အရိုးစုဘုရင်အစစ်

အဖွားရှားသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို ရွှေ့ကာ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ရန် တစ္ဆေဘုရင်ငါးပါးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ပထမအထပ်တွင် သူမသည် မဟာဝိညာဥ်အစီအရင်ကို ခင်းကျင်းပြီး ဝိညာဉ်ခေါ်ခြင်းအလံ ခြောက်ခုကို တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ဒုတိယအထပ်တွင် သူမသည် ချန်ထန်အား ၎င်း၏မွေးရပ်မြေမှ မြေဆီလွှာအား ပြင်ဆင်ခိုင်းထားပြီး ဝိညာဉ်များနှင့် တ​စ္ဆေများကို ကိုယ်စားပြုရန်အတွက် စက္ကူရုပ်များကို ဖြတ်တောက်ခိုင်းသည်။ တတိယထပ်တွင် သူမသည် ထိုက်တိဝိညာဥ်အမိန့်ကို ချမှတ်ပြီး တောင်ကြီးငါးခု၏ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်၌ မတ်တပ်ရပ်ရန် တစ္ဆေဘုရင် ငါးကောင်ကို ခိုင်းစေကာ တောင်ငါးတောင်ပုံသဏ္ဌာန်မြေပုံနှင့် ဧကရာဇ်ငါးပါးတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော စာလုံးကို ရွတ်ဆိုခိုင်းသည်။

သူမသည် ဘုရင်ဝမ်ဗုံကိုကိုင်ကာ တတိယယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။ ဖုန်းတုတောင်နှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ဝိညာဉ်ခေါ်သည့် စာလုံးအမျိုးမျိုးကို ပထမဆုံးတီးခတ်တော့သည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်များကို စတင်ခေါ်ဆိုရန်အတွက် ပါးကွာ့ဝိညာဥ်ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သာမာန် ဝိညာဉ်ခေါ်သည့် သခင်များသည် ဝိညာဉ်ခေါ်သည့် စာလုံးနှင့် အစီအရင် ကဲ့သို့သော နည်းလမ်းအနည်းငယ်ကိုသာ သိသော်လည်း အဖွားရှားသည် လူသားစာရင်းတွင် အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်ခေါ်နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုထားသည်။

ချန်ထန်တောင်မှ စာလုံးပေါင်း ခုနစ်လုံးလောက်ကိုပဲ သိလေ၏။

"ငရဲဘုရင်က ထောင်မကျသရွေ့တော့ တစ်ဆယ်လေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အနည်းဆုံးတော့ ပြန်ခေါ်နိုင်သင့်တယ်!"

ချန်ရှီ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ လို့ တွေးရင်း သူ စိတ်ပူလာသည်။

ယင်တောင်တန်းများကြားတွင်တော့ ကောင်းကင်တစ်ခွင် မြူခိုးများ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ဟူး--"

ထူထဲသော အသားအစက်လေး တစ်စက်သည် မြူခိုးများထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ရှန့်ခွမ်း နှင့် အခြားလူများကို တိုက်ခိုက်လာ၏။

ရှန့်ခွမ်းသည် သူ၏ မွေးရာပါ မှော်စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အသားအား ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြင့် တစ်ဖက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။ မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ လက်တံများ မြေကြီးထဲသို့ ထိုးကျကာ ကျောက်တုံးများ ပြိုကျပြီး နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ရှန့်ခွမ်း တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်သို့ လွင့်သွားရင်း ကောင်းကင်မှ လှိမ့်ဆင်းသွားသည်။ ယိုဟွမ်က ​အော်​ဟစ်လိုက်​ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်​ကို လှည့်​ကြည့်​လိုက်​သည်​။ နေရာတိုင်းတွင် လိပ်နှင့် မြွေအကြေးခွံ ဒိုင်းကာများ ထွက်လာသော်လည်း ဒိုင်းများကို ထိမှန်ကာ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက မြန်မြန်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးတိုင်းကို အရယူနေရ၏။

စုန်းမကြီး ရန့်ဝူးတွင် ခြေထောက်လေးချောင်းနှင့် လက်ရှစ်ချောင်းပါရှိပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တစ္ဆေအရုပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်မှ ပြိုကျလာသော ကြီးမားသော လက်တံများကို ခုခံထားလိုက်သည်။ တစ္ဆေအရုပ်တွေက ခက်ထန်ပေမယ့် အသားကိုတော့ မကိုက်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒီအစား အသားစတွေက ပျံတက်သွားပြီး တစ္ဆေအရုပ်တွေကို ထိုးဖောက်ပစ်သည်။

