လည်ကျစ်နေသော လည်ပင်း

ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဤလေယာဉ်သည် J မြို့သို့ မဦးတည်ဘဲ အမိန့်အတိုင်း လူသူကင်းမဲ့သော တောကန္တာရတစ်ခုပေါ်တွင် ဝဲပျံနေပြီး ဖြစ်ရပ်ပြီးဆုံးသည်အထိ သို့မဟုတ် လောင်စာကုန်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဤအချိန်တွင် ခန်းမအတွင်း၌ ခရီးသည်များသည် သဘာဝလွန်ကျူးကျော်မှုကို လုံးဝသတိမမူမိကြသေးပေ။

ဤမျှလင်းထိန်ရှင်းလင်းသောနေ့တွင် လေယာဉ်တစ်စင်းပေါ်၌ တစ္ဆေခြောက်သည့်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားနိုင်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အန္တရာယ်သည် အမြဲတမ်း အမေ့လျော့ဆုံးအချိန်တွင် ရောက်လာတတ်သည်။

မှိန်ဖျော့စွာလင်းနေသော ခန်းမအတွင်း၌ ခရီးသည်တစ်ရာကျော်သည် သူတို့၏ထိုင်ခုံများတွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေကြသည်။ လေယာဉ်သည် မြင့်မားစွာ ပျံသန်းနေသော်လည်း ဆူညံသံ သို့မဟုတ် တုန်ခါမှုမရှိဘဲ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုသို့သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် အများစုမှာ အိပ်ငိုက်နေကြပြီး အိပ်ချင်စိတ်မရှိသူများပင်လျှင် ခဏတာ မှေးစက်မိကြသည်။

ကျိုးဟောက်အမည်ရှိ အမျိုးသားခရီးသည်တစ်ဦးသည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အများစုကဲ့သို့ J မြို့သို့ ဦးတည်နေသည်။ လေယာဉ်မတက်မီ အလွန်အကျွံစားခဲ့သောကြောင့် သူသည် ယခု ရေငတ်နေပြီး ရေသန့်တစ်ဘူးအတွက် လေယာဉ်မယ်တစ်ဦးကို ခေါ်လိုသည်။ သို့သော် ခန်းမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် တာဝန်ကျလေယာဉ်မယ်တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ဆက်တိုက်ခေါ်ဆိုမှုခလုတ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နှိပ်ပြီးသည့်တိုင် တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ကျိုးဟောက်က အနည်းငယ်ရှေ့သို့ကိုင်းကာ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့နှင့်နောက်သို့ ဦးတည်သော ခန်းမတံခါးများအားလုံး ပိတ်ထားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ အခြားခရီးသည်များမှလွဲ၍ လေယာဉ်မယ်တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မမြင်ရပေ။

တိတ်ဆိတ်သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူသည် အသံကျယ်ကျယ်အော်ဟစ်ရန် မရဲဝံ့ဘဲ အိမ်သာသွားရန်အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သို့သော် သူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်နှင့် ယူနီဖောင်းဝတ် လေကြောင်းလုံခြုံရေးအရာရှိတစ်ဦးက သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားထိုင်ခုံကို ပြန်သွားပါ။" ဝမ်ဒုံးသည် သူ၏တာဝန်များကို အလွန်လေးနက်စွာ ထမ်းဆောင်ရင်း ခန်းမအတွင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းနေသည်။

ကျိုးဟောက်က "ကျွန်တော် အိမ်သာသုံးချင်လို့ပါ။"

ဝမ်ဒုံးက "အခုအချိန်မှာ ခွင့်မပြုပါဘူး။ ခင်ဗျား အောင့်ထားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ဒါပေမယ့် အရေးကြီးနေလို့ပါ။" ကျိုးဟောက်သည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ပို၍ပို၍ ခံစားလာရသည်။

ဝမ်ဒုံးက ဆက်ပြောသည်- "ဘယ်လောက်ပဲအရေးကြီးနေပါစေ အခုအချိန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ လေယာဉ်ပေါ်မှာ အထူးအခြေအနေတစ်ခုရှိနေပြီး ကျွန်တော်တို့ဝန်ထမ်းတွေက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို မျှော်လင့်ပါတယ်။"

အထူးအခြေအနေ?

