လျိုရှောင်ယွီ

ယန်ကျန့်က လေဆိပ်ကနေ ဧည့်ကြိုခန်းမထဲကို ခြေလှမ်းလိုက်တာနဲ့ အထူးဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ့အတွက် အသင့်စောင့်နေခဲ့ပြီ။

သူ့လိုမျိုး ထူးခြားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက် ဌာနချုပ်က သဘာဝအတိုင်းပဲ အဆင့်အတန်းမြင့်မားတဲ့ တစ်ဦးချင်းဝန်ဆောင်မှုတွေကို စီစဉ်ပေးထားတယ်၊ အဲ့ဒီထဲမှာ အထူးဟိုတယ်တည်းခိုခွင့်၊ သီးသန့်ကားအကြိုအပို့၊ အပြင်ထွက်လည်ပတ်ဖို့အတွက် သီးသန့်ယာဉ်မောင်းနဲ့ အဖော်ဝန်ထမ်းတွေတောင် ပါဝင်တယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံမှုက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ပိုင်းကတော့ တစ္ဆေဆရာတွေ J မြို့မှာ ပြဿနာဖြစ်တာကို မလိုလားတာပဲ။

ဒီလိုလူတွေအားလုံးမှာ ချို့ယွင်းချက်တချို့ရှိကြပြီး သာမန်လူ့အတွေးအခေါ်နဲ့ မှန်းဆလို့မရဘူး။ အခု J မြို့မှာ စုရုံးနေကြတဲ့သူတို့ကို စီမံခန့်ခွဲမှုမရှိဘဲထားခဲ့ရင် ဘယ်လိုဒုက္ခတွေဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးနောက်ကိုလိုက်ပြီး လေဆိပ်အပြင်ဘက်ထွက်လာတဲ့အခါ အထူးနံပါတ်ပြားနဲ့ယာဉ်တစ်စီးက အသင့်စောင့်နေခဲ့ပြီ။

"ယာဉ်မောင်းက ခင်ဗျားကို ဟိုတယ်ကို အနားယူဖို့ ပို့ဆောင်ပေးပါလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ခင်ဗျားကို လက်ခံဖို့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ယူပါလိမ့်မယ်၊ စိတ်ချပါ။" အဖော်ဝန်ထမ်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"သူ ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ်။" ယန်ကျန့်က ဝမ်တယ်လုကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။

"ခင်ဗျား သဘောအတိုင်းပါ။"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝမ်တယ်လုနဲ့အတူ ကားထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူကားထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ ထူးခြားတဲ့မွှေးရနံ့တစ်ခုကို သူရလိုက်တယ်။ ဒါက သိပ်မပြင်းသလို သိပ်မပျော့ဘဲ အနေတော်ပဲ၊ တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေတယ်။

"ဒါ ဘာရနံ့လဲ။" ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

"စန္ဒကူးပါ၊ စန္ဒကူးပါ။" ကားထဲကနေ အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်၊ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူအခုအချိန်မှာ တိတိကျကျ မမှတ်မိနိုင်ဘူး။

ယန်ကျန့် နေရာတကျဖြစ်သွားတဲ့အခါ သူက ဂါဝန်ဝတ်ထားပြီး ပိုနီတေးလ်နှစ်ချောင်းနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ သူက သေးသွယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေပြီး လူတစ်ယောက်ကို နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ် မကြည့်ဘဲမနေနိုင်အောင် လုပ်တယ်။

"ဘာလို့ စန္ဒကူးမွှေးထွန်းထားတာလဲ။" သူက ဆက်မေးလိုက်တယ်။

"အနံ့တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ပါ။" အရမ်းချစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်မလေးက ခေါင်းလှည့်လိုက်တယ်၊ သူမရဲ့ကြီးမားတောက်ပတဲ့မျက်လုံးတွေက ယန်ကျန့်ကို စစ်ဆေးရင်း ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ စပ်စုမှုတို့နဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

