေရင် ငါတို့သူဌေးက မနက်ဖြန် တိုင်ချက်ဖွင့်လိမ့်မယ်။"

"တိုင်ချက်ဖွင့်မယ်? အနှစ်သာရမရှိဘဲ စကားကြီးစကားကျယ် မပြောနဲ့။ ခင်ဗျားတို့က ငါတို့ကို ဘာနဲ့များ တိုင်မှာလဲ။ ငါတို့ ဘာဥပဒေမှ မချိုးဖောက်ထားဘူး။" မန်နေဂျာကျန်းဟု သတ်မှတ်ခံရသူက ပြောသည်။

ကျန်းယန်က ခဏစဉ်းစားပြီး "အိုး ဟုတ်သား၊ ယန်ကျန့် ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ငါမေ့သွားတယ်။"

"သူတို့သာ ဆက်ပြီး မထွက်ဖို့ငြင်းနေရင် ယန်ကျန့်က သူတို့ကို တားချန်းမြို့ရဲ့လုံခြုံရေးကို နှောင့်ယှက်မှု၊ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကို အဟန့်အတားဖြစ်စေမှုနဲ့ တိုင်ခိုင်းတယ်... ပြီးတော့ လိုအပ်ရင် အထူးဖြစ်ရပ်တစ်ခုအနေနဲ့ ကိုင်တွယ်ခိုင်းတယ်။" ကျန်းလီချင်က ပြန်သတိရလိုက်သည်။

"ကြားတယ်မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့သူဌေးကို ငါတို့ရုံးခန်းကို လာပြီး လျော်ကြေးကိစ္စဆွေးနွေးဖို့ ဒီနေ့အထိပဲ အချိန်ရှိတယ်။ ဒီနေ့လွဲသွားရင် ခင်ဗျားတို့ကို နှင်ထုတ်တဲ့အတွက် ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။" ကျန်းယန်က ဟွန့်ခနဲဆိုကာ မန်နေဂျာကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ဆံပင်ကိုသပ်တင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျန်းလီချင်ကလည်း လေးနက်သောမျက်နှာဖြင့် "မန်နေဂျာကျန်း၊ မနေ့ကလိုမျိုး ဒုက္ခမပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါတို့ ဒါကို တရားဝင်လမ်းကြောင်းတွေကနေ ဖြေရှင်းတာက အားလုံးအတွက် ပိုကောင်းပါတယ်။ ခင်ဗျားသာ မနေ့ကလို အမူအကျင့်မျိုး ဆက်လုပ်နေရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်မ အာမမခံနိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က သူမ၏နောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူမသည် ဤသတိပေးချက်ကို ပေးပို့ရန် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပြီးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

မန်နေဂျာကျန်းသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏အကြည့်များက မသေမချာ တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လူအသုံးမကျသူတစ်ဦးမဟုတ်ပေ

ရှန်ထုံမျှော်စင်၏ ပိုင်ရှင်အသစ်သည် အရေးပါသောသူတစ်ဦးဖြစ်ရမည်ကို သူသိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ချိပ်ပိတ်ခံရပြီးနောက် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပုဂ္ဂလိကလက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤပြဿနာများကို စိတ်ပူရန်မှာ သူ၏နေရာမဟုတ်ပေ။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သူ၏သူဌေးကို ဖုန်းခေါ်ပြီး အကြောင်းကြားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း ကျန်းယန်သည် သူမ၏နယ်မြေကို စစ်ဆေးရုံသာမက အခြားအရာများကိုပါ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အဆောက်အအုံတွင် ကျန်ရှိနေသောကုမ္ပဏီများ၏ အကြီးအကဲများကို နေရာဖယ်ရှားပေးရန် အကြောင်းကြားခဲ့ပြီး သူတို့ကို တစ်ရက်နောက်ဆုံးထား၍ အချိန်ပေးခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အပေါ်ဆုံးထပ်ရုံးခန်း၌...

