အခန်း (၁၄၃)

ဂေါ်ဒွန် မေနီဝသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

သူ ဦးဆောင်နေသည်မှာ အထက်တန်းလွှာ တရားစီရင်ရေး အဖွဲ့ဝင် ဆယ်ဦးဖြစ်ပြီး ခြောက်အဆင့် သူရဲကောင်းနှစ်ဦး အပါအဝင် သူကိုယ်တိုင်လည်း နဝမအဆင့် သူရဲကောင်းဖြစ်သည်။

ပြိုင်ဘက်ဘက်တွင်မူ အရေအတွက် ၂၀ ဦး ရှိသော်လည်း သူရဲကောင်းအဆင့် ရောက်သူ သုံးဦးသာရှိပြီး အင်အားအကြီးဆုံး လူရိုင်းကြီးမှာ သတ္တမအဆင့်သာ ရှိသည်။

ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ထိုဘာသာခြားအဖွဲ့တွင် မှော်ဆရာနှစ်ဦး ပါဝင်နေခြင်းပင်။

ငွေဗန်းပေါ်တွင် တင်ဆက်ပေးထားသော ဂုဏ်ကျေးဇူးများပင်။

တရားစီရင်ရေးအဖွဲ့က ဘာသာခြား မှော်ဆရာများကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ အကယ်၍ ထိုနှစ်ဦးစလုံးကို အရှင်ဖမ်းမိပါက ဘာသာပြောင်းရန် ခြိမ်းခြောက်သည်ဖြစ်စေ၊ မီးပုံရှို့ရန် ချည်နှောင်သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုဂုဏ်ကျေးဇူးများက တရားစီရင်ရေးအဖွဲ့၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုကို လုံခြုံစေကာ ဆယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နဝမအဆင့်မှ ဆယ်အဆင့်သို့ ခုန်ပျံကျော်လွှားခြင်းက ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်

နိုင်ပါက သူသည် သူရဲကောင်းအဆင့်သို့ မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် ဘုရားကျောင်းရှိ ရာထူးဂုဏ်သိက္ခာကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မည်။

ဂေါ်ဒွန် စဉ်းစားလေလေ သူ့စိတ်နှလုံး ပိုမို တက်ကြွလာလေလေဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ကို မြန်မြန်သွားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ကြီးမားသော ဂုဏ်ကျေးဇူးများက သူ့လက်တစ်ကမ်းသို့ နီးကပ်လာသော်လည်း ရှေ့မှ ဘာသာခြားများ ရုတ်တရက် လမ်းပြောင်းကာ တောင်ကွေ့နောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

"မယ်လင်နဲ့ ဖေချီ အရှိန်မြှင့်"

ဂေါ်ဒွန်က ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသူများကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ရှေ့မှ အခြေအနေမှာ မှုန်ဝါးသွားပြီး အနီးကပ် မလိုက်နိုင်ပါက ထိုဘာသာခြားများ…အထူးသဖြင့် မှော်ဆရာများလွတ်မြောက်သွားနိုင်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးများနှင့် ရာထူးတိုးမြှင့်မှု အိပ်မက်များကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ရှေ့မှ မယ်လင်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဖေချီမှာ အမှတ်မထင် ဖြစ်သွားကာ သူ့မြင်းကို အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်သဖြင့် တိုက်မိခြင်းမှ ကပ်သီးလေး လွတ်သွားသည်။

မြင်းများသည် မြည်ဟီးကာ တစ်နေရာတည်းတွင် ပတ်လည် လှည့်နေကြသည်။ တစ်ဖက်တွင် ချောက်ကမ်းပါးနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် သာမန်တောင်စောင်းသာ မရှိပါက သူရဲကောင်းနှစ်ဦးနှင့် သူတို့၏ မြင်းများ လဲကျသွားနိုင်သည်။

"ဘာလို့ ရပ်တာလဲ" ဟု ဂေါ်ဒွန် က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မယ်လင် သည် သူ၏ဒေါသကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ မတိုးရုံသာမက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ခြေလျင်ဆက်သွားခဲ့သည်။

"ကပ္ပတိန် ရှေ့မှာ... ပိတ်နေတယ်"

"ဒါဆို ရှင်းလိုက်။ မင်းတို့အားလုံး ရှေ့တိုးကြ"

ဂေါ်ဒွန်က မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မယ်လင်၊ ဖေချီနှင့် ရှေ့ဆုံးက သူရဲကောင်းလူငယ်နှစ်ဦးတို့က လမ်းရှင်းဖို့ ရှေ့တိုးလာကြသည်။ မယ်လင်က သူ့ဓားရှည်ကြီးကို မြင်းကုန်းနှီးပေါ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိတ်ထားရင်း "ဒီမြင်းတွေကို သတ်ပြီး လမ်းပိတ်တာလား။ ရယ်စရာပဲ ရွှေ့လို့မရဘူးများ မှတ်နေလား..." လို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

