ဂူထဲက သက်ပြင်းချသံ

Vol. 13 Ch. 179

"အစ်ကို ကိုယ်တိုင် ကြဲခဲ့တဲ့ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်လား?"

ကျန်းရီသည် အစ်ကိုလီ၏ စကားကို ကြားရသည့်အချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ငွေစက္ကူတွေက အလွန်ဖြစ်သလို ပြုလုပ်ထားတဲ့ အရာတွေဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ထင်းဒီဘဏ် မှ မဟုတ်သည့် ငွေစက္ကူတွေဆိုရင် ပိုလို့တောင်မှ ကြမ်းတမ်းသေးတယ်။

ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို အစ်ကိုလီက သူကိုယ်တိုင် ကြဲခဲ့သည်ဟု မှတ်မိနေသည်မှာ ကျန်းရီအတွက် အံ့သြစရာပင်။

ကျန်းရီက ဆက်ပြီး မမေးမြန်းသေးခင် အစ်ကိုလီက သူ့ဘာသာ ဆက်ပြောခဲ့တယ်

"ဒီဖြစ်ရပ်တွေ မဖြစ်ခင် ရွာထဲက တတိယဦးလေး ဆုံးသွားခဲ့တယ်။

သူက အသက်အရွယ်လည်းကြီး၊ အဆင့်အတန်းလည်းမြင့်တော့ ရွာထဲက လူကြီးလူငယ်မရွေး အားလုံးက သူ့ရဲ့ တပည့်တွေလိုပဲ၊ ဒီတော့ အားလုံးက ဝတ်စုံဝတ်ပြီး သူ့ကို လိုက်ပို့ခဲ့ကြတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်က ဈာပနတန်းက အရမ်းရှည်တယ်၊ ငါက ငွေစက္ကူတွေကိုင်ကြဲပြီး လမ်းရှင်းပေးရတယ်။

"ဒါပေမယ့် တတိယဦးလေးက အသက်အတော်ကြီးမှ သေဆုံးသွားခဲ့တာဆိုတော့ ရွာထဲက ကလေးတွေမှာ ဘာစိတ်ခံစားချက်မှ မရှိဘူး။

ဒါကြောင့် အားလုံးက ပျော်စရာအဖြစ် ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။

ငါ ငွေစက္ကူတွေကြဲနေတုန်း ကလေးတစ်ယောက်က ငါ့လက်ထဲက ငွေစက္ကူခွက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီကလေးက ငွေစက္ကူတွေကို မြင်တော့ တစ်ဆုပ်လောက် ဆုပ်ယူသွားတယ်။

တချို့ငွေစက္ကူတွေမှာ သူ့လက်ချောင်းတွေရဲ့ အပေါက်တွေပါနေတယ်၊ ဒါနဲ့ သူ့ကိုမောင်းထုတ်ပြီးနောက် ငါက ပြန်ကောက်ခဲ့တယ်။"

" ငါက ပြန်ကောက်ပြီး ထပ်ကြဲခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ကလေးလက်ချောင်းအပေါက်ပါတဲ့ အဲ့ဒီငွေစက္ကူတွေကို ငါမှတ်မိနေတာ။

အဲ့ဒီမနက်က တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ တံခါးနားမှာ အဲ့ဒီလို ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ရှိနေတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါတတိယဦးလေးကို ရိုသေစွာ ပူဇော်ရာမှာ စိတ်မရှင်းခဲ့လို့လား၊ ဒါကြောင့် သူက ငွေတွေပြန်ပို့တာလားလို့ တွေးမိလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ မနေ့ညက ငါ့သားရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူကို သတိရမိတော့ တတိယဦးလေးကို ပူဇော်ဖို့ ပစ္စည်းတွေယူပြီး တောင်ပေါ်တက်သွားခဲ့တယ်။"

"အဲ့ဒီနေ့က မိုးသား တိမ်တိုက်တွေ ဖုံးနေတဲ့နေ့ပေါ့။

မိုးလင်းကတည်းက ညနေခင်းလို မှောင်မည်းနေတယ်။

ငါပြောတာကို မင်းမှန်းကြည့်လို့ ရမလားမသိဘူး။

မိုးကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရင် မည်းနက်နေတဲ့ တိမ်တွေ ရှိမနေဘူး၊

ဒါပေမယ့် နေရောင်လည်းမရှိ၊ မိုးက ရွာတော့မယ့်ပုံပေါက်နေပေမယ့် တစ်နာရီပြီး တစ်နာရီ ကုန်သွားတာတောင် မိုးမရွာခဲ့ဘူး။"

"အဲ့ဒီလို စိတ်ညစ်စရာ ရာသီဥတုမျိုးမှာ ငါ အချိန်သိပ်မဆွဲချင်ခဲ့ဘူး

အထူးသဖြင့် ငါတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတော့ ပစ္စည်းတွေယူပြီး နံနက်စောစောကတည်းက တောင်ပေါ်တက်သွားလိုက်တယ်။

