ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားသော လေယာဉ် ၂

"ဘောင်း!"

သေနတ်သံတစ်ချက်က မှိန်ဖျော့နေသော လေယာဉ်ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်းကို ဖိစီးနေသော အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

သေနတ်က ဝမ်ဒုံးရဲ့လက်ထဲမှာ။ သူ့မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး ကြောက်ရွံ့နေပုံရကာ သူက သေနတ်မောင်းကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။

သူ့ပစ်မှတ်က အနီးအနားက ခရီးသည်တစ်ဦးပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ခဏလေးကပဲ သူက ဒီခရီးသည်ရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ လက်တစ်ဖက်ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့လက်က နောက်ကနေ ထူးဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတာ။ သူတို့ဘေးက တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ သူရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူက သွားကြိတ်ပြီး သေနတ်ဆွဲထုတ်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်ရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။

တစ်မီတာလောက်အကွာအဝေးမှာ ဝမ်ဒုံးက သူလွဲချော်သွားမယ်လို့ မယုံကြည်ဘူး။

ကျည်တစ်တောင့်က သွေးစွန်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့လက်ဖဝါးကို ထိမှန်သွားတယ်။

အသားတွေ ပွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးတွေ ပတ်ပတ်လည်ကို စင်ထွက်သွားတယ်။

လက်က ခရီးသည်ရဲ့ပခုံးကနေ ပြုတ်ထွက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျသွားတယ်။

"အောင်မြင်သွားပြီ။" ဝမ်ဒုံးရဲ့လက်ဖဝါးတွေက ချွေးတွေစိုရွှဲနေပေမယ့် ဒါကိုမြင်တော့ သူနောက်ဆုံးမှာ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတယ်။

တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့ခရီးသည်ရဲ့နားတွေက အူနေတယ်။ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတဲ့ သူတို့က ခန်းမနံရံကိုမှီပြီး လဲကျသွားကာ မလှုပ်ရဲတော့ဘူး။

အနီးအနားက တခြားလူတွေကတော့ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကုန်ကြပြီ... တချို့ကအော်တယ်၊ တချို့က ငိုရှိုက်တယ်၊ တချို့က အကူအညီတောင်းရင်း ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်ကြပြီး တစ္ဆေတွေအကြောင်း အော်ပြောနေကြတယ်။ လူတိုင်းက စိတ်လွတ်သွားသလို ပြုမူနေကြတယ်၊ ဘယ်သူမှ တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘူး။

ဝမ်ဒုံးက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အခြေအနေက လုံးဝထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားတဲ့အတွက် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ ယန်ကျန့်၊ မင်းဘယ်မှာလဲ။" သူက ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ပေါ်လာပြီး အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ပေးဖို့ အသည်းအသန်မျှော်လင့်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူအကူအညီဆက်တောင်းဖို့ မခေါ်နိုင်ခင်မှာပဲ သူ့ရှေ့ကမြင်ကွင်းက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနဲ့ အကူအညီမဲ့မှုထဲကို တွန်းပို့လိုက်တယ်။

ခုနကတင် တစ္ဆေရဲ့ပစ်မှတ်ထားခံခဲ့ရတဲ့ခရီးသည်ရဲ့ အိတ်ကပ်တွေ၊ လက်စတွေ၊ ကော်လံတွေကနေ... သူ့မျက်လုံးတွေကနေတောင် တောင့်တင်းပြီး ဖြူဖျော့တဲ့လက်ချောင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒီလူက မရေမတွက်နိုင်တဲ့လက်တွေက ကပ်ပါးကောင်လို တွယ်ကပ်နေပုံရပြီး သူတို့ဘယ်လိုပေါ်လာတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။

ခရီးသည်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ စိတ်ပျက်စွာ အော်ဟစ်ဖို့ကြိုးစားပေမယ့် သွေးတွေက သူ့ပါးစပ်ကနေ ထိန်းချုပ်မရဘဲ လျှံကျလာတယ်။ သူက ဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ဘဲ သူ့မျက်နှာက ကြီးမားတဲ့နာကျင်မှုကိုသာ ဖော်ပြနေတယ်။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့လက်တွေက သူ့ရဲ့အတွင်းအင်္ဂါတွေကို ဆွဲဖြဲနေသလိုပဲ၊ သူ့ကို သေခြင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းစောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ ထားခဲ့တယ်။

