အခန်း (၁၄၅)

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်၏ ဆန့်တန်းထားသော ညာလက်ဖဝါးမှ အဖြူရောင်စင်စစ် မီးလျှံများသည် ၁၀ မီတာ အကွာအဝေး၊ ၆၀ ဒီဂရီ ထောင့်ချိုးဖြင့် ပန်းထွက်လာသည်။ မီးလျှံများ စတင်ထွက်ပေါ်ချိန်မှ ထိခိုက်မှုဖြစ်ပွားချိန်အထိ တစ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီခဲ့ပေ။

ဂေါ်ဒွန် သူရဲကောင်း ချဉ်းကပ်လာစဉ်တွင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့ဘဲ သူ့မျက်နှာကို ပူလောင်နေသော အဖြူရောင်မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းစေခဲ့သည်။ သဘာဝဘုရားသခင်၏ ပထမအဆင့် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် ဂေါ်ဒွန်ကဲ့သို့ နဝမအဆင့် သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် မရှိဘဲ ရယ်စရာတစ်ခုအဖြစ်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ဂေါ်ဒွန်သည် သူ၏သာလွန်မှုကို ယုံကြည်နေသဖြင့် လာမည့်တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် မီးလျှံများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး မှောင်မိုက်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဂေါ်ဒွန် သူရဲကောင်းသည် သူ့အမြင်အာရုံကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေသည့် ဘုန်းတော်ကြီးငယ်ကိုပင် သူ မမြင်ရတော့ပေ။ ရန်သူက လေးတင်ပြီး ပစ်နေသည်ကိုလည်း မမြင်ရငလို မြှားတစ်စင်းက သူ့ဘေးမှနေ၍ သူ့ရဲဘော်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်ကိုပင် မမြင်ရတော့ပေ။ သူ ဘာမှ မမြင်နိုင်သလို ဘာမှ မခံစားရတော့ပေ။

ဂါးရက်၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူ့ရှေ့မှ သူရဲကောင်းသည် အဖြူရောင်မီးလျှံများထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပျောက်ကွယ်ကာ ဦးခေါင်းခွံမျက်နှာပြင်တွင်ပင် အနက်ရောင်အပေါက်များ ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာဖုံး၊ ခမောက်နှင့် ရှေ့ဘက်သံချပ်ကာတို့သည် တောက်ပသော မီးပွားများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ပြီး သတ္တုများ စတင်လောင်ကျွမ်းနေသည်။

"ဒီလူက သေပြီပဲ" ဟု ဂါးရက် တွေးလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လိမ့်သွားကာ သူ့ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အိတ်ထဲသို့ နှိုက်၍ ဒုတိယ အောက်ဆီဂျင်ပြွန်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မြင့်မားသောအပူချိန်ရှိ မီးလျှံများဖြင့် တည့်တည့်ထိမှန်ခံရသော ရန်သူသည် တတိယအဆင့် မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ပြီး အရေပြားအလွှာများ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများအထိ မီးလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။

မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်းအားလုံး ပျက်စီးကုန်ပြီ။

ဦးနှောက် မလောင်ကျွမ်းခဲ့ရင်တောင် ဦးနှောက်ရောင်ခြင်းကြောင့် ရှော့ခ်ဖြစ်ပြီး မကြာမီ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ပင်။ လောင်ကျွမ်းနေသော သံချပ်ကာများကို ကြည့်ရင်း ဂါးရက်သည် လည်ချောင်း၊ လေပြွန်၊ လည်ပင်းသွေးလွှတ်ကြောနှင့် အခြားအရာများ လောင်ကျွမ်းသွားပြီဟု မှန်းဆလိုက်သည်။ အသက်ရှူကျပ်ပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်း သေဆုံးလိမ့်မည်။

"ဒါ ငါ့လက်နဲ့ ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် သတ်လိုက်တဲ့လူပဲ" ဟု ဂါးရက် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို ဖန်သားပြင်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသော သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေသည့် အဖြစ်မှန်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

တောင်ပေါ်လမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ တရားသူကြီးများ၏ သူရဲကောင်းများ၊ လူငယ်စစ်သည်များ၊ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားများနှင့် လူရိုင်းကြီး ဘားနတ်တို့သည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