ရွာထဲက တတိယဦးလေးရဲ့ မျိုးရိုးက အတော်ကြီးတဲ့အတွက် သူ့ဂူဗိမာန်က အရမ်းကောင်းတယ်၊ နံရံတွေလည်းရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် တံခါးကတော့ သော့မခတ်ထားဘူး။"

"ငါက ပူဇော်ဖို့ပစ္စည်းတွေယူပြီး တတိယဦးလေးရဲ့ ဂူဗိမာန်ဆီရောက်တော့ နံ့သာတိုင်၊ ဖယောင်းတိုင်ထွန်းပြီး ကျွန်တော့်မိသားစုက ဝက်သားဆိုင်ကနေ ခုတ်ထားတဲ့ ဝက်ခေါင်းတစ်ခေါင်းကိုတောင် ယူသွားခဲ့တယ်။

မနေ့ညကတည်းက အမေက ဟင်းချက်ထားတာဆိုတော့ သူ့ကို ရိုသေစွာ ပူဇော်လိုက်တယ်။

တတိယဦးလေးရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်

'တတိယဦးလေး၊ မင်းက ဒီလောကကနေ ထွက်သွားတာ မကြာသေးတဲ့အတွက် ငွေစက္ကူတွေပြန်ပို့တာလား?

ဦးလေး ပြန်ပို့တဲ့ငွေစက္ကူတွေကို ငါမြင်ပြီးပြီ၊ အကယ်၍ ဦးလေးမှာ တစ်ခုခုပြောစရာရှိရင် ငါ့ကို အိပ်မက်ထဲမှာ ပြောပြပါ။

ငါ အသစ်တွေဝယ်ပြီး မီးရှို့ပေးမယ်၊ တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်၊ တစ်သိန်း၊ တစ်သန်းအထိ ရှို့ပေးမယ်။'

"ငါဟာသလုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး။

မင်းတို့သိပါတယ်၊ ယင်ပို ငွေစက္ကူ တွေက တန်ဖိုးကြီးတယ်။

ငါက သူ့ကို ယင်ပို တွေအစုလိုက် ရှို့ပေးလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီနေ့က လေတွေအရမ်းပြင်းတော့ နံ့သာတိုင်၊ ငွေစက္ကူတွေ ရှို့ရတာ အခက်တွေ့နေခဲ့တယ်။

တတိယဦးလေးက ဂူတည်တုန်းက ငွေစက္ကူရှို့ဖို့ နေရာသီးသန့်ပြုလုပ်ထားတော့ တောင်မီးလောင်မှာကို စိုးရိမ်စရာမရှိဘူး။

ဒါပေမယ့် ငွေစက္ကူတွေကို ရှို့ဖို့ထည့်လိုက်တဲ့အခါ ပြန်ပြီးလွင့်ထွက်လာတယ်။"

"ငါထပ်ရှို့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်တောင် မဝင်ခဲ့ဘူး။

လက်နဲ့ကိုင်ပြီး မီးရှို့ခွက်ထဲထည့်တာတောင် ခဏကြာတော့ လေက ပြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဒါဟာ သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိလိုက်တယ်။

ငါက တတိယဦးလေးကို ချက်ချင်းဒူးထောက်ပြီး ငိုကြွေးကာ ပြောလိုက်တယ်

'ဦးလေးမှာ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အလိုဆန္ဒတွေရှိရင် ငါ့ကို အိပ်မက်ထဲမှာ ပြောပြပါ၊ ငါ့ကလေးကို ဘယ်တော့မှ မနှောက်ယှက်ပါနဲ့။'

"ငါက မျက်နှာကို မြေကြီးနားကပ်ပြီး သူ့ကို ဦးချနေတုန်း ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကြားလိုက်ရတယ်

အစကတော့ တစ်ယောက်ယောက်လာနေတယ်ထင်ပြီး နောက်ကိုလှမ်းကြည့်မိလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် တောင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်မှ မရှိနေဘူး။

ဒါပေမယ့် ငါက တတိယဦးလေးရဲ့ ဂူကို ဦးချနေတုန်း အသံထွက်လာတယ်။

ငါကြည့်လိုက်တော့ အသံက တတိယဦးလေးရဲ့ ဂူထဲကလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်!"

"ငါ လန့်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဂူနားကို တဖြည်းဖြည်း ကပ်သွားလိုက်ပြီး နားကို ဂူနား ကပ်ပြီး နားထောင်လိုက်တယ်၊ ဟူး....အဲ့ဒီအသံ ၊ ဂူထဲကနေ သက်ပြင်းချတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဂူထဲက သက်ပြင်းချတဲ့ အသံကြားရတာ သေချာလား?"

ကျန်းရီကလည်း အဲ့ဒီအချိန်မှာ ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ အစ်ကိုလီက ခိုင်ခိုင်မာမာ ဖြေခဲ့တယ်

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က သက်ပြင်းချနေခဲ့တာ"

"ဒါဆို တတိယဦးလေးရဲ့ သက်ပြင်းချသံလား?"

"သူမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ? အဲ့ဒီနေရာမှာ သူ့ဂူတစ်ခုပဲရှိတာ!"

"ဘာဆက်ဖြစ်သွားလဲ?"