တစ္ဆေရဲ့ကြောက်မက်ဖွယ်ရာက အရင်ကထက် အများကြီးပိုသာလွန်သွားခဲ့ပြီ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အရင်က ဒီလောက်များတဲ့လက်တွေ မရှိခဲ့ဘူး။

လေယာဉ်မှူးနှစ်ယောက် သေဆုံးသွားလို့လား။

တကယ်ပဲ၊ ဒီသတ္တဝါကလည်း အရင်က တစ္ဆေကလေးလိုပဲ အလွန်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေတတ်ပုံရတယ်။

အနီးအနားကခရီးသည်တွေက ပရမ်းပတာအော်ဟစ်နေနိုင်ရုံကလွဲလို့ ဘာအကူအညီမှ မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါကိုမြင်တော့ ဝမ်ဒုံးက အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ သူ့သေနတ်က အခုအသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ခရီးသည်ကိုတွယ်ကပ်နေတဲ့လက်တွေက အရမ်းများလွန်းတယ်။ ဆက်ပစ်နေရင် ကယ်တင်တာမဟုတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ရာရောက်သွားလိမ့်မယ်။

"ငါတို့တော့ သွားပြီလား။" သူ ချွေးစေးတွေပြန်လာတယ်။ တစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်မှုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိပြီး လေယာဉ်က ဆင်းသက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူက တခြားသူတွေအတွက်သာမက ကိုယ့်အတွက်ပါ မျက်ရည်ကျချင်စိတ်ပေါက်လာတယ်။

ဒါက အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့က တကယ်ပဲ ဒီလောက်ခက်ခဲတာလား။ မျှော်လင့်ချက်တစ်စွန်းတစ်စတောင် မပေးထားသလိုပဲ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အားလုံးက ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူကြုံတွေ့နေရတဲ့ ဒီတစ်ခုကပဲ အထူးသဖြင့် ဒီလိုဖြစ်နေတာလား။

ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့အချိန်မှာပဲ...

တောက်ပတဲ့အလင်းရောင်တစ်ခုက မှောင်မိုက်နေတဲ့ခန်းမကို ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားစေတယ်။

အလင်းက အနီရောင်၊ လတ်ဆတ်တဲ့သွေးလိုပဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်အားလုံးကို သူ့အရောင်ဆိုးလိုက်တယ်။ ဒါက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဒီအရောင်ဆိုးလိုက်သလိုပဲ၊ လေယာဉ်အပြင်ဘက်က တိမ်တိုက်တွေတောင် အနီရောင်ပြောင်းသွားတယ်။

လူတစ်ယောက်က တစ္ဆေရဲ့တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရတဲ့ခရီးသည်ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်၊ နားမလည်နိုင်တဲ့နည်းလမ်းနဲ့ ရုပ်လုံးပေါ်လာတာ။

နောက်ထပ်ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုနီးပါးပဲ။

"ယန်ကျန့်?" ဝမ်ဒုံး မှင်တက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့စိတ်တည်ငြိမ်မှုက ရပ်တန့်သွားပုံရတယ်။

တကယ်ပဲ၊ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတော့ ရှိနေသေးတယ်၊ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြောခဲ့တဲ့အမျိုးသားပေါ့။

"မင်းက ဒါကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တစ္ဆေအရိပ်ကို သုံးလို့မရဘူး။ မင်းက ဒီတစ္ဆေကို ဖမ်းဆီးဖို့ တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးရမယ်။ ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့လက္ခဏာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘေးကင်းအောင်လို့ ငါက တစ္ဆေနယ်မြေနှစ်လွှာသုံးပြီး သူ့ကိုကန့်သတ်ပြီး ငါ့တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ သော့ခတ်ထားမယ်။ ပြီးတော့မှ ငါသူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်တွယ်မယ်။"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။

တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ ဒုတိယအလွှာမှာ တခြားဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ ပတ်ပတ်လည်မှာ ဗလာကျင်းနေတယ်။ လေယာဉ်တစ်စင်းလုံးမှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်၊ သူက ကမ္ဘာကြီးကို သီးခြားနေရာသုံးခုအဖြစ် အတင်းအကျပ်ခွဲထုတ်လိုက်သလိုပဲ။

