အနီရောင် ခေါင်းဆောင်း

တုလင်း၏ ဇာတိရွာလေးကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက်မှာ ကျန်းရီက တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့တယ်။

သူသည် အလွယ်တကူ အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တာကို လုပ်လေ့မရှိဘူး။ ဒီလိုမျိုး အပြင်ထွက်ရတာက ထိန်းချုပ်မရနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိနေလို့သာဖြစ်တယ်။

တုလိင်း၏ ဇာတိရွာလေးက အတော့်ကို ဝေးလံပြီး တိုက်ရိုက်သွားနိုင်တဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်းလည်း မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။

အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် သူသည် လမ်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ကျန်းရီက ကားတစ်စီး ဝယ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း တုလင်း၏ ရွာကဲ့သို့သော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလမ်းကြောင်း အခြေအနေတွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်ရင် သူ၏ကားက အလုပ်မဖြစ်နိုင်ဟု နားလည်ခဲ့သည်။

ညဘက်လမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေစဉ် ကျန်းရီသည် ထုတ်လွှင့်ခန်းရှိ ပရိသတ်များနှင့် အမျိုးမျိုး စကားစမြည် ပြောနေခဲ့သည်။

လင်းလက်နေသော လပြည့်ဝန်းကြီးက ကျန်းရီ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းကို အလင်းပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ထုတ်လွှင့်ခန်းရှိ ပရိသတ်တစ်ဦးက "အရင်က အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်စဉ်ကလည်း စတွင်မာက လက်ဆောင်တွေ ယူသွားလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ တုလင်းကို အထူးဂရုစိုက်သလို ခံစားရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တုန်လိမ်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ဒါပေမယ့် စိတ်မကောင်းစရာက စကားမပြောတတ်တာ နဲ့ မိသားစုအခြေအနေ သိပ်မကောင်းတာပဲ။ သူ့ကို ပညာသင်ဆုတစ်ခု စီစဉ်ပေးကြရအောင်"

ထုတ်လွှင့်ခန်းရှိ ဘောစိတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျိုးခိုင်က ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လူများစွာက တုန့်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းရီက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သူတို့မိသားစုကို ပိုက်ဆံထောက်ပံ့မလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"စကားလုံးအနေနဲ့ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းနိုင်ပေမယ့် အဓိပ္ပါယ်ကတော့ အတူတူပဲ။ သူတို့ရဲ့ အိမ်နဲ့ အဝတ်အစားတွေကြည့်ရတာ သိပ်အဆင်မပြေတဲ့ပုံပေါက်တယ်

ငါးမျှားနည်းသင်ပေးခြင်းက ငါးကိုပေးခြင်းထက်စာရင် ပိုကောင်းတယ်။ ဆင်းရဲတာကို ခံစားပြီးမှ ချမ်းသာလာခြင်းက ပိုကောင်းတယ်။ တုလင်းရဲ့ စင်ကြယ်တဲ့ စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ပေးရုံသာ လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ သူမှာ အခက်အခဲတစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ရင် ငါ့ဆီကို သင့်တော်သလို အကူအညီတောင်းနိုင်ကြောင်း ငါပြောထားပြီးသား" ဟု ကျန်းရီက ပြောလိုက်တယ်။

ကျန်းရီသည် ကျိုးခိုင်ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးခိုင်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး လက်မထောင်ကာ "စတွင်မာက အဝေးကြီးကို ကြိုတွေးထားတာပဲ"

"အခုအချိန်က အရမ်းစောနေသေးတယ်၊ ဖုန်းစောင့်ရင်း စကားလေးဘာလေး ပြောကြရအောင်။"

တုလင်း၏ အကြောင်းဆက်ပြောနေတာကို အကြောင်းအရာ လွှဲလိုက်ရင်း၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တာကို ကြည့်နေတဲ့ ပရိသတ်တွေက ကျန်းရီရဲ့ဘေးက ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရင်း ပြောလာခဲ့တယ်-

ကြည့်ရှု့သူ A-"ကျေးလက်က လှပလိုက်တာ။ မြို့ထဲမှာ ဒီလိုလပြည့်ဝန်းကြီးကို မြင်ရတာ ရှားတယ်။

ကြည့်ရှု့သူ B- "စတွင်မာ ကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေနဲ့ တိုက်ရိုက် ကြုံတွေမယ်လို့ ထင်လား? တကယ်ဖြစ်ရင် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းမှာပဲ!