သူမက ရှားပါးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို လေ့လာနေသလိုပဲ၊ အသေးစိတ်တစ်ခုမှမလွတ်အောင် အပေါ်အောက် စူးစမ်းကြည့်ရှုနေတယ်။

"ဒါကို ကျွန်တော့်အတွက် ကိုင်ထားပေး။"

ယန်ကျန့်က သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို သူ့ခြေရင်းမှာချပြီး ရွှေရောင်ဝိညာဉ်အိုးကို သူ့ဘေးက ဝမ်တယ်လုရဲ့လက်ထဲကို ထိုးထည့်လိုက်တယ်။

ဝမ်တယ်လုက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တုန်လှုပ်သွားပြီး အိုးကို ဖြူဖျော့တဲ့မျက်နှာနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူက အဲ့ဒါကို လွှတ်ချဖို့လည်းမရဲ၊ နီးနီးကပ်ကပ်ကိုင်ထားဖို့လည်း မရဲဘူး။ အတွင်းထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သူအတိအကျသိတယ်၊ တစ္ဆေနိုင်ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အဲ့ဒီကော့ဖန်က အတွင်းကတစ္ဆေကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တာ။

"ဘာအနံ့ကို ဖုံးကွယ်ဖို့လဲ။" ယန်ကျန့်က ထပ်မေးတယ်။

"ပုပ်သိုးတဲ့အနံ့ပေါ့။"

"တစ္ဆေဆရာအများစုက သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီအနံ့ရှိကြတယ်၊ ပြီးတော့ J မြို့က နောက်ဆုံးတော့ အထူးနေရာတစ်ခုပဲလေ။ တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းတွေပေါ်မှာ ပုပ်သိုးတဲ့အနံ့တွေ ထုတ်လွှတ်ပြီး လျှောက်သွားနေရင် ဒါက နားလည်နိုင်လောက်အောင်ပဲ တခြားသူတွေရဲ့သံသယ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုကိုတောင် နှိုးဆွနိုင်တယ်။" ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်မလေးက ခစ်ခနဲရယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီလိုလား။"

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က အနည်းငယ်ပြောင်းသွားပြီး သူမကိုကြည့်ကာ "မင်းကြည့်လို့ဝပြီလား။ ငါ့ဘောင်းဘီကိုပါ မင်းအတွက် ချွတ်ပြရဦးမလား။"

"အရှက်မရှိတဲ့သူ။" ကောင်မလေးက တံတွေးထွေးရင်း မျက်နှာနီရဲစွာနဲ့ လွှဲလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာ ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်လက်လှမ်းပြီး ကောင်မလေးရဲ့နူးညံ့တဲ့လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်၊ သူ့ရဲ့ဆုပ်ကိုင်မှုက မမျှော်လင့်ဘဲ အားပြင်းပြီး သူမခေါင်းကို ဘေးပြတင်းပေါက်နဲ့ ဆောင့်တိုက်မိစေတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တစ္ဆေအရိပ်က သူ့လက်မောင်းကနေတစ်ဆင့် သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲကို လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။ လွှတ်၊ လွှတ်၊ ငါပါ၊ လျိုရှောင်ယွီ၊ လျိုရှောင်ယွီ..."

ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်မလေးရဲ့မျက်နှာက လျင်မြန်စွာနီရဲလာပြီး သူမက အရေးတကြီး ကယ်တင်ဖို့တောင်းပန်တယ်။

ကျန်းယန်သာ ဒီမှာရှိခဲ့ရင် သူမဒီမြင်ကွင်းကို ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေလိမ့်မယ်။

"မင်းက လျိုရှောင်ယွီမှန်း ငါသိတယ်၊ ငါမင်းအသံကို မှတ်မိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကားနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်းမရှင်းပြချင်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်ရဲ့အမူအရာက အနည်းငယ်မှောင်သွားပြီး သူကန်လိုက်တယ်။

ကားရဲ့ခေါင်မိုးက ချိုင့်ဝင်သွားပြီး အလှဆင်ပစ္စည်းတွေက ကွဲကြေသွားကာ အောက်က ရွှေရောင်သံမဏိပြားတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်တယ်။

