စိတ်နှလုံးပိတ်ပင်ပညာ (၂)

တာအိုဆရာတု ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း "မင်း တကယ်ပဲ ဒီလို တွေးတာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

လင်းယွဲ့ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "မင်းသားတွေရဲ့ ထီးနန်းလုပွဲက ဘယ်လောက်ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ထက် ခင်ဗျား ပိုသိမှာပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ ထည့်လိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား မျှော်လင့်နေတာလား" ဟု ဆိုသည်။

တာအိုဆရာတုက သက်ပြင်းချကာ "မင်းသာ မင်းသားတွေရဲ့ ပဋိပက္ခထဲကို မပါဝင်ဘဲ ရှောင်ရှားနိုင်ရင် တကယ်ပဲ ကောင်းပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ပြေလည်ပြီ မဟုတ်လား"

လင်းယွဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအရာက  တာအိုဆရာတု မငြင်းနိုင်သည့် အငြင်းအခုံတစ်ခုဆိုတာ သူ သိသည်။

တာအိုဆရာတု ခဏတာ ထပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ တကယ် ယုံကြည်သည် မယုံကြည်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပေ။ သူ လင်းယွဲ့ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ကလေးလေး ငါ့လို အထီးကျန်ဘိုးအေတစ်ယောက်ကို ဒီလောက် ကောင်းတာ... တကယ်ပဲ..." ဟု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သိပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတစ်စက်ကို ရေအိုးကြီးနဲ့ ပြန်ဆပ်

တတ်တဲ့ ရေပွက်လိုပဲ"

လင်းယွဲ့ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာပြင်ဆင်ထားပါ"

တာအိုဆရာတုက အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါရင်း "ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားက မင်းကို လုပ်ကြံဖို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့သူတွေက ကိုင်တွယ်ရ မလွယ်ပါဘူး။ ကံကောင်းလို့ တန့်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဓားလှေပါလာတာ။ မပါရင် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် မျက်ခုံးပင့်ကာ "ကျွန်တော် တန့်ထျန်းဂိုဏ်း ကိစ္စကို ခင်ဗျားဆီက လျှို့ဝှက်ထားချင်ခဲ့တာ။  ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် ခင်ဗျား သိသွားခဲ့ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့မှ သိတာ မဟုတ်ဘူး"

တာအိုဆရာတုက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်တုန်းကလဲ"

လင်းယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီ ပျံသန်းလှေပေါ် ပထမဆုံး စတက်တဲ့နေ့က အယောင်ဆောင် ကင်းလှည့်ကိုယ်စားလှယ်ကို မြင်တည်းက ငါ သိနေပြီ"

တာအိုဆရာတုက ရယ်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ အံ့အားသင့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

 "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတွေပဲ မြင်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။ သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ မပြောတာလဲ"

"ပြောတော့ ဘာကောင်းကျိုးရှိမှာလဲ"

တာအိုဆရာတုက ခေါင်းခါရင်း "ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ နတ်ကောင်းကင်မိုးကြိုးပညာက အစပဲ မကောင်းဆိုးရွားတွေကို ချေမှုန်းရာမှာ ကောင်းပါတယ်။ နတ်ဆိုးလမ်းက ဟန်ဆောင်မှုကို မြင်နိုင်တာ ပုံမှန်ပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ သဘောပေါက်သွားသည်။

"ကျင့်ကျိုးကို ရောက်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းတော့ ယူရဦးမယ်"

တာအိုဆရာတု ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို ကောက်ယူပြီး ရွက်ဖျင်တဲဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။  "ဝိုင်ကုန်ပြီ ထပ်သွားယူဦးမယ်"

တာအိုဆရာတု ဝေးဝေးရောက်သွားပြီးနောက် လင်းယွဲ့ ထပ်ပြီး ချောင်းဆိုးလာသည်။

"မင်းသားလေး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

 "မင်း ခုနက တာအိုဆရာတုကို လှည့်စားနေတာ မဟုတ်လား"

"အဟွတ် အဟွတ်..."