ထိုအခါ ကျိုးဟောက်အမည်ရှိ ခရီးသည်၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လေယာဉ်ပြန်ပေးဆွဲခြင်း? စက်ပိုင်းဆိုင်ရာချို့ယွင်းမှု? ဗုံး?

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" ကျိုးဟောက်က စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"သိပ်ပြင်းထန်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။ စိတ်ချပါ၊ ပြီးတော့ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကျေးဇူးပြုပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ခင်ဗျားထိုင်ခုံမှာပဲနေပြီး ကျွန်တော်တို့အလုပ်ကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဝမ်ဒုံးက လေးနက်စွာပြောသည်။

ကျိုးဟောက်သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ထိုင်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ဤခရီးသည်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီးနောက် ဝမ်ဒုံးသည် သူ၏ကင်းလှည့်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။

သူသာ ဒီမှာရှိနေသရွေ့ သူ၏လေကြောင်းလုံခြုံရေးအရာရှိအဖြစ် အခွင့်အာဏာဖြင့် သူသည် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းနိုင်သည်။ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ပုန်းအောင်းနေခြင်းသည် မလိုအပ်သောထိတ်လန့်မှုကိုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤထူးဆန်းသောလက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်၍ သူ၏တည်ငြိမ်သောမျက်နှာရှိသော်လည်း ဝမ်ဒုံးသည် မှောင်နေသောလမ်းကြားတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တင်းမာနေသည်။

ယန်ကျန့်၏စကားများသည် သူ့တွင် ရှင်းပြမရသောကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

တစ္ဆေသည် ဤခရီးသည်များထဲမှ မည်သူမဆို ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤအတွေးသည် ဝမ်ဒုံး ခရီးသည်တစ်ဦးကို ဖြတ်သွားတိုင်း တုန်လှုပ်စေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ဝမ်ဒုံးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး သူ၏မျှော်လင့်ချက်များကို ယန်ကျန့်အပေါ်၌ ပုံအပ်ထားသည်။

အထက်လူကြီးများက ဤမျှယုံကြည်သော သူ့လိုလူတစ်ယောက်သာ ဤသို့သောအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူ အခြားနေရာတွင် ကင်းလှည့်နေစဉ်...

ခုနကမှ ထိုင်ချလိုက်သော ကျိုးဟောက်အမည်ရှိ ခရီးသည်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိသော်လည်း ပို၍ပို၍ သံသယဝင်ကာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်လာသည်။ လေယာဉ်ပေါ်ရှိလေထုက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

သူသည် ထူးဆန်းပြီး ဆန်းကြယ်သောဖြစ်နိုင်ခြေများစွာကို တွေးတောမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လေယာဉ်ပေါ်တွင် တိတိကျကျ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိရှိရန် ပတ်ပတ်လည်ကို စတင်ကြည့်ရှုမိသည်။

ကျိုးဟောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေစဉ် ရှေ့ရှိခရီးသည်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် သူ၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

ခရီးသည်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် သုံးတန်းအကွာ၌ ထိုင်နေပြီး ထိုင်ခုံအနေအထားကြောင့် သူသည် ထိုလူ၏ခေါင်းနောက်စေ့တစ်ဝက်ကိုသာ မြင်နိုင်သည်။