ချစ်ကျွင်းက ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းပြီး ကြာပန်းကဲ့သို့ မီးတောက်ကြီးအား လေထဲတွင် ဖောက်ခွဲပစ်ခဲ့သည်။ သူင အသားကို ကင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသားများက ဆက်လက် ပြုတ်ကျကာ ပေါက်ကွဲနေသော မီးပင်လယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ဆက်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ မွေးရာပါ မှော်စွမ်းအားများသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အစွမ်းထက်လှပါသည်။ ဆဋ္ဌမအဆင့် သွေးလိုင်းနှင့်အတူ ၎င်းတို့၏ မှော်စွမ်းအားများသည် ခန္ဓာ ပေါင်းစပ်နယ်ပယ်နှင့် အလောင်းနတ်သုံးကောင်ဘုံကို ယှဉ်နိုင်သော်လည်း အပြစ်မဲ့ တာအိုထျန်းကျန်း၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိသော အသားများနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြသေးပေ။

ရုတ်​တရက်​ ​ကောင်းကင်​မှ အသားစတစ်​ခု ပြုတ်​ကျလာပြီး ယိုဟွမ်ရဲ့ လိပ်​မြွေဒိုင်းကို ပြင်းပြင်းထန်​ထန်​ ထိမှန်​သွားသည်​။ ထို့နောက်တွင် ပါးလွှာသော အသားများသည် နေရာတိုင်းတွင် ပေါက်ကွဲ၍ ဆံချည်မျှင်များကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သော၊ ပါးလွှာသော အသားဖုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လူတိုင်းကို တိုက်ခိုက်သည်။

ချစ်ကျွင်း ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး မီးအကြီးကြီး ဖြန်းလိုက်ပေမယ့် အဲဒီအသားတွေက မီးတောက်တွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းတွေထဲကို စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ချစ်ကျွင်း၏ မျက်လုံးများက အနောက်သို့ လှည့်လာကာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရွှင်လန်းသော အကြည့်ဖြင့် အလိုအလျောက် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

"ငါတက်တော့မယ် ညီအစ်ကိုတို့!"

ရှန့်ခွမ်းကလည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တူညီသော ပျော်ရွှင်မှုကို ပြသလာခဲ့ပြီး သူ့လည်ပင်းတွင် အသားဖုများ ပြည့်လာသည်။ သူလည်းပဲ လေထဲသို့ ပျံကာ ရယ်မောနေလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုံရှီ၏ ဓားနှစ်ချောင်းသည် အချွန်အတက် အသားများကြား မြုပ်သွားခဲ့ပြီး သူလည်းပဲ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ယခင်လူတွေအတိုင်း ကြီးစွာသော ရွှင်လန်းမှုကို ပြသရင်း။

"ဒါဆိုဒါက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ လမ်းစဥ်ကြီးကို လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေပြီပေါ့... ငါနားလည်ပြီ ငါနားလည်သွားပြီ!"

ယို့ဖေးသည် သူမ၏ လေးများကို ဘယ်ညာဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပင်ကိုယ်ပုံစံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ကခုန်နေသော အသားစများကို ထိမှန်သွားသည့်အခိုက် ဒေါသတကြီး အော်ပြောနေခဲ့သည်။

"သားရဲကောင်! နင်က ဘာသဘောပေါက်သွားတာလဲ... ဟားဟား... ငါနားလည်ပြီ ဒါက ရှေးခေတ်မသေနိုင်တဲ့ အမတတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုပဲ.... လူတိုင်း ခုခံမှုကို အမြန်စွန့်လွှတ်ပြီး တက်ဖို့ ပေါင်းစည်းလိုက်!"

သူမ၏ မျက်နှာသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီ။ သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှာ ပွင့်နေပြီး အသားစများအတွင်း၌ ထည့်ထားသည်။

ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အန္တရာယ်ရှိနေပါပြီ။ ထိုအချိန်တွင် ဓားအလင်းတစ်ခု ရောက်လာပြီး အသားဖုများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ အရိုးစု ချန်ရှီသည် ဓားစွမ်းအင် လက်ဖြင့် ဖော်ဆောင်ကာ လျှပ်စီးကြောင်းပေါ် လှမ်းတက်လိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားကိုလည်း တိုက်တွန်းရင်း လေထဲသို့ အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ဓားအလင်းသည် အလင်းရောင်နှင့် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လင်းလက်သွားပြီး ဆယ်ပေကျော်ရှည်သော ဓားစွမ်းအင်အား မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ပျံသွား​စေခဲ့သည်။