တကယ့်ကမ္ဘာ၊ တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ပထမအလွှာနဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ဒုတိယအလွှာ။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ဒုတိယအလွှာအတွင်းမှာ သူကလွဲလို့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့လက်တွေက စုစည်းနေတယ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထိတ်လန့်စရာပဲ။

"မယုံနိုင်စရာပဲ၊ တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ပထမအလွှာက ဒီအရာအပေါ်မှာ လုံးဝအသုံးမဝင်ဘူး၊ ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ဒုတိယအလွှာမှာပဲ ပေါ်ထွက်လာတာ။ ဒီလက်က ဒုတိယအလွှာကနေတစ်ဆင့် လူသတ်နေတာလား။ ဒါဆိုရင် လက်က တခြားလူတွေရဲ့အစာအိမ်ထဲမှာ ဘာလို့ပေါ်လာတယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြနိုင်ပြီ။" ယန်ကျန့်က သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

တစ္ဆေနယ်မြေနှစ်လွှာပါတဲ့လက်တစ်ဖက်လား။

ငါသူ့ကို ရှာမတွေ့တာ မဆန်းပါဘူး။ ငါသာ တစ္ဆေနယ်မြေကို နှစ်ခါမဖွင့်ရင် ဒီအရာရဲ့ရင်းမြစ်ကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

နောက်တစ်ခဏမှာ...

တစ္ဆေအရိပ်တွေက ၎င်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားပြီး စုစည်းနေတဲ့လက်တွေက သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို စတင်ဆုံးရှုံးကာ အဆက်မပြတ် ပြိုကွဲကျလာတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လက်တွေ့ဘဝမှာ ဝမ်ဒုံးက တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့ခရီးသည်ပေါ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လက်က ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ အရင်က ပေါ်လာသလိုပဲ ထူးဆန်းစွာနဲ့... ဒီတစ်ခါတော့ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ခရီးသည်က မြေပြင်ပေါ်ပြိုလဲကျသွားပြီး သွေးတွေဆက်တိုက်အန်ကာ နာကျင်စွာ ငိုယိုနေတယ်။

တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ဒုတိယအလွှာအတွင်းမှာ လက်အားလုံးကို တစ္ဆေအရိပ်တွေက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရင်းမြစ်ကိုတော့ ရှာမတွေ့သေးဘူး။

ယန်ကျန့်က သူ့လက်သီးတွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အေးစက်တဲ့တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်- "လာနောက်နေတာလား၊ တစ္ဆေနယ်မြေနှစ်လွှာနဲ့တောင် ရင်းမြစ်ကို ရှာမတွေ့ဘူး။ တစ္ဆေက တကယ်ပဲ တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့တတိယအလွှာကနေ လူသတ်နေတာဖြစ်နိုင်လား။"

သူက ဒါကို အသေးအဖွဲသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်မမြင့်ဘူး၊ ပြီးတော့ ရင်းမြစ်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်သရွေ့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်၊ အများဆုံး အချိန်အနည်းငယ်ပဲ ယူလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမှားသွားပြီ၊ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် မှားသွားပြီလို့ ထင်ရတယ်။

ဒီတစ္ဆေက တကယ်ပဲ ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်မမြင့်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ထူးဆန်းမှုက ယန်ကျန့်ရဲ့အရင်ကနားလည်မှုကို အများကြီးကျော်လွန်နေတယ်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရင်းမြစ်တစ္ဆေက တတိယ၊ ဒါမှမဟုတ် စတုတ္ထအလွှာတစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တာကြောင့်ပဲ။

"ဒါက မကြုံစဖူး ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတစ်ခုပဲ။ ငါမတော်တဆ တားမြစ်ထားတဲ့နယ်ပယ်တစ်ခုကို ထိတွေ့မိသွားပြီလို့ ခံစားနေရတယ်။ ဒီတစ္ဆေသာ တကယ်ပဲ တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့တတိယ ဒါမှမဟုတ် စတုတ္ထအလွှာအတွင်းမှာ တည်ရှိနေတယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအရ... တစ္ဆေတွေရဲ့ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာခြင်းက သတိပေးချက်မရှိဘဲ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုခုကနေ တဖြည်းဖြည်းစိမ့်ဝင်လာပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ ဒီလက်တွေ့ဘဝမှာ ပေါ်ထွက်လာတာပဲ။"