"ကားတစ်စီးလုံးက အထူးအင်ဂျင်နီယာပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။ ငါမှားမမှားဘူးဆိုရင် ခလုတ်တစ်ချက်နှိပ်ရုံနဲ့ ကားတစ်စီးလုံးက ချိပ်ပိတ်သွားမှာပဲ။ ဒါက ရွေ့လျားအလောင်းထည့်အိတ်တစ်ခုပဲ၊ ငါ့အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်လား။"

"အရင်ဆုံး ငါ့ကိုလွှတ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အရင်လွှတ်ပေးပါ။ မင်းလွှတ်ပြီးတာနဲ့ ငါအားလုံးရှင်းပြပါ့မယ်။ ငါမင်းရဲ့အော်ပရေတာအဖြစ် ဒီလောက်ကြာကြာလုပ်ခဲ့တာ၊ မင်းငါ့ကိုတောင် မယုံကြည်ဘူးလား။" လျိုရှောင်ယွီက အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါးဖြစ်နေပုံရပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့လက်ဖမိုးကို အပြင်းအထန် ပုတ်နေတယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က အနည်းငယ်ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်လိုက်တယ်- "ယုံကြည်တယ်ဆိုတာက ငါ့ရဲ့သတိထားမှုကို လျှော့ချသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါမင်းကို မေးနေတာက ငါယုံကြည်မှုအတိုင်းအတာတစ်ခုရှိလို့ပဲ။ မင်းသာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါဒီမှာထိုင်ပြီး မင်းနဲ့စကားပြောနေမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

"အဟွတ်၊ အဟွတ် အဟွတ်။" လျိုရှောင်ယွီက သူမလည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း လည်ညှစ်အသတ်ခံရလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူမက ဒီလိုအကြမ်းဖက်ပြီး စိတ်ဖောက်ပြန်တဲ့လူတစ်ယောက်ကို လူအများကြီးက ဘယ်လိုယုံကြည်ပြီး အားကိုးနေကြလဲ၊ အရှက်မရှိတဲ့မိန်းမတွေကတောင် သူ့ကို ကပ်တွယ်နေကြသေးတယ်ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ဘူး။

"အချိန်ဆွဲမနေနဲ့၊ ငါ့စိတ်ရှည်မှုက အရမ်းအကန့်အသတ်ရှိတယ်။" ယန်ကျန့်က "မင်းငါ့ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို ဒီလောက်ကြာကြာကိုင်တွယ်ခဲ့တာ၊ ငါဘယ်လိုလူစားလဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။"

တခြားဘယ်သူမဆို ယန်ကျန့်ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ထိတ်လန့်သွားမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လျိုရှောင်ယွီက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာနဲ့ မျက်လုံးလှန်လိုက်တယ်-

"ဒါက စည်းမျဉ်းတစ်ခုပါ၊ ပြီးတော့ ဒါက မင်းတစ်ယောက်တည်းကို ပစ်မှတ်ထားတာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါမင်းကို အရင်ကမပြောခဲ့တာက မင်းကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေမှာစိုးလို့ပါ။ မင်းသတိထားမိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အံ့ဩစရာကတော့ မင်းကားပေါ်တက်လိုက်တာနဲ့ ဒါကို သိရှိသွားတာပဲ။"

"ဌာနချုပ်က ငါ့ရဲ့ကလဲ့စားချေလိုတဲ့တစ္ဆေတွေ ပြန်လည်နိုးထလာနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်-

"ဒါဆို သူတို့က ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအစီအမံတွေ လုပ်ထားတာပေါ့။ လိုအပ်ရင် သူတို့က ငါ့ကို ဒီကားထဲမှာ ချုပ်နှောင်ပြီး ဘယ်အန္တရာယ်ကိုမဆို အစပျိုးချိန်မှာတင် နှိမ်နင်းပစ်မယ်၊ တစ္ဆေဆရာတွေရဲ့တစ္ဆေတွေက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်စေတာကို ကာကွယ်ဖို့ပေါ့။"

