အခန်း (၁၅၂)
Vol. 11 Ch. 152
"ဆရာက ငါတို့ကို လင်းနို့တွေ သုတေသနလုပ်ခိုင်းတာ တကယ်လား"
"မလုပ်ချင်ဘူး အရမ်းညစ်ပတ်တာပဲ..."
"မင်း ရူးနေတာလား။ အဲဒီ ပဲ့တင်သံ မှော်ပညာရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကို ငါ မြင်ဖူးတယ်။ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖန်တီးသူရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် ကန့်သတ်ထားတာ တိုးတက်ဖို့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ အမှတ်ရဖို့ အဲဒီထက် လွယ်တဲ့ မှော်ပညာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဒါက ကျောင်းသားအဆင့် မှော်ပညာက ငါတို့ သုတေသနအတွက် ပြီးပြည့်စုံတယ်"
"ညစာစားပြီးရင် လင်းနို့တွေ သွားဝယ်ကြစို့"
"ငါ့ကိုလည်း ထည့်တွက်လေ။ အတူတူ သွားကြမယ်"
လူငယ်များနှင့် မိန်းကလေးများက အုပ်စုလိုက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဆရာကြီး မှော်ဆရာ ပေးအပ်ခဲ့သည့် သုတေသနခေါင်းစဉ်များကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဂါးရက်သည် နောက်မှ လိုက်ပါသွားရင်း လူ ၇၀-၈၀ခန့်၏ ထက်ဝက်လောက်က လင်းနို့များ ဝယ်ယူရန် စီစဉ်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ချွေးအေးများ ပျံသွားခဲ့သည်။
အသံနှင့် ပတ်သက်သည့် မှော်ပညာအတန်းပြီးဆုံးပြီးနောက် ဆရာကြီး မှော်ဆရာက လူတိုင်းကို တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ပဲ့တင်သံရှာဖွေ မှော်ပညာကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် သို့မဟုတ် လင်းနို့ပျံသန်းမှု စမ်းသပ်မှုများမှ ရရှိသည့် အိုင်ဒီယာများကို ကိုးကား၍ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသည့် မှော်ပညာကို ရှာဖွေရန်ပင်။ ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လေ့ကျင့်ရေးသင်တန်းများ၏ အချိန်ဇယားက ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ရှိသည်။ တစ်နေ့ကို အဓိကအတန်းတစ်ချိန်သာ ရှိပြီး ကျန်သည့်အချိန်များကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာရန်၊ စမ်းသပ်မှုများလုပ်ဆောင်ရန်နှင့် သုတေသနလုပ်ဆောင်ရန် ချန်ထားပေးထားသည်။ မှော်ပညာကျောင်း (၈) ခုအတွက် တစ်ခုကို (၁၀) ရက်စီ၊ (၂) ရက် နားရက် ရှိပြီး (၁၁) ရက်မြောက်နေ့တွင် အစကနေ ပြန်လည်စတင်သည်။
လစဉ် စိတ်စွမ်းအား တိုးတက်မှုနှင့် မှော်ပညာ သင်ယူမှု တိုးတက်မှုကို အကဲဖြတ်ရန် လစဉ် စစ်ဆေးမှုရှိသည်။ သုံးလတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးမှုကတော့ ကျောင်းသားများ၏ မှော်ပညာ သုတေသန ရလဒ်များကို အကဲဖြတ်သည်။ အတန်းပြီးသည့် အိမ်စာများ အကုန်လုံး မပြီးဆုံးလျှင်ပင် သုတေသန လုပ်ဖူးသူတိုင်း သိရှိကြသည်။
သုတေသနခေါင်းစဉ်အတွက် လမ်းညွှန်ပေးသည့် ဆရာတစ်ဦးရှိခြင်းက အဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ။
အထူးသဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် လွယ်ကူသည့် အိုင်ဒီယာများ ကြွယ်ဝသည်။
လက်ရှိ ခေတ်စားနေသည့် အကြောင်းအရာများနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် လမ်းကြောင်းမျိုးတွင်ဆို ပို၍ပင် အရေးကြီးသည်။
