ကလေးငယ်တစ္ဆေ

ညစာစောစောစားပြီးနောက် ဝမ်ဟိုင်ယန်၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပုံကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် နောက်ထပ်မဆိုင်းငံ့တော့ပေ။ သူသည် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ကိစ္စမှာ အရေးမကြီးမှန်း သိသော်လည်း မိဘတစ်ဦး၏ခံစားချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် အရေးကြီးသည်ဟု သူခံစားမိသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူသည် မိဘတစ်ဦးတည်းရှိသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ပြီး မိခင်တစ်ဦး မည်သို့ခံစားရသည်ကို ကောင်းစွာနားလည်သည်။

"အစ်မကြီးကျန်း၊ အန်တီဝမ်ကို ခဏ အဖော်လုပ်ပေးပါဦး။ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ငါနဲ့အတူ အပေါ်ထပ်ကို လိုက်ခဲ့။ ငါ မင်းရဲ့ပြဿနာကို အရင်ဖြေရှင်းပေးမယ်။" ယန်ကျန့်က မတ်တပ်ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဟိုင်ယန်၏မျက်လုံးများက ချက်ချင်းလင်းလက်သွားပြီး သူမ၏သမီးကို လိုက်သွားရန် အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဂရုမစိုက်သောအမူအရာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် 'အင်း' ဟု တိုးညှင်းစွာ အသိအမှတ်ပြုပြီး နောက်မှလိုက်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်သော လှေကားထစ်တွင် သူတို့၏ခြေသံများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရှေ့မှလျှောက်နေသော ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး နောက်မှလိုက်နေသော ဝမ်ရှန်းရှန်းသည်လည်း စကားမပြောဘဲနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

"ငါ မင်းကို အစကတည်းက ဒီလိုပုံစံဖြစ်အောင် မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူးထင်တယ်။ ဒါဆိုရင် မင်း ဒီလို လူမဟုတ်၊ တစ္ဆေမဟုတ်တဲ့ သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။" ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်က ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝတွင် သူနှင့် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အထူးတလည် မရင်းနှီးသော်လည်း ဆက်ဆံရေးမဆိုးဘဲ ရံဖန်ရံခါ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံကြသည်။

သို့သော် အလယ်တန်းကျောင်းအမှတ် ၇ ရှိ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအနည်းငယ်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုမိုရင်းနှီးလာခဲ့ကြသည်။

သို့တိုင် ကျောင်းမှ အသက်ရှင်လျက်ထွက်ခွာသွားသော လူခုနစ်ယောက်အနက် ကံကောင်းသူ အနည်းငယ်သာရှိသည်- သူက တစ္ဆေဆရာဖြစ်လာသည်၊ ကျန်းဝေ့က တစ်ခါသေဆုံးခဲ့သည်၊ ကျောက်လေ့မှာ ခန္ဓာကိုယ်သာ ကျန်တော့သည်၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် လူမဟုတ်၊ တစ္ဆေမဟုတ် ဖြစ်သွားသည်၊ ရှောင်ရှန်သည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်...

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်လို့မရပါဘူး၊ မင်းသာ အဲ့လိုမလုပ်ခဲ့ရင် ငါသေသွားလောက်ပြီ။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ခေါင်းအနည်းငယ်ခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏လေသံသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏အတွေးအခေါ်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး သာမန်လူတစ်ဦးနှင့်မခြားပေ။

ယန်ကျန့်က "အသက်ရှင်နေရတာက တစ်ခါတလေ သေတာထက် ပိုနာကျင်နိုင်တယ်။ ထူးဆန်းတဲ့သတ္တဝါတစ်ကောင်လို ခံစားရတာက ခက်ခဲတယ်။ ငါ အဲ့လိုဖြစ်ဖူးတယ်၊ ငါ အဲ့ဒါကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက အန္တရာယ်ကနေ တကယ်လွတ်မြောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။ အရင်က မင်း ဘယ်လိုမေ့လဲသွားလဲ မှတ်မိလား။ အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ပဲ။"

"ငါသေသွားရင် မင်းက အဲ့ဒီသေတစ်ပိုင်းရှင်တစ်ပိုင်းအခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားမှာပဲ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ မင်းလည်း သေသွားမှာပဲ။"