လိုက်လံဖမ်းဆီးရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်သူ ဂေါ်ဒွန် သူရဲကောင်းသည် အဖြူရောင်မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။ ဆံပင်၊ ဝတ်ရုံ၊ သံချပ်ကာ အားလုံး လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ဂါးရက်၏ ဒုတိယအကြိမ် အဖြူရောင်မီးလျှံလှိုင်းသည် ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်သော နောက်ထပ် လူငယ်စစ်သည်တစ်ဦးကို ထိမှန်ခဲ့ရာ လူရော မြင်းပါ မီးလောင်ကျွမ်းပြီး အနက်ရောင်ပြာပုံကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တရားသူကြီးများ၏ သူရဲကောင်းများသည် ဒုတိယမီးလျှံလှိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းလှည့်၍ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။ ဂေါ်ဒွန် သူရဲကောင်း လဲကျချိန်တွင် တရားသူကြီးများဘက်မှ လိုက်ဖမ်းသူများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဘားနတ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏ခြေထောက်များ အားကုန်သွားသည်။ ဂါးရက်မှာ အားနည်းနေသော်လည်း ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးသွားကာ ပထမဆုံး ဘားနတ် ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဒဏ်ရာရရှိထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ကုသပေးသည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြောင့် ဂါးရက်သည် ဒဏ်ရာရရှိသူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ အကူအညီတောင်းခံရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရေးပေါ်စစ်ဆေးမှုများ၊ ခွဲစိတ်မှုများ နှင့် ကုသမှုနည်းလမ်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညွှန်ကြားပေးခဲ့သည်။ နေမင်း တောင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဒဏ်ရာရရှိသူများကို နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ဘားနတ်ထံ ပြန်သွားသောအခါ ဂါးရက်သည် လူရိုင်းကြီးကို အမောဖြေနေသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး မြင်းသားကို အားရပါးရ ဝါးစားနေသည်။ မီးပုံပေါ်တွင် မြင်းသားတန်း အခြားတစ်တန်းကို ကင်ထားပြီး ဂါးရက် သတ်ခဲ့သော မြင်း၏ နောက်ဘက်တစ်ခြမ်းမှာ မလောင်သေးပေ။ ဓားပြက တစ်ဖက်လက်ကို ပတ်တီးစည်းထားရင်း မြင်းသားကို လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်နေသည်။

"ဘားနတ် ဘယ်လိုလဲ?" ဟု ဂါးရက် မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အရသာရှိတယ်... မင်းလည်း စားပါဦး" ဟု ဘားနတ် ပြန်ဖြေကာ ဂါးရက် အား ပူပူနွေးနွေး မြင်းသားတစ်ဖဲ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အဆီတဝင်းဝင်းနှင့် မြင်းသားတုံးကြီးတစ်တုံးက ဂါးရက်၏ မျက်နှာကို ထိခါနီးပင်။

သူသည် မသိစိတ်ကနေ တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံကျသွားခဲ့သည်။

“ဂါးရက်”

“ဂါးရက်လေး”

“အရှင် ဘုန်းတော်ကြီး”

ပစ္စုပ္ပန်၌ ရှိနေသည့် ဆယ့်ကိုးဦးထဲမှ ဆယ့်ခုနစ်ဦး၊ ဆယ့်ရှစ်ဦးခန့်ဆီမှ အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်နှင့် ဘားနတ်တို့သည် သူ့ကို ကူညီရန် ပြေးလာကြရာ ဂါးရက်အား ထက်ခြမ်းခွဲမတတ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသောကြောင့် ရှက်စရာကောင်းသည့် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဂါးရက်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြန်လဲကျသွားပြီး ဆန္ဒပြရန်ပင် အားမရှိတော့ပေ။ အော်သံများ ထပ်ထွက်လာပြန်သောအခါ သူ၏ခေါင်းမူးခြင်းမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲနစ်လို့နေသည်။

“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်... ဗိုက်ဆာရုံတင်ပါ... အဆင့် ၁၀ သကြားလုံးတစ်ပုလင်း ပေးပါ...”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချွေးများသုတ်ပေးမည့် နူးညံ့သည့် သူနာပြုလည်း မရှိသလို ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်လာမည့် ရင်းနှီးသည့် ဂလူးကို့စ်ရည်လည်း မရှိပေ။ ထိုအစား ကြီးမားကာ မာကျောပြီး ခက်ခဲသည့်အရာတစ်ခုက သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ခံလိုက်ရသည်။ ဂါးရက် ဝါးလိုက်သောအခါ သူ၏သွားများ ရွဲ့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

“အွန်း အွန်း အွန်း အွန်း အွန်း... ကျွန်တော် ဂလူးကို့စ် လိုချင်တာ။ မုယောစပါးသကြား မဟုတ်ဘူး!”

“သူ မစားနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ပြောပြီးသားလေ”

ဘားနတ်က သူ၏နားနား ကပ်၍ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့ သကြားလဲ မင်း လိုအပ်တာ အသားလေ။ အသားပဲစား”