ကျောင်းသားများသည် ဤအခွင့်အရေးဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ဂါးရက်လည်း အာထရာဆောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သုတေသနကို စတင်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ လမ်းတစ်လျှောက် ရှာဖွေမေးမြန်းရင်းနှင့် အကယ်ဒမီထဲမှ မှော်ပစ္စည်းစင်တာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အရောင်းဝန်ထမ်းက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဆောရီး လင်းနို့တွေ ကုန်နေပြီ”
“တစ်ကောင်မှ မရှိတော့ဘူးလား”
ဂါးရက် အံ့ဩသွားသည်။ သူ၏အတန်းဖော်များသည် တကယ်ပင် ပစ္စည်းများ ရှင်းထုတ်ရာတွင် ကောင်းမွန်ကြသည်။ ...သို့သော် လင်းနို့များသည် ထူးခြားသည့် မှော်ပစ္စည်းဖြစ်နိုင်ပြီး စင်တာ၌ အများကြီး မရှိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူသည် စာရေးအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီး အပြင်ထွက်၍ မေးမြန်းကြည့်သည်။ သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးသင်တန်းသည် တံတား မှော်အကယ်ဒမီတွင် ဖြစ်ပြီး မှော်ကောင်စီ ဌာနချုပ်၏ ခြေရင်း၌ တည်ရှိသည်။ ဤသည်မှာ လူစည်ကားသည့် နေရာတစ်ခုပင်။ ဂါးရက် ကျောင်းဝင်းမှ ထွက်လာပြီး (၅၀၀) မီတာ မကျော်မီမှာ မှော်ပစ္စည်းများကို အထူးပြုရောင်းချသည့် ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ ဝင်သွားသောအခါ လူတစ်ဦးက လင်းနို့ဈေးကို မေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“လင်းနို့လား။ အရှင်တစ်ကောင်ကို ရွှေ ၅ ဒင်္ဂါး၊ အသေတစ်ကောင်ကို ရွှေ ၁ ဒင်္ဂါး။ အကြီးအသေး ဈေးတူပဲ”
“ရွှေ ၅ ဒင်္ဂါးလား”
ဂါးရက် အံ့ဩသွားသည်။ ဆေးရုံဖွင့်စဉ်က ရရှိခဲ့သည့် လက်ဆောင်ငွေ၊ စစ်ပွဲပြီးနောက် ရရှိခဲ့သည့် စရိတ်နှင့် မှော်ကောင်စီသို့ မလာမီ ဆရာများ၏ လျှို့ဝှက်ရန်ပုံငွေများ သူ့၌ စုစုပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါးရာကျော် ရှိသည်။ အများကြီးဟု ထင်ရသော်လည်း လင်းနို့ဝယ်ယူမည်ဆိုလျှင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်ပင်။
ထို့နောက် အခြား စမ်းသပ်ကိရိယာများနှင့် တိရစ္ဆာန်များအတွက် ကုန်ကျစရိတ် မပါသေးပေ။
မှော်ပညာ သုတေသနလုပ်ဆောင်ခြင်းက ငွေကြေး အမှန်ပင် ကုန်ကျများပြားသည်။
“ဘာ ရွှေ ၅ ဒင်္ဂါးလား”
ဈေးမေးနေသည့် မှော်ဆရာက အော်လိုက်သည်။
“နောက်နေတာလား။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ငွေ ၁ ဒင်္ဂါးပဲ ရှိသေးတာ”
“ဝယ်မလား မဝယ်ဘူးလား”
စာရေးက စိတ်မရှည်သလို နည်းနည်း တိုက်တွန်းသည်။
“၁၂ ကောင်ပဲ ကျန်တော့တယ်”
“ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ကုန်သွားတာလဲ... ဟေး ကြည့်စမ်း။ ဒီက လင်းနို့တွေရဲ့ အရွယ်အစားတွေက အကုန်မတူဘူး။ လုံးဝ မတူညီတဲ့ မျိုးစိတ်တွေပဲ။ သိပ်အသုံးမဝင်ဘူး... ဈေးချလို့ မရဘူးလား”
“မကြာသေးခင်က လူတွေ အများကြီး လာဝယ်ကြတာ။ အကုန် ကုန်သွားပြီ” စာရေးက အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြန်ဖြေဖူးပုံရသည်။
“ဒါဆို ဝယ်မလား မဝယ်ဘူးလား”
မှော်ဆရာက ခဏတာ တွေဝေနေသေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ငွေပေးရှင်းပြီး ကျန်ရှိနေသည့် ပစ္စည်းများကို အကုန် ဝယ်ယူသွားခဲ့သည်။ ဂါးရက်၌ အခြားဆိုင်သွားရောက်မေးမြန်းရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ရရှိသည့် အဖြေကတော့
"သာမန် လင်းနို့နက်က တစ်ကောင်ကို ရွှေ ၅ ဒင်္ဂါး၊ လင်းနို့ခွေးက ရွှေ ၁၀ ဒင်္ဂါး၊ သစ်သီးစား လင်းနို့က ရွှေ ၈ ဒင်္ဂါး၊ သွေးစုပ် လင်းနို့က ရွှေ ၂၅ ဒင်္ဂါး။ ဘယ်နှစ်ကောင် လိုချင်လဲ"
ဂါးရက်။ "..."
