အခန်း (၁၄၁)

ချောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး နားမခံသာသော အသံများက ကွေ့ကောက်နေသည့် ကမ်းပါးများမှ ပြန်ကန်လာကာ အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

လှေအိမ်ထဲတွင်မူ ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်သည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူခံစားခဲ့ရသည့် တစ်ခုတည်းသော ခံစားမှုမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးပင်။

ဘုန်း!

ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဂါးရက်နောက်တွင် လူရိုင်းကြီးသည် သံမဏိဒိုင်းကို ပိုမိုကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူ့အား ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ရာ ရင်ဘတ်ကို ဖိအားဖြစ်စေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှိန်ကြောင့် ဘားနတ်သည် ရှေ့သို့ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ အရပ်နှစ်မီတာကျော်မြင့်သည့် ခွန်အားကြီးမားသော စစ်သည်တော်ကြီးသည် လေတိုက်နှုန်းကြောင့် ခြေထောက်များ မြေပြင်မှ လွင့်ထွက်မတတ် ခံစားခဲ့ရသည်။

“... ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလို့ တော်သေးတာပေါ့...”

ဂါးရက် တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

သာမန်ကာလျှံကာ သတိမထားဘဲ သူ့ဒိုင်းကိုသာ အားကိုးခဲ့မည် သို့မဟုတ် ဘားနတ်အား သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားခွင့်ပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယခုလောက်ဆိုလျှင် သွေးအန်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဘားနတ်၏ ကျောဘက်ကို တွယ်ကပ်ရင်း ဂါးရက်သည် လှေအိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ချိန်တွင် ကုန်တင်သင်္ဘောကယိုင်နဲ့နေပြီး နစ်မြုပ်ရန် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

လူရိုင်းကြီးသည် လှော်တက်ဖြင့် လှော်ခတ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအစား သူသည် အနီးအနားမှ လှေငယ်လေးတစ်စင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်ကာ ကမ်းပါးစွန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်ပြီး တောင်ထိပ်ဆီ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲ၏ ရေတပ်ဘက်မှ အလင်းလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေခဲ့သည်။

"သူတို့ ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားပြီ"

"ပြေးကြ"

အသံများစွာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်း မှ ဘုန်းတော်ကြီး ဟစ်ဒဲလ် သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဒေါသများဖြင့် ဆူပွက်နေခဲ့သည်။ အခြားသူများက ပင်မရေတပ်ကို ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော မိုင်ပေါင်းများစွာ အလွယ်တကူ ဦးဆောင်နေချိန်တွင် သူကမူ ရေဝဲသမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရာနှင့်ချီသော မိုင်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံခဲ့ရသည်။ သူ့ပြိုင်ဘက်မှာ ရိုးရိုးဒေသခံ မြို့စားတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ပြီး အလွန်ကွာခြားလှသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သန်းခေါင်ယံတွင် ဆူညံသံကြီးကြောင့် သူ့ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ နှိုးခဲ့ခြင်းပင်။

ကြီးမားသော မိုးခြိမ်းသံကြီးကြောင့် လန့်နိုးလာသော ဟစ်ဒဲလ်မှာ ရင်ခုန်သံမြန်ဆန်နေ၏။ အိပ်ရာဘေးရှိ ရေခွက်ကို လှမ်းယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ အေးစက်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ သူ ဒေါသတကြီး ခွက်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဒီ... ဒီမှာ မဟုတ်ဘူး... ဝေးတဲ့တစ်နေရာရာမှာ..."

"စုံစမ်းလိုက်"

ဘုန်းတော်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော သူရဲကောင်းအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အသံ၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေရန် ချောက်ကမ်းပါးကို တက်သွားကြသည်။

ဤသူရဲကောင်းများသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ မှဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ရှာဖွေခြင်း၊ ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းစသည့် လုပ်ငန်းများတွင် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ အဆင့် ၉ သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဦးဆောင်သော ဆယ်ဦးပါ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် မြစ်ဖျားဘက်သို့ ပြေးသွားရာ ဆုတ်ဖြဲခံထားရသော ရွက်လွှင့်များ၊ ကွဲကြေနေသော သစ်သားအပိုင်းအစများက မြစ်အောက်သို့ မျောပါလာသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။

"မြစ်ဖျားဘက်မှာ"

မျက်စိရှင်သော လူငယ်လေး စကွိုင်းယားက အော်လိုက်သည်။ ကပ္ပတိန်က သူ့ကို စူးစိုက်

ကြည့်လိုက်သည်။

"ဗီလ်ဘို ကျမ်းစာအခန်းကြီး ၇၊ အခန်းငယ် ၁၅ က ဘာပြောထားလဲ"

လူငယ် စကွိုင်းယား၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သော်လည်း ဖြေဆိုရန် နှောင့်နှေးရဲခြင်းမရှိပေ။