ယန်ကျန့်၊ ဝမ်ဘင်း၊ ကျန်းရှန်ကူနှင့် ကျန်းဟန်တို့သည် နာရီပေါင်းများစွာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကိစ္စအများစုကို ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သည်။

"ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေအတွက်တော့ လောလောဆယ် ဒီလောက်ပါပဲ။ ငါ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း J မြို့ကို သွားတော့မယ်။ ဒီကကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ အချိန်ရော စွမ်းရည်ရော မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဥက္ကဌရာထူးကိုပဲ ယူထားလိုက်မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ဦးလေးဝမ်နဲ့ ကျန်းဝေ့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်။ မန်နေဂျာနဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌအနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ကုမ္ပဏီအတွက် အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။" သူက ပြောသည်။

"ကုမ္ပဏီကို ကျန်းဝေ့လက်ထဲမှာ ထားခဲ့တာ တကယ်အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတာ မင်းသေချာရဲ့လား။" ကျန်းရှန်ကူက သူ၏ဆေးလိပ်ကို ဖွာရှိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စပ်စုသောအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

ကျန်းဝေ့က နှာခေါင်းရှုံ့သည်- "အဖေ၊ အဖေက ကျွန်တော့်စွမ်းရည်တွေကို မယုံကြည်ဘူးထင်တယ်။ ကုမ္ပဏီ လည်ပတ်လာတာနဲ့ ကျွန်တော်က စီးပွားရေးပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ အဖေ့ကို ပြမယ်။"

ကျန်းရှန်ကူက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆူပူချင်သော်လည်း ကျန်းဝေ့ ကုမ္ပဏီတွင် နေခြင်းသည် သူ့အတွက် ကောင်းသည်ဟု စဉ်းစားကာ အနာဂတ်တိုးတက်မှု မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ ထိုကလေးကို ပုံသွင်းနိုင်ပြီး ကျန်းရှန်ကူကို စိတ်ပူခြင်းမှ သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် ဝမ်ဘင်း၏စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ယန်ကျန့်၏အထောက်အပံ့ဖြင့် ကုမ္ပဏီသည် ပြိုလဲမည်မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အမြတ်အစွန်းကို မျှော်လင့်နေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းဟန်က နားမလည်သောပုံဖြင့် ကြည့်သည်- "ယန်ကျန့်၊ မင်း J မြို့ကို သွားမလို့လား။ မင်း အရင်က ပြောတာ မကြားဖူးဘူး။"

"တားချန်းမြို့ဖြစ်ရပ်ပြီးတဲ့နောက် ငါက သင်တန်းတက်ဖို့နဲ့ ဆုတွေယူဖို့ J မြို့ကို သွားရမယ်၊ တခြားကိစ္စတွေကြောင့် ငါရွှေ့ဆိုင်းထားခဲ့တာ။" ယန်ကျန့်က ရှင်းပြသည်- "ငါ ခရီးထွက်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဌာနချုပ်က ငါ့ကို ဒီမြို့ကို တာဝန်ယူခိုင်းထားတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်အေးမှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ငါက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လိုက်နာရဦးမှာပဲ။"

"မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာသွားမှာလဲ။" ကျန်းဟန်က စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံး တစ်ပတ်၊ ဒီထက်ပိုကြာရင် ပြောရခက်တယ်။" ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းမရှိတုန်း တားချန်းမြို့က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ဘယ်သူကိုင်တွယ်မှာလဲ။" ကျန်းဟန်က မေးသည်။

ယန်ကျန့်က ခဏစဉ်းစားပြီး "နောက်တစ်လလောက်အထိ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ သေချာပေါက်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး၊ စိတ်ချနိုင်ပါတယ်။ ငါမရှိတုန်း မင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းရလိမ့်မယ်။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်၊ ငါပြန်လာခဲ့မယ်။"

"အင်း၊ ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီပေါ့။" ကျန်းဟန်က ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးမှ သဘောတူလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကို ယန်ကျန့်က ကယ်တင်ခဲ့သည်၊ သူကူညီဖို့ ငြင်းဆန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

စကားပြောနေစဉ် သူသည် အစောပိုင်းက ထွက်ခွာသွားသော ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလီချင်တို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဒုက္ခရောက်ပြီ။ အောက်ထပ်ကုမ္ပဏီတွေက လုပ်ငန်းရှင်တွေ ရောက်လာပြီ။"

ယန်ကျန့်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "သူတို့ရောက်လာတာက ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်ဘူးလား။ ငါ သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ရှာရတဲ့ဒုက္ခကို သက်သာစေတာပေါ့။ ငါ ဒီမှာ ပြီးခါနီးပြီ၊ သူတို့ကို ဝင်ခိုင်းလိုက်။"

သူစကားပင် မဆုံးသေးခင်...

"ဘန်း~!"