"ဈေးအရမ်းကြီးတယ်"
တတိယဆိုင်ကို သူ မေးကြည့်သောအခါ စာရေးက ကြည်လင်ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"သူဌေး ပစ္စည်းပြန်ဖြည့်ဖို့ သွားနားနေပါတယ်။ လိုချင်ရင် စပေါ်တင်ခဲ့ပါ။ အစုလိုက် သိမ်းထားပေးပါမယ်"
"ကောင်းပြီ... နောက်ထပ် ပစ္စည်းအသစ်တွေ ဘယ်တော့လောက် ရောက်နိုင်မလဲ"
ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်သည် ခြေဖျားထောက်ကာ ဆိုင်စာရေးနောက်ရှိ ဗီရိုကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းထားသော ဗီရိုများသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက မြင်ဖူးသော ရိုးရာ တရုတ်ဆေးဗီရိုများနှင့် အတော်လေး ဆင်တူသည်။
ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ မြင့်မားသော ဗီရိုများဖြစ်ပြီး အံဆွဲတိုင်းတွင် ပစ္စည်းအမည်များကို သပ်ရပ်စွာ ကပ်ထားသည်။
အံဆွဲတစ်ခုစီသည် မကြီးသလို အကျယ် ခုနစ်လက်မမှ ရှစ်လက်မခန့်ရှိပြီး အမြင့် သုံးလက်မမှ လေးလက်မခန့်ရှိသည်။ ဂါးရက် တစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းတွင် အနည်းဆုံး အခန်းငယ်နှစ်ခု ထပ်မံ ပိုင်းခြားထားသည်ကို သတိပြုမိသည်...
"အခန်းငယ်တစ်ခုစီက ဘယ်လောက် ဆံ့နိုင်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားသာ ကြည့်ပါတော့" ဟု ဂါးရက် တွေးလိုက်သည်။
"ပို့ဆောင်ချိန်အတွက်လား။ ပြောဖို့ ခက်ပါတယ်" ဟု စာရေးက ကောင်တာကို မှီလျက် လက်ပိုက်ထားသည်။ လက်ရှိတွင် ဝယ်သူနည်းနေသဖြင့် အားနေချိန်အနည်းငယ် ရှိနေပြီး ဂါးရက်က နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းရင်း သတင်းစကားအနည်းငယ်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။
"ဒီပစ္စည်းက အစကတည်းက ဝယ်လိုအား မများဘူး။ တစ်လကို ဆယ်ကောင်လောက် အများဆုံး ရောင်းရတာ။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် လူတွေ အများကြီး လာဝယ်ကြတာ။ ဒီမှာတင် မဟုတ်ဘူး။ မြို့ထဲက ဆိုင်သေးလေးတိုင်း ပစ္စည်းပြောင်နေပြီ။ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေ တောင်ပေါ်တက်ပြီး လင်းနို့ဖမ်းနေကြတယ်လို့ သတင်းထွက်နေတာ..."
"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း... လင်းနို့ ဘယ်နှစ်ကောင်လောက် ရောင်းရပြီးပြီလဲ"
ဂါးရက်တွင် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ခံစားချက် တိုးများလာသည်။
ဆိုင်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်ပိုင်ရှင် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရသဖြင့် လက်ညှိုးဆန့်ကာ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ကောင်တာပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ တွန်းပို့လိုက်သည်။ စာရေးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တိတ်လေး ဒင်္ဂါးကို ယူကာ ခေါင်းဆက်ခါနေသည်။
"ပြောဖို့ ခက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က ပုံမှန်ပဲ။ နှစ်ရာ သုံးရာလောက်ပဲ ရှိမယ်။ ဒီလမ်းပေါ်မှာတင် ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ထက် ကြီးတဲ့ဆိုင် အနည်းဆုံး သုံးဆိုင်လောက် ရှိတယ်။ အကယ်ဒမီ၊ ကောင်စီ ဌာနချုပ်လို နေရာမျိုးတွေမှာဆိုရင်တော့..."
