အနောက်တိုင်းပုံစံ အိမ်ကို ညအချိန် ရှာဖွေစစ်ဆေးခြင်း

အဖိုးက မစ္စတာဝမ်အကြောင်းကို မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော အမုန်းတရားတို့ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် အမုန်းသည် အမုန်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျက်လုံးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် အကူအညီမဲ့မှုများ ပုန်းလျှိုးနေသည်။

ဤဒေသတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးလူက ကျန်းရီဘေးမှ မစ္စတာနျူ ဖြစ်သည်၊ ဒါပေမယ့် မစ္စတာနျူ ကိုယ်တိုင်က အခုအချိန်တွင် တစ်ဝက်သေနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ မစ္စတာဝမ်ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းနိုင်မည်နည်း။

ကျန်းရီက သူတို့ရဲ့စကားပြောဆိုမှုကို ဖုန်းဖြင့် အသံသွင်းထားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တုလင်းက တံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏စကားကို သူနားမလည်သော်လည်း၊ သူမ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်နဲ့ လာနေသည်ကို မြင်တဲ့အခါ လူတိုင်းသိလိုက်ကြသည်။

တုလင်းချက်ပြုတ်ထားသော ခေါက်ဆွဲသည် အရသာ သိပ်မရှိပေ၊ ဒါပေမယ့် ကျန်းရီကလည်း ဂျီးများတဲ့သူ မဟုတ်သောကြောင့် ပါးစပ်အပြည့် စားခဲ့လိုက်သည်။

ဘေးနားက မစ္စတာနျူက အားနည်းစွာဖြင့် ကြည့်ကာ "ငါမနာလိုဘူး၊ မင်းဒီလို ပါးစပ်အပြည့်နဲ့ ခေါက်ဆွဲစားနိုင်တာကို ငါမနာလိုဖြစ်နေတယ်" ဟု ပြောလိုက်တယ်။

"တုလင်းရေ မစ္စတာနျူဆီ တစ်ပန်းကန် ယူသွားပေးလိုက်ပါ။ မစ္စတာနျူ ရေ မင်းအတွက် တုလင်းကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတယ်၊ ငါ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်မနေနဲ့" ဟု ကျန်းရီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

မစ္စတာနျူက ခါးသီးစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ငါမစားနိုင်ဘူး၊ အခုချိန် ငါမစားနိုင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရှေး စကားပုံအတိုင်း၊ စားနေစဉ် စကားမပြောရဘူး၊ မစ္စတာနျူက စားဖို့ကိုသာ ဂရုစိုက်ပါ၊ ပါးစပ်ထဲ ဝင်နိုင်မဝင်နိုင် မစဉ်းစားနဲ့" ဟု ကျန်းရီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို မစ္စတာနျူထံ ယူဆောင်သွားပြီး၊ သူက တုန်နေသော လက်များဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ခေါက်ဆွဲ၏ မွှေးကြိုင်သောအနံ့က သူ့ရဲ့ အစာစားချင်စိတ် ပြင်းထန်စေခဲ့သည်။

သူက တူနှင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဟူး... ထိုခေါက်ဆွဲသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားပြီး အရသာက ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။

"အံ့သြစရာပဲ!"

မစ္စတာနျူ က အံ့အားသင့်ပြီး ခေါက်ဆွဲကို ပါးစပ်အပြည့် စုပ်ယူခဲ့သည်။ သူ ပြန်ပြီး ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး ပြောတော့မယ့် အချိန်တွင်၊ ကျန်းရီက "စားနေတုန်း စကားမပြောနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မစ္စတာနျူ က ပြောတော့မယ့် စကားကို ချက်ချင်းပင် ပယ်ချလိုက်ပြီး၊ သူက တုလင်း ချက်ပြုတ်ထားသော ခေါက်ဆွဲကိုသာ စားဖို့ နှစ်မြှုပ်နေခဲ့သည်။