"အဲ့ဒီသဘောမျိုးပါပဲ။" လျိုရှောင်ယွီရဲ့အကြည့်က အနည်းငယ်ရှောင်လွှဲသွားပြီး အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေပုံရတယ်။

"J မြို့ကိုလာတဲ့ တစ္ဆေနိုင်ပညာရှင်အများစုက ပါမောက္ခဝမ်က ဖြေရှင်းပေးရမယ့် ပြဿနာတွေရှိကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေရှိထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒီအတွက် စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ဒါက အများပြည်သူအကျိုးအတွက်ပါ။ ငါတို့က တစ်ဦးချင်းပြဿနာတွေက လူတိုင်းရဲ့လုံခြုံရေးကို သက်ရောက်မှုရှိစေလို့မဖြစ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီကားရဲ့အထူးအင်္ဂါရပ်တွေကို ပုံမှန်အားဖြင့် သိရှိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ ဘာဖြစ်ရပ်မှမရှိဘဲနဲ့ အရေးပေါ်အစီအမံတွေကို အသုံးပြုဖို့ တကယ်ပဲ မလိုအပ်ပါဘူး။"

"ဌာနချုပ်က မင်းသတိထားမိနိုင်တယ်ဆိုတာကိုတောင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့က ငါ့ကို မင်းကိုလာကြိုခိုင်းခဲ့တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ရည်ရွယ်ချက်က မင်းရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေကို ပြေလျော့စေဖို့ပဲ။" သူမက ပြောတယ်။

ယန်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာ သူ့အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်တယ်- "သဘောပေါက်ပြီ၊ ဌာနချုပ်က ကိစ္စတွေကို တော်တော်လေးသေချာစဉ်းစားထားပုံပဲ၊ အရေးပေါ်အစီအစဉ်တွေကိုတောင် ပြင်ဆင်ထားသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရှိနေတာက ငါ့သံသယတွေကို ပြေပျောက်စေဖို့ ရည်ရွယ်တယ်လို့ ငါမထင်ဘူး၊ ငါကတော့ မင်းက မင်းရဲ့ဆွဲဆောင်မှုတွေကိုသုံးပြီး ငါနဲ့ညှိနှိုင်းဖို့ ဒီကိုလာတယ်လို့ပဲ တွေးချင်တယ်။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။" လျိုရှောင်ယွီက သူ့ရဲ့စွပ်စွဲမှုကို ဖြောင့်မတ်စွာ ကန့်ကွက်လိုက်တယ်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလား?"

ယန်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာပြောတယ်- "မင်း ကျန်းဝေ့ကို သိတယ်မလား။"

"ကျန်းဝေ့က မင်းရဲ့အထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော်၊ တက္ကသိုလ်က တစ္ဆေတံခါးခေါက်သူဖြစ်ရပ်ကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူခုနစ်ယောက်ထဲကတစ်ယောက်၊ ကျန်းရှန်ကူရဲ့သား..." လျိုရှောင်ယွီက လွယ်လွယ်ကူကူ ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်၊ ယန်ကျန့်ရဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတချို့ရဲ့အချက်အလက်တွေကိုတောင် ရှင်းလင်းစွာ ရင်းနှီးနေတယ်။

"ကိုယ်ရေးအကျဉ်းရွတ်ပြစရာမလိုဘူး၊ မင်းက လူတိုင်းရဲ့ဖိုင်တွေကို ကြည့်ဖူးရမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အိမ်မှာ ကွန်ပျူတာအခန်းတစ်ခန်းရှိပြီး ကွန်ပျူတာတစ်လုံးက ကျန်းဝေ့အတွက် သီးသန့်ဆိုတာကိုလည်း မင်းသိရမယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

လျိုရှောင်ယွီက "ပြီးတော့ရော။ ဒါက ဘာမှကို သေချာပေါက်ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။"

"အဲ့ဒီကွန်ပျူတာမှာ ဖိုင်တွဲတစ်ခုပါတဲ့ directory တစ်ခုရှိတယ်... ငါဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။"

ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာပြောတယ်-

"မင်းက အဲ့ဒီကွန်ပျူတာကို အရင်က ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါသေချာတယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မလုံးဝမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ရှင့်မှာ ကျွန်မရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ။ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ကွန်ပျူတာကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တာက သာမန်လူတွေလုပ်တဲ့အရာတစ်ခုလား။ ကျွန်မကို မကြည့်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ သေချာပေါက်မလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ ကျွန်မအဲ့ဒါကို ကျိန်ဆိုရဲတယ်။" လျိုရှောင်ယွီက သူမရဲ့အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြဖို့ကြိုးစားရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန်ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာပြောတယ်-

"အဲ့ဒီဖိုင်တွဲထဲမှာ နောက်ထပ်ဝှက်ထားတဲ့ဖိုင်တွဲတစ်ခုရှိတယ်... အဲ့ဒါက ငါ့အပိုင်ပဲ။ အဲ့ဒီမှာသိမ်းထားတဲ့ရုပ်ရှင်တွေထဲက အဓိကဇာတ်ကောင်တွေအားလုံးက မင်းနဲ့နည်းနည်းတူတယ်၊ ဂါဝန်တွေ၊ ပိုနီတေးလ်နှစ်ချောင်းနဲ့ အလားတူဝတ်ဆင်ထားတယ်။ ငါမကျေနပ်တဲ့တစ်ခုတည်းသောအရာက မင်းရဲ့ရင်ဘတ်က သေးလွန်းတာပဲ။"

"ဒါကြောင့် မင်းဘယ်လောက်ပဲ တမင်တကာဝတ်စားဆင်ယင်ပါစေ၊ ငါ့အတွက်တော့ မင်းက လုံးဝနှိုင်းယှဉ်လို့မရသေးဘူး။"

လျိုရှောင်ယွီရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်းနီရဲသွားတယ်၊ သူမက အဲ့ဒါကို ဖယ်ရှားဖို့ ဆင်ခြေတစ်ခုခုရှာဖို့ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြစ်သွားပေမယ့် ယန်ကျန့်က သူမရဲ့ကြိုးပမ်းမှုတိုင်းကို ထိုးဖောက်မြင်နေပြီး သူမကို စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားစေတယ်။

"ဒါကြောင့် အနာဂတ်မှာ ငါ့မိသားစုရဲ့ကွန်ပျူတာတွေကို မကျူးကျော်ဝင်ရောက်နဲ့တော့။" သူမရဲ့ရှက်ရွံ့တဲ့အမူအရာကို သတိပြုမိရင်း ယန်ကျန့်က အလွန်လေးနက်စွာ ဆက်ပြောတယ်- "မဟုတ်ရင် ငါအရမ်းမပျော်မရွှင်ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝလွန်မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဖိုင်တစ်ခု ကွန်ပျူတာပေါ်မှာ သိမ်းထားခဲ့တယ်၊ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဒါက network နဲ့ မချိတ်ဆက်ထားဘူး။

မဟုတ်ရင် ဒါကို ဌာနချုပ်က အခုအချိန်မှာ စေ့စေ့စပ်စပ်စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနေလောက်ပြီ။

တကယ်ပဲ၊ ကွန်ပျူတာကျွမ်းကျင်တာက အကျိုးကျေးဇူးတွေရှိသားပဲ။

"ဒါက အလုပ်အတွက်ပဲလေ၊ နောက်ဆုံးတော့။ ငါအထက်ကအမိန့်တွေကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး... ပြီးတော့ ဘယ်သူက မင်းတို့မိသားစုရဲ့ကွန်ပျူတာတွေကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ချင်မှာလဲ၊ အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေ့ရဲ့ကွန်ပျူတာကိုပေါ့။ ဂိမ်းတွေမဟုတ်ရင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေကြည့်တဲ့ရုပ်ရှင်တွေပဲ၊ အသုံးဝင်တဲ့သတင်းအချက်အလက်တစ်စက်မှမရှိဘူး။ အသုံးဝင်တာတစ်ခုခုရှာဖို့ကြိုးစားရင်း ငါ့မျက်ကွင်းတွေတောင် ညိုမည်းသွားတယ်၊ သူက စိတ်ဖောက်ပြန်တဲ့သူလား။ အမှိုက်သက်သက်ပဲ နှစ်ထောင်ဂစ်ဂါဘိုက်တောင်ရှိတယ်။"

