ဖရဲခြံထဲမှာ

"ဆီစက္ကူပေါ်က မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် လုံးဝ ရှင်းမနေဘူး!"

"ကျွန်တော် မြင်တာနဲ့ လက်ကို ချက်ချင်းဆုတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ရွှံ့ထဲ လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဖရဲခြံထဲက ဖရဲသီးတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်စဉ်းစားမိတာက အသက်လုပြေးဖို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ထလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဆီစက္ကူပေါ်က မျက်နှာက အပြင်ကို လှည့်ပြီး တစ်ခုခုကို ကြည့်နေသလိုပဲ။"

"ကျွန်တော် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ထွက်ပြေးခဲ့လိုက်တယ်။ မိုးထဲမှာ ပြေးရင်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်နေသလားဆိုတာကို။ အဲဒါ မလိုက်ဘူးဆိုတာ သေချာတော့မှ စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သက်သာရာ ရပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် လမ်းမှားပြီး ပြေးနေမိတာကို သိလိုက်ရတယ်၊ ဖရဲခြံဆီကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီမျက်နှာက... ဆီစက္ကူပေါ်မှာ ရုန်းကန်နေဆဲပဲ။ ထွက်ပြေးချင်ပုံရပေမယ့် မထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဒီလောက်များများ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ ဖရဲခြံကို ပြန်ရောက်သွားပေမယ့် ထပ်ပြီးပြန်ပြေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်မထားတာက ကျွန်တော် ဖရဲခြံကိုပဲ ပြန်ရောက်ခဲတယ်၊ ပြီးတော့ ဆီစက္ကူက ရုန်းကန်နေတဲ့ မျက်နှာက ဘယ်ညာလှည့်နေရာကနေ ရုတ်တရက် ငြိမ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသလိုမျိုး တည့်တည့်ကြီး ကြည့်နေတယ်!"

"စတွင်မာ မင်းရယ်မှာကိုလည်း ငါဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး၊ ငါ ငိုလိုက်တယ်... တကယ်ပါ၊ ငါကြောက်လွန်းလို့ ငိုလိုက်တယ်။ ငါ့ဘဝ သုံးလေးဆယ် ကာလအတွင်းမှာ ဘယ်တုန်းကမှ ဘဝအတွက်နဲ့ မငိုခဲ့ရဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီကောင်တွေကြောင့် ငါကြောက်လွန်းလို့ ထိုင်ပြီး ငိုလိုက်ရတယ်။ ငါ မပြေးနိုင်တော့ဘူး၊ သေတောင် သေသွားနိုင်မယ်။ သူက ငါ့ကို ကြည့်နေတယ်!"

"ငါနဲ့ အရမ်းနီးနေတဲ့ ခေါင်းကို ကြည့်ရင်း ငါအကြာကြီး ငိုနေမိတယ်၊ ရုတ်တရက် စိတ်ထဲမှာ အကြမ်းဖက်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။ အဲဒီခံစားချက်ပေါ်လာတာနဲ့ ငါ နည်းနည်းရူးသွားသလိုတောင် ခံစားရတယ်၊ အဲ့ဒါနဲ့ ဆီစက္ကူကို ဆွဲဖြဲလိုက်တယ်"

"ဒါပေမယ့် ငါဖြဲလိုက်တာနဲ့ ခေါင်းက ပျောက်သွားတယ်! ငါအဲဒီမှာ ရပ်ပြီး အကြာကြီး ကြည့်နေမိတယ်၊ သူ့ကို မမြင်ရတော့ဘူး။ ခြံထဲက မမှည့်သေးတဲ့ ဖရဲသီးတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို ကြည့်ရင်း ငါ့ရဲ့မူလအားအင်တွေ ရုတ်တရက် ကုန်ခန်းသွားတယ်။ အဲဒီ ဖရဲသီးတွေကို ကြည့်ရင်း သူတို့ရဲ့ခေါင်းတွေကို ကြည့်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။"