အဝေးက မြူခိုးတွေကနေ ပြေးလွှားနေတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရိုးခြောက်တွေ ခြေထောက်တွေ ပြတ်ပြီး ပြုတ်ကျကုန်သည်။ ဝမ်းဝူယွီကလည်း တစ်ဖက်မှ အမြန်ပြေးကာ သူနှင့်အတူ လိုက်လာသည်။

ဤမြူခိုးများသည် အလွန်ထူးဆန်းပြီး လူအသေများကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေနိုင်သည်။ အခုလေးတင်ပဲ သူတို့ဟာ သေခြင်းကနေ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာတဲ့ တန်ခိုးကြီးတဲ့ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ပုပ်ပွနေတဲ့ အလောင်းကောင်တွေ အုတ်ဂူထဲက တွားသွား ထွက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ချန်ရှီနဲ့ ဝမ်းဝူယွီတို့ ပူးပေါင်းပြီး နောက်တန်းကို ဖုံးအုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၎င်းကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ လူတိုင်းက အရိုက်ခံရချေပြီ။ ဦးတည်ရာကို ဖော်ထုတ်ပြီးတောက် ရှေ့ကို ပြေးသွားရင်း သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က မြူခိုးတွေကို တွန်းထုတ်ရင်း အတူတူ လက်တွဲခဲ့ကြသည်။

အနီးနားရှိ တောင်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်ကာထပ်ကာ ဖြစ်လာပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော သေလွန်သူများ၏ အော်ဟစ်သံများဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်နှိုးဆော် ဟောက်သံများလည်း ရံဖန်ရံခါ ရှိလာသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ သူ့​ဝိညာဉ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ချန်ရှီသည် ကြီးမားသော ဆွဲငင်အားကို တွန်းလှန်ကာ အရိုးစုဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားကို ဖမ်းဆုပ်ရင်း မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို လွှတ်ထုတ်ရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီကလည်း အော်လိုက်ပြီး နတ်တစ္ဆေနယ်မြေက ပွင့်သွား၏။ တခဏချင်းတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသွေးအသားနှင့် အဖုအထစ်များ အားလုံးလည်း ထိတ်လန့်သွားကာ နတ်တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ စွမ်းအားက ဤအသွေးအသားနှင့် အစွန်းအဖျားများတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရေခဲကွဲအက်သံကဲ့သို့ လေထုထဲမှ အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက် မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ မျက်နှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

"ပြေး!"

လူတိုင်းက ဒီအခွင့်အရေးကို မြင်တာနဲ့ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရှေ့ကို ပြေးတက်ခဲ့ကြသည်။ မြူများထူထပ်ကာ မြေပြင်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်းတို့က သင်္ချိုင်းမြေပေါ်မှ ပျံတက်ကာ သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာကြသည်။

　　"ရှစ်ကျီ.... သူတို့အရိုးတွေကို စုပ်လိုက်!"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီလည်း သူမ၏ မြင့်မြတ်သော စွမ်းအားကို စုစည်းပြီး ထိုအလောင်းများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်သဘာဝများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံသန်းလာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အလောင်းများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် ပြနေသော နတ်စာလုံးပုံစံအမျိုးမျိုး ပေါ်လာလေရာ သူမလည်း ဤအရိုးများကို ခဏအတွင်း စုပ်ယူပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီသည် ဤသေဆုံးသွားသော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများထံမှ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တားဆီးရန် နောက်တွင် ကျန်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ချန်ရှီ၏ဝိညာဉ်သည် ပို၍ပင် အံ့သြဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

"အဖွားရှား အရင်က ဒီလောက် စိတ်မချရပါဘူး... ဒီတစ်ခါတော့ တအား အစွမ်းထက်နေပါလား"

ချန်ရှီသည် သွားများကို အံကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးရန် ကြိုးစားကာ အရိုးစုနှင့် အတင်းအကျပ် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွား၏။ ချန်ရှီ၏ သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းက ချန်ရှီ၏ ဝိညာဉ်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ ဝိညာဉ်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်လျှင် သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းကိုလည်း ဆွဲထုတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ၎င်းတို့သည် မယ်မယ်ရှစ်ကျီနဲ့ ချန်ရှီ၏ ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားတို့ကို အဓိကအားကိုး​နေရပါသည်။ သူတို့နှစ်​​ယောက်​မရှိရင်​ ကပ်​ဘေး​​ကြီး ရောက်​လာမှာကိုတောင် ​ကြောက်​ရလေ၏။

ဝုန်း!