"ဘုရားသခင်က ပြောတယ်၊ သင်တို့ ထူးဆန်းတာတွေ မြင်တဲ့အခါ မထိတ်လန့်ကြနဲ့။ ငါက သင်တို့နဲ့အတူရှိတယ်၊ သင်တို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ တိတ်ဆိတ်စွာ၊ ငြိမ်သက်စွာနေပြီး ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ငါ့သိုးငယ်တွေဆီ ပို့ဆောင်ပေးပါလို့"

"ပြန်ရောက်ရင် ဖခင် ရစ်ချတ် ဆီမှာ ဝန်ခံပါ" ဟု ကပ္ပတိန်က အေးစက်စွာ ပြောပြီးနောက် လိုက်လံရှာဖွေခြင်းကို ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ သဲလွန်စများကို လိုက်ရင်း တောင်နံရံအကွေ့တစ်ခုကို ပတ်လိုက်သောအခါ ကုန်တင်သင်္ဘောက ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်နေပြီး ရွက်တိုင်ထိပ်ဖျားသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို သူတို့ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

"သင်္ဘော နစ်မြုပ်သွားပြီ"

ကမ်းပါးထိပ်တွင် ရပ်နေရင်း ကပ္ပတိန်က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာတွေ ကြည့်နေကြတာလဲ။ မယ်လင် သခင်ဟို့ခ်ဆီ သွားအစီရင်ခံပါ။ မြစ်ဖျားဘက်မှာ သင်္ဘောတစ်စင်းနစ်မြုပ်သွားပြီ။ အသေးစိတ်ကို ဆက်လက်စုံစမ်းနေတုန်းပဲလို့ ပြောလိုက်။ လင့်ခ်ျ ရေအနက်ကို သွားစစ်ပြီး ရေကြောင်း ပိတ်ဆို့နေလားကြည့်ကြည့်။ ပိန်းနဲ့ နစ်ခ် မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ချောက်ကမ်းပါးအောက်ကို ဆင်းပြီး မတော်တဆမှုလား ဒါမှမဟုတ် ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေရဲ့ လက်ချက်လားဆိုတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှာ။ မယ်လင်၊ ဂေါ်ဒွန်၊ ဖေချီကရှေ့ဆက်သွား..."

သူသည် အမိန့်များကို စနစ်တကျ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ မကြာမီပင် သတင်းစကားများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကပ္ပတိန်ရှေ့တွင် အကျဉ်းချုပ် ရောက်ရှိလာသည်။

"ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေမှာ ခြေရာတွေ တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်"

"ကြိုးတက်ထားတဲ့ ခြေရာတွေပဲ။ ဒီလို ကမ်းပါးမျိုးကို တက်ဖို့ဆို ကြိုးလိုတယ်။ အဖွဲ့ထဲမှာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၅ အောက် တစ်ယောက်တော့ ပါရမယ်"

"သင်္ဘောအောက်ခြေက ကိုယ်ထည်ပျဉ်ပြားတွေ ကြေမွနေတာက တမင်တကာ ဖျက်ဆီးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ရေမျက်နှာပြင်မှာ ဆီတွေ သိပ်မရှိဘူး၊ မီးရှို့ထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သင်္ဘောကို နစ်မြုပ်အောင်လုပ်တဲ့သူတွေကတော့ ဓာတုဗေဒပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် မှော်ပညာကို သုံးထားတာပဲ။ အဖွဲ့ထဲမှာ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ပါနေတယ်"

"ရေထဲမှာ အလောင်းတွေ မတွေ့ဘူး။ သင်္ဘောကို တမင်တကာ ဒီနေရာကို ယူလာပြီး ငါတို့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတာပဲ..."

သဲလွန်စများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေက ပိုမိုရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ လက်အောက်ငယ်သားများအားလုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မစောင့်တော့ဘဲ ကပ္ပတိန်

သည် ဒုတိယအမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

“လိုက်ကြ။ တောင်ကြောအတိုင်း လိုက်၊ မြန်မြန် လိုက်ကြ။ နောက်တန်းကို သတင်းပို့ပါ။

ဘုရားဖျက်သူတွေက သင်္ဘောတွေကို မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ နစ်မြုပ်ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ရေတပ်ကို ပိတ်ဆို့နေတယ်။ ငါတို့က ရန်သူ့နေရာကို ရှာနေတာ။ မှော်ပညာအကူအညီ လိုအပ်တယ်”

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး သူရဲကောင်းများထံမှ သတင်းစကားများက ဘုန်းတော်ကြီး ဟို့ခ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားသည်။

အစပိုင်းတွင် ဘုန်းတော်ကြီး ဟို့ခ်သည် မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် သူ၏သစ်ကြားခွံစားပွဲ၌ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေနိုင်ခဲ့သည်။ လက်ဖျားများက တန်းတန်းမတ်မတ်ကျနေပြီး သူ့လက်ဖျားမှ ရွှေကြိုးများက ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်၌ လှိုင်းမထဘဲ တောက်ပနေသည်။

