လေယာဉ်ချို့ယွင်းမှု

ဝမ်တယ်လုသည် ယန်ကျန့်နှင့် ရင်းနှီးခြင်းမရှိသော်လည်း သူ့ကို အရေးပါသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည်။ သူသည် လေယာဉ်မတက်မီ လေဆိပ်လုံခြုံရေးစစ်ဆေးမှုတွင် ထိုအခိုက်အတန့်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်၊ ဤလူငယ်လေး ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ချက်ချင်းပင် လေဆိပ်၏တာဝန်ခံနှင့် အနီးအနားရှိ အထူးစစ်ဆင်ရေးသမားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်- သူသည် သေနတ်များ သယ်ဆောင်လာပြီး တစ်လက်တည်းမဟုတ်ပေ။

သာမန်လူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် သူတို့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထောင်ထဲတွင် အဆုံးသတ်သွားနိုင်ဖွယ်ရှိသော်လည်း ဤအမျိုးသားကိုမူ ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုခဲ့ပြီး သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်ကိုပင် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏ခြေရင်းရှိ အနက်ရောင်လက်ဆွဲအိတ်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်တယ်လုသည် ၎င်းထဲတွင် လက်နက်များပါဝင်သည်မှာ သေချာသည်ဟု ယူဆသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်နက်များရရှိရန် အဆက်အသွယ်ရှိခြင်းသည် သူ့အတွက် အံ့ဩစရာမဟုတ်သော်လည်း လေဆိပ်လုံခြုံရေးကို ဖြတ်သန်းပြီး လေယာဉ်ပေါ်သို့ ဤမျှရဲရင့်စွာ တက်ရောက်ခြင်းမှာမူ ထူးခြားလှသည်။ ဤသည်မှာ အထက်အဆင့်အာဏာပိုင်များက သူ့ကို လေယာဉ်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်ခွင့်ပြုခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြပြီး သူသည် ဤမျှငယ်ရွယ်သောအရွယ်တွင် သေနတ်သယ်ဆောင်ခွင့်ပါမစ်ပင် ရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တားချန်းမြို့၏ သူဌေးကြီးသည် ကြွားဝါနေခြင်းသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ဖြစ်နိုင်ခြေ ကောင်းကောင်းရှိသည်။

ထိုသို့စိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း ဝမ်တယ်လုသည် ဤလူနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းသည် ဘီလီယံ အနည်းငယ်ရှာခြင်းထက် ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ခံစားမိသည်။

"ညီလေး၊ လေယာဉ်ပေါ်ကဆင်းရင် အစ်ကိုက မင်းကို ထမင်းတစ်နပ်ကျွေးပါရစေ။ လေယာဉ်ပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ရတာ ရှားပါတယ်။ တွေ့ဆုံခြင်းက ကံတရားပဲ၊ အစ်ကိုကျန့်က အစ်ကို့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး တက်ရောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဝမ်တယ်လုက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောသည်၊ အသက်လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်အရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးက အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သေးသော ယန်ကျန့်ကို အစ်ကိုကျန့်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် သူက ဖားယားနေသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းသည် အနည်းငယ်ရှက်စရာကောင်းပုံရသော်လည်း သူကိစ္စမရှိပေ။ စီးပွားရေးတွင် မျက်နှာသာမထူလျှင် မည်သည့်စီးပွားရေးလုပ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ယန်ကျန့်က "အဲ့ဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်မရှိဘူး။ နောက်တစ်ခါမှ အတူတူလုပ်ကြတာပေါ့။"

"ဒါဆို ဖုန်းနံပါတ်လေး ချန်ထားခဲ့လို့ရမလား။" ဝမ်တယ်လုက စိတ်မဆိုးဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဤသို့ ဇွဲနဘဲနှင့် တောင်းဆိုခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် အကျပ်ရိုက်သွားသော ယန်ကျန့်သည် သူ၏မိုဘိုင်းနံပါတ်ကို ပေးရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ- "ကျွန်တော့်မှာ လိပ်စာကတ်မရှိဘူး။ ဒါ ကျွန်တော့်နံပါတ်ပဲ။ ဒါပေမယ့် အချိန်အများစုမှာ ကျွန်တော် တော်တော်အလုပ်များတယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ ထမင်းစားဖိတ်ပေမယ့် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အချိန်မရှိနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာမပေးဘူးလို့ အပြစ်တင်လို့မရဘူးနော်။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။" ဝမ်တယ်လုက နံပါတ်ကို မှတ်သားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ပိုက်ဆံအိတ်တစ်အိတ်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အပြုံးများဖြင့် ဖူးပွင့်သွားကာ ၎င်းက သူ့ကို ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စေပုံရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ကျန့်၏ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်သွားပြီး ချင်မေ့ရို၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်- "ယန်ကျန့်၊ ရှိလား။"