တိမ်ထူထပ်သော ကောင်းကင်ယံမှ ပေါက်ကွဲသံများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုတ်တရက် မြူခိုးထဲတွင် ဝှက်ထားသော အသွေးအသား၏ သဘောသဘာဝသည် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး အသွေးအသား အစု​ကြီးအဖြစ် ပေါင်းစည်းကာ ဖိချလာခဲ့သည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီကလည်း နတ်တစ္ဆေ နယ်မြေကို တစ်ဖန် ထုတ်ဖော်ပြီး ကောင်းကင်မှာ တဟုန်းဟုန်း တောက်နေသော အသွေးအသား တင်းမာမှုများကို ခုခံထားလိုက်သည်။

တာအိုထျန်းကျန်းရဲ့ အသံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်- "မတက်ချင်သေးတဲ့ တာအိုဝါဒီ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိနေပုံပဲ တက်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ.... တက်ပြီးရင် မင်း လွတ်လပ်ပြီး အထိန်းအကွပ် မရှိတော့ဘူး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလမ်းကြီးကို လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားမယ်... ငါက တာအို... ငါက ကောင်းကင်ကြီးပဲ"

သူအရမ်းမြန်လာသည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတော့မယ်လို့ သူမ ခံစားလာမိသည်။

"မင်းငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပြီးပြီ... ငါက ပြန်သစ္စာရှိမှာပေါ့!"

သူမ သွားတွေကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း "ဒါပေမယ့် အပြစ်ကင်းတဲ့ တာအိုထျန်းကျန်းက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသလို့.... ဒါပဲ... ငါ သူ့ကို တိုက်မယ်!"

မရဏပြည်၊ တောင်ကုန်းမြင့်၌။

အဖွားရှားသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုမှပင် ဝိညာဉ်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆင့်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် သူမသည် ချန်ရှီဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"အဒေါ်ချိုးထုန်.."

ထိုင်နေသော ချန်ထန်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်ပြီး။

"ပြဿနာ တစ်ခုခုကို ကြုံနေရတာလား"

အဖွားရှား စိတ်​ပြန်ငြိမ်သွားသည်။

"ဒါက နည်းနည်းတော့ ပြဿနာ ရှိတယ် ဒါပေမယ့် ဖြေရှင်းလို့ ရတယ်... တစ်ဆယ်လေးရဲ့ ဝိညာဉ်က ချော်ထွက်သွားတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်နေတဲ့ တစ္ဆေနတ်ဘုရားက သန်မာပေမယ့် ငါ့ထက်လည်း အများကြီး မသန်ဘူး။"

"ငါက အရင်းအနှီးမရှိပဲ စီးပွားရေးကို အမြဲလုပ်တယ်... တခြားသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ခေါ်တဲ့အခါ ယဇ်ပူဇော်တာမျိုး ဘယ်တော့မှ မပူဇော်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ပြိုင်ဘက်နဲ့တွေ့ပြီ ဆိုတော့ ယဇ်ပူဇော်ရ​တော့မှာပဲ...."

သူ့အမိန့်နဲ့ တစ္ဆေငါးကောင်က လေဟုန်ကိုစီးပြီး ဟောက်ကြလေသည်။ မကြာမီတွင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် နောက်ထပ်နွားနှင့် သိုးအနည်းငယ် ရောက်ရှိလာသည်။

အဖွားရှား: "ရှောင်ထန် ငါ ဝိညာဉ်တွေကို ဆင့်ခေါ်တဲ့အခါ မတ်တပ်ရပ်ပြီး စောင့်ကြည့်မနေပါနဲ့... မင်းက သူ့အဖေပဲ၊ သူ့နာမည်ကိုခေါ်... ဆွေမျိုးတွေရဲ့ အသံက အောင်မြင်မှုအခွင့်အလမ်းကို တိုးစေတယ်"

ချန်ထန် သဘောတူလိုက်သည်။

အဘွားရှားသည် သူမ၏ နတ်ဝိညာဥ်နှင့် ပေါင်းစည်းပြီး ပေ 100 မြင့်သော အင်ပါယာ သမီးတော်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင်တင်ထားလိုက်သည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူကာ ယဇ်ပလ္လင်ကို အသက်သွင်းသည်။ ဝက်များ၊ မြင်းများ၊ နွားများနှင့် သိုးများကို ယဇ်ပူဇော်လိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ခေါ်ဆိုမှု နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ဧကရာဇ်ကြီးငါးပါး၊ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ထိုက်ယိ၊ မြေဧကရာဇ် ထိုက်တိ၊ ဖုန်းတု နှင့် အခြားစွမ်းအားများ အားလုံးကို အဘွားရှားက စုစည်းပြီး အလွန်တရာမှ တစ်ဟုန်ထိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ထန်သည် ချန်ရှီ၏ အမည်ပြောင်ကို ခေါ်ဆို​နေခဲ့ပြီး ခေါ်သံကြောင့် ဤစွမ်းအားတွေကလည်း တိုးလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ၊ ရှန့်ခွမ်း နှင့် အခြားသူများအတွက် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ချန်ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောက်ပလာပြီး ဟွာရှရှန်ကျိုးမှ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ၏ တန်ခိုးသည် အချိန်နှင့် အာကာသကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ့အပေါ် ထွန်းလင်းလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြူခိုးထဲတွင် ဝှက်ထားသော တွားသွားနေသည့် အသွေးအသားတို့သည် ပြိုလဲကျသွားကုန်သည်။