ထိုမျှသာဆိုလျှင် ထူးဆန်းမည်မဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ ရှေ့တန်းရှိခရီးသည်တိုင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုးဟောက် ထူးဆန်းသည်ဟု တွေ့ရှိသောအရာမှာ ထိုခရီးသည်၏ခေါင်းနောက်စေ့ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် တင်ထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လက်သည် ဖြူဖျော့ပြီး အရောင်ကင်းမဲ့ကာ နေရာအနှံ့တွင် အကွက်အကွက်များဖြင့်၊ အချို့နေရာများတွင် အပြာရောင်၊ အချို့တွင် ခရမ်းရောင်ဖြစ်နေပြီး အလောင်းတစ်လောင်း၏လက်နှင့် ဆင်တူသည်။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် သိပ်များများစားစားမတွေးဘဲ အပေါ်ယံတစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲလိုရုံသာဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ကျိုးဟောက်သည် ထိုခရီးသည်က သူ၏လက်မောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာမြှောက်ကာ သူ၏လက်ဖဝါးကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာပေါ်တွင် တင်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လိမ်ကျစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏သူငယ်အိမ်များသည် ပြင်းထန်စွာကျုံ့သွားပြီး သူ၏အရေပြားတစ်လျှောက် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထလာကာ ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု သူ၏အတွင်း၌ တိုးတက်လာပြီး သူ၏သွေးများသည် ခဲသွားသကဲ့သို့ပင်၊ သူသည် လုံးဝမှင်တက်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုခရီးသည်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံသည် လွတ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ ထိုင်မနေပေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ထိုခရီးသည်က သူ၏ပါးပြင်များကို ဖိရန် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ တတိယလက်တစ်ဖက် ပေါ်လာရန် မသင့်ပေ။

သို့ဆိုလျှင် ထိုခရီးသည်၏ခေါင်းနောက်စေ့ပေါ်တွင် တင်ထားသောလက်မှာ မည်သူ့လက်နည်း။

တစ္ဆေလား?

မသိစိတ်နီးပါးဖြင့် ပုံပြင်များထဲတွင်သာ တည်ရှိသောအရာတစ်ခုက ကျိုးဟောက်၏အတွေးအားလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို သဘောပေါက်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးဟောက်သည် အာရုံခံစားမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှမပြုဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ တတိယတန်းမှ ခေါင်းနောက်စေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် သူတို့ကို သတိပေးရန် စကားပြောလိုသော်လည်း သူ၏ပါးစပ်သည် အသံမထွက်ဘဲ ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်သာ လုပ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးဟောက်သည် သူတို့၏ခေါင်းနောက်စေ့ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ထားသည့်အခါ အဘယ်ကြောင့် ထိုလူသည် လုံးဝမတုံ့ပြန်သည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့စွာ တွေးတောနေသည်။

သို့သော် သူ ဆက်လက်မစဉ်းစားမီမှာပင်...

သူ၏ရှေ့ရှိ ခေါင်းနောက်စေ့သည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက်လှည့်သွားသည်။

အစပိုင်းတွင် ခေါင်းသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့ မျက်နှာမူထားသော်လည်း ယခုအခါ ညာဘက်ပြတင်းပေါက်သို့ လှည့်သွားသည်၊ ကိုးဆယ်ဒီဂရီသည် လူတစ်ဦး၏လည်ပင်းအတွက် ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သင့်သော်လည်း ထိုခေါင်းနောက်စေ့သည် ရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဆက်လက်လှည့်သွားပုံရသည်။

"ကျွတ်၊ ကျွတ်~!"

ကျိုးဟောက်သည် လည်ပင်းအရိုးများ ကျိုးသွားသည့် မှိန်ဖျော့သောအသံများကိုပင် ကြားလိုက်ရပြီး ခေါင်းတစ်ဝက်မြင်နေရသော ခရီးသည်သည် ဆက်လက်လှည့်နေသည်။

ပြီးတော့ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်များက သူ၏ပါးပြင်များကို ဖိကာ လှည့်ပတ်နေပုံရသည်။

ဤသည်မှာ လူတစ်ဦး လုပ်နိုင်သောအရာလော။

မကြာမီ ခေါင်းသည် စက်ဝိုင်းတစ်ဝက်အပြည့် လှည့်သွားပြီး ကျိုးဟောက်သည် ခေါင်းနောက်စေ့သည် နဖူးတစ်ဝက်ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နဖူးပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြူဖျော့သော လက်ချောင်းလေးငါးချောင်းရှိနေသည်။

ဘုရားရေ...