လင်းယွဲ့ ချောင်းဆိုးခြင်း သက်သာသွားပြီးနောက် "လုံးဝတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီဟုန်းမြို့ကို မသွားချင်တဲ့ ဆန္ဒကတော့ မှန်ပါတယ်။ တကယ်တော့ လိုအပ်လည်း မရှိတော့ပါဘူး။ မင်းသားတွေ ဘာအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြလဲဆိုတာကိုတောင် ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရှာတွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ ဘာလို့ ဒီရေနောက်တွေကို ထပ်ပြီး နင်းခြေနေရမှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက တကယ် မဟုတ်လောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား။ အနည်းဆုံးတော့ ကုန်ကျစရိတ်က အဲဒီထက်တော့ ပိုများမှာပဲ။ တကယ်ပဲ စွမ်းရည်အလားအလာ အနည်းငယ် လျော့ကျရုံပဲလား"

"...မင်းလည်း စကားများလာပါလား"

လင်းယွဲ့ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

 "ရပါတယ် စွမ်းရည်အလားအလာ လျော့ကျသွားရင်လည်း ကျွန်တော့်အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအဆင့်ထိ ကျင့်ကြံဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ တကယ် ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ကျင့်ကျိုးကနေ ထွက်ခွာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စွမ်းရည်အလားအလာ လျော့ကျသွားရင်တောင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အားကိုးလို့ ရနေတုန်းပါပဲ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး "ဘာလဲ အခု ကျွန်တော့်ကို မထီမဲ့မြင် လုပ်နေတာလား။ ခင်ဗျားသခင်မှာ အနာဂတ်မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ဟုပြောလိုက်သည်။

"မင်းသားလေး ကျွန်မ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သိပါတယ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

 "မင်းသားလေး ဒီလို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်မ အခုကစပြီး မင်းသားလေးကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အားထုတ်ပါ့မယ်"

လင်းယွဲ့ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ချောင်းပြန်ဆိုးလာသည်။

"မင်းသားလေး"

ဒီအချိန်မှာ ယွီရှီချီက ပျံသန်းလှေရဲ့ ရွက်ဖျင်တဲထဲကနေ ပြေးထွက်လာပြီး လင်းယွဲ့ဆီကို အပြေးအလွှားသွားကာ "မင်းသားလေး ဒီနေ့ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကျင့်ကျိုးကို ထွက်လာကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောရင်း လင်းယွဲ့၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး ချောင်းဆိုးတာကို သက်သာစေသည်။

 "မင်းသားလေးနဲ့ သခင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာလို့ ချောင်းဆိုးနေတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားလေးရဲ့ အနှစ်သာရတော့ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပါဘူး"

လင်းယွဲ့ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သခင်သည် အမှန်တရားမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုပင် လှည့်စားခဲ့သောကြောင့် ပြန်အကျိုးသက်ရောက်မှု ခံခဲ့ရသည်ကို သူ သိသည်။

သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချောင်းဆိုးခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ယွီရှီချီ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ အခုလိုပဲ အဆင်ပြေနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူမမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဒီလောက် မများဘူး။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အခုကစပြီး ကျင့်ကျိုးမှာပဲ အခြေချကြမှာပါ။ ကျင့်ကျိုးကို ကြိုက်လား။ ငါးမလေး"

လင်းယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"သခင်က ကျွန်မ ကျင့်ကျိုးမှာ မွေးဖွားခဲ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်"

ယွီရှီချီ ခေါင်းခါရင်း "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းကဟာ ဘာမှ မမှတ်မိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

 "ဟုတ်သားပဲ မင်းသားလေး… မင်းသားလေးက ကျွန်မကို သေစေနိုင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု သင်ပေးဖို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ မင်းသားလေး နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရတယ်။ သင်ယူနိုင်ပါ့မလား"

"ကျွန်တော် နေမကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချောင်းပဲဆိုးတာပါ"

လင်းယွဲ့ ခေါင်းခါရင်း ပျံသန်းလှေ အပြင်ဘက် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည့် မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကျိုးကို နောက်နှစ်နာရီလောက်ဆို ရောက်ပြီ။ အခု သင်ပေးဖို့ အချိန်လုံလောက်ပြီလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့မှာ အချိန် လုံလောက်ပါတယ်"

ယွီရှီချီက မြူမှုန်အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုကို လင်းယွဲ့ကို ပေးလိုက်သည်။

 "ဒီသေစေနိုင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုက သင်ယူရ လွယ်ကူပါတယ်။  မင်းသားလေးက ဂီယာကို လက်ခံရုံနဲ့ သိမှာပါ။ ဒါကလည်း မင်းသားလေးကို ပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးတာပါ။ မင်းသားလေး ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သံဓားအတွက် ပြန်ဆပ်တာလို့ မှတ်ယူပါ"

"မင်း သင်ပေးဖို့ ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး..."

လင်းယွဲ့ သဘောပေါက်သွားသည်။

 "ဒါဆို မင်း ပြန်ဆပ်ချင်လို့လား"

ဒါပေမဲ့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ အပြစ်ကင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နှလုံးက ဒီလိုပါပဲ။

"ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးရဲ့ ပညာသင်ပေးမှုက စိတ်နှလုံးပိတ်ပင်ပညာတစ်မျိုးပါပဲ။ မင်းသားလေးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ လုံလောက်မလုံလောက်တော့ ကျွန်မ မသိဘူး..."