ထိုအခိုက် တာအိုကလေးက သူတို့အရှေ့မှာ ပေါ်လာ၏။ ဤတာအိုကလေးငယ်လေးသည် လူသားတစ်ဝက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ အရိုးစု ဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုအခါတွင် အသွေးအသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူသားအသွင်သဏ္ဍာန် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အသွေးအသားနှင့် လုပ်ထားသည့် အတောင်ပံကြီးများသဖွယ် အသွေးအသားများက ခန္ဓာကိုယ်အစွန်းတွင် ကြီးထွားလာသည်။

အတောင်များ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်နှင့် လေထုကြီးကလည်း တုန်ခါသွားသည်။

"ပြင်းလိုက်တာ!"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီ၏ မျက်လုံးများလည်း ပြူးကျယ်သွား​တော့သည်။

တာအိုထျန်းကျန်းဟာ အစောကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပါ​ပြီ။ ဒါကြောင့် ယခုအချိန်တွင် တာအိုထျန်းကျန်းသည် မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်လာပြီး ပြန်လည် ရှင်သန်လာသော အလောင်း​ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ရှီနှင့် အခြားသူများကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှစ်ကျီကို စိုက်ကြည့်​နေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာပြီး။

"တာအိုမိတ်ဆွေ.... မင်းလည်း မင်းရဲ့အသက်ကို ရှည်အောင် နံ့သာပေါင်းကို အားကိုးနေရတဲ့ လူသေကောင်ပဲ.... ဒုက္ခတွေကို တိုးပေးမယ့် ငါနဲ့ပေါင်းပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပေါင်းစည်းဖို့ ဘာလို့မလုပ်တာလဲ။"

သူက သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ အတောင်ပံတွေကို ရှေ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ မယ်မယ်ရှစ်ကျီကလည်း အော်ဟစ်ပြီး သူမရဲ့ စွမ်းအင်များကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင့်တင်လိုက်ပါ၏။

ချန်ရှီက ညည်းညူရင်း သူ့အရိုးစုထဲက နတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အဘွားရှား၏ ဝိညာဉ်များ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကို တွန်းလှန်ရန် မြေကြီးထဲသို့ ထိုးချလိုက်သည်။

"ဟူး--"

တာအိုထျန်းကျန်း၏ အသားအတောင်ပံများသည် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ရေနစ်သေဆုံးစေတော့မည့် စွမ်းအားများဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်ရှီ ဟောက်ပြီး ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲရှိ ပင်မနတ်ကွန်းထဲ နတ်သမီးကို ပူဇော်ရန် နောက်ဆုံးခွန်အားကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

နတ်သမီးလေးသည် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်နေကာ လေထဲတွင် ယဇ်ပူဇော်ခံရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတောင်ပံများ ကြွလာသည်ကို သူမ မြင်သောအခါတွင် တွေးတောမနေဘဲ လွင့်ပျံလာပြီး အင်္ကျီလက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

ဝုန်!

နတ်သမီးအလင်းရောင်သည် တောက်ပနေပြီး မိုင်ရာနှင့်ချီသော အချင်းဝက်အတွင်း မြူခိုးများ လွင့်စင်သွားသည်။ အသားအတောင်ပံများ ပေါက်ကွဲပြီး သွေးနှင့်အသားများသည် နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွား၏။ တာအိုထျန်းကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တုန်ခါသွားကာ နောက်ပြန်ပျံသန်းကာ မြူခိုးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယင်တောင်တန်း အပေါ်မှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ လဟာ ရုတ်တရက် လှိမ့်သွားပြီး ကိုးဆလောက်ကြီးသော သူငယ်အိမ်ကာ လှိမ့်ပြီး သူတို့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လာ၏။ လူတိုင်းက အံ့သြပြီး လေထဲမှာ လွင့်မျောနေတဲ့ အဖြူရောင် ၀တ်စုံ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချန်ရှီ ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ဝမ်းဝူယွီ... ငါဒါကို ကိုင်တွယ်ထားလိုက်မယ်... မင်းသူတို့ကို ထျန်းကျစ် မြို့တော်ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ!"

