အခန်း (၁၄၇)

တရားစီရင်ရေးအဖွဲ့၏ နောက်ဆုံး လိုက်လံမှုဟာ ဦးတည်ရာ မှားခဲ့သော်လည်း ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်နှင့် သူ့အဖော်များကိုတော့ တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ အင်အားက အလွန်အမင်း များပြားနေခြင်းကြောင့်ပင်။

ဒုတိယ တရားသူကြီးချုပ် လူဆန်က ဂါးရက် အဖွဲ့၏ စွမ်းအားကို အထင်သေးခဲ့သော်လည်း လူအင်အားစေလွှတ်ရာတွင်မူ နှမြောခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အဖွဲ့ ၂၀၊ လူ ၂၀၀တို့သည် မြန်နှုန်းမြင့် မြင်းများစီးနင်း၍ ပိုက်ကွန်ကျယ်ကြီးသဖွယ် ပြန့်ကားနေခဲ့သည်။

ဂါးရက်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် တောင်တန်းများထဲ၌ နှစ်ရက်တာလုံး ပြေးလွှားခဲ့ကြသည်။ ပင်မစခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် နည်းလမ်းရှာရင်း တောင်လမ်းအစွန်းဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်ခဲ့သော်လည်း အမြဲတစေ ပိုက်ကွန်သဖွယ် ပြန့်ကားနေသည့် မြင်းစီးတပ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် တောင်တန်းဒေသ၏ အပြင်ဘက်ခြမ်းနှင့် ထွက်ပေါက်တိုင်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး စက်ဝိုင်းကို အတွင်းဘက်သို့ ကျဉ်းမြောင်းလာခဲ့သည်။

ခြုံထူထူ တောင်စောင်းကို လျှောဆင်းပြီး လှိုဏ်ဂူထဲ ဝင်ရောက်လာသော လင်ဒီ ဖဲရယ်လ်က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ မထွက်နိုင်ဘူး”

“သူတို့ ပိုနီးကပ်လာပြီ... မြန်မြန်လေး အတွင်းကို ဆုတ်ကြ”

စစ်သည်တော်များက ပရမ်းပတာ ထရပ်ကြပြီး လှံများ၊ ဓားရှည်ကြီးများ ဆွဲကိုင်ကြကာ ဒိုင်းများထမ်းကြသည်။ ဂါးရက်ကိုမူ နောက်လိုက်တစ်ဦးက ပွေ့ချီထားသည်။ ဒိုင်းသူရဲကောင်း ယော့ခ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှိုဏ်ဂူပေါက်ဝကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်ကို ကပ္ပတိန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင် အလုပ်ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာ တစ်ရက်စာ ရိက္ခာပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်းမရှိရင် ဒီမှာပဲ ပိတ်မိနေတော့မှာ။ ငါတို့ အစီအစဉ်တစ်ခု စဉ်းစားရမယ်”

“အစီအစဉ်...”

ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်သည် အရင်ကထက်ပို၍ နဖူးကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ နီရဲနေသည့် မုတ်ဆိတ်မွေးများက ရှုပ်ပွနေပြီး ပါးစပ်ထောင့်များ၌ အဖုအပိမ့်များ ထွက်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စစ်သားများကို ကြည့်လိုက် ဂါးရက်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် နောက်ဆုံး ဒဏ်ရာရရှိထားသည့် စစ်သားအချို့ကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“တစ်နည်းတော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တော်တော်လေး အန္တရာယ်များတယ်”

“ဘယ်နည်းလဲ”

အသံများစွာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။ ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်သည် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီးနောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောကြားလိုက်သည်။

"မြစ်ကို ဖြတ်ကူးမယ်"

သူတို့သည် သန်းခေါင်ယံတွင် လကို အမြင့်ဆုံးရောက်ခါနီးအချိန်၌ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်တွင် ဒို့ဗ် မြစ်၏ ရေတက်ချိန် ကုန်ဆုံးခါနီးဖြစ်ပြီး ရေကျချိန်က မစတင်သေးပေ။ သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲ၏ ရေတပ်သည် ဤအချိန်တွင် မြစ်ဖျားဘက်သို့ ရွေ့လျားရန် ခက်ခဲလှသည်။ ရေတက်အားက ရေစီးကြောင်းကို ချေဖျက်ပေးထားခြင်းကြောင့် သူတို့ မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ အလွန်အမင်း မျောပါသွားမည်မဟုတ်ပေ။