"ဒါဆို မင်း မသေအောင် နေရုံပဲပေါ့။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါသည်- "တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာကြီးအသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားရတာက အရမ်းခက်ခဲတယ်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်တာက ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေ တစ်ကောင် ပြန်လည်နိုးထလာနိုင်တဲ့အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ နှစ်ကောင်ထိန်းချုပ်တာက အချိန်ကို ဆွဲဆန့်ပေးပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သေဆုံးခြင်းကိုပဲ ဦးတည်တယ်။ ငါက ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့ထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အကြာကြီးမခံနိုင်တော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ရှင်သန်မှုလိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပြီး ဟန်ချက်ညီမှုအသစ်တစ်ခုရရှိဖို့ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေစွမ်းအားအသစ်တွေကို ငါရှာဖွေဖို့လိုနေတုန်းပဲ။"

"ဒါက အရမ်းခက်ခဲတာပဲ။"

"အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ် မဟုတ်လား။ ကျောင်းထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ တခြားကျောင်းသားတွေထက် အများကြီးပိုကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် ငါအသက်ရှင်ခွင့်ရတဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီအခြေအနေက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ရင်နာခြင်းကို မခံစားရဘူး။ ငါ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံးက မြင့်တက်သွားသလိုပဲ၊ အချိန်တိုင်း ရှင်းလင်းတဲ့အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောသည်။

"ဒါက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အခြေအနေတစ်ခုပဲ၊ ကောင်းတဲ့အရာလုံးဝမဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်းက တစ္ဆေတွေရဲ့သဘာဝကို ပိုနီးကပ်သွားနေတယ်ဆိုတဲ့သဘောပဲ။ တစ်ခုတည်းသောကွာခြားချက်က ငါက အသက်ရှင်နေတုန်းမို့ မင်းရဲ့အတွေးတွေက ဆက်တိုက်ရှိနေနိုင်တာပဲ။ ဒီအရာသာ လုံးဝပြန်လည်နိုးထလာရင် မင်းက တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ကျိန်စာကြောင့် လုံးဝတိုက်စားခံရပြီး တစ္ဆေကျွန်ဖြစ်သွားမှာပဲ။" ယန်ကျန့်က သူ၏နဖူးကို ညွှန်ပြရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ကြက်သွေးရောင်တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်ခုက အသားကိုဆွဲဆန့်ဖွင့်လိုက်ပြီး မှိန်ဖျော့သောအနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထူးဆန်းစွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ဤစကားများကြောင့် မကြောက်လန့်ပေ၊ သူမတွင် ထိုသို့သောစိတ်ခံစားချက်များ မရှိတော့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ဖြူဖျော့ပြီး ထူးဆန်းသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးနိုင်ခဲ့သည်- "ဒါဆို ယန်ကျန့်၊ မင်း အသက်ရှင်ရမယ်။ မင်းအတွက်ရော၊ ငါ့အတွက်ရောပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ ငါက သေရမှာကြောက်တယ်၊ ဒီအတိုင်းကြီး သေသွားချင်တာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါ ကြိုးစားပါ့မယ်။" ယန်ကျန့်က ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်ဖြင့် သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် နှစ်ဦးသားသည် ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဘာမှမှားယွင်းမှုမရှိစေရန် သေချာစေရန် သူသည် အပိုရွှေရောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော ကောက်ရိုးကြိုးဟောင်းကိုလည်း ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

လုပ်ငန်းဟောင်းများကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စတင်ရန် အချိန်ကျပြီဖြစ်သည်။

သူသာ တစ်နေ့နေ့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေများ ယူဆောင်လာသော ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လျှင် သားဖွားမီးယပ်ဆရာဝန်ဖြစ်လာခြင်းသည် အလွန်အလားအလာကောင်းသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ငါ အခု မင်းရဲ့ဗိုက်ထဲက တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ကို ထုတ်ယူတော့မယ်။ စိတ်မပူနဲ့၊ နာကျင်မှာမဟုတ်ဘူး။ စိတ်တည်ငြိမ်အောင်နေပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မထိတ်လန့်နဲ့။" ယန်ကျန့်က သူ၏လက်စကို လိပ်တင်ရင်း လေးနက်စွာပြောသည်။