"မဟုတ်ဘူး! ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့မရဘူး... နင် ထွက်မသွားချင်ရင် ငါလည်း ​နေခဲ့မယ်!"

မင်းသား ရှန့်ခွမ်း နှင့် အခြားသူများ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

ဝမ်းဝူယွီမှာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီးသား။ သူမသာ နေခဲ့ပါက သူတို့သည် ဝူလျောင့် ချောက်ကမ်းပါးကို အရှင်လတ်လတ်တက်ပြီး ထျန်းကျစ်မြို့တော်သို့ ပြန်သွားရန် အခွင့်အလမ်းပိုရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ချန်ရှီနဲ့ ဝမ်းဝူယွီတို့ အတူတူ ခွဲခွာသွားခဲ့ရင် သူတို့ဟာ အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မှုန်ကုပ်နေတဲ့ ညမှာ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

"ဝူယွီ.... ကျေးဇူးပြုပြီး"

ချန်ရှီ သူမကို သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်းဝူယွီသည် သူ့အကြည့်တွေကို တွေ့ပြီး သွားတွေ အံကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီသည်လည်း ဝိညာဉ်ခေါ်ခြင်း၏ စွမ်းအားကို မခုခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်ဖဝါးကို ဖြေလျှော့လိုက်ကာ မြူခိုးမှ အသံလွှင့်လိုက်၏။

"ငါ မင်းတို့ကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ ကတိပြုပြီးပြီ... အခု မင်းတို့ကို မြို့တော်ကို ဘေးကင်းကင်း ပြန်ပို့ပေးမယ်"

သူ့ဝိညာဉ်သည် လွင့်စင်သွားသောအခါ မယ်မယ်ရှစ်ကျီနဲ့ အဖြူရောင်ဝတ် နတ်သမီးတို့သည်လည်း အလင်းနှစ်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘုံကျောင်းငယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကာ ဝမ်းဝူယွီ၊ ရှန့်ခွမ်းနှင့် ယို့ဖေးတို့သာ ကျန်တော့သည်။

ရှန့်ခွမ်း၊ ယို့ဖေး နှင့် အခြားသူများမှာ မှုန်ကုပ်ကုပ် ဖြစ်နေသည်။ နေရာတော်တော်များများမှာ ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသလို အရင်က ယွီပြည် သခင်တွေ ဝိုင်းရံထားခဲ့ကြသေးသည်။ ယခု သူတို့သည် မြူခိုးထဲတွင် ကျင်လည်ခဲ့ရပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော တစ္ဆေမျိုးနွယ်ဝင် သန်မာသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အကြာကြီး မထိန်းနိုင်တော့မှာ ကြောက်ရ၏။

"ရွှင်း!"

စူးရှသော ဓားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးစုချန်ရှီသည် မြေပြင်တွင် ထိုးစိုက်နေသော ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံနှင့်အတူ သွေးကန်ငရဲသည် သူ့ခေါင်းနောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာကာ အဆုံးမရှိ လှည့်ပတ်သွားသည်။

"သွားတော့...."

အရိုးစုချန်ရှီ သူ့ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး။

"ငါကိုယ်​တော်နောက်ကို လိုက်ပြီး သူတို့ကို ပြန်သတ်လိုက်ရအောင်!"

ဝမ်းဝူယွီလည်း ခဏ ငြိမ်သက်သွားကာ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မြို့တော်ကို သွားကြစို့!"

ရှန့်ခွမ်း၊ ယို့ဖေး နှင့် အခြားသူများလည်း အနောက်မှ အမြန် လိုက်သွားကြသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် တဟုန်ထိုး တုန်ခါသွားကာ မဟာဝက်ဝံမျိုးနွယ်မှ သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချောက်ထဲမှ ခုန်တက်လာသည်။ သူ့တွင် ဝက်ဦးခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ် ရှိပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး စုတ်ပြဲသတ်နေကာ အသားနှင့် အသွေးများက ပုပ်ပွနေသောကြောင့် အရိုးဖြူများကိုပင် မြင်​နေရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ့အရိုးများနှင့် အရေ​ပြားများသည် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေပြီး မဟာဝက်ဝံမျိုးရိုး၏ ထူးခြားသော နတ်ဘုရားပုံစံများ ထွက်ပေါ်လာနေသေးဆဲ။