မြင်းအလောင်းတွေလား။

မြင်းအလောင်းတွေ…

ဂေါ်ဒွန် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အမွေးအမျှင်တွေ ထောင်ထသွားသည်။ အသိစိတ်က အကြောင်းပြချက်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး သူရဲကောင်းကပ္ပတိန်က အော်ဟစ်

လိုက်သည်။

"နောက်ဆုတ်…ဆုတ်…"

ဘုန်း……

နားကွဲလုမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးပင်။

သူရဲကောင်းများ ဆွဲယူခဲ့သည့် မြင်းအလောင်းများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

ထိုအခါ သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့် အရွက်များ တဂျုံးဂျုံး ကြွေကျလာခဲ့ပြီး ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ကျောက်တုံးများ တဖျောက်ဖျောက် ပြုတ်ကျကာ မြေကြီးပါ တုန်ခါသွားသည်။

ဆယ်မီတာခန့် ကွာဝေးသော နေရာရှိ ဂေါ်ဒွန်ပင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းသည် သူ့အား နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည့်အတွက် ခဏတာ ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။

လက်ချောင်းများ၊ အသားစများနှင့် ထူးဆန်းသော အရည်များက ပေါက်ကွဲထွက်ကာ အရပ်

မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားတော့သည်။ ဂေါ်ဒွန်သည် သူ၏မျက်နှာအား ကာကွယ်ရန် ပတ်လည်

ဒိုင်းကို မြှောက်တင်လိုက်ပြီး သွေးမိုးကို ကာကွယ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော မယ်လင်နှင့် ဖေချီတို့မှာမူ ကံမကောင်းခဲ့ကြပေ။ ထိုသူရဲကောင်းလူငယ်နှစ်ဦးတို့က အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အား"

"မျက်လုံး…ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ…"

"ကျွန်တော့်မျက်နှာ…."

အလောင်းပေါက်ကွဲမှုလား။

ဘယ်လိုလုပ် အလောင်းပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ရတာလဲ။

ဂေါ်ဒွန်၏ ခေါင်းပင် မူးနောက်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင် မှော်ဆရာနှစ်ဦးသာ ရှိသည်။ တစ်ဦးမှာ ဝက်သစ်ချသားလှံတံကိုင်ဆောင်ထားသည့် သဘာဝနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူပင်။

ကျန်တစ်ဦးမှာမူ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် မှော်ပညာခြေရာများအရ မီး၊ ရေ စသည့် ဒြပ်စင်များကို အသုံးပြုသည့် မှော်ဆရာဖြစ်ဟန်တူသည်။ ဤသည်မှာ နက်ခရိုမန်ဆာ မှော်ဆရာမဟုတ်ပေ။

တတိယမြောက် မှော်ဆရာတစ်ဦး ထပ်မံရှိနေနိုင်သလော။

သူ အထင်မှားသွားခြင်းလား သို့မဟုတ် နက်ခရိုမန်ဆာတစ်ဦးတစ်ယောက်က သူတို့ကြားထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေခြင်းလား။

“အားလုံး သတိထားကြ။ နောက်ထပ် နက်ခရိုမန်ဆာတစ်ဦးပဲ”

သူသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ စစ်ဆေးကြည့်ရာ မယ်လင်နှင့် ဖေချီတို့မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ အလောင်းအရည်များ စင်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးခဲ့သည်။ ဂေါ်ဒွန်သည် တိုက်ခိုက်ရေး၌ ထူးချွန်သော်လည်း ဒဏ်ရာကုသသည့် မှော်ပညာ၌မူ အားနည်းခဲ့သည်။ သူရဲကောင်းလူငယ်နှစ်ဦးမှာမူ...

ဝမ်းနည်းစရာပင် ကယ်ဆယ်ရန် မလိုတော့ပေ။

လင်ဒီ ဖဲရယ်လ်က ဂါးရက်အား ပေးအပ်ခဲ့သော အလောင်းပေါက်ကွဲစေသည့် မှော်လက်စွပ်

သည် သူ၏အစွမ်းကို ထိရောက်စွာ ပြသနိုင်ခဲ့သည်။

ဂေါ်ဒွန်သည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ဒဏ်ရာများကို ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်ရှုနေခဲ့ရသည်။ သူတို့ကို ခဏတာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး မြင်းပေါ်သို့ ပြန်လည်တင်ပေးရင်း သူ၏ အပြစ်တင်ခံလူငယ် ဗီလ်ဘိုအား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“မင်း သူတို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သေချာ ဂရုစိုက်ပါ”

