မိသားစု ငါးယောက်လုံး ဘယ်သူမှ အသက်မရှင်ခဲ့ဘူး

တုလင်းသည် ကျန်းရီထံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းရီက ပြုံးကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူပြင်ဆင်ထားသည့် ပစ္စည်းများကို လက်ထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။

တုလင်းက လက်ခါယန်းပြီး ငြင်းနေစဉ် ကျန်းရီက ဟာသလုပ်ကာ

“ ဦးဒီလာတုန်း ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းအများစုက သမီးရဲ့အဖိုးအဖွားတွေအတွက်ပဲ၊

ဒါပေမယ့် သမီးအတွက်လည်း ယူလာတာရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် သမီး သိပ်မကြိုက်လောက်ဘူးထင်တယ်။”

ကျန်းရီသည် သူ့ပစ္စည်းများနှင့်အတူ အိမ်တွင်းသို့ဝင်သွားပြီး ဝါးခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် သက်ကြီးနှစ်ဦးက ထဖို့ ပြင်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းရီက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ချဉ်းကပ်ကာ အဖိုးတို့နှစ်ဦးကို ထောက်ပံ့ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

“အဖိုးတို့၊ အားအင် မရှိဘူးလို့ ခံစားရရင် ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ ထိုင်နေပါ။

ဒါနဲ့... မစ္စတာနျူ က ဒီမှာမရှိဘူးလား?”

တုလင်း၏အဖိုးက ဖြေလိုက်သည်၊ ဒါပေမယ့် သူ့အသံက အားနည်းနေသည်။

“ မစ္စတာနျူ က နေမကောင်းလို့ အခု ထလို့မရဘူး”

ကျန်းရီက အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်

“ဒါဆို မစ္စတာနျူကို ရွာကလူတွေကို ခေါ်ပြီး သူ့ကိုသယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။

မစ္စတာနျူ မပါဘဲ အဖိုးတို့အိမ်က ဒီကိစ္စကို မလုပ်နိုင်ဘူး။

ပြီးတော့ အဖိုး၊ ကျွန်တော်တော့ မစ္စတာနျူလောက် အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူကို တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူး။”

တုလင်း၏ အဖိုးအဖွားတို့သည် ဤစကားကိုကြားလိုက်ရတဲ့အခါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်လုံးခြင်းဆုံမိကြသည်။

သူတို့သည် ဤစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြသည်။

အဖွားက ထရန် ပြင်နေစဉ် ကျန်းရီက သူယူလာသည့်ပစ္စည်းများထဲမှ ခေါက်ဆွဲထုပ်ကို ထုတ်ကာ တုလင်းအား မေးလိုက်သည်—

“ကလေးမ... ဟင်းချက်တတ်လား?”

တုလင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်သည်

“ဦးအတွက်နဲ့ အဖိုးအဖွားတို့အတွက် ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ချက်ပေးပါလား။

အိုး...ဒါနဲ့ မစ္စတာနျူ အတွက်လည်း တစ်ပွဲပြင်ထားပေးနော်။

ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေကိုတော့ သေချာသိမ်းထားပါ။

ညစ်ပတ်ပျက်စီးမသွားစေနဲ့။”

ကျန်းရီသည် ထိုသို့ပြောလိုက်ကာ ခုံသေးသေးလေးတစ်လုံးကို ရွေ့ယူပြီး အဖိုးတို့နှစ်ဦးဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“လူငယ်လေး...တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကလေးက အရွယ်မရောက်သေးလို့ လူငယ်လေးအတွက် ခုံရွေ့ပေးဖို့ မသိတက်ဘူး။

ပြီးတော့ လူငယ်လေး နာမည်ကိုတောင် အဖွားတို့မသိသေးဘူး။”

ကျန်းရီက ဖြေလိုက်သည်

“ကျွန်တော့်နာမည်က ကျန်းရီပါ။ အဖွားတို့ ကျွန်တော့်ကို ကျန်းရီလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်။

တုလင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ကလေးပါ။

ကျွန်တော့်နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိတဲ့ကလေးလည်းဖြစ်တယ်။

ဒါကြောင့် အဖွားတို့နှစ်ဦးက သူမငယ်ငယ်လေးနဲ့သေဆုံးရမယ့် ဝန်ကို ထမ်းထားရတာ၊

သူမကို အသုံးမကျတဲ့သူဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး အဖွားတို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့အသက်နဲ့ ပေးဆပ်နေရတယ်မဟုတ်လား?”

ဒီစကားများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဖွားတို့ နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့်အမူအရာများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းရီက ပြုံးကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်

“တုလင်း မနေ့ညက တစ်ညလုံး ကျွန်တော့်ဆီစာရေးခဲ့တယ်။

သူမကြုံတွေ့နေရတဲ့အရာတွေကို အကုန်လုံးပြောပြခဲ့တယ်။

သူမပြောပြတဲ့အကြောင်းအရာတွေထဲကနေ ကျွန်တော်သိလိုက်ရတာက...

တစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ဝိညာဉ်ကို လှည့်စားနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။”

အဖွားတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ မရှိတော့ဘဲ မျှော်လင့်ချက်တွေနှင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် အသက်ကယ်တင်ရာလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“လူငယ်လေး... သင်ဟာ အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူဆိုတာ အဖွားတို့သိပါတယ်။

သင်ဟာ အဖွားတို့ရဲ့မြေးမလေးကို ကယ်တင်ဖို့လာတာပဲမဟုတ်လား?”

“ဟုတ်ပါတယ်။

အဖွားတို့မသိဘူးထင်တယ်၊

ကျွန်တော်က လေယာဉ်နဲ့ရထားကို တစ်နေကုန်စီးပြီး

နောက်ထပ်နာရီပေါင်းများစွာ ကားစီးပြီးမှ ဒီနေရာကိုရောက်လာတာ။

ဒါပေမယ့် တုလင်းကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဒီကလေးမလေးဟာ ကျွန်တော့်နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိတယ်ဆိုတာ ခံစားမိတယ်။

သူမကိုပေးတဲ့လက်ဆောင်က အချည်းနှီးမဖြစ်ခဲ့ဘူး။”

“ဒါဖြစ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

လူငယ်လေး ပေးတဲ့လက်ဆောင်က မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။”

“ဟားဟား... အဖိုးတို့ မှားနေတယ်။

ကျွန်တော်က သူမကို ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတချို့ပဲပေးခဲ့တာပါ

ဘာလို့ဒါတွေပေးလဲဆိုတော့ သူမအသက်ရှင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိနေလို့ပဲ။

ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းပြောရရင် အဖွားတို့နှစ်ဦးလည်း တုလင်း အသက်၂၀အထိ အတူနေနိုင်မှာပါ။

သူမက အဲဒီအရွယ်ရောက်တာတောင် စကားမပြောနိုင်သေးဘူး။

အံ့ဖွယ်အကြောင်းအရင်း တစ်ခုမှမရှိဘဲ သူမရဲ့ဘဝဟာ သာယာလှပမှာမဟုတ်ဘူးလို့ အတည်ပြုပြောနိုင်တယ်။

အထူးသဖြင့် သူမဒီတောင်ကြားကျေးရွာကနေ မထွက်နိုင်ဘူးဆိုရင် သူမရဲ့ဘဝဟာ ပိုဆိုးရွားလာလိမ့်မယ်။”

ကျန်းရီ၏ အသံအနေအထားက အဖွားတို့နှစ်ဦးနှင့် စကားစမြည်ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဖွားတို့နှစ်ဦးသည် ဤစကားများကိုကြားတော့ ဝမ်းနည်းသွားပြီး

“ ဒါကို အဖွားတို့ မသိဘူးများထင်နေလား...

ဒါပေမယ့် သူမရဲ့မိဘတွေက နှစ်နှစ်ကတည်းက ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

အဖွားတို့ကလည်း တဖြည်းဖြည်း အိုမင်းရင့်ရော်လာပြီလေ

ဒါပေမယ့် လူငယ်လေးက တကယ်ပဲ သူမကို အသက်၂၀အထိ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလား?”

“သူမကို အသက်၂၀အထိသာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် အဖွားတို့ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေချာပေါက်လက်ခံပါ့မယ်”

“စိတ်မပူပါနဲ့ အဖွားတို့ရဲ့၊

အဖွားတို့က သေချာပေါက် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ အနားယူရမှာပါ။

တုလင်းကိုတော့ စိတ်မပူပါနဲ့... သူမက...”