"ဘာကိစ္စလဲ။" ယန်ကျန့်သည် သူ၏နံပါတ်ကို ပေးပြီးခါစဖြစ်ပြီး အသံကြားသည်နှင့် ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဆယ်မိနစ်အကြာက ရှင်လက်ရှိစီးနေတဲ့လေယာဉ်ပေါ်မှာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။ လေယာဉ်က လေထဲမှာရှိနေတဲ့အတွက် တခြားဌာနအများအပြားက ကိုင်တွယ်လို့မရပါဘူး။ အနည်းငယ်ပိုလွန်းတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ရှင်သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ပေးဖို့ ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မကြာခင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှင်ကို ဆက်သွယ်ပါလိမ့်မယ်၊ ရှင် ငြင်းဆန်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ချင်မေ့ရိုက လေးနက်စွာပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ဖြစ်ကတတ်ဆန်းပြန်ဖြေသည်- "သာမန်လူတစ်ယောက် လေယာဉ်မူးတာ၊ နေမကောင်းတာ၊ ဒါမှမဟုတ် လေယာဉ်ပြန်ပေးဆွဲတာမျိုးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ငြင်းမှာပဲ။ ကျွန်တော်က ယာယီဝန်ထမ်းမဟုတ်ဘူး၊ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် ကျရောက်သင့်တာမဟုတ်ဘူး။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ကိုင်တွယ်လို့မရဘူးလား။"

"ဒါက သံသယအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးပေမယ့် အထူးဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်နိုင်ခြေကို ကျွန်မတို့ ပယ်ချလို့မရပါဘူး။ရှင် သွားပြီး အတည်ပြုတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဘာမှမဟုတ်ရင် လေယာဉ်ပေါ်က လုံခြုံရေးအရာရှိက ကိုင်တွယ်ပါလိမ့်မယ်။" ချင်မေ့ရိုက ထပ်ပြောသည်။

"တကယ်ပဲ ခေါင်းရှုပ်စရာပဲ။ ဒီလိုမှန်းသိရင် ငါလေယာဉ်မစီးခဲ့ပါဘူး။" ယန်ကျန့်က မလိုလားစွာ သဘောတူလိုက်သည်။

ချင်မေ့ရိုက ကြည့်ရုံသက်သက်၊ ပါဝင်ပတ်သက်စရာမလိုဘူးဟု ရိုးရှင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့နိုင်သော်လည်း ဌာနချုပ်မှ တာဝန်ပေးအပ်မှုများသည် ဘယ်သောအခါမှ သာယာဖွယ်ဖြစ်ခဲ့ပါသနည်း။ တစ်နည်းအားဖြင့် သတင်းကောင်းသည် ဌာနချုပ်သို့ ဘယ်တော့မှ ရောက်လာပါ့မလဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ မရောက်ပါဘူး။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်သည် စောစောကတည်းက သင်ယူခဲ့သည်၊ ဌာနချုပ်မှ ပေးအပ်သော မည်သည့်မစ်ရှင်မဆို ငြင်းဆိုနိုင်လျှင် ငြင်းဆိုသင့်သည် —

အမှန်တကယ် မရှောင်လွှဲနိုင်လျှင်မှလွဲ၍။

"ယန်ကျန့်က ဘယ်သူလဲ။" ထိုအခိုက်တွင် လေယာဉ်မယ်တစ်ဦးက အလျင်စလိုအမူအရာဖြင့် ဝင်လာပြီး လျင်မြန်စွာမေးလိုက်သည်။

မြန်လိုက်တာ။

"ကျွန်တော်ပါ။" ယန်ကျန့်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ယန်ကျန့်ကို မေးခိုင်းဖို့ အကြောင်းကြားထားပါတယ်..." လေယာဉ်မယ်သည် အခြေအနေကို မသိဘဲ အမိန့်များကိုသာ ပြန်လည်ပြောပြနေပုံရသည်။

"နောက်ထပ်ပြောစရာမလိုတော့ဘူး၊ ကျွန်တော်သိပြီးသား။ အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါ။" ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ၏လက်ဆွဲအိတ်ကို ကောက်ယူကာ ရွှေရောင်ပစ္စတိုနှစ်လက်ကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ခါးတွင် ချိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ခရီးဆောင်အိတ်ကို တစ်ယောက်ယောက် စောင့်ကြည့်ထားဖို့ သေချာလုပ်ပေးပါ။ ပျောက်သွားရင် ခင်ဗျားတို့ကုမ္ပဏီကို လျော်ကြေးတောင်းမှာနော်။"