လေးဦးပဲ သေသွားတာလား။

ဂါးရက်သည် လူရိုင်းများကို နောင်တရစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အလောင်းပေါက်ကွဲမှုက ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။ မကြာမီပင် တရားစီရင်ရေး သူရဲကောင်းများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုက်ဖမ်းလာကြသည်။

ဂါးရက်၏ အဖွဲ့ဝင်များ လဲကျကုန်ကြပြီး မြင်းမပါသည့် စစ်သားများ ပြေးနေကြသည်။ နောက်ဆုံး၌ အငယ်ဆုံးနှင့် အဆင့်အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော ဘလိတ်ခ်က ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖိကိုင်ရင်း လဲကျသွားသည်။

“ကပ္ပတိန်”

ထိုကောင်လေး၏ အသံတွင် မျက်ရည်များ စွက်နေဟန်တူသည်။ သူ ရုန်းကန်ရင်း ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်၏ လက်ကို ခါချရန် ကြိုးစားနေသည်။

“ကျွန်တော့်ကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ပြေး…မြန်မြန်ပြေးကြ”

ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားတာလား။

အကြော ပြတ်သွားတာလား။

အရိုးကျိုးတာလား။

ဂါးရက်သည် ကုသပေးလိုသော်လည်း ဘားနတ်က သူ့ကို ထမ်းပိုး၍ ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးနေသောကြောင့် မမီနိုင်ခဲ့ပေ။

အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်နေခြင်းပင်။ လေးကိုင်ဆောင်ထားသည့် လိုက်ဖမ်းသူများလည်း ရှိနေသည်။ လူရိုင်းများက သူ့ကို ကျောပေါ်၌ မထားတော့ဘဲ ရှေ့တည့်တည့်မှ ထမ်းပိုး၍ သူတို့၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ဖြင့် ကာကွယ်ပေးထားသည်။ ဂါးရက်သည် ရုန်းကန်၍မရသောကြောင့် ဆေးရည်တစ်ပုလင်း ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ကုသဆေးကို သုံးလိုက်”

လဲကျသွားသူပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မကြာမီပင် ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်သည် မျက်လုံးနီရဲစွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြေးရင်း ရောက်ရှိလာသည်။

နောက်တွင် တောင်လမ်းမှ ဝေးကွာသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“...ဒီလို ဆက်သွားလို့မရတော့ဘူး”

ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏လေးကို ချွတ်ကာ ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ရပ်မယ်။ ပြီးရင် သူတို့ကို တိုက်မယ်”

“တိုက်မှာလား”

ဒိုင်းသူရဲကောင်း ယော့ခ်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ မြင်းပေါ်မှ လဲကျခဲ့သည်မှစ၍ သူသည် ဤအရာကို လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကပ္ပတိန်က သူ့ကို တားမြစ်ထားခဲ့သည်။ ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် သူ လှည့်၍ သူ၏သံမဏိဒိုင်းကို ထောင်လိုက်

သည်။

“ကျွန်တော် ရှေ့ဆုံးကနေ ကာကွယ်ပေးမယ်။ ဘားနက်စ် ကျွန်တော့်နောက်ကနေ မြင့်တဲ့ နေရာကို တက်သွားပါ”

စစ်သည်တော်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အဖွဲ့အစည်း ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။ မြင်းငါးကောင်ကို သတ်ပြီး တောင်ကွေ့နားတွင် စုပုံထားကာ အကာအကွယ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။ ယော့ခ်သည် ရှေ့ဆုံးတွင်နေပြီး သူ၏နောက်တွင် အဆင့်နိမ့် ဒိုင်းသူရဲကောင်းနှစ်ဦးက မြင်းအလောင်းများနောက်မှ ဒိုင်းများကို မြှောက်ထားကြသည်။ ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်နှင့် နောက်ထပ် လေးသမားတစ်ဦးက ပိုမြင့်သောနေရာသို့ တက်သွားကြသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် လှံကိုင်စစ်သည်တော်များနှင့် ဓားကိုင်စစ်သည်တော်များက ဒိုင်းများနောက်ကွယ်၌ သေးငယ်သော တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းထားကြသည်။

မှော်ဆရာ ဒန်နီယယ်ကမူ ပါဝင်ခြင်းမရှိပေ။ သူက ဘေးနားတွင် ရပ်နေပြီး အသက်ရှင်လျက်ရှိသေးသော ရဲဘော်များကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာနီရဲနေသည်။

“ကျွန်တော့်မှော်ပညာတွေ ကုန်သလောက်ဖြစ်နေပြီ... ဓားတစ်ချောင်းလောက် ပေးပါ...”