ကျန်းရီသည် သူပြောလိုသည်များကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ အဖွားတို့နှစ်ဦးလည်း မည်သည့်နေရာကနေ စိတ်ချရမှုကို ရရှိသွားသည်ကို မသိကြပေ။

သို့သော် သူတို့သည် ကျန်းရီ၏ စကားများကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ဒီဘေးဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်တော့မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်နှင့်ပြည့်နေပြီး သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသောမြေးမလေးလည်း လွတ်မြောက်တော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

တုလင်း၏အဖိုးက မစ္စတာနျူ၏ ရွာသို့ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး မကြာမီ လူအချို့က မစ္စတာနျူကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။

မစ္စတာနျူ သည် ဝါးဖြင့်ရက်ထားသည့် တန်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူသံမှာ ယဲ့ယဲ့လေးသာ ကျန်တော့သည်။

သူက အားနည်းစွာဖြင့် ကျန်းရီဘက်သို့ မျက်နှာမူပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရီက ပြုံးကာ သူ့ဘက်သို့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်

“မစ္စတာနျူ ... သင်အခုအချိန်မှာ အရမ်းနေမကောင်းဘူး။

ကျွန်တော်ထင်တယ်၊ သင်က အဲ့ဒီညတုန်းက တောင်ပေါ်ကိုမတက်ခဲ့ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?”

တုလင်း၏အဖိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်

“မတက်ခဲ့ဘူး။

အဲ့ဒီတောင်ပေါကို ဘာလုပ်ဖို့ တက်ရမှာလဲ?

အဲ့ဒီတောင်မှာ အရမ်းဆိုးရွားတဲ့ အရာတွေရှိတယ်။

ဒါကြောင့် ကလေးတွေကို တက်ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။

လူကြီးတွေလည်း နှစ်စဉ် သစ်ခုတ်တဲ့အချိန်မှလွဲပြီး တောင်ပေါ်မတက်ကြဘူး။”

“တောင်ပေါ်က မကောင်းတဲ့ အရာက ဘယ်ကနေရောက်လာတာလဲ?

အရင်က အဲ့ဒီအိမ်ကလေးမှာ ဘယ်သူတွေ နေခဲ့တာလဲ?”

အဖိုးက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ တောင်ဘက်သို့ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

“ဒီတောင်ပေါ်မှာ အရင်တုန်းက ဇာတ်ဆရာတစ်ယောက်နေခဲ့တယ်။

သူဟာ ဒီခရိုင်မှာ အကျော်ကြားဆုံးသရုပ်ဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့တယ်။

ငါတို့အားလုံးက သူ့ကို မစ္စတာဝမ် လို့ခေါ်ကြတယ်။

မစ္စတာဝမ်က အရမ်းချမ်းသာတယ်။

သူ့ဇနီးကလည်း နာမည်ကြီးသရုပ်ဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သမီးသုံးယောက်ရှိတယ်။

သူတို့တွေအားလုံးကို သူတို့လိုပဲ ဇာတ်ဆရာအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးထားတယ်။”

“ဒါပေမယ့် မစ္စတာဝမ်က ငါတို့ဒေသက လူမဟုတ်ဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ မစ္စတာဝမ်က ဖုန်းရွှေပညာရှင်တစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်လာခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီဆရာက ငါတို့ရွာ နောက်ဘက်က တောင်ကုန်းက အိမ်ဆောက်ဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာဖြစ်ပြီးတော့ သားသမီးတွေရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို အထောက်အကူ ပြုတယ်လို့ ဆိုလိုက်တယ်။

မစ္စတယဝမ်က အဲ့ဒါနဲ့ တောင်ပေါ်မှာ အိမ်ဆောက်ပြီး လမ်းဖောက်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ရွာကအိမ်တိုင်းက မစ္စတာဝမ်ဆီက ငွေအများကြီးရခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ရွာကလူကြီးတွေက ကန့်ကွက်တာတွေ မရှိခဲ့ဘူး။”

“ဒါပေမယ့် တစ်ချို့လူတွေက မစ္စတာဝမ်ကို သတိပေးခဲ့ကြတယ်။

အရင်က စစ်ပွဲတွေတုန်းက အဲဒီနေရာမှာ အလောင်းတွေမြှုပ်ထားတယ်။

ဒါက သချိုင်းတောင်တစ်ခုဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။

မစ္စတာဝမ်က ဖုန်းရွှေပညာရှင်ကို ယုံကြည်ပြီး ဒါကို နားလည်ကြောင်း ထွေထွေထူးထူး ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုခဲ့တယ်။

