အခန်း (၁၄၉)

အဆင့် ၁ ကလေးလား။

သူတို့ ငါ့ကို ပြောနေတာလား။

ဂါးရက်သည် ခေါင်းကို စောင်း၍ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထောင့်သည် အလွန်စောင်းနေသောကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရပေ။ သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး လက်ခြေအကုန် ဆန့်တန်းလိုက်ရာ ပိုမိုသက်သာသွားခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ခေါင်းအနောက်ဘက် လေထဲ၌ မှော်လေယာဉ်ပျံတစ်စင်း သို့မဟုတ် လွန်းပျံယာဉ်ဟု ခေါ်ရမည့် ယာဉ်တစ်စင်းရှိနေသည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ ဇက်ပလင်နှင့် ယှဉ်လျှင် သေးငယ်နေသော်လည်း ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှစ၍ ဂါးရက် မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် ပထမဆုံး ပျံသန်းနိုင်သည့် ယာဉ်ပင်။ လေယာဉ်ပျံ၏ အဖုံးပေါက်နှင့် မလှမ်းမကမ်း၌ မှော်ဆရာသုံးဦးသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရပ်တည်နေကြပြီး သူ့ကို ကယ်တင်သူများသဖွယ်ပင်။

ဦးဆောင်သူသည် လေထဲ၌ ရပ်တည်နေပြီး သူ၏ဝတ်ရုံက လေထဲ၌ တလွင့်လွင့်ဖြစ်နေ၏။ ဘယ်ဘက်မှလူသည် တစ်ခုခုပေါ်၌ ရပ်တည်နေဟန်တူပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း လင်းလက်နေသောကြောင့် ဂါးရက် သေချာစွာ မမြင်ရပေ။ ညာဘက်မှလူသည်မူ ပျံသန်းနေသည့် မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်၌ သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေပြီး မြင်းက တစ်ခါတရံ နှာမှုတ်သံပေးတတ်သည်။

ဪ ပျံနေတဲ့မြင်းလား။

ဂါးရက်၏ အာရုံစိုက်မှုက ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ မြင်းသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အရောင်အဆင်းမရှိသည့် ချောမွေ့သော အမွေးများ ရှိသည်။ ညင်သာစွာ တောက်ပနေသည့် အတောင်ပံများတွင်သာ သက်တံရောင်ခြည် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ လေထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တည်နေခြင်းမှာ တည်ငြိမ်ပြီး လှပသည့်ဟန် ရှိသောကြောင့် ထိတွေ့ကြည့်ချင်စိတ်ကို အံ့မခန်း ဆွဲဆောင်နေသည်။

ဂါးရက်၏ မျက်လုံးများက ထိုမြင်ကွင်းကို စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ဖက်

ခြမ်းမှ ဒုတိယ တရားသူကြီး လူဆန်ကမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ စစ်သည်ငါးဦးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး သူ့ကို ထပ်မံ ဝန်းရံလိုက်ကြသည်–။

“ကာရယ်လ် မင်း ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ”

“ငါ ဘာလို့ လာလို့ မရရမှာလဲ?”

ရှေ့ဆုံးမှ မှော်ဆရာက တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။

သူ၏လှုပ်ရှားမှုများက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။ သူ၏ခြေထောက်အောက်၌ ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် လှေကားထစ်များ ရှိနေသကဲ့သို့ပင် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ မနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ရွှေရောင်ဝတ်ရုံသည် လေထဲ၌ တလွင့်လွင့်နှင့် လေထဲ၌ ချိတ်ဆွဲထားသည့် နေလုံးသေးသေးလေးလိုပင်။

တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်တိုင်း လူဆန်သည် တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သည်။ နှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သောအခါ လူဆန်သည် နှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသည်။ တတိယလှမ်းတွင်မူ လူဆန်သည် ဦးတည်ရာပြောင်း၍ အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

တောက်ပသည့် အမွေးအတောင်များသည် မီးလျှံလမ်းကြောင်းရှည်ကြီးကို ချန်ထားခဲ့ပြီး မကြာမီပင် သူတို့သည် အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မှော်ဆရာ သုံးဦးက ဖြည်းညှင်းစွာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ဂါးရက်သည် မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် မူးဝေနေဆဲဖြစ်သည်။ လူရိုင်းကြီးက ကူညီပေးသဖြင့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဦးဆောင်သူ မှော်ဆရာ ကာရယ်လ်သည် ဂါးရက်ကို ခဏတာ အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကြည့်လေလေ မျက်လုံးများ ပိုမိုတောက်ပလာလေလေ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်း တကယ်ပဲ။ ဒါ မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုခုကနေ ဖြစ်တာ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ မှော်ပညာပဲလာရ။ မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်"

ဂါးရက်က လျင်မြန်စွာ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကာရယ်လ်သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ မော့ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်သည်။