ရုံးခန်း၏ သစ်သားတံခါးကို အတင်းအကျပ် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကုမ္ပဏီသည် ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်သွားသည်၊ အနည်းဆုံး သုံးဆယ့်လေးယောက်ရှိသည်။

ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူက ဒီကသူဌေးလဲ။" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ဗိုက်ပူ၊ ခေါင်းပြောင်အမျိုးသားတစ်ဦးက ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ။ ခင်ဗျားတို့က အောက်ထပ်ကုမ္ပဏီတွေက တာဝန်ခံတွေလား။"

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်ခေါင်းမော့ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်- "ခင်ဗျားတို့ လျော်ကြေးကိစ္စကြောင့် ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးလို့ ကျွန်တော့်အတွင်းရေးမှူးဆီက ကြားတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်နဲ့ ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါ အတော်လေး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိပါတယ်။"

ခင်ဗျားက အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိတယ်?

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကျန်းယန်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသည်။

"မင်းက ဒီကသူဌေးလား။ မင်းက အရမ်းငယ်တာပဲ၊ မင်း တကယ်ပဲ တာဝန်ခံလား။" အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူများလဲ။" ယန်ကျန့်က အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယန်က တိုးတိုးလေးပြောသည်- "သူ့နာမည်က စု၊ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက ခေါင်းပြောင်ကြီးက လျိုချီ။"

"ဒါက ဘယ်လိုမေးခွန်းမျိုးလဲ သူဌေးစု။ ကျွန်တော်သာ တာဝန်ခံမဟုတ်ရင် စကားတောင် ထွက်ပြောပါ့မလား။" ယန်ကျန့်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုသူဌေးစုက ပြန်ဖြေသည်- "ငါတို့က ရှန်ထုံမျှော်စင်နဲ့ ငါးနှစ်စာချုပ်ချုပ်ထားတာ၊ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ အခု ခင်ဗျားက ငါတို့ကုမ္ပဏီတွေကို ပြောင်းခိုင်းနေတယ်။ စာချုပ်ဖောက်ဖျက်မှုအတွက် ဒဏ်ကြေးတွေနဲ့ ငါတို့ကုမ္ပဏီတွေ ခံစားရမယ့် ဆုံးရှုံးမှုတွေက ပမာဏမနည်းဘူး။ ငါခန့်မှန်းတာက ခင်ဗျားတို့သာ ငါတို့ကို တစ်ရက်အတွင်း အတင်းအကျပ်ပြောင်းခိုင်းမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ဒီလောက်တော့ ရှိသင့်တယ်။"

သူက လက်ညှိုးနှစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"သန်းနှစ်ဆယ်?" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သန်းနှစ်ဆယ်က ဒီခေတ်မှာ မုန့်ဖိုးပဲရှိတယ်။ ဘီလီယံနှစ်ထောင်။ ငါ့ကုမ္ပဏီရဲ့ဆုံးရှုံးမှုက ပိုတောင်များသေးတယ်၊ ငါ ဘီလီယံသုံးထောင်လိုချင်တယ်။" လျိုချီအမည်ရှိ ခေါင်းပြောင်အမျိုးသားက လက်ညှိုးသုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီး "တခြားသူဌေးတွေကရော။"

"ငါတို့ကုမ္ပဏီကလည်း လျော်ကြေး ဘီလီယံတစ်ထောင် တောင်းဆိုတယ်။" အခြားသူဌေးတစ်ဦးက ပြောသည်။

"ဒါက စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။" ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်- "ခင်ဗျားတို့စာချုပ်တွေအားလုံး တရားဝင်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ စာချုပ်ဖောက်ဖျက်မှုအတွက် လျော်ကြေးကလည်း အမှန်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သင့်တော်တဲ့လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ ခင်ဗျားတို့က အရင် ရှန်ထုံနည်းပညာကုမ္ပဏီဆီကနေ လျော်ကြေးတောင်းသင့်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီကုမ္ပဏီရဲ့အကြွေးတွေကို လွှဲမယူထားဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ လျော်ကြေးကိစ္စ ဆွေးနွေးနေတဲ့အကြောင်းရင်းက အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုက ကျွန်တော့်အလုပ်နဲ့ ကုမ္ပဏီအစီအစဉ်တွေကို သက်ရောက်မှုမရှိစေချင်လို့ပဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းပေးပြီး ဒါကိုဖြေရှင်းလိုက်တာက အားလုံးအတွက် ပိုကောင်းတယ်။"