ဆောင်းတွင်းနှင်းကျချိန်တွင် မြစ်ရေက ရေခဲပမာ အေးစက်နေသည်။ ဂါးရက်သည် သူ့အဝတ်များကို ချွတ်ပြီး အိတ်ထဲထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူ ပူဖောင်းမှော်ပညာဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး လင်ဒီပေးခဲ့သော အအေးဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် မှော်လက်စွပ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရှေ့သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သစ်ပင်ပင်စည်တစ်ခုကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဘားနတ်က သစ်ပင်ပင်စည်၏ အခြားတစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ "ခိုင်ခိုင်

ဆုပ်ထား" ဟု အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဖျန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ သူတို့သည် သစ်ပင်ပင်စည်နှင့်အတူ ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မြစ်ရေသည် နွေရာသီ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရေကူးသကဲ့သို့ အနည်းငယ် အေးမြပြီး လန်းဆန်းသော ခံစားမှုမျိုးကို ဖြစ်စေသည်။ ၎င်းမှာ မှော်ပညာ၏ ကာကွယ်မှုကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ဂါးရက်သိသည်။ အအေးဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် မှော်လက်စွပ်က သူ့ကို အလွန်အေးသော ရေခဲပြင်များနှင့် ပူပြင်းသော သဲကန္တာရများတွင် သက်သောင့်သက်သာ ခံစားရစေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ မောဟိုက်သံများနှင့် သွားတိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မှော်ပညာ ကာကွယ်မှုမရှိသူများအတွက် ရေက ဘယ်လောက်တောင် အေးစက်နေမလဲ။ သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။

မျက်နှာပြင်ဒဏ်ရာများသာ ကုသထားရသေးသည့် မှော်ပညာ ကာကွယ်မှုမရှိသော စစ်သည်တော်များ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။

ဂါးရက် တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ရေပက်သံများ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်နေချိန်တွင် ဘားနတ်သည် သစ်ပင်ပင်စည်ကို တွန်းထုတ်ကာ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ အားသွန်ခွန်စိုက် ရွေ့လျားနေသည်။

"ဘားနတ် အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ဂါးရက် က တိတ်တိုးမေးလိုက်သည်။ လူရိုင်းကြီးက "ရေခဲပြင်ပေါ်က စစ်သည်တော်တွေက အအေးကို မကြောက်ဘူး။ တိတ်တိတ်နေ" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။

ဟုတ်ကဲ့...

တိတ်ဆိတ်စွာနေ။

ရန်သူကို မတွေ့ရှိစေနဲ့။

ဂါးရက် သည် သစ်ပင်ပင်စည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘားနတ်ကို ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစေသည်။ သူ့ရှေ့နှင့် နောက်တွင် လူများ တိတ်တဆိတ် ရေကူးနေကြသည်။ အချို့က အလျင်အမြန် ရွေ့လျားပြီး အချို့က တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားကာ အချို့ကတော့ နှေးကွေးသွားကြသည်။ ရုတ်တရက် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် နာကျင်ဖွယ်ရာ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော် ဆက်မသွားနိုင်တော့ဘူး..."

"ခိုင်ခိုင်ဆုပ်ထား။ ငါ ကယ်မယ်!"

"မရတော့ဘူး... ကျွန်တော့်ခြေထောက် ကြွက်တက်နေပြီ... ကပ္ပတိန်၊ လူစီယာကို ကျွန်တော့်ကို မစောင့်ခိုင်းနဲ့လို့ ပြောပေးပါ..."

အသံက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ဂါးရက်သည် ထိုသူ၏မျက်နှာကို မမြင်ရသလို မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကိုလည်း မသိလိုက်ပေ။ အတူရှိခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် စစ်သားတစ်ဦးချင်းစီကို အသံဖြင့်သာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"ဒါ အကုန် ငါ့အမှားပဲ" ဟု ဂါးရက်က ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။