စားပြီးနောက်၊ ကျန်းရီက ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး တုလင်းကို ကြည့်ကာ "ကလေးမလေး ဦးနဲ့အတူ တောင်ပေါ်တက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တုလင်းက တိတ်တဆိတ်ပဲ ခေါင်းညှိတ်လိုက်ပြီး၊ ကျန်းရီက ခြံထဲရှိ အဖိုးတို့ သုံးဦးကို ကြည့်ကာ-"အဖိုးတို့က ခြံထဲမှာပဲ စောင့်နေကြပါ၊ ကျွန်တော်က လင်းလင်းနဲ့အတူ မကြာခင် ပြန်ဆင်းလာခဲ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက်၊ ကျန်းရီက တုလင်းကို ဆွဲကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ၊ ခြံထဲရှိ အဖိုးတို့ သုံးယောက်က တောင်ပေါ်သို့ အကြီးနှင့်အငယ် ပုံရိပ်နှစ်ခု ဖြေးဖြေးချင်း လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အခုအချိန်က ညနေခင်းဖြစ်နေပြီး၊ ကျန်းရီက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပရိသတ်များကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါအခု တုလင်းရဲ့အိမ်ကို ရောက်နေပြီ၊ သူမကို အနောက်တိုင်းပုံစံ အိမ်ဆီ ခေါ်သွားနေတယ်။ တောင်ပေါ် တက်နေစဉ်မှာ၊ ငါနဲ့ တုလင်းရဲ့အဖိုးနဲ့ စကားပြောဆိုမှုကို အသံသွင်းထားတဲ့ အပိုင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပြမယ်။ အားလုံးနားထောင်ကြည့်လိုက်ပါ၊ ဒီကိစ္စရဲ့ အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းရီက ပြောပြီး အသံသွင်းထားတာ ဖွင့်ကာ တုလင်းကို ဆွဲပြီး တောင်ပေါ်ကို တက်သွားခဲ့သည်။

အနောက်တိုင်းပုံစံ အိမ်ရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါ၊ ဖွင့်ပြထားတဲ့ အသံဖိုင်ကလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းရှိ ပရိသတ်တွေက ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အလွန်အံ့သြသွားကြပြီး- "ဒီတောင်ကြား ကျေးရွာလေးထဲမှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ရှိခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်မိခဲ့ဘူး။ ဝိုး... ကိုယ်တိုင်သာ မကြားရဘူးဆိုရင် အခုကြားနေရတာက ရိုးရာပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို့ ထင်မိမှာပဲ။"

"ရိုးရာပုံပြင်တွေက ဘယ်တော့မှ မကုန်ခန်းဘူး။

အဖွားရဲ့ပါးစပ်ထဲက၊ အမေရဲ့ပါးစပ်ထဲက၊ ဒါမှမဟုတ် အဖိုးအဖွားတို့ရဲ့ပါးစပ်ထဲက၊ ကျွန်တော်တို့ အဆက်မပြတ်နားထောင်ချင်စရာ ဇာတ်လမ်းတွေက အမြဲရှိနေတတ်တယ်။

ဒါပေမယ့် အချို့က ပုံပြင်တွေဖြစ်ပြီး၊ အချို့က အမှန်တကယ်ဖြစ်ရပ်တွေပဲ။

ဒီအနောက်တိုင်းပုံစံ အိမ်လေးလိုပဲ၊ အင်း... ဒါကတကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတာပဲ!"

ကျန်းရီ၏စကားက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းရှိ ပရိသတ်များကို ခဏတာ ကြောင်အသွားစေခဲ့သော်လည်း၊ မကြာမီ ကျန်းရီသည် အနောက်တိုင်းပုံစံ အဆောက်အအုံ၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ခြံထဲသို့ဝင်လိုက်တဲ့အခါ၊ နေရာ အနှံ့အပြားတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လက္ခဏာများကို တွေ့မြင်ရသည်။

ကျန်းရီက တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အိမ်ထဲသို့ဝင်ဖို့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ၊ မပြင်ဆင်ထားသော ပရိသတ်တွေက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် တံခါးမ၏အရှေ့တည့်တည့်၌ အနက်ရောင်အခေါင်းတစ်လုံး ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

တုလင်းပြောသလိုပင် အခေါင်းက အလွန် မြင့်မနေခဲ့ပေ၊ တိုတောင်းပြီး အနည်းငယ်နိမ့်သည်။ ထိုအခေါင်းကို ခုံနှစ်လုံးပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ကြောင် မရှိတော့ပေ၊ အခေါင်းအောက်တွင်လည်း ဘာမှမရှိတော့ပေ။