"ဒီနာမည်က ရင်းနှီးသလိုပဲ။ ဘယ်မှာ ကြားဖူးတာပါလိမ့်... မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်တော် ဟတ်တ်လန်းမြို့က မှော်ဆရာမျှော်စင်မှာ မှော်ဆရာ ဂဲလ်မန်ရဲ့ ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာ ပညာသင်ယူခဲ့ပါတယ်"

ဂါးရက်က ထိုသို့သာ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။ ကာရယ်လ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂဲလ်မန်... ကြားဖူးသလိုပဲ။ မအခု သတိရပြီ လိုရင်းရဲ့ တပည့်လား"

"ဟုတ်ကဲ့။... ဆရာကြီး ကာရယ်လ် ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

ဂါးရက်သည် မေးခွန်းများကြားမှ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားရန် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကာရယ်လ်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဟေး ငါ မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ စူးစမ်းရှာဖွေရေးကျောက်တုံးက ဒီမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေကို ခံစားမိလို့ ငါ လာကြည့်တာ။ တကယ်တော့ ကလေးတစ်

ယောက်ကို လူတစ်ယောက်က ရှက်စရာကောင်းအောင် အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ။ ဒါနဲ့ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ မင်းလို အဆင့် ၁ မှော်ဆရာမျိုးက စစ်မြေပြင်မှာ ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူး"

ဂါးရက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြချင်သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော တင်းမာမှု၊ မကြာသေးမီက သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့ဦးနှောက်ကို လည်စေခဲ့သည်။ သူ ယိုင်နဲ့နေပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မရပ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကာရယ်လ် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒီမှာ ပြောဖို့ မလွယ်ဘူး။ လာ ငါနဲ့အတူ လေယာဉ်ပျံဆီ လိုက်ခဲ့ ပြီးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောကြတာပေါ့။ ဟိုနှစ်ယောက်က မင်းရဲ့ အဖော်တွေလား။ သူတို့ပါ ခေါ်ခဲ့"

"ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ထဲမှာ အောက်မှာ လူတွေ ကျန်သေးတယ်" ဟု ဂါးရက်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဆရာကြီး ကာရယ်လ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘားနက်စ် ရှင်းလိုက်"

သူရဲကောင်းတစ်ဦးက သူ့ဘေးတွင် အရိုအသေပြုပြီး ဆင်းသွားသည်။ ဂါးရက်သည် ထိုသူရဲကောင်း၏ နောက်ကျောကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် ကပ္ပတိန် ဘားနက်စ်က နှစ်ကြိမ်မျှ တွန်းလိုက်သဖြင့် သူ အလျင်အမြန် လိုက်သွားရတော့သည်။

လေယာဉ်ပျံက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ လူတိုင်း ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရင်း ဂါးရက်သည် သူ မည်သို့ ကယ်တင်ခံခဲ့ရသည်ကို သိရှိခဲ့ရသည်။

ဆရာကြီး ကာရယ်လ်က ဒေသခံ အင်အားဖြည့်တင်းသူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် မှော်ကောင်စီမှ တိုက်ရိုက် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မှော်ကောင်စီမှ လေယာဉ်ပျံများသည် သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲ၏ ရေတပ်လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် ဝေးကွာသောနေရာတွင် ပတ်နေခဲ့ကြသည်။

မနက်အစောပိုင်းမှာ လေယာဉ်ပျံ၏ စောင့်ကြည့်ဖန်သားပြင်က ပုံမှန်မဟုတ်သည့် မှော်

စွမ်းအင်လှိုင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ကာရယ်လ်က ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး လေယာဉ်ပျံ၏ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းကာ သွားကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။

အချိန်ကာလအရဆိုလျှင် သူ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ပိတ်မိနေပြီး လူလေးယောက်ကို ဖယ်ရှားရန် လက်သုံးချောင်းကို ဆက်တိုက် မီးရှို့နေသည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းပင်။

"ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

ဆရာကြီး ကာရယ်လ်က သင်္ဘောပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဟတ်တ်လန်းမြို့ကဆိုတော့... တစ်ဖက်က စခန်းမှာ ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဂါးရက်က သူ၏ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကိုသာ ပြန်လည်ပြောပြနိုင်ခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ကာရယ်လ် က လက်ခုပ်တီးပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"သင်္ဘောက ဘာလို့ ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားပြီး ငါတို့ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်နေစေတာလဲလို့ ငါ အံ့သြနေခဲ့တာ။ မင်း လုပ်ခဲ့တာပဲကိုး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ရဲရင့်တယ်။ အံ့မခန်းပဲ။ လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ"