"ငါသာ မှော်ဆရာလမ်းကြောင်းမှာ ပိုပြီး တိုးတက်ခဲ့ရင်၊ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့ရင်... အအေးဒဏ်ခံနိုင်ခြင်း၊ အပူဒဏ်ခံနိုင်ခြင်း မှော်ပညာနဲ့ဆို လူတိုင်း အအေးဒဏ်ကို ကြောက်စရာမလိုဘူး။ ပျံဝဲပြား မှော်ပညာနဲ့ဆို ပေါင် ၁၀၀ အလေးချိန် ခံနိုင်တဲ့ အလျားလိုက်ပြားတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်တယ်။ ပင်လယ်ထိတွေ့မှု မှော်ပညာနဲ့ဆို လူတွေကို လျင်မြန်စွာ ရေကူးနိုင်စွမ်း ပေးနိုင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ လှုပ်ရှားနိုင်သော ကြိုး မှော်ပညာနဲ့ လူတွေကို ဆွဲပြန်ခေါ်နိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါတွေ တစ်ခုမှ မသိဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါက ကုသရေးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို တိုက်ရိုက်မြှင့်တင်ရာမှာ အထောက်အကူဖြစ်မယ့် မှော်ပညာအချို့ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးတော့ ဆေးရုံထဲကို ထိုးဝင်သွားခဲ့တာပဲ"

သူသည် သစ်ပင်ပင်စည်ကို မှီလျက် ရေကို အားသွန်ခွန်စိုက်ပက်ကာ ဘားနတ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို အနည်းငယ် ပေါ့ပါးစေခဲ့သည်။ မီတာ ရာဂဏန်းအနည်းငယ်သည် သိပ်မတိုသလို သိပ်မရှည်ပေ။ ပြင်းထန်သောအအေးဒဏ်ကို မကြောက်ရသရွေ့ သူတို့၏ အရှိန်မှာ နှေးကွေးခြင်းမရှိပေ။ မကြာမီတွင် ဂါးရက်သည် ခြေဖဝါးအောက်တွင် တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဘားနတ်သည် သူ၏ရဲဘော်များကို ကူညီရန် နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်။ ဂါးရက်သည် သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ဆွဲယူကာ သစ်ပင်ပင်စည်မှ ခုနကမှ ယူလာသော ဝက်သစ်ချသားလှံတံကို မှီလျက် တောင်လမ်းတစ်လျှောက် အသည်းအသန် ပြေးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းဘက်သို့ ခွက်ဝင်နေသော တောင်နံရံတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး မီးပုံတစ်ခုကို အလျင်အမြန် မီးညှိလိုက်သည်။ ခဏကြာသော် အထူးတပ်ဖွဲ့မှ စစ်သားများသည် မြစ်ကမ်းပါးပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီမှာ အေးခဲနေပြီး ပြာနှမ်းနေသော အသားအရေဖြင့် မီးပုံနားတွင် ကပ်နေကြသည်။

"ကံကောင်းတာက တပ်စုထဲမှာ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ပါနေတာပဲ"

"ဟုတ်တယ် အဲဒါမရှိရင် ဒီလိုအေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ မီးတောင် စတင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မီးနားမှာ ခဏနွေးပြီးရင် မြန်မြန်သွားရအောင်"

အသက်ကြီးပြီဖြစ်သော ယော့ခ်က သူ့ခြေထောက်များကို အပြင်ဘက်စက်ဝိုင်းတွင် အားသွန်ခွန်စိုက် နင်းလိုက်သည်။ သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ကာယကြံ့ခိုင်မှုသည် သာမန်

စစ်သည်တော်များထက် တစ်ဆင့် မြင့်မားပြီး လှည့်ပတ်နေသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်က အအေးဓာတ်ကို ခဏတာ ပြေပျောက်စေခဲ့သည်။

"ဒီနေရာက မြစ်ကမ်းပါးနဲ့ သိပ်နီးတယ်။ ရန်သူ့မီးရောင်နဲ့ မမြင်စေဖို့ သတိထား... မိုင်

အနည်းငယ် ပိုပြေးပြီး လိုက်ဖမ်းသူတွေနဲ့ ဝေးရာကို ရောက်ရင် ငါတို့ လုံခြုံလိမ့်မယ်"

သူ ပြောနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒို့ဗ်မြစ်၏ တစ်ဖက်ကမ်းမှ မြင့်မားသော ကမ်းပါးထိပ်တွင် လျှပ်စီးပမာ အသံတစ်သံ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူတို့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာဟ သူတို့ ကူးလာပြီ"

