လေးခုမြောက်နည်းလမ်း (၃)

"စဉ်းစားမနေတော့နဲ့"

တာအိုဆရာတုက ခေါင်းခါရင်း “ထုတ်ယူဖို့က လွယ်ပါတယ်။ ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လည်း ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ထုတ်ယူလိုက်တာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာတယ်။ အဆိပ်ကို သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ထိန်းချုပ်ထားတာတောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ ဒါက စိတ်နှလုံးအဆိပ်က ငါ့ကိုပဲ ဦးတည်တာ ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

တာအိုဆရာတု၏ ဤရှင်းပြချက်က ဆယ့်လေးယောက်မြောက်မင်းသား ပြောပြခဲ့သည့် နည်းလမ်းကို ပို၍ ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ် ကလေးရယ်”

တာအိုဆရာတုက လင်းယွဲ့၏ ခေါင်းကို လှမ်းပုတ်ရင်း သူ့မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှုအချို့ဖြင့် “ငါ့အသက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရပြီ။ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်လုံးလုံး အဆိပ်သင့်ခဲ့ပြီ။ ငါ့မှာ ကောင်းမွန်သည့် နှစ်အနည်းငယ် ကျန်နေသေးတယ်။ ငါ ကျေနပ်နေပြီ။ သာမန်လူအများစုက ဒီလောက်ပဲ အသက်ရှင်ကြတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သာမန်လူတွေ... ဟုတ်လား။

လင်းယွဲ့ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်ချောင်းဆိုးလာသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဖြစ်သည်။

“မင်းသားလေး”

သခင်က ဦးညွှတ်ပြီး “မင်းသားကျန်း ပြောတာအရဆိုရင် ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားက စေလွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို မကြာခင် လိုက်မီလာနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ခွာရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ထွက်ခွာကြစို့” ဟု လင်းယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားက ဘဝနှင့်သေခြင်းစစ်တုရင်ရဲ့ တည်နေရာကို သေချာပေါက် သိနိုင်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကျိုးကို အမြန်သွားရမယ်”

“ဒီဟုန်းမြို့ကို တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ရမလား” ဟု သခင်က မေးသည်။

“မဟုတ်ဘူး”

လင်းယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

 “ကျွန်တော်တို့ အခုလောလောဆယ် ကျင့်ကျိုးမှာပဲ နေမယ်။ ကျင့်ကျိုးက လုံခြုံလောက်ပါပြီ”

သခင်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါတယ် ကောင်းကင်မျက်လုံးက စောင့်ကြည့်နေတာကြောင့် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာက ကျင့်ကျိုးမှာ တကယ်ပဲ လုံခြုံပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ဘာမှမပြောပေ။

သူ ကျင့်ကျိုးကို သွားမည်ဆိုတာ သူသိနေလို့ပင်။

ကျင့်ကျိုးရောက်သည်နှင့် ဟန်နယ်စားကြီးက ဘဝနှင့်သေခြင်းစစ်တုရင်ထဲက အမွေအနှစ်

အမှတ်အသားကို သိနိုင်လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဆယ့်လေးယောက်မြောက်မင်းသားက ဟန်နယ်စားကြီးကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားမှာ သေချာတာကြောင့် ဟန်နယ်စားကြီးက သူ့ကို သဘာဝကျကျပင် လာတွေ့လိမ့်မည်။

ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားတောင် ကြောက်ရသည့် ဟန်နယ်စားကြီးက အစွမ်းထက်

သည့် မဟာမိတ်တစ်ဦးပင်။

ထို့အပြင် သူ ဒီဟုန်းမြို့ကို သွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိပေ။

“နှမြောစရာပဲ မင်းသားလေး နောက်ထပ် တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက်သာ ကျင့်ကြံခဲ့မယ်ဆိုရင် လေးသင်္ကေတ ကောင်းကင်အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် ဘိုးဘွားခန်းမရဲ့ အပြင်ဘက်ခန်းမကို ဝင်ရောက်ပြီး လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းကနေ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်” ဟု သခင်က နောင်တရစွာ ပြောလိုက်သည်။

ငါ့ရဲ့ မဟာမိတ်မရှိတာကို နှမြောတာလား...

လင်းယွဲ့ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “သခင် အခုလည်း အတူတူပါပဲ။ အခြေအနေတွေ အဆင်ပြေနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ဟန်နယ်စားကြီးလို ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အထောက်အပံ့ ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသားလေး အမိန့်အတိုင်းပါပဲ”

သခင်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

လင်းယွဲ့ ရုတ်တရက် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး “ဒါနဲ့ ရှောင်ယွဲ့ ဘယ်မှာလဲ။ သူ ခုနက ဒီမှာ မရှိခဲ့ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

အားလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သခင်က “ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသား ရောက်လာတုန်းက ရှောင်ယွဲ့ကို တခြားခြံဝင်းကို ရွှေ့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဆယ့်ခြောက်ယောက်မြောက်မင်းသား၏ မြေးမလေးဖြစ်သော ရှောင်ယွဲ့ကို ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားက သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်၍လား။

သူ ဆက်မမေးတော့ဘဲ “ထွက်ခွာကြစို့” ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့”

...

ကုန်းပြင်မြင့်၏ ဆောင်းဦးကာလဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်နေသည်။

အနီရောင်မေပယ်လ်ရေကန်နောက်ဘက်တွင် ဧရာမအိမ်တော်ကြီးသည် ပျံသန်းလှေအဖြစ် တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ထဲသို့ ဝေလငါးကြီးတစ်ကောင် စီးမျောသွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းလျက် ပျံတက်သွားသည်။

လင်းယွဲ့သည် ကုန်းပတ်အစွန်းတွင် ရပ်နေရင်း အောက်ဘက်မှ မြင်ကွင်းများ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသေးသော လျန်ကျိုးမြို့ကို ကြည့်ရင်း မည်သည့်နောင်တမှ မရှိချေ။

ဒီချောင်းဆိုးတာတစ်ခုကသာ အာရုံပျံ့လွင့်သွားသည်နှင့် ထဖောက်တတ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင့်ကြံခြင်းမှလွဲ၍ အချိန်တိုင်း အာရုံအပြည့်အဝ စူးစိုက်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"မင်း ချောင်းဆိုးနေတာကို ကြည့်ပါဦး။  လာပါ တစ်ခွက်လောက် သောက်ပါဦး"

တာအိုဆရာတုသည် ဝိုင်အိုးနှစ်အိုးကို ကိုင်ကာ လင်းယွဲ့ထံ လာပြီး တစ်အိုးကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။

 "မင်းချောင်းဆိုးတာအတွက်"

လင်းယွဲ့သည် တာအိုဆရာတုကို စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကြည့်နေမိသည်။ ထိုအရာက သက်ကြီးပိုင်းတစ်ဦး၏ အပြုအမူလားဟု တွေးမိသည်။ သူ ချောင်းဆိုးနေသည်ကို မြင်လျက်နှင့် ဝိုင်အိုးတစ်အိုး ထပ်ပေးနေသည်။

သို့သော်လည်း သူ ဝိုင်ကိုယူပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

"အခု ပိုကောင်းလာပြီလား"

တာအိုဆရာတုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး သူ့ဘာသာ တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

 "မင်းသားကျန်းက မင်းကိုပြောပြခဲ့တဲ့ စတုတ္ထနည်းလမ်းက ဘာလဲ"