နောက်ထပ်လက်ဖဝါးတစ်ဖက်က ထိုလူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိုးဟောက်သည် လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်၊ သူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုသော်လည်း အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့မှုအောက်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

"ကျွတ်၊ ဖျတ်။"

လည်ပင်းကို အလွန်အကျွံလိမ်ကျစ်ခြင်းကြောင့် အရိုးများကျိုးသွားသည့်အသံသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာပြီး မှိန်ဖျော့သော်လည်း ပတ်ပတ်လည်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှေ့နှင့်နောက်ရှိ ခရီးသည်များသည် သတိမမူမိကြဘဲ အနှောင့်အယှက်ကို မသိရှိကြပေ။

ခေါင်းနောက်စေ့သည် ကျိုးဟောက်၏အမြင်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာသည်။

ထိုလူ၏ခေါင်းသည် ယခုအခါ တစ်ပတ်အပြည့် လှည့်သွားပြီဖြစ်သည်။

သာမန်လူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် သူတို့သည် သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေမည်မဟုတ်၊ သူတို့ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုခရီးသည်သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူ၏လက်မောင်းများကို မြှောက်ကာ သူ၏လက်ဖဝါးများကို ဆန့်တန်းပြီး သူ၏ပါးပြင်များကို ဖိကာ ဒုတိယအပတ်သို့ ဆက်လက်လိမ်ကျစ်နေသည်။

ထိုဖြူဖျော့၊ ညိုမည်း၊ အကွက်အကွက်ဖြစ်နေသော လက်တစ်စုံသည် ၎င်းကို ဖုံးအုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်က ရှေ့၊ တစ်ဖက်က နောက်၊ ခရီးသည်၏ကိုယ်ပိုင်လက်များနှင့်အတူ သူ၏လည်ပင်းကို လိမ်ကျစ်နေသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် နာကျင်စွာအော်ဟစ်ခြင်းမရှိ၊ ငိုယိုခြင်းမရှိ၊ ရုန်းကန်သည့်အရိပ်အယောင်ပင်မရှိပေ။

လည်ပင်းသည် ဆက်လက်လိမ်ကျစ်နေသည်။

ပြီးတော့ ကျိုးဟောက်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြား မှင်တက်နေသကဲ့သို့ ကြည့်နေရုံသာ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လည်ပင်းသည် အကြိမ်ဘယ်နှစ်ခါ လှည့်သွားသည်ကို သူလည်းမသိ၊ မရေတွက်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်အကျွံလိမ်ကျစ်ခြင်းကြောင့် လည်ပင်းသည် အနည်းငယ်ရှည်ထွက်လာပြီး ခရီးသည်၏ခေါင်းသည် ထိုင်ခုံမှ တဖြည်းဖြည်းမြင့်တက်လာကာ သူ၏မြင်ကွင်းထဲသို့ တစ်စတစ်စ ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦး၏မျက်နှာဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မှောင်မိုက်ပြီး ခရမ်းရောင်ဖြစ်နေကာ သေသူတစ်ဦး၏မျက်နှာထက် ပို၍အရုပ်ဆိုးသည်၊ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အာ့~!"

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဟောက်၏ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သူသည် ထိတ်လန့်တကြား၊ ပြိုလဲသွားသည့်အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်ကာ နောက်သို့ ရူးသွပ်စွာ လူးလိမ့်ထွက်ပြေးတော့သည်။

ဤအော်ဟစ်သံသည် ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်စေပြီး နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေသူအချို့ကို နိုးထစေသည်။

ပထမတန်းခန်းမတွင် ထိုင်နေသော ယန်ကျန့်သည် ဤအသံကို ကြားသောအခါ အမူအရာမပြောင်းဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်- "တစ္ဆေက သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စတင်လိုက်ပြီ။"