တုလင်းက လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အနက်ရောင်ကြောင် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏အဖိုးက ကြောင်အလောင်းကို ကျီထဲမှ ထုတ်ယူပြီး မြှုပ်နှံခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ကြောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ လက်ချောင်းက ဘယ်လိုရောက်ရှိလာသည်ကို တုလင်းကိုယ်တိုင်ကိုက အတိအကျ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းရီက အခုအချိန်တွင် ထိုအကြောင်းကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ မစ္စတာနျူ၏ စကားအရ၊ အိမ်ထဲတွင် ထားရှိသော အခေါင်းသည် သူ့ရဲ့အဖေက အိမ်တွင်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများကို တားဆီးရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအခေါင်းက တကယ်ပဲ ထိုမျှအစွမ်းထက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများကို တားဆီးနိုင်သလားဆိုတာကို ကျန်းရီ အမှန်တကယ် သိလိုနေသည်။

တုလင်းကို ဘေးတစ်ဖက်မှာ ရပ်ခိုင်းပြီး၊ ကျန်းရီက အခေါင်း၏အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် အပြည့် မဖွင့်လိုက်ဘဲ၊ တုလင်းကို ကြည့်ကာ "ကလေးမလေး ဒီထဲကို လက်ထည့်ချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

တုလင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျယ်လာခဲ့ပြီး၊ သူမ ကြောက်နေသည်မှာ သိသာနေသည်။ တကယ်တော့ ကျန်းရီက စကားအဖြစ်သာ ပြောလိုက်တာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မမျှော်လင့်စွာပဲ တုလင်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ သဘောတူသည်ကို တွေ့တဲ့အခါ၊ ကျန်းရီက သူမအတွက် ခြေတင်စရာ တစ်ခုခု ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

တုလင်းက အခေါင်းထဲသို့ ဖြေးဖြေးချင်း လက်ထည့်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာမီပင် သူမ လက်ကို ထိတ်လန့်စွာပဲ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာ ရှိနေခဲ့သည်။

"ဘာကို စမ်းမိလို့လဲ?"

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်ခန်းရှိ ဘာသာပြန်သူက တုလင်း၏ လက်ဟန်ခြေဟန်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

"လူ"

"ဘယ်သူလဲ?"

"အဖွားလိုမျိုး ဝိုင်းဝိုင်းနားကပ်တစ်စုံ ဝတ်ထားပုံရတယ်၊ အဖွားရဲ့နားကပ်က ရွှေနားကပ်ပါ!"

ကျန်းရီက ပြုံးကာ အခေါင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ ဘေးနားရှိ လှေကားကို ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

လှေကားက သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားတယ်။ ကျန်းရီက တုလင်းကို ဆွဲခေါ်ပြီး လှေကားဆယ်ထစ် လောက်ကို တက်သွားခဲ့တယ်။

"ဒေါက်"

"ဒေါက်"

"ဒေါက်"

".........."

ကျန်းရီနဲ့ တုလင်းရဲ့ ခြေလှမ်းသံတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြားနေခဲ့ရသော်လည်း၊ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရန် နည်းနည်းလိုသောအခါ ကျန်းရီက ရုတ်တရက် တုလင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ဒီမှာ ခဏထိုင်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တုလင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲက ပရိသတ်တွေက ကျန်းရီ ဘာလုပ်မည်ကို နားမလည်သော်လည်း၊ ကျန်းရီနှင့်အတူ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အတွေးတွေလည်း ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းရီက လှေကားပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် လှေကားကို ဖြေးဖြေးချင်း တီးခေါက်နေခဲ့သည်။

ကျန်းရီက ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ တီးခေါက်နေတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် သူရဲ့ လက်ထဲရှိ ဖုန်းက ကင်မရာကို ဖြေးဖြေးချင်း ရွေ့လျားနေပြီး၊ လှေကားအောက်ခြေကို ရိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လှေကားအောက်ခြေတွင် အမှောင်ထုသာရှိသော်လည်း၊ ကင်မရာကို အပြည့်အဝ ရောက်သောအခါ၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်ခန်းထဲတွင် မျက်နှာတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုမျက်နှာသည် ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး၊ လျှာကလည်း အပြင်သို့ အရှည်ကြီး ထွက်နေကာ၊ မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ခေါင်းကို အပေါ်သို့ မော့ထားပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းရီက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်ခန်းထဲကိုတောင် မကြည့်ဘဲ၊ သူသည် အရာရာကို သိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး "ပုန်းနေလို့ အကျိုးရှိမှာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်ခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မျက်နှာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။

မျက်နှာက ဖြေးဖြေးချင်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ၊ ကျန်းရီနဲ့ ကိုးထစ်အကွာမှာ ရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွတ်လိုက်သည်။

" ဇာတ်ဆရာ၊ မစ္စတာဝမ်လား?"