"ပြီးတော့ ငါထွက်ပြေးခဲ့တယ်၊ အမေချက်ထားတဲ့ ဝက်ခေါင်းကိုတောင် ပြန်မကောက်ရဲဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ တတိယဦးလေးရဲ့ မိသားစုက ငါ့ကို ရယ်ခဲ့ကြတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူအသက်ရှင်နေတုန်းက ဝက်ခေါင်းကျွေးဖို့နေနေသာသာ ဝက်ခေါင်းအကြောင်းတောင် ဘယ်တော့မှ မပြောဖူးဘူး...

သေတော့မှ ဝက်ခေါင်းကို အဲ့ဒီမှာ ထားခဲ့တော့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကပဲ စားလို့ရမယ်..."

အစ်ကိုလီပြောလို့ ပြီးသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းရီသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ဂူထဲမှ သက်ပြင်းချသံ ထွက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို မသိရှိသေးပေ။

သူစဉ်းစားပြီးနောက် အစ်ကိုလီကို မေးလိုက်သည်

"အစ့်ကို သားရဲ့ ကိစ္စက တတိယဦးလေးနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာလား?"

"ငါလည့းမသိဘူး၊ နောက်တစ်နေ့မှာ ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ထပ်ပြီး တံခါးနားမှာတွေ့တယ်!

အပေါက်ပါတဲ့ ငွေစက္ကူပဲ!"

"ဒီတော့ ဒီကိစ္စက အဲ့ဒီငွေစက္ကူနဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ သား ကြည့်နေတဲ့ အနီရောင် ခေါင်းဆောင်းနဲ့ ဆိုင်နေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား?"

ကျန်းရီမေးလိုက်တော့ အစ်ကိုလီက ငြင်းပယ်ကာ

"ဒါက ရိုးရိုးလေးမဟုတ်ဘူး၊ တကယ်က...

ငါကအရင်က တတိယဦးလေးက ငါ့ကိုနှောက်ယှက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ

ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ညမှာ မိုးရွာခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီညက မိုးက အရမ်းကြီးခဲ့တယ်။

ငါစိုက်ထားတဲ့ ဖရဲခင်းတွေ ပျက်စီးမှာစိုးလို့ သားကို အမေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းပြီး ဖရဲခြံထဲကို တစ်ယောက်တည်းသွားခဲ့တယ်။"

"ငါက မိုးကာဝတ်စုံဝတ်ပြီး မီးအိမ်ထွန်းကာ အမြန်သွားခဲ့တယ်။

ဖရဲသီးတွေက ရိတ်သိမ်းဖို့ အချိန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငွေရဖို့အတွက် ဂရုစိုက်မှ ရမယ်လေ

မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့တာ၊ မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာယုံတင်မဟုတ်သေးဘူး လေကပါ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကို တိုက်နေခဲ့တယ်၊နွေရာသီမှာ တိုက်ဖုန်း ဝင်နေသလိုမျိုး။

ကံကောင်းတာက ငါက သန်သန်မာမာ ရှိနေလို့ပဲ မဟုတ်ရင် လေထဲ ပါသွားလောက်တယ်။

ဖရဲခြံကို ရောက်တော့ ရေဘယ်လောက်ဝင်နေလဲဆိုတာ စစ်ကြည့်တယ်။

အပြင်ဘက်ကနေ ဖရဲခြံကို မီးအိမ်နဲ့ စတင်စစ်ဆေးတယ်၊ အစကနေ အဆုံးထိ ဘယ်နေရာတွေပျက်စီးနေလဲဆိုတာ ကြည့်တယ်။"

“အစကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဦးခေါင်းကို ငုံ့ပြီး စစ်ဆေးနေခဲ့တယ်

စစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း လက်တစ်ဖက်က မီးအိမ်ကိုကိုင်ကာ ဖရဲခြံက ကာထားတာတွေ မာနေကြောင်း သေချာစေရန် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိလိုက်သည်။

တော်တော်များများ နှိပ်ဖူးကြမယ်ထင်ပါတယ်။

ဖန်လုံအိမ်ထဲကို ရောက်သွားတော့ ဆီစက္ကူကို နှိပ်လိုက်ယုံပဲ။

ဖိလိုက်တာနဲ့ တင်းကျပ်နေတာကြောင့် တုံ့ပြန်ချက်က အလွန်ခိုင်မာတယ်၊ ဒါကြောင့် အခြေခံအားဖြင့် ပြဿနာမရှိဘူး "

" ငါက လမ်းလျောက်ရင်းနဲ့ နှိပ်နေတုန်း တစ်နေရာကို နှိပ်လိုက်မိတဲ့အချိန်မှာ ရုတ်တရက် မာနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ငါ ချက်ချင်းပဲ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"မျက်နှာတစ်ခု၊ ငါ့လက်က သူ့မျက်နာကို ထိနေခဲ့တယ် ငါ့လက်ဖဝါးက သူ့နှာခေါင်းနဲ့ ကပ်နေတယ်၊ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တွေက ဖရဲခြံရဲ့ ဆီစက္ကူပေါ်မှာ ပုံထင်နေတယ်!"