"မင်း ငါ့ဗိုက်ကို ခွဲဖို့လိုလို့လား။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမ၏သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးသောခါးကို ဖော်ပြရန် သူမ၏အဝတ်အစားများကို မတင်လိုက်သည်။ ကချေသည်တစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က "ဘယ်သူက မင်းကို ဗိုက်ခွဲဖို့လိုတယ်လို့ ပြောလို့လဲ။ ငါက အဲ့လောက် ရက်စက်လို့လား။"

"ထိတ်လန့်စရာရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ အဲ့လိုလုပ်တာမဟုတ်ဘူးလား။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါက ထိတ်လန့်စရာရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ ပြထားတာထက် အများကြီးပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့် စကားမဆုံးမီမှာပင် သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့တိုးလိုက်ပြီး သူ၏လက်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ ဗိုက်ထဲသို့ တည့်တည့်ထိုးသွင်းလိုက်သည်၊ သူမ၏ဗိုက်တွင် ကြီးမားသောအပေါက်တစ်ခုကို ဆွဲဖြဲတော့မည့်အလား။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏လက်သည် ဝင်သွားသော်လည်း ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် နာကျင်မှုကို လုံးဝမခံစားရပေ။ ၎င်းသည် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သောအရိပ်တစ်ခုထဲသို့ လက်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ယခင်ခွဲစိတ်မှုနှစ်ကြိမ်၏ အတွေ့အကြုံဖြင့် ယန်ကျန့်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ကျွမ်းကျင်လာသည်။ သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ဗိုက်ထဲရှိ အထူးတစ္ဆေကိုယ်ဝန်ကို သော့ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်ဖြင့် ခိုင်မြဲစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေနှင့် တစ္ဆေအရိပ်၏စွမ်းအားများဖြင့် ထိုသတ္တဝါကို သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ကောင်းစွာခွဲထုတ်လိုက်သည်။

လျင်မြန်စွာပင်...

ယန်ကျန့်၏လက်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ဗိုက်ထဲမှ ပြန်ဆုတ်ခွာလာပြီး သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုထဲတွင် လက်ဖဝါးထက် အနည်းငယ်ကြီးသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ပါလာသည်။

ဤကလေးငယ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး မှိန်ဖျော့သောစိမ်းရောင်ရှိပြီး သေဆုံးနေသော ကလေးငယ် နှင့်လည်းမတူ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေကိုယ်ဝန်နှင့်လည်းမတူပေ။ ဤအချိန်တွင် လက်ဖဝါးအရွယ် ကလေးငယ်သည် အနီရောင်မျက်လုံးတစ်စုံကို ဖွင့်ထားပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးများကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအရာအားလုံးကို စစ်ဆေးနေသည်။

"သူက လူတွေကို စစားတော့မှာလား။" ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အသင့်အနေအထားဖြစ်နေသည်။

သူ၏ယခင် တစ္ဆေကိုယ်ဝန်များအပေါ် နားလည်မှုအရ မွေးဖွားပြီးစတစ်ခုသည် သူမြင်သည့် ပထမဆုံးလူကို စားလိမ့်မည်။ သူမြင်သည့် ပထမဆုံးလူမှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေကိုယ်ဝန်သည် သူ့ကို အလိုအလျောက် တိုက်ခိုက်သင့်သည်။

သို့သော် ခဏစောင့်ပြီးနောက် တစ္ဆေကိုယ်ဝန်သည် ယန်ကျန့်ကိုလည်းမတိုက်ခိုက်၊ အနီးရှိ ဝမ်ရှန်းရှန်းကိုလည်း မတိုက်ခိုက်ပေ။

"ဒါက တစ္ဆေကိုယ်ဝန်လား။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ယန်ကျန့် သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သောသတ္တဝါကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ်ထူးဆန်းစွာ ခံစားမိသည်၊

"ဒါက ငါမွေးထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တော်တော်တူတာပဲ။"

"တစ္ဆေကလေးလား။" ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်ရယ်လိုက်သည်- "ဒီအရာသာ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားရင် ဒါက မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့လူဦးရေကိုတောင် စားသုံးနိုင်တယ်၊ တစ္ဆေတွေကိုတောင် စားနိုင်တယ်။"

တစ္ဆေကိုယ်ဝန်က စားသုံးလိုက်သောတစ္ဆေများသည် မသေဆုံးဘဲ အတင်းအကျပ်စုပ်ယူခံရပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

"မင်း ဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ချင်လဲ။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက မေးသည်။

ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသော်လည်း သူ မဖြေပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏မေးခွန်းသည် သူနေ့ခင်းကတည်းက စဉ်းစားနေခဲ့သောအရာဖြစ်သည်။

တစ္ဆေကိုယ်ဝန်သည် ထူးခြားသည်၊ တားချန်းမြို့ရှိ များစွာထဲမှ ဝမ်ရှန်းရှန်းမွေးဖွားခဲ့သော တစ်ခုတည်းသာ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဆာလောင်သောတစ္ဆေက မထိန်းချုပ်ထား၊ ဆာလောင်သောတစ္ဆေကို ထိန်းသိမ်းလိုက်သောအခါ ၎င်းမပျောက်ကွယ်သွားဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံး၏ကျိန်စာကြောင့် နည်းလမ်းအသစ်တစ်ခုဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေသည် မတော်တဆမှုများနှင့် တိုက်ဆိုင်မှုအမျိုးမျိုး၏ရလဒ်ဖြစ်ပြီး တစ်သန်းမှာတစ်ခါသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်းနှစ်ခုကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

• ပိုမိုဒုက္ခမဖြစ်ပွားစေရန် ရှင်းလင်းဖယ်ရှားခြင်း။ ၎င်းသည် တကယ့်တစ္ဆေမဟုတ်၊ ထိုသို့သော ဆင်းသက်လာသည့်အရာများကို သတ်ပစ်နိုင်သည်။

• ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ ထိန်းချုပ်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း။

အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို တစ္ဆေများကျွေးမွေးနိုင်ပြီး ဆာလောင်သော တစ္ဆေအဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ်တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ကြီးထွားလာစေနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားနိုင်သည်၊ အောင်မြင်ခဲ့လျှင်မူ ၎င်း၏တန်ဖိုးသည် အလွန်ကြီးမားပြီး အာရှတိုက်တစ်ခုလုံးကို၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအခြေအနေကိုပင် သက်ရောက်မှုရှိနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ၎င်းသည် အလွန်အဖိုးတန်သည်။

"ငါ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေမှာ ငါ သေရမှာကို ကြောက်နေဖို့ လိုသေးလို့လား။" ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများက တင်းမာသွားပြီး သူ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဒါကို မွေးမယ်

စွန့်စားမှုနှင့် ဆုလာဘ်သည် အချိုးကျသည်၊ အခွင့်အရေးမယူဘဲ ဘယ်တော့မှ အခွင့်အလမ်းမရနိုင်ပေ။

"ငါ ဒါကို မွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"

ပုံမှန်အားဖြင့် ဂရုမစိုက်သော ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အံ့ဩသွားသည်-

"မင်းက တစ္ဆေငယ်လေးတစ်ကောင်ကို မွေးချင်တာလား။"

"ဒါက စွန့်စားရတဲ့ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမယ့် အမြတ်အစွန်းက မြင့်တယ်။ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။"

ယန်ကျန့်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးဖြစ်၍ သူ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ဘဲ အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ကူညီပြီး မွေးမြူပေးမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ဒီအရာကို အချိန်တိုင်း သယ်သွားလို့မဖြစ်ဘူးလေ။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အံ့ဩသွားသည်

"မင်းက ငါ့ကို ကူညီပြီး မွေးပေးမယ်? မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လိုမဖြစ်ဘူး။ တစ်ခုခုမှားသွားရင် မင်း ထိန်းချုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

အမှန်တကယ်ပင် သူသည် ၎င်းကို သူနှင့်အတူ မထားနိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းက သူ့အပေါ် မကောင်းသောလွှမ်းမိုးမှု ရှိနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြေအနေမည်သို့ရှိမည်ကို ကြည့်ရန် လုံခြုံသောအိမ်တစ်လုံးတွင် ထားရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ရှန်းရှန်းက ထိုသို့သောအကြံပြုချက်တစ်ခု ပြုလုပ်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ငါက သူနဲ့ ဆက်သွယ်မှုတချို့ရှိပုံရတယ်၊ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောရင်း ယန်ကျန့်၏လက်ထဲရှိ တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ ငါသာ မင်းကို ဒါကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကူညီနိုင်ခဲ့ရင် ဒါက တန်ဖိုးရှိလိမ့်မယ်။ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပေမယ့် ငါက အခု ကြောက်တတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ပုံ ပေါက်နေလို့လား။"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ရှန်းရှန်းပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်။