ဂါးရက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် ညှစ်ပြီး တစ်ညလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြေးလွှားကာ သင်္ဘောကို ဖောက်ခွဲ၊ မြစ်ကို ပိတ်ဆို့၊ ပြီးတော့ တောင်တန်းတွေထဲမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ လိုက်ခံရ၊ အသက်ပင် သေမလို ဖြစ်ခဲ့ရပြီးမှ မှော်ကောင်စီရဲ့ မဟာမှော်ဆရာဆီက "ငါတို့ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်နေစေတာလား" ဟူသော စကားကို ကြားရခြင်းပင်။

ဒါဆို သူ သင်္ဘောကို မဖောက်ခွဲခဲ့ရင်တောင် ဒီရေတပ်ကို အထူး စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူတွေ ရှိနေတာပေါ့။

ဆရာကြီး ကာရယ်လ်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သော်လည်း အသေးစိတ်ကိုတော့ မပြောပြခဲ့ပေ။ လေယာဉ်ပျံသည် မြစ်တစ်လျှောက် ဆင်းသက်လာပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ မကြာမီပင် ဂါးရက်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဒို့ဗ် မြစ်ကို နယ်နိမိတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် မြို့စားနော်မန်၏ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့က မြစ်တစ်ဝက်ကို ဖြတ်ကျော်နေပြီး မစ်လန်း ခရိုင်တပ်မတော်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် ရောယှက်နေကြသည်။ အနောက်ဘက်ကမ်းတွင်မူ စစ်အင်အားတစ်ဝက်သည် မြစ်ကို မဖြတ်ကူးရသေးသော်လည်း သဘာဝနတ်ဘုရားအကြီးအကဲ၏ ရေတပ်သည် မြစ်ဖျားဘက်သို့ စတင်ရွက်လွှင့်ပြီး သင်္ဘောများကို စွန့်ပစ်ကာ ကုန်းပေါ်တက်၍ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဂါးရက်သည် သင်္ဘောပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက် ချွေးအေးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူတို့သည် သင်္ဘောကို အသည်းအသန် ဖောက်ခွဲက။ မြစ်ကို ပိတ်ဆို့ပြီးနောက် အဓိကစခန်းသို့ လူတစ်ဦးကို သတင်းပို့ခဲ့သည်မှာ ဤအခြေအနေမျိုးကို အတိအကျ ကြောက်ရွံ့၍ ဖြစ်သည်။ မြစ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြတ်ကူးနေသော စစ်တပ်၏ နောက်တန်းကို နောက်ထပ် အင်အားသစ်တစ်ခုက ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်။

မြစ်အလယ်တွင် ပိတ်မိနေသော စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ် မည်မျှ တုန်လှုပ်သွားမည်ကို စဉ်းစားရလွယ်ကူသည်။

အောက်ဘက်ရှိ စစ်တပ်များတွင် သူ၏ ရဲဘော်များ၊ စစ်သားချင်းများ၊ ဤရက်များအတွင်း သူ ကုသပေးခဲ့သည့် စစ်သည်တော်များ၊ သူနှင့်အတူ ဆေးပညာ လေ့လာခဲ့သည့် ဘုန်းတော်ကြီးများ ပါဝင်သည်။

ဂါးရက်သည် သင်္ဘောပြတင်းပေါက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဆရာကြီး ကာရယ်လ်ကို အကူအညီတောင်းချင်သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော စစ်ပွဲမျိုးတွင် သူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာ အမှန်တကယ် ပေါ့ပါးလွန်းသည်ကို နားလည်သည်။ လေယာဉ်ပျံသည် စစ်မြေပြင်သို့ မချဉ်းကပ်ဘဲ ဝေးကွာသောနေရာမှ ပတ်ကာ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ မကြာမီတွင် အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် အခြားစစ်တပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

တန်းစီမှုများ သေသပ်နေပြီး အလံများ တလွင့်လွင့်လွှင့်နေသည်။ အပြာနုရောင် ဆဋ္ဌဂံအလံသည် မြင့်မားစွာ လွင့်ပျံနေပြီး တပ်ဖွဲ့တိုင်း၏ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသည်။

၎င်းက မှော်ကောင်စီ၏ စစ်တပ်ပင်။

"ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လား။ သူတို့ရဲ့ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ငါတို့ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေခဲ့ကြတာ"

ဆရာကြီး ကာရယ်လ် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သင်္ဘောတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးဝတွင် လက်ဖဝါးကို တင်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးပြုံးလေး လှည့်လာသည်။

"အခု ငါ သတိရပြီ။ မင်းက 'မှော်ပညာရှာဖွေမှု' ကို အသုံးဝင်ပုံ အသစ်တီထွင်ခဲ့တဲ့ ကလေးပဲ။ မင်းရဲ့ စာတမ်းကို ငါ ဖတ်ဖူးတယ်။ မှော်ကောင်စီ ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်လေ မင်း ငါတို့နဲ့ ဘာလို့ မပူးပေါင်းတာလဲ။ ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့"