"ငါ ထိုင်ပြီးတော့ အနားက ဖရဲသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။ ဖရဲသီးကို မီးထိုးပြီး ခေါင်းလား ဖရဲသီးလားဆိုတာ ကြည့်ခဲ့တယ်။ အကြိမ်ကြိမ်ကြည့်ပြီး ဘာမှ မမှားဘူးဆိုတာ သေချာတာနဲ့ အောက်ချလိုက်တယ်။ ရုတ်တရက်... ဖရဲသီးပေါ်မှာ မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ မျက်လုံးတွေက ဘာအချက်ပေးခြင်းမရှိဘဲ ဖွင့်လိုက်ပြီး ငါ့ကို တည့်တည့်ကြီး ကြည့်နေခဲ့တယ်။"

"အဲဒီမျက်လုံးတွေမှာ ဘာခံစားချက်မှ ရှိမနေဘူး၊ ငါးသေတစ်ကောင်လိုပဲ။ ငါကြောက်ပြီး ဖရဲသီးကို မြေပြင်ပေါ်ကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ ဖရဲသီးက ချက်ချင်းကွဲသွားပြီး အနီနဲ့ အဖြူတွေက ပတ်ပတ်လည်ကို ဖြန့်ကျက်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါလှည့်ကြည့်တဲ့အခါ... ငါ့ခြေထောက်အောက်မှာ ဆံပင်တစ်စုကို ဘယ်ကနေလာမှန်း မသိဘဲ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီဆံပင်တွေက ငါ့ရဲ့ မိုးစီးဖိနပ်မှာ ကပ်နေတယ်။ ငါလက်နဲ့ ဖယ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ ဘယ်လိုပဲ ဖယ်ရှားဖယ်ရှား ဘယ်လိုမှ မဖယ်နိုင်ဘူး။"

"စတွင်မာ အဲဒီအချိန်မှာ ငါဘယ်လောက် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား? တကယ်ပါ၊ အမေနဲ့ ငါ့သားကိုသာ မတွေးမိခဲ့ရင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထုသတ်ပစ်လိုက်တယ်!"

ဖုန်းရဲ့ အခြားဘက်က အစ်ကိုလီက စပြီးငိုနေခဲ့တယ်။ သူတကယ် ငိုနေတာဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူခဏလောက် နှာချေပြီးတော့ ငိုတာကို ရပ်လိုက်တယ်။ ကျန်းရီကလည်း သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်- "အစ်ကိုလီ၊ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဒီကိစ္စက မပြီးသေးဘူးမလား?"

"သေချာတာပေါ့ မပြီးသေးဘူး။ အဲ့ည ငါ သရဲတွေ့ခဲ့တယ်။ ငါ ဖရဲခင်းထဲကနေ ဘယ်လိုပြေးပြေးထွက်ပြေးလို့ မရခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ ပြေးဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘဲ တစ်နေရာမှာ မှီပြီး ထိုင်နေလိုက်တယ်။ ငါ့ဖိနပ်ပေါ်က ဆံပင်တွေကလည်း မိုးရေနဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ ပြောင်းသွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး၊ ပြီးတော့ မိုးတိတ်သွားတယ်၊ ငါ ပင်ပန်းလွန်းလို့ မြေပေါ်မှာ လှဲအိပ်လိုက်တယ်။"

"ငါ မိုးကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း စောင့်နေလိုက်တယ်။ မနက် သုံးလေးနာရီမှာ ငါ ပြန်ထပြီး အိမ်ပြန်ပြေးလို့ ရမရ ကြည့်လိုက်တယ်။ ငါထပ်ကြိုးစားကြည့်တယ်၊ ပြေးရင်းနဲ့ ငါ့အိမ်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ငါဘယ်လောက် ပျော်သွားတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အမေကို ပွေ့ဖက်ချင်တယ်။"

"ဒါပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ငါ့သားရဲ့အခန်းမှာ မီးဖွင့်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ငါ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်တယ်၊ ငါ့သားက အလင်းရောင်အောက်မှာ ရပ်နေတယ်၊ ခေါင်းမော့ပြီး မျက်နှာမှာ အနီရောင် ခေါင်းဆောင်းနဲ့ အုပ်ထားပြီး မျက်လုံးတွေ ဖွင့်ထားတယ်။ ငါမြင်နေရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေ ဖွင့်ပြီး အလင်းရောင်အောက်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေတယ်။ တစ်ညလုံး ကြောက်နေခဲ့ရတဲ့ ငါ့အတွက် ငါ့သားကို အဲဒီလို မြင်ရတော့ ငါ့စိတ်တွေ လုံးဝကို ထိန်းမရတော့ဘူး။ မင်းတို့ သိလား?"