သူ့သွေးလိုင်းသည် သတ္တမအဆင့်သို့ နိုးထထားသဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင်ကြီးတစ်ခုလို သန်မာလှ၏။ သူသည် လက်ထဲတွင်ရှိသော တင်းပုတ်ကြီးကို ကိုင်ကာ သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာရင်း တင်းပုတ်ကြီးကို လှဲချပစ်လိုက်လေသည်။

အရိုးစုချန်ရှီက ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်ကာ ပြုတ်ကျနေသော တင်းပုတ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တင်းပုတ်ဖြင့် ရိုက်ခံရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် လျှပ်စီးလက်လာကာ တင်းပုတ်ပြုတ်ကျတဲ့ အခိုက်မှာ သူက ဝက်ဝံကြီးရဲ့ သန်မာတဲ့လူရှေ့မှာ ခုန်ဆင်းပြီး ဓားစွမ်းအင်နဲ့ ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

ဝက်ဝံကြီးကလည်း ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဟောက်လိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ အသွေးအသားတို့သည် အမတဓား၏ အလင်းအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အရိုးစုတစ်ဝက်မျှသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ နဂိုအတိုင်း ရှိနေသေးသည်။

အရိုးစုချန်ရှီက ဓားကို ထိန်းချုပ်ထားတာကြောင့် ဓားအလင်းက လေချွန်ပြီး နောက်ပြန် လှည့်သွားသည်။ အရပ်ရပ်မှ မြူခိုးများမှ ထွက်လာ၏။ အရိုးဖြူများသည် ဓားအလင်းအောက်တွင် ခြေထောက် သို့မဟုတ် ခါးများကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက် ခံလိုက်ရသည်။

အရိုးစုချန်ရှီသည် သူ၏ လက်သီးများကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှား၍ ဝက်ဝံမျိုးရိုး၏ မေးစေ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆက်တိုက် ထိုးသည်။ လက်သီးစွမ်းအားဖြင့် ကြီးမားသော တစ္ဆေနတ်ဘုရား၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ အဆက်မပြတ် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ တစ္ဆေနတ်ဘုရား၏ လည်ပင်းရိုးလည်း ကျိုးသွားကာ ဦးခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်နောက်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် စောင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အရိုးတစ်ဝက်နှင့် အသားတစ်ဝက်ဖြင့် ပြန်ထဖို့ ရုန်းကန်နေရ​လေသည်။ အရိုးစုချန်ရှီက သူ့ခေါင်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားက လက်ဖဝါးပေါ်ကို ပျံသန်းလာ၏။

အရိုးစုချန်ရှီသည် ဓားစောင်းကို ဆွဲကိုင်ရင်း ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းမဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ချောက်ထဲကို ကန်ချလိုက်သည်။ ရှန့်ခွမ်းနှင့် အခြားသူများ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့်။

ရုတ်တရက် အရိုးစုချန်ရှီက သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး အသံတိတ်ဟောက်ပြီး ဓားနဲ့ အရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။

အားလုံး မြန်မြန် လိုက်ကြသည်။ အရှေ့ကောင်းကင်မှာ သွေးစွန်းနေပြီး အရိုးစုချန်ရှီရဲ့ သွေးကန်ငရဲက ပြန့်ကျဲနေသည်။ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများသည် သွေးကန်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း မတ်တပ်ထရပ်လာ​ကြပြီး အရပ်ရပ်မှ ပြေးဝင်လာနေသော လူသေများကို ရိုက်နှက်​နေကြသည်။

ဝမ်းဝူယွီ၊ ရှန့်ခွမ်းနှင့် အခြားသူများ အော်ဟစ်ပြီး တိုက်ပွဲနောက်က လိုက်ကာ ကြီးမားသော မြူခိုးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့ဝိုင်းထဲက ရုန်းထွက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မြူခိုးထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်သည်ဖြစ်စေ လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ကြ။

လူတိုင်း ဒဏ်ရာများ၊ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲတွေက သူတို့ကို ပင်ပန်းစေသလို ကြွက်သားတစ်ခုစီက တောင်ကို ထမ်းထားသလိုမျိုး နာကျင်လွန်းလှ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မလှုပ်ရှားချင်​ပေ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ရှေ့က အရိုးစုချန်ရှီဟာ ဆူးတွေနဲ့ ချုံပုတ်တွေကို ဖြတ်ပြီး ဓားတစ်လက်နဲ့ လျှောက်သွားနေတုန်းပါပဲ။ ထိုသူသည် မောပန်းတတ်ပုံရပြီး ထာဝရ တိုက်နိုင်သလိုပင်။