လျိုရှောင်ယွီက ချေပလိုက်တယ်။

"ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့အကြိုက်တွေအကြောင်း သိတာက ငါတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး။ ဌာနချုပ်ကလူအများကြီးသိတယ်၊ တပ်မှူးကျောက်က ပိုတောင်သိသေးတယ်။ မင်းက ချစ်စရာကောင်းပြီး ရင်ဘတ်ကြီးတဲ့တစ်ယောက်ယောက်ကို လိုချင်တယ်၊ မင်းနိုးထဖို့လိုပြီ၊ ဒါက တကယ့်ကမ္ဘာကြီးပဲ။"

သူမက ပြောချလိုက်တယ်၊ သူမမျက်နှာက နီမြန်းနေပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ထူးခြားတဲ့အရသာအားလုံးကို ယခင်က သူ့ရဲ့အကြောင်းပြချက်မရှိတိုက်ခိုက်မှုအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ဖိတ်မခေါ်ဘဲ ပြောချလိုက်တယ်။

"ဒါဆို အခု လူတွေရဲ့ လျို့ဝှက်ချက်ကို ချောင်းကြည့်လို့ရပြီပေါ့။ ပြီးတော့ ဒါက သာမန်ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ဝါသနာပဲ၊ အဲ့ဒါက ဘာများထူးဆန်းနေလို့လဲ။"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်နေပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားဘူး။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ယှဉ်ရင် ဒီအသေးအဖွဲစော်ကားမှုက အရေးမပါဘဲ သူ့အပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမှမရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူက အတွင်းထဲမှာ သတိထားနေတယ်။

ဌာနချုပ်က တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးရဲ့ဘဝအသေးစိတ်ကို ဒီလောက်တိတိကျကျသိတယ်၊ ဒါက တကယ်ပဲ အလုံးစုံလွှမ်းခြုံတဲ့စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခုပဲ။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်၊ ဒီနေ့ခေတ် သတင်းအချက်အလက် ခေတ်ကြီးမှာ ဌာနချုပ်က သူတို့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်တွေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ချန်နယ်အမျိုးမျိုးကနေတစ်ဆင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လွယ်ကူမှာပဲ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ယောက်ျားတွေအားလုံး မင်းနဲ့အရသာတူတူပဲလို့ ငါမယုံကြည်ဘူး။" လျိုရှောင်ယွီက ကြေညာလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ဝမ်တယ်လုကို ညွှန်ပြတယ်- "မင်းမယုံကြည်ရင် သူ့ကိုသာမေးလိုက်။"

ဝမ်တယ်လုက အတင်းအကျပ်ပြုံးလိုက်တယ်- "တကယ်တော့ ကျွန်တော်က အစ်ကိုကျန့်နဲ့ နည်းနည်းကွာပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ခြေထောက်ရှည်ရှည်နဲ့ကောင်မလေးတွေကို ကြိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် သုံးယောက်တောင် ထောက်ပံ့ထား..."

"တော်လောက်ပြီ။" လျိုရှောင်ယွီက သူဆက်မပြောခင် ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က "ဒါဆို အနာဂတ်မှာ တခြားလူတွေရဲ့ကွန်ပျူတာတွေကို မကလိနဲ့တော့၊ ပြီးတော့ ငါသိသင့်တဲ့သတင်းအချက်အလက်ကို မင်းငါ့ကို ကြိုပြောပြဖို့လိုတယ်။ ငါ့သံသယတွေကို နှိုးဆွတာက အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကိစ္စတွေကို ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်ရင် ဒါက နောက်ထပ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုပဲ၊ ငါက လူအတော်များများကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်ထားတာကို ထည့်စဉ်းစားရင်ပေါ့။"