"ငါ့သားရဲ့တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်နှာပေါ်က အနီရောင် ခေါင်းဆောင်းကို ရူးသွပ်သလို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ ငါသူ့ကို အော်လိုက်တယ် ညအချိန်မတော်ကြီး ဒီလို ရူးနေရတာ ဘာကြောင့်လဲ? ဘာကြောင့် ညတိုင်း ဒါကို မျက်နှာမှာ အုပ်ထားရတာလဲ? သူ့စိတ်ဓာတ်တွေ အရမ်းကျနေတာ ငါမြင်တယ်၊ မျက်လုံးတွေက မဲနက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။"

"ငါဒေါသတွေ ထွက်လာခဲ့တယ်၊ ဒေါသတွေကို မထိန်းနိုင်တော့တာနဲ့ ငါ မီးခြစ်စက်ကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်ပြီး အနီရောင် ခေါင်းဆောင်းကို မီးရှို့လိုက်တယ်။ မီးလောင်နေတုန်း ငါ့သားက ငါ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါသူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်တယ်။ သူ ငိုနေတယ်ဆိုတာကို ငါသိလိုက်တယ်၊ သူပြောတယ် အဖေ ကျွန်တော် တစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သတ်သွားတယ်!"

"သူပြောတာကို ငါကြားတော့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရေခဲရေ လောင်းချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ခေါင်းထိပ်ကနေပြီး အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ သူနောက်ဆုံးပြောတာက သူ တစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သတ်မိနေတယ်ဆိုတာပဲ!"

"ငါလည်းပဲ ပတ်သတ်မိနေတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ ငါ ပြောလို့မရဘူးဆိုတာ သိခဲ့တယ်။ အဖေလည်းပဲ ပတ်သတ်မိနေတယ်လို့ ပြောမိရင် ငါရူးသွားလိမ့်မယ်။ ငါသူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်တယ်။ ငါပြောလိုက်တယ် မကြောက်နဲ့၊ ဘာဖြစ်တာလဲ အဖေ့ကို ပြောပါ။"

"အဲဒီအချိန်က ငါ့သားရဲ့မျက်လုံးတွေမှာ အရမ်းထိတ်လန့်နေတဲ့အကြည့်တွေနဲ့။ အဲ့အကြည့်တွေကို ငါ နားလည် နိုင်ခဲ့တယ်။ သူ ငါ့ရဲ့ရင်ဖက်ထဲမှာ ခွေနေခဲ့တယ်၊ ငါ အရင် ရပ်နေခဲ့တဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ညွှန်ပြီး ပြောတယ်၊ အဖေ... မင်းမြင်လား၊ အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက် အမြဲရပ်နေတယ်၊ အမြဲရပ်နေတာ!"

"ငါသူ့လက်ညှိုးဘက်ကိုကြည့်လိုက်တယ်၊ အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူငါ့ကို ညာပြောမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါမြင်တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့အတွက် အသက်ကယ် တံတားတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်သလို ခံစားရပြီး ငါ့ကို ပြောတယ် မောင်းထုတ်လိုက်၊ အမြန်မောင်းထုတ်လိုက်"

"ဒါပေမယ့် ငါ တကယ်ပဲ ဘာမှမမြင်ရဘူး။ ဘယ်လိုမောင်းထုတ်ရမှာလဲ? အပြင်ကို ခဏလောက် ထွက်ပြီး အမှန်တကယ် မဟုတ်ဘဲ မောင်းထုတ်ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်ထဲ မပြန်မဝင်သေးခင်မှာ ငါ့သားက ရုတ်တရက် အော်လိုက်တယ်။ သူအော်တာက... မလာနဲ့၊ မလာနဲ့၊ ငါ့ကို ထပ်ပြီး မတိုက်တွန်းနဲ့...!"