ကြည့်ရှု့သူ C-"အရာအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်၊ တစ္ဆေတွေဆိုတာလည်း ဝိညာဉ်တွေပဲ။ စတွင်မာရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိတာနဲ့ ပြေးမှာပဲ။"

ကျန်းရီက သူတို့ရဲ့ပြောဆိုမှုတွေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်-

"ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်လိုလုပ် တစ္ဆေတွေ အများကြီးရှိမှာလဲ? တကယ်ရှိရင် ကမ္ဘာကြီးမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာမှာပေါ့။ ငါတို့ သက်ရှိလောကထဲက ထူးဆန်းတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ဦးတည်ချက်ရှိရှိ ဖြေရှင်းဖို့လိုတယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ လူတိုင်း 'တစ္ဆေ'၊ 'သရဲ' 'သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်' စတဲ့စာလုံးတွေကို ရိုက်ရှာလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုခန်းထဲကို ရောက်လာရတာပဲ။

ဒါပေမယ့် ဒီက လမင်းကြီးက တကယ်ပဲကြီးပြီး လှပလိုက်တာ!"

ကျန်းရီက ကောင်းကင်မှာ ငွေစင်အိုးလို လှပနေတဲ့ လပြည့်ဝန်းကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း အားရပါးရ ချီးကျူးနေမိတယ်။

ဖုန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရီက ဝင်လာတဲ့ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုခန်းကနေ တဆင့်လာတဲ့ အင်တာနက်ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပါ။

"ဟယ်လို၊ ကျွန်တော်က ကျန်းရီ၊ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် တွေကို ဖြေရှင်းပေးတဲ့ စတွင်မာ ပါ ။ ဖုန်းဆက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဟယ်လို စတွင်မာ၊ ငါ့ကို အစ်ကိုလီလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ငါက အိမ်ထောင်ကွဲပြီး လူလတ်ပိုင်းအရွယ် မွေးမြူရေးလုပ်ကိုင်နေသူပါ။ ကျွန်တော့် သားလေးက တက္ကသိုလ်ဝင် စာမေးပွဲပြီးပါပြီ ။ အရာအားလုံးက သူကနေ စခဲ့တာပါ။ စာမေးပွဲပြီးတဲ့အခါ သားလေးအိမ်ပြန်လာတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ ထူးခြားနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။"

ဖုန်းတဖက်က အစိကိုလီ ပြောပြီးတဲ့အခါ ကျန်းရီလည်း အလေးအနက်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်-

"ဒါဆို အစ်ကို လီ၊ သင့်သားက ဘာတွေပြောင်းလဲသွားတာလဲ?"

"သားလေးအိမ်ပြန်လာတော့ ညသန်းခေါင်မှာ အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို ကြည့်နေတယ်။"

"ဟုတ်ပြီ၊ ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ?"

"အနီရောင်ခေါင်းဆောင်း။"

"အနီရောင်ခေါင်းဆောင်း?"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ စတုရန်းပုံစံ၊ လေးထောင့်မှာ အမွေးတွေချိတ်ထားတယ်။ ရှေးခေတ်က အမျိုးသမီးတွေ လက်ထပ်ရင် ဆောင်းတဲ့ အနီရောင်ခေါင်းဆောင်းနဲ့တူတယ်!"

"သူဘာတွေးနေတာလဲ?"

"သူ တစ်ညလုံး ကြည့်နေခဲ့တာ။ ညအစပိုင်းမှာ အနီရောင် ခေါင်းဆောင်းကို မြှောက်ထားတယ်။ ညအဆုံးပိုင်းလောက်မှာ ခေါင်းဆောင်းကို မျက်နှာမှာတင်ပြီး အနီရောင်ခေါင်းဆောင်းကနေတဆင့် ကြည့်နေတယ်။ အပေါ်မီးကို ဖွင့်ထားတယ်!"

ဖုန်းတဖက်က အစ်ကိုလီ ပြောနေတာကို ကျန်းရီကြားတော့ ဒါတကယ်ထူးဆန်းနေတာကို သိလိုက်တယ်။

"ဒါဆို အစ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မနှောင့်ယှက်ဖူးဘူးလား?" ကျန်းရီက မေးလိုက်တယ်။

အစ်ကိုလီက ပြန်ဖြေတယ်-

"ကျွန်တော် နှောင့်ယှက်ဖူးတာပေါ့။

စာမေးပွဲပြီးလို့ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ပဲရှိသေးတယ်။

သူတစ်ညလုံး မအိပ်ပဲရှိနေတာကို သတိထားမိတယ်၊ တစ်ညမှာတေ့ာ ကျွန်တော်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့အခန်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ကနေ ကြည့်မိခဲ့တယ်။

ဒါနဲ့...

ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာပေါ့၊ အစကတော့ အမျိုးသမီး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပေးတဲ့ပစ္စည်းလို့ပဲ ထင်ခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်က အပြင်ကနေ တစ်နာရီလောက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

သူက မျက်တောင်ခတ်တာကလွဲရင် လုံးဝ မလှုပ်နေဘူးဆိုတာ မြင်တော့ အတွင်းထဲဝင်သွားလိုက်တယ်"

"ကျွန်တော်သူ့ကိုမေးတယ်၊ ဒီအနီရောင်ခေါင်းဆောင်းက ဘယ်ကရလာတာလဲလို့

သူက ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုထားတယ်၊ ထပ်မေးတော့လည်း ဘာမှမပြောဘူး။

ဒါနဲ့ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်သွားတယ်၊ မင်းက ငါမေးနေတာကိုတောင် မဖြေဘူးလား၊

မင်းကို ရိုက်သတ်မိတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သားလေးက ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုနေတုန်းပဲ၊ ဒါနဲ့ကျွန်တော် လက်နဲ့ ရိုက်လိုက်တယ်။"

"သူက ပုန်ကန်တတ်ပြီးတော့ လူတိုင်းကို အေးစက်စက် နေတဲ့သူ၊ စာမေးပွဲကြောင့်သာ သည်းခံထားတာ။ ရိုက်ပြီးတော့လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘူး၊ ခေါင်းဆောင်းကိုပဲ ကာကွယ်နေခဲ့တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကွေးပြီး အိပ်ရာပေါ်မှာ ငိုနေတယ်။"

"သူ့မျက်ရည်နဲ့ နှာရည်တွေကိုမြင်တော့ ကျွန်တော် မကြည့်ရက်တော့ဘူး၊ သူ့ကိုတောင်းပန်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက စကားမပြောသေးဘူး၊ အနီရောင်ခေါင်းဆောင်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူ့အိမ်ရာထဲဝင်တဲ့အချိန် သူ့အခန်းထဲက နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ၁၂ နာရီ ထိုးခါနီးပြီ။"

"ကျွန်တော် သူ့ကိုတောင်းပန်နေတုန်း နာရီက ၁၂ နာရီထိုးတဲ့အခါ သားလေးက ရုတ်တရက်ထထိုင်ပြီး အနီရောင်ခေါင်းဆောင်းနဲ့ မျက်နှာကိုဖုံးလိုက်တယ် မျက်လုံးတွေက အပေါ်ကို မော့ကြည့်နေပြီး လှုပ်ရှားမှု မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော့်လည်း စိတ်က မရှည်တော့ဘူး၊ ဒါနဲ့ ထပ်ရိုက်တော့မယ့်အချိန်မှာ သားလေးက ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပြီး တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် အခန်းအပြင်ဘက်ထိ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ သူက တံခါးပိတ်သွားတယ်။

ကျွန်တော်အခန်းထဲ ပြန်လဲနေခဲ့တယ်၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ကနေ သူ့ကိုအော်ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သားလေးက ကျောလှည့်ပြီး မီးပိတ်လိုက်တယ်။

သူ့ အခန်းထဲကို အမှောင်ချလိုက်တယ်။

အရမ်းမှောင်လို့ ဘာမှမမြင်ရဘူး။

ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ သားလေးရဲ့အိပ်ရာမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေသလို စိတ်ထဲကနေ ခံစားမိလိုက်တယ်။

ကျွန်တော် အပြင်ကနေ ဓာတ်မီးနဲ့ ထိုးကြည့်တော့ သူတစ်ယောက်တည်း ပက်လက်လှန်အိပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

မနက်ဖြန်သူနိုးရင် စကားသေချာပြောဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့တာက...

"နောက်တစ်နေ့မနက်ခင်း၊ နေမထွက်သေးခင်မှာ ကျွန်တော်ဖရဲခင်းကိုသွားဖို့ မနက် စောစောထခဲ့တယ်။

အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ တံခါးနားမှာ တစ်ခုခုကိုတွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဈာပနမှာ ဖြန်းထားတဲ့ ငွေစက္ကူ၊ အဲ့ဒီငွေစက္ကူ...

ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်တယ်၊ ဒါက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြန့်ကျဲခဲ့တဲ့ ဆယ်ယွမ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ငွေစက္ကူပဲ!"