သို့သော် “သင်္ဘောကြီးက ဖြတ်မသွားနိုင်ဘူး။ ရေကြောင်းရှင်းဖို့ အနည်းဆုံး သုံးရက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်” ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ နောက်ထပ် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်လုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ထိန်းနိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

“ဒီဘုရားဖျက်သူတွေ ….. ရှာဖွေတာကို ပိုပြီး အရှိန်မြှင့်လိုက်။ ဘယ်သူက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေတာလဲ။ ဘန်ဂျမင်လား သူ့ကို သတင်းပို့။ အဲဒီ ဘုရားဖျက်သူတွေကို သေချာဖမ်းပြီး တိုင်မှာ မီးရှို့သတ်ခိုင်းလိုက်။ မီးရှို့သတ်လိုက်။ ဟင်း ရန်သူကို ခြေရာခံဖို့ လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်နေတာလား။ သွားပြီး ဆရာကြီး အာဆာကို ခေါ်လိုက်။ သူ့ကို မဟာအလင်းရောင်ပညာသုံးခိုင်းလိုက်”

သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲ၏ သူရဲကောင်းများက ရန်သူ့ခြေရာများကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေချိန်တွင် ကုန်တင်သင်္ဘောကို အောင်မြင်စွာ နစ်မြုပ်ခဲ့သည့် အထူးတပ်ဖွဲ့ကမူ ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက် ထွက်ပြေးနေကြသည်။ ဘားနတ်သည် ဂါးရက်ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘဲ သူ့အား မြေကြီး မထိစေဘဲ ရှေ့ကို ဆက်သယ်ဆောင်သွားသည်။ မှော်ဆရာ ဒန်နီယယ်ကမူ သူ၏ကိုယ်ကို ပျံဝဲစေသည့် မှော်ပညာကို သုံးပြီး မြင့်တက်လာကာ သံမဏိဒိုင်း၏ အစွန်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး လေထဲ၌ စွန်တစ်စင်းကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။

အဖွဲ့သည် မီးရှူးမီးတိုင် ထွန်းရဲခြင်းမရှိဘဲ တောင်ခြေကို အလျင်အမြန်ပြေးပြီး ကမ်းပါးအတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ပြေးနေကြသည်။ ဤသည်မှာ ယခင်ကတည်းက သဘောတူထားသည့် အစီအစဉ်ပင်။ တောင်ဘက်သို့ သွားလျှင် ပင်မစခန်းသို့ ပြန်သွားရမည်ဖြစ်ပြီး တည့်တည့်လမ်းဖြစ်သောကြောင့် အလွယ်တကူ အဖမ်းခံရနိုင်သည်ဟူ၍ပင်။ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ အရှေ့ဘက်သို့ သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ တောင်တန်း၏ ကာကွယ်မှုကို အသုံးချပြီး လိုက်ဖမ်းသူများက သူတို့ကို ရှာမတွေ့ရန် မျှော်လင့်ခြင်းပင်။

သူတို့ မရပ်မနား နှစ်မိုင် သုံးမိုင်ခန့် ပြေးခဲ့ကြသည်။ တောင်နံရံသည် စတင်ကွေ့ကောက်လာပြီး ခွက်ဝင်နေသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ဝင်ခါနီးမှာပင် သူတို့နောက်မှ ရုတ်တရက် အလင်းရောင် တောက်ပလာသည်။

ဂါးရက် ထိတ်လန့်တကြား နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဝေးကြီးတွင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု လေထဲသို့ မြင့်တက်လာပြီး သူ့လက်ထဲ၌ ဘောလုံးပုံစံ မှော်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ အလင်းတန်းပေါင်းများစွာကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုသူသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး ဆုတောင်းစပြုသည်။ အသံသည် တိုးတိုးလေး ဖြစ်သော်လည်း ဂါးရက်၏ နားထဲသို့ ငြိမ်သက်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“အကျွန်ုပ်၏သခင် ကိုယ်တော်သည် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့၏ မူလအစ ကမ္ဘာလောကကို ဖန်ဆင်းရှင် တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးကိုယ်တော်၏ အကြည့်သည် ခပ်သိမ်းသောအရာကို မြင်တော်မူ၏။ မည်သည့်မကောင်းမှုမှ မပုန်းအောင်းနိုင်...”

ရှည်လျားသော ဆုတောင်းပြီးနောက် တောက်ပနေသော ဘောလုံးက ရုတ်တရက် တလက်လက်ထနေသော အလင်းရောင်အဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ မိုင်ပေါင်းများစွာကို လင်းထိန်စေခဲ့သည်။ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းရောင်က ဂါးရက်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်စေခဲ့သည်။