သူတို့လည်း အံကြိတ်ကာ အချင်းချင်း ထောက်ကာ ရှေ့ဆက်တိုးရန် ကြိုးစားကြသည်။

တိုက်ပွဲ၏ ဒုတိယကာလသို့ ရောက်သောအခါ၊ ဝမ်းဝူယွီ၏ မနာလိုမှုများ ကုန်ဆုံးသွားကာ သူမတွင် အင်အားမရှိတော့ပေ။ သူသည် အရိုးစုချန်ရှီက သတ်ဖြတ်ကာ အဆုံးမရှိ တိုက်ပွဲအား ဆင်နွှဲနေသည်ကိုသာ ကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့သည်။

အန္တရာယ် အရှိဆုံးအရာမှာ ရှစ်ခုမြောက်သွေးလိုင်း၏ သေဆုံးခြင်း မဟုတ်သလို ကိုးခုမြောက်သွေးလိုင်း၏ ကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုလည်း မဟုတ်ဘဲ အမတအသွင်အပြင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကြီးမားသော အကြွင်းအကျန်ဘေးတွင် သေဆုံးရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်းဝူယွီ အနီးနားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သေရတော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း အရိုးစုချန်ရှီက အလွန်ထက်မြက်သည်။ သူသည် သူတို့ကို မြူခိုးများကြားတွင် ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားရန် လမ်းညွှန်ခဲ့ပြီး အန္တရာယ်များကြားက လုံခြုံသောလမ်းကို သတ်ဖြတ်ရင်း ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဝူလျောင့် ချောက်ကမ်းပါးကို ရောက်လာခဲ့ပါ၏။ ဝူလျေ ချောက်ကမ်းပါးတွင် အသေသတ်ခံခဲ့ရသော နတ်ဘုရားများသည် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာပြီး ချောက်ကမ်းပါးတွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် မြေကြီး​တွေက တုန်လှုပ်သွားသည်။

အရိုးစုချန်ရှီသည် သူတို့ကို ဝူလျောင့် ချောက်ကမ်းပါးကို တက်စေသည်။ လူတိုင်းလည်း နှလုံးခုန်သံတွေကြားမှာ ချောက်ကမ်းပါးကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် မကောင်းဆိုးဝါးများ ပြည့်နှက်နေသော ရေကန် ကွက်လပ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် မြူမှုန်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန့်ကျဲလာသည်။ ထိုမှသာလျှင် ထျန်းကျစ်လူမျိုးများသည် ၎င်းတို့၏ အိမ်များမှ ထွက်သွားကြပြီး ပြင်ပကမ္ဘာကို ကြည့်ရှုဝံ့ကြလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဓားကိုင်ထားသော အရိုးစုတစ်ခုသည် ထျန်းကျစ်မြို့တော်၏ လမ်းမပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှန့်ခွမ်း၊ ယို့ဖေးတို့လို သန်မာသော လူငယ်များနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေတာ တွေ့လိုက်ရ​တော့သည်။

အရပ်ရပ်ရှိ သရဲနတ်များနှင့် နတ်ဘုရားများလည်း စိတ်ဝင်တစား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့က ထျန်းကျစ်မြို့တော်၏ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားနေကြတာ မြင်လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီ၏ အရိုးစုသည် ရပ်တန့်သွားကာ လှည့်ပတ်နေသော သွေးအိုင်သည်လည်း သူ၏ ခွန်အားကို အကုန်ထုတ်ပစ်လိုက်သလို ငြိမ်းသွားသည်။ အရိုး​ကြိုးပျက်ကျသဖြင့် အရိုးစုများ ကွဲကြေသွားကာ ကျန်းဝူကျူးရှဲ့ဓားသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

သူသည် တိုက်ပွဲအများစုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာကြောင့် သူ့အရိုးများအားလုံး ကျိုးကြေသွားတာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အတွေးတစ်ခုဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ အခု သူ့အတွေးတွေ ပျောက်သွားတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်လည်း ကွဲသွားပါပြီ။

ရှန့်ခွမ်း နှင့် အခြားသူများသည် အရိုးကျိုးနေသော အရိုးစုများကို စောင့်ကြပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တခြား တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ မချဉ်းကပ်နိုင်ရန် တားမြစ်ထားသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြပ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးစုများသည် အော်ဟစ်မြည်သံနှင့် တုန်ခါမှုအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန့်ခွမ်း နှင့် အခြားသူများမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ရင်ခုန်နေကြသည်။

"သူပြန်လာပြီ!"

ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးစုများကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ဘုရင်အစစ် ပြန်လာတော့မည်။