ဒါနဲ့ မစ္စတာဝမ်က အိမ်ဆောက်ပြီး သမီးသုံးယောက်နဲ့အတူ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက မစ္စတာဝမ်နဲ့ သူ့အမျိုးသမီးတို့ဟာ အသက်ငယ်သေးတယ်။

ငါထင်တယ်၊ သူတို့ဟာ ကံကို ပြောင်းလဲပြီးတော့ သားယောက်ျားလေး ရချင်နေကြတာဖြစ်လိမ့်မယ်။”

“ဒါပေမယ့် ဝမ်အမျိုးသမီးရဲ့ ဗိုက်က ဘယ်တော့မှမပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။

တောင်ပေါ်က မီးလုံးတွေဟာ အရင်က လင်းနေခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ပိုလင်းလာခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်အမျိုးသမီးရဲ့ ငိုသံနဲ့ ဟစ်ကြွေးသံတွေကို အမြဲကြားနေရတယ်။

မစ္စတာဝမ်က တဖြည်းဖြည်း စိတ်တိုလာပြီး ဝမ်အမျိုးသမီးကို အမြဲရိုက်နှက်နေခဲ့တယ်။

ဝမ်အမျိုးသမီး ငိုသံကြားရင် ကျွန်တို့က တောင်ပေါ်တက်ပြီး တားရတာပေါ့။

ဒါပေမယ့် ဒါဟာ မိသားစုကိစ္စ ဖြစ်နေတယ်မဟုတ်လား?

တစ်ချို့လူတွေက ဝမ်အမျိုးသမီးကို မစ္စတာဝမ်နဲ့ ကွာရှင်းဖို့ စည်းရုံးကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်အမျိုးသမီးက ‘မင်းတို့ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ အစ်ကိုဝမ်နဲ့ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေး အမြဲကောင်းတယ်’ လို့ အမြဲပြောတယ်။”

“သူမရဲ့မျက်နှာက ရောင်ရမ်းနေတာတွေကို ငါတို့အားလုံးမြင်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါတွေက ဘယ်ကနေလာတာလဲ?

သူတို့က ငါတို့ကို လိုက်ရှုပ်တဲ့ သူတွေလို့ ထင်နေကြတယ်လို့ တွေးမိလိုက်ကြတယ်။

ဒါနဲ့ ဒေါသထွက်ပြီး တောင်အောက်ဆင်းလာကြတယ်။

မစ္စတာဝမ်ရဲ့ အိမ်က ကိစ္စတွေကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် တစ်ညမှာ ရုတ်တရက် တောင်ပေါ်က မီးအလင်းတွေ မရှိတော့ဘူး။”

“တစ်အိမ်လုံး မှောင်မည်းနေတယ်။

တစ်ရက်... နှစ်ရက်... သုံးရက်ဆက်တိုက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

မစ္စတာဝမ်ရဲ့အိမ်မှာ မီးအလင်း တစ်လုံးမှမရှိတော့ဘူး။

ရွာထဲက တစ်ချို့လူတွေက တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလို့ ပြောကြတယ်။

ဒါနဲ့ တစ်ချို့လူတွေက တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကြည့်ဖို့သွားခဲ့ကြတယ်။

ငါလည်း အဲဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။”

“အဲဒီအချိန်တုန်းက တံခါးတွေအားလုံးကို သော့ခတ်ထားတယ်။

ငါတို့အုပ်စုက အုတ်တံတိုင်းကိုတက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုခွဲကာ ဧည့်ခန်းထဲကို ခုန်ဆင်းလိုက်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ဧည့်ခန်းထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းအံ့အားသင့်သွားကြတယ်!”

“မစ္စတာဝမ်... သေနေပြီ။

ဝမ်အမျိုးသမီးလည်း သေနေပြီ။

ပြီးတော့ သမီးသုံးယောက်လုံးလည်း သေနေကြတယ်။

သူတို့အားလုံးကို တံခါးရိုးပေါ်မှာ ကြိုးနဲ့ချိတ်ဆွဲထားတယ်။

မိသားစုငါးယောက်လုံး ဘယ်သူမှမကျန်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်!”