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" ဝမ်တယ်လုသည် ယန်ကျန့် အမှန်တကယ် သေနတ်များယူသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားပြီး အနည်းငယ်ထိတ်လန့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကိုမေးတယ်၊ ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ။ သူဌေးက တာဝန်တစ်ခုပေးလိုက်ပြီ၊ လိုက်နာရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ သူများအတွက် အလုပ်လုပ်နေရတာက ဒီလိုပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး သတိထားကြပါ။"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် လေယာဉ်မယ်နောက်သို့ လိုက်ကာ ပထမတန်းခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ။ သူက လျှို့ဝှက်ရဲတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား။" ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။

ဝမ်တယ်လုက တိုးတိုးလေးပြောသည်-

"သေချာပေါက်မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရာထူးက အရမ်းမြင့်တယ်။ ကျွန်တော် ခုနက သူ့ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ကြားလိုက်တယ်၊ အထက်လူကြီးတွေက သူ့ကို တာဝန်ပေးတဲ့ပုံစံက တိုင်ပင်ဆွေးနွေးသလောက်နီးပါးပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့က သူ့ကို မစော်ကားရဲဘူး။ သူက သေချာပေါက် ထင်ရှားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲ။ လေယာဉ်ပေါ်မှာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမဖြစ်ခဲ့ရင်နဲ့ ဝန်ထမ်းအင်အားမလုံလောက်ခဲ့ရင် သူ့ကို ဒီလိုတာဝန်မျိုး လမ်းခုလတ်မှာ ဘယ်တော့မှ ပေးအပ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ခင်ဗျားလည်း မြင်သားပဲ၊ သူက သေနတ်နှစ်လက်ကို ဒီအတိုင်းထုတ်လိုက်တာ၊ ဘာဖုံးကွယ်မှုမှမရှိဘူး။ ဒါက ဘာကိုညွှန်ပြနေလဲ။ သူက ပေါ်ပေါ်တင်တင် သေနတ်သယ်ဆောင်နေတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာ။ သူသာ မသင်္ကာစရာလူတစ်ယောက်ဆိုရင် သူသေနတ်ကို သေချာပေါက် ဖွက်ထားမှာပဲ။"

ဤသို့ကြားသောအခါ ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူက "ဥက္ကဋ္ဌဝမ်၊ ကျွန်တော် အခု သွားတောင်းပန်ရင် နောက်ကျသွားပြီလို့ ခင်ဗျားထင်လား။"

သူသည် ယန်ကျန့်ကို ချမ်းသာသောလူမိုက်တစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုလူ၏နောက်ခံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အရေးပါသည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူပိုက်ဆံရှိမရှိကို ထားလိုက်ဦး၊ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် သေနတ်သယ်ဆောင်ခွင့်ရှိသည်မှာ သေချာပြီး သေးငယ်သောအရာမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဝမ်တယ်လုက သူ၏စိုးရိမ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်- "ခင်ဗျား တောင်းပန်ခြင်း၊ မတောင်းပန်ခြင်းက ကျွန်တော့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကိုကျန့် သေနတ်နဲ့ လျှောက်သွားနေတာ အခု ဘာဒုက္ခကြီးဖြစ်မလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်စိုးရိမ်နေတာ။"

"လေယာဉ်ပြန်ပေးဆွဲတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား၊ ရုပ်ရှင်တွေထဲကလိုပေါ့။ အမေရိကမှာ အဲ့လိုအရာတွေ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူးလား။"

ရုတ်တရက် ဘေးခုံမှ နားထောင်နေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်အမျိုးသမီးခရီးသည်က သူမ၏နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်ပြီး အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ပေးဆွဲတာ။"

ဝမ်တယ်လုက အဆင့်အတန်းမရှိဘဲ ဆဲဆိုလိုက်သည်- "လုံခြုံရေးစစ်ဆေးနေတုန်း ကင်းလှည့်နေတဲ့လူတွေ ဒီလောက်များတာ၊ သူတို့က လက်သည်းညှပ်တောင် ယူခွင့်မပေးဘူး၊ ဘယ်သူက လေယာဉ်ပေါ်မှာ ဒုက္ခရှာရဲမှာလဲ။ ပြဿနာက သေချာပေါက် အဲ့ဒီထက် အများကြီးပိုပြင်းထန်တယ်၊ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုကျန့်လို အရေးကြီးတဲ့သူကို ခေါ်ထုတ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"လေယာဉ်ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဒါက နောက်စရာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အားလုံး သေသွားနိုင်တယ်။" ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားက ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သံသယရောယှက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်တယ်လုသည် ဒါကို နားလည်သည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် အထူးသဖြင့် စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အခြေအနေကို သွားစစ်ဆေးရမယ်။ အခြေအနေ မသိရမချင်း ငါ စိတ်အေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