သူ ခဏရပ်၍ ခေါင်းစောင်းကာ စဉ်းစားပြီးမှ နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်၍ လျှာဖြင့် ကလစ်ခနဲ အသံပေးလိုက်သည်။
"ပြောဖို့ ခက်တယ်"
ဂါးရက်၏ မကောင်းသော ခံစားချက် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
ဆိုင်တစ်ဆိုင်၊ လင်းနို့နှစ်ရာ သုံးရာ၊ ဆိုင်လေးဆိုင်ဆိုရင် တစ်ထောင်ကျော်။ အကယ်ဒမီ၊ မှော်ကောင်စီ စတာတွေပါ ထည့်ပေါင်းရင် နှစ်ဆလောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်...
လူဘယ်နှစ်ယောက် လင်းနို့တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လျှောက်လုပ်နေတာလဲ။ ဒီလောက် မှော်ဆရာတွေ များနေတာ လင်းနို့တွေနဲ့ စမ်းသပ်ဖို့ နည်းလမ်းသစ်တွေ ဘယ်နှစ်ခု ရှိနိုင်မလဲ။
ဒီအရာက လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်ပဲ။
သူ၏ယခင်ဘဝက လင်းနို့များသည် ဗိုင်းရပ်စ်အမျိုးအစား (၄,၁၀၀) ကျော်နှင့် ကိုရိုနာဗိုင်းရပ်စ် (၅၀၀) ကျော်ကို သယ်ဆောင်ထားကြောင်း ဖတ်ဖူးခဲ့သည်။
အီဘိုလာသည် လူများကို သတ်ဖြတ်ရန် မကြောက်စရာမကောင်းခဲ့ဘူးလား။
SARS ၏ စွမ်းအားသည် မလုံလောက်ခဲ့ဘူးလား။
သို့မဟုတ် အရှေ့အလယ်ပိုင်း အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ရောဂါကလည်း အစွမ်းမရှိခဲ့ဘူးလား။
သိပ်မသိသေးသည့် မာဘတ် ဗိုင်းရပ်စ်၊ နီပါ ဗိုင်းရပ်စ်၊ ဟန်ဒရာ ဗိုင်းရပ်စ်၊ ဟန်တာဗိုင်းရပ်စ် များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရင်ဆိုင်ရရန် မလွယ်ကူပေ။
အခြေအနေ တည်ငြိမ်နေပါက ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် ယခုမူ မှော်ဆရာဒါဇင်နှင့်ချီ သို့မဟုတ် ရာနှင့်ချီသော လူများအားလုံး လင်းနို့များကို လေ့လာရန် အပြေးအလွှား လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
လက်အိတ်၊ အကာအကွယ် မျက်နှာဖုံး၊ အကာအကွယ် မျက်မှန်၊ ဖိအားပေး အကာအကွယ်ဝတ်စုံ၊ ဗိုင်းရပ်စ်ကို ထိရောက်စွာ ခွဲထုတ်နိုင်သည့် P4 ဓာတ်ခွဲခန်းမပါဝင်ဘဲ...
အတွေ့အကြုံမရှိသလို အကာအကွယ်မရှိပေ။
ထို့နောက် အသက်ရှိသည့် သတ္တဝါများကို လေ့လာချင်နေသေးသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦးသာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီး ကူးစက်ခံရပါက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကူးစက်ကာ ကပ်ရောဂါက ကောင်စီ ဌာနချုပ်သို့ လှည့်ပတ်သွားနိုင်သည်။
ဂါးရက်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
အာထရာဆောင်းကို လေ့လာချင်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ခံစားချက်တစ်ခုလုံး နေရာယူသွားသည်။
ဒီလင်းနို့ သုတေသနရေစီးကြောင်းကို ငါဘယ်လို ရပ်တန့်ပြီး ကူးစက်ရောဂါ ကပ်ဘေး ဖြနိုင်ခြေကို ဖယ်ရှားရမလဲ။