တစ္ဆေငယ်လေးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူခြင်းသည် မခက်ခဲပေ၊ သို့သော် ပြဿနာမှာ ဆိုးသွမ်းသောတစ္ဆေကို နာခံအောင်လုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ မနာခံသောတစ္ဆေငယ်လေးသည် တန်ဖိုးမရှိပေ။

သူသည် ၎င်းကို အမြဲတမ်း သူနှင့်အတူ မသယ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ၎င်းကို စောင့်ကြည့်ပေးပြီး ဆက်စပ်သုတေသနများနှင့် စမ်းသပ်မှုများပြုလုပ်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသောသတ္တိအပြင် လုံလောက်သောစွမ်းရည်နှင့် ယန်ကျန့်၏ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုကို လိုအပ်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းတွင် သတ္တိရှိသည်၊ သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်းသည် ယခုအခါ အလွန်မြင့်မားသည်။ ယုံကြည်မှုအတွက်မူ ယန်ကျန့်သည် ဘယ်တော့မှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ကံကြမ္မာသည် သူနှင့် ကာလရှည်ကြာစွာ ဆက်စပ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ချို့တဲ့သောအရာမှာ စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။

အခြေအနေများ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားလျှင် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ပထမဆုံးသေဆုံးသူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဒါက စွန့်စားရတယ်၊ မင်းက ဒါကို လုပ်သင့်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် စကားမပြောဘဲ သူ လာပြီး ယန်ကျန့်၏လက်ထဲမှ တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ကို ယူလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် ပြောင်းသွားပြီး သူသည် တစ္ဆေကိုယ်ဝန်က ဝမ်ရှန်းရှန်း၏လက်ထဲတွင် မည်သည့်မကောင်းစိတ်မှမပြဘဲ သက်တောင့်သက်သာ နားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ တစ္ဆေကိုယ်ဝန်၏သတ်ဖြတ်မှုစည်းမျဉ်းများသည် ကျရှုံးသွားပုံရသည်။

"ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတယ်၊ မင်းနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမ၏လက်ထဲရှိ တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ထပ်ပြောသည်- "မင်းက အရင်က ငါ့ကို မင်းအသက်ကို စွန့်စားပြီး ကယ်ခဲ့တယ်။ မင်းက အမြဲတမ်း စွန့်စားရမယ့်သူဖြစ်ပြီး ငါကတော့ အခွင့်အရေးအရ ကယ်တင်ခံရသင့်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းမရှိဘူး။"

"ဒါကြောင့် ငါလည်း စွန့်စားနိုင်တယ်..."

သူမ ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ယန်ကျန့်သည် ဆက်လက် ပြောဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်- "မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးမှတော့ ငါ နောက်ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုကို လေးစားတယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ္ဆေကိုယ်ဝန်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ မင်းမိသားစုနဲ့အတူရှိနေတာက သူတို့ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတစ်ယောက်တည်းနေနိုင်မယ့် တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာတစ်ခုကို သွားဖို့လိုလိမ့်မယ်။"

"မင်း ဘယ်နေရာက ကောင်းတယ်လို့ ထင်လဲ။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမ၏လက်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို ကြောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ရပ်ကွက်အတွင်းဘက်သို့ ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လိုက်သည်- "ဒီအိမ်ရာက ကြီးတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ မပြီးသေးတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျန်းရှန်ကူ မကြာသေးမီက ပြီးစီးခဲ့တဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းရှိတယ်။ မင်း အဲ့ဒီမှာ နေနိုင်တယ်။ ငါ မင်းကို ငါ့ဂြိုလ်တုဖုန်းနံပါတ်ပေးမယ်၊ ဒါဆို တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားနိုင်တယ်။"

"ဒါ့အပြင် ငါ အကာအကွယ်အစီအမံတချို့ လုပ်ဖို့လိုတယ်၊ ဘေးကင်းအောင်လို့ပေါ့။"

"ဘယ်လိုအကာအကွယ်အစီအမံမျိုးလဲ။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

"တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ကို ငါ့ကိုပေး။ ငါ သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို ပြောင်းလဲပြီး နာခံအောင်လုပ်ကြည့်ချင်တယ်။ အဆင်ပြေမလားတော့ မသိဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူသည် တစ္ဆေသတင်းစာကို အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။