သူသည် စဉ်းစားလေလေ ပို၍ကြောက်လန့်လာလေဖြစ်သည်။ ဝမ်တယ်လုသည် နောက်ထပ်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ ကြေညာချက်တွင် ခရီးသည်များကို သူတို့၏ထိုင်ခုံများတွင် နေရန် ညွှန်ကြားထားသော်လည်း သူသည် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုကာ တိတိကျကျ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ရန် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ကျန့်သည် လေယာဉ်မယ်နောက်သို့ ရှေ့သို့ လိုက်သွားနေသည်။ သူသည် အခြားခရီးသည်များကို ဖြတ်သွားစဉ် သူတို့အားလုံးသည် အိပ်နေသူများ၊ ဖုန်းသုံးနေသူများ စသဖြင့် ငြိမ်သက်နေကြသည်ကို သတိပြုမိသည်၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သတင်းသည် လျှို့ဝှက်ထားပြီး မပျံ့နှံ့သေးဘဲ ထိတ်လန့်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပုံရသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ၊ တိတိကျကျ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

လေယာဉ်မယ်က အလွန်တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်- "ကျွန်မ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီက ကြားရုံပဲကြားခဲ့တာပါ၊ ခရီးသည်တစ်ယောက် အိမ်သာထဲမှာ သေဆုံးသွားတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ပြောတာက သေဆုံးပုံက အရမ်းထူးဆန်းတယ်တဲ့။"

"ဘယ်လောက်ထူးဆန်းလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

သူသည် သေခြင်းနှင့် အလောင်းများကို အလွန်အမင်း ကျင့်သားရနေပြီး သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မသက်မသာဖြစ်ခဲသည်။

"ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်မမြင်ခဲ့ပါဘူး။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ဆီက ကြားရုံပဲကြားခဲ့တာပါ။" လေယာဉ်မယ်က ပြောသည်။

"ချင်မေ့ရို၊ မင်းက ငါ့ကို သင့်တော်တဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေတောင် မစုဆောင်းဘဲနဲ့ ဒါကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်တာပဲ။ ဒါက အရမ်းတာဝန်မဲ့တာပဲ။"

ယန်ကျန့်က သူ၏ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းထဲသို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အထူးဖြစ်ရပ်ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ထားလိုက်ဦး၊ လုံလောက်တဲ့သတင်းအချက်အလက်နဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုမရှိဘဲနဲ့သာ ဖြစ်ရပ်ထဲကို မဆင်မခြင်ပါဝင်ပတ်သက်မိရင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးတစ္ဆေဆရာတောင် ချော်လဲသွားနိုင်တယ်။"

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ၏ မသိနိုင်သောကြောက်မက်ဖွယ်ရာသည် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးအတွက် အကြီးမားဆုံးခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သတင်းအချက်အလက်နှင့် စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုသည် အရေးကြီးသည်။

"ကိစ္စက ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားပြီး အခြေအနေတွေအရ ဌာနချုပ်က သတင်းအချက်အလက်စုဆောင်းခွင့်မပြုခဲ့ပါဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ချင်မေ့ရိုက တောင်းပန်သည်၊ သူမ၏လေသံသည် အလွန်လေးနက်နေသည်။

ယန်ကျန့်က "အဲ့ဒါကို အခု ဆွေးနွေးဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။ ဒါက အထူးဖြစ်ရပ်ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ငါ အရင်ဆုံးအတည်ပြုမယ်။"

သူသည် ချင်မေ့ရိုနှင့် ဌာနချုပ်ကို မညည်းညူ သို့မဟုတ် အပြစ်မတင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ဤအရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် ဌာနချုပ်၏ အရင်းအမြစ်များကို မှီခိုနေရဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လောလောဆယ် သူသည် အကောင်းဆုံးအပြုအမူဖြင့် နေရမည်ဖြစ်သည်။

လေယာဉ်မယ်၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ယန်ကျန့်သည် လေယာဉ်ပေါ်ရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော အဝတ်တစ်ထည်ရှိပြီး သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်းသော အေးစက်မှုတစ်ခုရှိနေသည်။ လေထဲတွင်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သောအနံ့တစ်ခု လွင့်မျောနေပုံရသည်။

ထိုအရာမှာ အလောင်းပုပ်နံ့ဖြစ်သည်။

"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်လား။"

ယန်ကျန့်၏နှလုံးသားသည် အနည်းငယ်အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးရန်ပင်မလိုအပ်ပေ၊ သူသည် ပင်ကိုအသိဖြင့်ပင် ပြောနိုင်သည်။

ဤလေယာဉ်ပေါ်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိနေသည်။