သူသည် ပိုက်ဆံအများကြီးကို လွှင့်ပစ်နိုင်သည့်ခံစားချက်ကို စိတ်ထဲမှ အံ့ဩမိသည်။

သူက ဆက်ပြောသည်- "ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားတို့အကြံပြုနေတဲ့ ကိန်းဂဏန်းတွေက လျော်ကြေးညှိနှိုင်းမှုနဲ့မတူဘူး၊ ငွေညှစ်တာနဲ့ ပိုတူတယ်။"

"ခင်ဗျားတို့ ယဉ်ကျေးမှုမရှိမှတော့ ကျွန်တော်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေ့ ပစ္စည်းတွေထုပ်ပြီး ထွက်သွား၊ ဒါမှမဟုတ် ထောင်ထဲသွားဖို့ ပြင်ဆင်ထား... ရွေးချယ်မှုက ခင်ဗျားတို့လက်ထဲမှာပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏အကြည့်သည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ငါ့ကို ခြောက်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား။"

လျိုချီက ဒေါသတကြီးပြောသည်- "မင်းက ကလေးသေးသေးလေးဘဝကတည်းက ငါက သူဌေးဖြစ်နေပြီ။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင် ငါတို့ တရားရုံးသွားမယ်။ ငါ မင်းကို မကြောက်ဘူး။ ငါ ဒါကို လဝက်၊ တစ်နှစ်လောက် ဆွဲထားနိုင်တယ်၊ မင်းကုမ္ပဏီ ဘယ်လိုရပ်တည်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ လျော်ကြေးမရဘဲ မထွက်ဘူး။"

"အရာအားလုံးက အဖြူအမည်းနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားတာ၊ ငါတို့ တရားရုံးသွားရမှာ မကြောက်ဘူး။ မင်းက ငါတို့ကို တစ်ပြားမှမပေးဘဲ ထွက်သွားခိုင်းလို့ရမယ်ထင်နေတာလား၊ အိပ်မက်သာမက်နေ!"

သူတို့နောက်ရှိ လူအုပ်က ဆူပူအော်ဟစ်လာပြီး အခြေအနေက ထိန်းချုပ်မရတော့သလို ဖြစ်လာသည်။

"ဒီလိုစီးပွားရေးကိစ္စတွေကို ငါလည်း နားမလည်ဘူး။ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေက မကြာခဏဖြစ်တတ်လား။" ယန်ကျန့်က ဆူပူနေသောအုပ်စုကို လျစ်လျူရှုပြီး လှည့်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကူက ခေါင်းညိတ်သည်- "ဒါက အရမ်း စိတ်ရှုပ်စရာပဲ၊ အကြွေးအငြင်းပွားမှုတွေက အမြဲတမ်း ခေါင်းရှုပ်စရာပဲ။ ငါ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီးကြုံဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် အများစုက မင်းလုပ်နေသလိုပဲ ပိုက်ဆံနည်းနည်းနဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေရှင်းလိုက်ကြတာ။ တရားရုံးရောက်သွားရင် လဝက်၊ တစ်နှစ်လောက် ဆွဲငင်နေတာက အရမ်းဒုက္ခများနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး "ကျန်းယန်၊ ကျန်းဟွာကို ဖုန်းခေါ်လိုက်။ ငါ့ကို ငွေအမြောက်အများ၊ ဘီလီယံခုနစ်ထောင်၊ ရှစ်ထောင်လောက် ငွေညှစ်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်။"

"အစ်ကိုကျန့်၊ နေဦး၊ ကျွန်တော် ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်လောက်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကြိုးစားခွင့်ပေးပါ။" ကျန်းဝေ့က ထိုအခိုက်တွင် ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလား? ငါ တစ်ခုခုမှားသွားနိုင်တယ်လို့ အမြဲခံစားနေရတယ်။ မဖြစ်နိုင်ရင် အတင်းမလုပ်နဲ့။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ကျန်းဝေ့က ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောသည်- "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒုက္ခတစ်ခုခုရှိတိုင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်တာက ငါတို့ရဲ့ပုံစံမဟုတ်ဘူး။ ကြည့်နေလိုက်။"

ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသည် သူ၏အဝတ်အစားများကို ဖြောင့်တန်းလိုက်ပြီး ဟွန့်ခနဲဆိုကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။