"ပြေး"

ဘားနတ်သည် ပထမဆုံး ခုန်ထလိုက်ပြီး ဂါးရက်ကို ဆွဲယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဂါးရက်

သည် နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မီးငြှိမ်း မီးငြှိမ်းကြ"

အဖွဲ့သည် အမှောင်ထဲသို့ အသည်းအသန် ပြေးဝင်သွားသည်။ ရှုပ်ထွေးနေသောအခြေအနေတွင် ဂါးရက်သည် နောက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အရပ်မြင့်မြင့် စစ်သည်တော်တစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ဒိုင်းကို အားကုန်လွှဲပစ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဦးက လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ဒိုင်းပေါ်သို့ နင်းတက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မြစ်တစ်ဝက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

သခင်တစ်ပါးလား။

ထိုသခင်သည် လေထဲတွင် မပျံသန်းနိုင်သေးဘဲ အဆင့်ဆယ်အထိ မရောက်သေးသော်လည်း ဤကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော သူရဲကောင်း ဘားနတ်

ကိုပင် ဖမ်းမိနိုင်ခဲ့သည်။ ဂါးရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သခင်တစ်ပါး လိုက်ဖမ်းနေသဖြင့် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။ လူတိုင်းသည် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် ပြေးလွှားကြရပြီး လွတ်မြောက်ခြင်းရှိမရှိမှာ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကံကြမ္မာပေါ်တွင် မူတည်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်မနက် မိုးသောက်ယံ၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ဂါးရက်သည် နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ထောင့်ကျဉ်းခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် လူရိုင်းကြီး ဘားနတ် နှင့် လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှေ့တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် သူရဲကောင်းအဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ဖွဲ့သည် ပုံစံတကျ ဖွဲ့စည်းထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ နှစ်ဦးက ဒိုင်းကိုင်ထားပြီး၊ နှစ်ဦးက လှံကိုင်ထားကာ၊ တစ်ဦးက ဓားရှည်ကြီးတစ်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းထားသည်။ ဦးဆောင်သူနှစ်ဦး၏ ခမောက်များပေါ်တွင် ရွှေရောင်ကြယ်များ တန်းစီတောက်ပနေသည်။

အဆင့်ရှစ်တစ်ဦးနဲ့ အဆင့်ငါးလေးဦး။

တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လာနေသော လူများ၏ အော်သံများလည်း ရှိနေပြီး အချို့က မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ အသည်းအသန် ဖြတ်ကူးနေကြသည်...

"ဂါးရက်လေး တောင်းပန်ပါတယ်"

အခြေအနေက ဤအဆင့်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်သည် မြစ်ရေကို ဝေးကွာစွာ ငေးကြည့်ရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရင် မြစ်ကို ပိတ်ဆို့တုန်းက မင်းကို အရင်သွားခိုင်းခဲ့သင့်တယ်"

"ကျွန်တော်မပါရင် သင် သင်္ဘောကို ဘယ်လို ဖောက်ခွဲမလဲ" ဟု ဂါးရက်က ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဝက်သစ်ချသားလှံတံကို ခြေထောက်နားတွင် အလျားလိုက် ချထားကာ သန့်စင်သော အောက်ဆီဂျင်ပြွန်တစ်ချောင်းကို ထပ်မံဆုပ်ကိုင်

လိုက်သည်။

"အရင် တိုက်ကြရအောင်။ ဒီလောက်လေးနဲ့ သူတို့ကို မနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် မယုံကြည်ဘူး"

"ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာ သန့်စင်တဲ့ အောက်ဆီဂျင်ပြွန် ခုနစ်ချောင်း ကျန်သေးတယ်။ ပြီးတော့ ပိုတက်ဆီယမ် ပါမန်ဂနိတ်ပြွန် ဆယ်ချောင်း။ ရန်သူ စုစုပေါင်း ငါးဦးကို တစ်ဦးကို မီးရှို့နိုင်ရင် တစ်ဦးရှုံးပြီး သုံးဦးကို အနိုင်ရရင် အမြတ်မရှိပေမဲ့ လေးဦးကို အနိုင်ရရင် အမြတ်ရပြီ။ မဟုတ်ရင်တောင် ကျွန်တော် အချိန်ခရီး ထပ်သွားနိုင်တယ်"