"ကျွန်မနားလည်ပါတယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။

"စကားမစပ်၊ ငါမင်းကို ပြောစရာတစ်ခုရှိသေးတယ်။" သူမက ပြောတယ်။

ယန်ကျန့်က "ဘာကိစ္စလဲ။"

လျိုရှောင်ယွီက ဝမ်တယ်လုကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်တယ်- "သူက သတင်းအချက်အလက်အများကြီး ကြားသွားပြီ၊ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်နေရင်တောင် အရေးမကြီးဘူး၊ သတင်းပေါက်ကြားသွားရင် မင်းသူ့ကို ဖမ်းပြီး သေနတ်နဲ့ပစ်သတ်လိုက်ရုံပဲ၊ ငါ့ဘက်က ဘာကန့်ကွက်မှုမှမရှိဘူး။" ယန်ကျန့်က ဖြစ်ကတတ်ဆန်းပြောလိုက်တယ်။

".." ဝမ်တယ်လုက ယန်ကျန့်ကို အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။

မင်း ဒီလောက်အရှက်မရှိလို့မဖြစ်ဘူး။

မင်းက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ပေါက်ကြားစေတဲ့သူဆိုရင်ရော။ အဲ့ဒါ ငါ့အပေါ် ပြန်ကျလာမှာမဟုတ်ဘူးလား။

"အဲ့ဒါက ငါနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ။" ယန်ကျန့်က "ငါက ကျိန်စာကို တမင်တကာဖြန့်ဝေနေတာမှမဟုတ်တာ၊ ငါကျောက်ကျန့်ကော်ကို အရင်က သတိပေးခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။"

"ကျွန်မသိပါတယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ရုတ်တရက်နောက်တစ်ကြိမ်မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်- "ကျွန်မရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ရှင်သာမရှိခဲ့ရင် ကျွန်မဆက်သွယ်ရေးအခန်းထဲမှာ သေသွားလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်။"

"ငါမင်းကို ကယ်ခဲ့လို့လား။" ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်အံ့ဩစွာပြောသည်။

"ရှင်က တားချန်းမြို့ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဌာနချုပ်က ရှင့်ကို တန်ဖိုးထားတဲ့အတွက် သူတို့က ကျွန်မကို သီးသန့်ဆက်သွယ်ရေးအခန်းတစ်ခန်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်မအဲ့ဒီတစ်ခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။" လျိုရှောင်ယွီက ရှင်းပြသည်။

ယန်ကျန့်က "မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တာက ဌာနချုပ်ရဲ့စနစ်ပဲ၊ ငါမဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို အရမ်းကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့။"

"အဲ့ဒီနေ့ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ တကယ်တော့ စီစဉ်ခဲ့တယ်..." လျိုရှောင်ယွီက ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့မျက်လုံးကြီးတွေနဲ့ ကြည့်ရင်း စကားပြောလုဆဲဆဲဖြစ်နေတယ်။

ဒါက ယန်ကျန့်နဲ့ သူမရဲ့ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုဖြစ်ပေမယ့် သူမက သူနဲ့ ဖုန်းပေါ်မှာ အကြာကြီး ဆက်သွယ်မှုထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်။ သူမက သူ့ဘဝရဲ့ကဏ္ဍအားလုံးနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးတယ်၊ သူဘယ်အချိန်အိပ်လဲ၊ စားလဲ၊ မစ်ရှင်တွေသွားလဲ၊ ပြီးတော့ သူဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို သိတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူမက သူ့ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို မခံစားရတာ။

သူမက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သိခဲ့သလို ခံစားရတယ်။

သို့တိုင် ယန်ကျန့်က သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်- "မင်းရဲ့အစီအစဉ်တွေကို ငါ့ကို ပြောပြစရာမလိုပါဘူး၊ ဘယ်အချိန်မဆို သေသွားနိုင်တဲ့လူတစ်ယောက်က အများကြီးသိဖို့မလိုဘူး။"