ယန်ကျန့်ရဲ့နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေပြန်လာပြီး သူအလိုအလျောက် သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးကို ထိလိုက်တယ်။

တစ္ဆေမျက်လုံးက တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့တတိယ၊ စတုတ္ထနဲ့ ပဉ္စမအလွှာတွေကို ဖွင့်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေတွေသာ ဒီလိုဆက်ပြီး ထပ်နေမယ်ဆိုရင် ငါက ဝိညာဉ်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲကို ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခြေများတယ်။

ဒါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတစ်ခုပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူသာ ဒီအတွေးလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ယန်ကျန့်က ဒီကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ရဲ့နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်လောက်တယ်။

"တကယ်ပဲ သိရဖို့ အတည်ပြုဖို့ လိုအပ်လို့လား။" ယန်ကျန့်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူက သူ့ရဲ့တခြားလက်မောင်းကို မြှောက်ကာ သူ့လက်ဖဝါးတွေကို ထပ်လိုက်ပြီး သူ့နဖူးကို ဖုံးအုပ်လိုက်တယ်။

ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေတွေကို ထပ်ဆင့်ပုံဖော်နည်းပဲ။

တတိယတစ္ဆေမျက်လုံးက သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာတယ်။

တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ တတိယအလွှာက အသက်ဝင်လာတယ်။

မှိန်ဖျော့တဲ့အနီရောင်တစ်ချက်လင်းလက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်၊ သူ့ပတ်လည်မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ... တစ်ခုတည်းသောပြောင်းလဲမှုကတော့ ယန်ကျန့်ကလွဲလို့ တခြားဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ လေယာဉ်တောင်မှ ဝါးသွားပြီး အရိပ်ထင်နေသလိုမျိုးပဲ၊ လုံးဝအစစ်မဟုတ်ဘူး၊ အရာအားလုံးက ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။

ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့တတိယအလွှာကမ္ဘာလား။

လက်တွေ့ဘဝက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားပြီ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတတိယအလွှာတစ္ဆေနယ်မြေကမ္ဘာထဲမှာ ယန်ကျန့်က လက်တစ်ဖက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဖြူဖျော့ပြီး သွေးရောင်ကင်းမဲ့တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းစွာ မပုပ်မဆွေးတဲ့လက်တစ်ဖက်။ ဒီလက်က လေယာဉ်ရဲ့ခန်းမထဲမှာ တည့်တည့်ထိုင်နေတာ၊ ပုန်းအောင်းမနေဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းအတွက် မမြင်နိုင်ဘူး။

"ရင်းမြစ်က ဒီမှာပဲလား။" ယန်ကျန့်က ပျော်ရွှင်မှုကို မခံစားရဘဲ ထူးဆန်းတဲ့စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့အရင်ကခန့်မှန်းချက်က အတည်ပြုခံလိုက်ရလို့ပဲ။

သိပ်တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တစ္ဆေအရိပ်က နောက်တစ်ကြိမ်ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားတယ်။

ရင်းမြစ်တစ္ဆေလက်ကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်တယ်၊ ဘာသံသယမှ မကျန်တော့ဘူး။

ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေသုံးလွှာရဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်က အသာစီးရနေတုန်းပဲ။ အားသာချက်မရှိဘဲ တစ္ဆေလက်က သဘာဝအတိုင်း ဘယ်မှပုန်းစရာမရှိတော့ဘူး။

ပြီးတော့ သူတစ္ဆေလက်ကို ရရှိလိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တစ်ခု တိုးတက်လာတယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တနေတယ်၊ သူ့ကိုယ်ပိုင်လက်ကို ဒီတစ်ဖက်နဲ့ အစားထိုးဖို့ ယားယံနေတယ်။

"ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ ပင်ကိုအသိစိတ်လား။" ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်နှာက မဲ့သွားတယ်၊ သူကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေရဲ့လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံနေရမှန်း သူသိလိုက်တယ်။

လောလောဆယ်တော့ ငါထိန်းချုပ်နိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်သာ ဆက်ပြီးယိုယွင်းနေမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ထိန်းချုပ်မရဖြစ်သွားမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါရူးသွားမလား ဒါမှမဟုတ် ပင်ကိုအသိစိတ်ရဲ့တွန်းအားပေးမှုကြောင့် တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်လာမလား...