ယွီရှီချီက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို သုံးတဲ့အခါတိုင်း စိတ်စွမ်းအင် အများကြီး ကုန်တယ်။  ပြီးတော့ အနှစ်သာရသွေး အများကြီးလည်း လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။ မင်းသားလေး သုံးတဲ့အခါ သတိထားရမယ်နော်"

လင်းယွဲ့သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ယူလိုက်ပြီး မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်ကာ "စိတ်နှလုံးပိတ

ပင်ပညာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါးမလေး ဒါက စိတ်နှလုံးပိတ်ပင်ပညာရဲ့ ပညာသင်ပေးမှုလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အဘိုးက ကျွန်မမိသားစုက ထားခဲ့တာလို့ ပြောတယ်"

ယွီရှီချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။

ဒါ ဆယ့်ခြောက်ယောက်မြောက်မင်းသားက ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ဖြစ်နိုင်မလား။

သူ ဘိုင်လီဖုန်းကျီဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး "စိတ်နှလုံးပိတ်ပင်ပညာက အရမ်းထူးခြားသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အရမ်းထူးခြားပါတယ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြီး "နတ်အတွေးနဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှသာ ဒီလို ပိတ်ပင်ပညာမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်တာပါ။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ ဒါက သေစေနိုင်တဲ့လှုပ်ရှားမှုနဲ့ နည်းနည်းဆင်တူတယ်။  ဒါပေမဲ့ စိတ်နှလုံးပိတ်ပင်ပညာက မှတ်ဉာဏ်ထဲကို တိုက်ရိုက်ထည့်သွင်းတာဖြစ်လို့ စဉ်းစားတာတို့၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်တာတို့ မလိုဘူး။ ဘယ်အချိန်မဆို အသက်သွင်းလို့ရပြီး သေစေနိုင်တဲ့လှုပ်ရှားမှုနဲ့လည်း မတိုက်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ လင်းယွဲ့လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ကြည့်ပြီး "ဒါ့အပြင် ဒီ စိတ်နှလုံးပိတ်ပင်ပညာက အနှစ်သာရသွေးကို သုံးစွဲတာဖြစ်လို့ မင်းသားလေးအတွက် တကယ်ပဲ သင့်တော်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်လိုက်သည်။

သေခြင်းကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် အနှစ်သာရသွေးထားဦး။ သက်ဆိုင်ရာအနှစ်သာရတောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်နာလန်ထူနိုင်တယ်။

သို့သော် ဤပိတ်ပင်ပညာက ဘိုင်လီဖုန်းကျီအတွက် မသင့်တော်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ပြန်လည်နာလန်ထူမှုက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မီးဖီးနစ်သွေးကို အဓိကအားထားပြီး သုံးစွဲလိုက်သည့် အနှစ်သာရသွေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။

"ဘယ်လို သုံးရမှာလဲ"

လင်းယွဲ့က ယွီရှီချီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သွေးတစ်စက် ချလိုက်ရုံပဲ" ဟု ယွီရှီချီက ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ချက်ချင်း ရေဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်ကနေ သွေးတစ်စက်ကို ထုတ်ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးပေါ်ကို ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးပေါ်၌ အက်ကြောင်းများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် မြူမှုန်ပြာရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်စက သူ့နဖူးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းဝင်

ရောက်သွားပြီး သူ့၏ နတ်အတွေးတစ်မျှင်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ဆွဲသီးထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

မကြည်မလင်ဖြစ်နေသည့် ခဏတာလေးအတွင်း၌ လင်းယွဲ့၏ သတိက လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး မင်းသားတစ်ပါး၏ ပုံမှန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်မြင့်မြင့် လူတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်၌ ခေါင်းငုံ့ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ နဖူး၌ အက်ကြောင်းလေးတစ်ခုကိုလည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဆယ့်ခြောက်ယောက်မြောက်မင်းသား ဖြစ်နိုင်မည်လား။

လင်းယွဲ့၏ သတိသည် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ သူ့စိတ်ထဲ၌ ဤအတွေးက လျှပ်ကနဲ ပေါ်လာသည်။

ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူသည် ထိုခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိပြီး ဆဲလ်အဆင့်အထိ သွေးတစ်စက်ချင်းစီထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားမိသည်။

"ဒီပိတ်ပင်ပညာက ဒုတိယမျိုးဆက် သွေးနတ်ဘုရားဘိုးဘေးရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကျိန်စာကို အခြေခံပြီး စက္ကူနှလုံးပညာနဲ့ ဖြည့်စွက်ထားတာပါ"

ထိုလူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

 "ဒီပိတ်ပင်ပညာက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို သိသိသာသာ သုံးစွဲတာမို့ သတိထားပြီး သုံးရပါမယ်"

ချက်ချင်းဆိုသလို လင်းယွဲ့သည် ဒေါသထွက်နေသော သွေးပင်လယ်၏ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများ အော်ဟစ်နေသည်မှာ သူ့ကိုယ်တွင်းရှိ စိတ်စွမ်းအင် ကိုပင် လှုပ်ရှားစေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းတွင် စိတ်စွမ်းအင်သည် မမြင်ရသော စွမ်းအားစီးကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ခွန်အားများ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူ၏ သတိက အပြင်သို့ ထုတ်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"ပြီးသွားပြီလား"

လင်းယွဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူ့လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး အမှုန့်ဖြစ်နေ၏။

"မင်းသားလေး သင်ယူပြီးသွားပြီလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မြင့်မားသော သွေးပင်လယ်၏ မှတ်ဉာဏ်က သူ့စိတ်ထဲတွင် အပြည့်အဝ စွဲထင်နေပြီး မည်

သည့်အချိန်မဆို စိတ်နှလုံးပိတ်ပင်ပညာကို အသက်သွင်းရန် ကြီးမားသော စွမ်းအားအတွက် စိတ်စွမ်းအင်ကို အလဲအလှယ်လုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

လင်းယွဲ့သည် ထိုလူ (ဆယ့်ခြောက်ယောက်မြောက်မင်းသား ဖြစ်နိုင်သည်) က ဒုတိယမျိုးဆက် သွေးနတ်ဘုရားဘိုးဘေး အကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ဝူဒါးသည် ထင်ယောင်ထင်မှားနတ်ဘုရားဘိုးဘေး၏ သားဖြစ်ပြီး သွေးနတ်ဘုရားဘိုးဘေးနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ အခုတော့ သူ ဒုတိယမျိုးဆက် သွေးနတ်ဘုရားဘိုးဘေး လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

ဝူဒါး၏ ဂူအိမ်တော်ရှိ အမျိုးသမီးရုပ်တု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ထို့အပြင် လှိုင်းထန်သော သွေးပင်လယ်၏ မြင်ကွင်းသည် သွေးကျောက်စိမ်း၏ သခင်ကို သူ သိခဲ့စဉ်က မြင်ခဲ့ရသော သွေးပင်လယ်နှင့် အလွန်တူညီသည်။

သို့သော် သွေးကျောက်စိမ်းမှ နက်ရှိုင်းသော အသံက အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံပင်။

ဤသို့ တွေးကြည့်ပါက သွေးကျောက်စိမ်းကို ဖန်တီးသူသည် ပထမမျိုးဆက် သွေးနတ်ဘုရားဘိုးဘေး ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

လင်းယွဲ့ ခဏမျှ တွေးတောကြည့်သည်။

သူ ဝူဒါးနှင့် သွေးနတ်ဘုရားဘိုးဘေးကို အတော်လေး ကျေးဇူးတင်မိသည်။

 သို့သော် သွေးနတ်ဘုရားဘိုးဘေးသည် မည်သည့်မင်းသားဖြစ်သည်ကိုမူ သူ မသိပေ။

အချိန်က ခဏအတွင်း ကုန်လွန်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်နာရီကြာသွားပြီး ကျင့်ကျိုးမြို့သည် အခုအခါ မဝေးတော့ပေ။

ပျံသန်းလှေပေါ်ရှိ လူများက  ပို၍ သတိထားလာကြသည်။

သူတို့သည် ဓားရှာလှေကဲ့သို့သော စစ်မှန်သော ရတနာနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးဥပဒေအဆင့် အတားအဆီး၏ အကာအကွယ်ရှိသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအဆင့်အောက် မည်သူ့ကိုမှ မကြောက်ကြပေ။ သို့သော် ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသား ကဲ့သို့သော ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်

တစ်ဦးက ယင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာဖွေလိမ့်မည်။

တန့်ထျန်းဂိုဏ်းသည် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ဟင်"

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ညဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေသော ပျံသန်းလှေသည် ရွံ့ညွှန်ထဲ၌ ဖမ်းမိသွားသကဲ့သို့ အရှိန် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွတ်ဆိုသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။

"ကောင်းကင်သည် လူသားမျိုးနွယ်ကို ထောက်ပံ့ရန် အရာအားလုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသော်လည်း လူသားများတွင် ကောင်းကင်အား ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် ဘာမှမရှိ..."